ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 1.104
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.104.1
एतच्छ्रुत्वा वचो राज्ञः सस्मितं मृदु वल्गु च ।
यशस्विनी च साऽगच्छच्छान्तनोर्भूतये तदा ॥ १.१०४.१ ॥
ରାଜାଙ୍କର ଏହି କୋମଳ ଓ ମଧୁର ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ଯଶସ୍ବିନୀ ସେ ହସି ହସି ତେବେ ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
1.104.2
सा तु दृष्ट्वा नृपश्रेष्ठं चरन्तं तीरमाश्रितम् ।
वसूनां समयं स्मृत्वाऽथाभ्यगच्छदनिन्दिता ॥ १.१०४.२ ॥
ସେହି ନିର୍ଦ୍ଦୋଷା ନଦୀତୀରରେ ବୁଲୁଥିବା ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖି, ବସୁମାନଙ୍କ ଚୁକ୍ତି ସ୍ମରଣ କରି ତା'ପରେ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
1.104.3
प्रजार्थिनी राजपुत्रं शान्तनुं पृथिवीपतिम् ।
प्रतीपवचनं चापि संस्मृत्यैव स्वयं नृपम् ॥ १.१०४.३ ॥
ସନ୍ତାନ ଇଚ୍ଛୁକ ସେ ରାଜପୁତ୍ର, ପୃଥିବୀପତି ଶାନ୍ତନୁଙ୍କୁ, ଓ ପ୍ରତୀପଙ୍କ ବାକ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରି, ନିଜେ ସେହି ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ...
1.104.4
कालोऽयमिति मत्वा सा वसूनां शापचोदिता ।
उवाच चैव राज्ञः सा ह्लादयन्ती मनो गिरा ॥ १.१०४.४ ॥
'ଏହା ହିଁ ସମୟ' ବୋଲି ଭାବି, ବସୁମାନଙ୍କ ଅଭିଶାପରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ମନ ଆନନ୍ଦିତ କରୁଥିବା ବାଣୀରେ କହିଲେ।
1.104.5
भविष्यामि महीपाल महिषी ते वशानुगा ।
न तु त्वं वा द्वितीयो वा ज्ञातुमिच्छेत्कथंचन ॥ १.१०४.५ ॥
ହେ ମହୀପାଳ, ମୁଁ ତୁମର ବଶବର୍ତ୍ତୀ ମହିଷୀ ହେବି; କିନ୍ତୁ ତୁମେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି, କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିବ ନାହିଁ।
1.104.6
यत्तु कुर्यामहं राजञ्शुभं वा यदि वाऽशुभम् ।
न तद्वारयितव्याऽस्मि न वक्तव्या तथाऽप्रियम् ॥ १.१०४.६ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ମୁଁ ଯାହା କରିବି, ଶୁଭ ହେଉ କି ଅଶୁଭ, ତାହା ମୋତେ ନିବାରଣ କରାଯିବ ନାହିଁ; ଏବଂ ମୋତେ ଏପରି ଅପ୍ରିୟ କଥା କୁହାଯିବ ନାହିଁ।
1.104.7
एवं हि वर्तमानेऽहं त्वयि वत्स्यामि पार्थिव ।
वारिता विप्रियं चोक्ता त्यजेयं त्वामसंशयम् ॥ १.१०४.७ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ଏହିପରି ଆଚରଣ କରିବା ସମୟରେ ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ରହିବି। କିନ୍ତୁ ମୋତେ ବାରଣ କରାଗଲେ ଏବଂ ଅପ୍ରିୟ କଥା କହାଗଲେ, ନିଃସନ୍ଦେହ ମୁଁ ତୁମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବି।
1.104.8
एष मे समयो राजन्भज मां त्वं यथेप्सितम् ।
अनुनीताऽस्मि ते पित्रा भर्ता मे त्वं भव प्रभो ॥ १.१०४.८ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ଏହା ମୋ ସର୍ତ୍ତ। ତୁମେ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା କର ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର। ତୁମ ପିତା ମୋତେ ତୁମ ପ୍ରତି ରାଜି କରାଇଛନ୍ତି; ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ମୋ ସ୍ୱାମୀ ହୁଅ।
1.104.9
तथेति सा यदा तूक्ता तदा भरतसत्तम ।
प्रहर्षमतुलं लेभे प्राप्य तं पार्थिवोत्तमम् ॥ १.१०४.९ ॥
ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ 'ତଥାସ୍ତୁ' କୁହାଗଲା, ସେତେବେଳେ ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କୁ ପାଇ ସେ ଅତୁଳ ହର୍ଷ ପାଇଲା।
1.104.10
प्रतिज्ञाय तु तत्तस्यास्तथेति मनुजाधिपः ।
रथमारोप्य तां देवीं जगाम स तया सह ॥ १.१०४.१० ॥
ତାଙ୍କର ସେହି ସର୍ତ୍ତ 'ତଥାସ୍ତୁ' କହି ସ୍ୱୀକାର କରି, ମନୁଷ୍ୟାଧିପ ରାଜା ସେହି ଦେବୀଙ୍କୁ ରଥରେ ଚଢ଼ାଇ ତାଙ୍କ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ।
1.104.11
सा च शान्तनुमभ्यागात्साक्षाल्लक्ष्मीरिवापरा ।
आसाद्य शान्तनुस्तां च बुभुजे कामतो वशी ॥ १.१०४.११ ॥
ସେ ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ, ଯେମିତି ସାକ୍ଷାତ ଆଉ ଏକ ଲକ୍ଷ୍ମୀ। ଶାନ୍ତନୁ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, କାମବଶ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜକୁ ସଂଯତ ରଖି ତାଙ୍କୁ ଉପଭୋଗ କଲେ।
1.104.12
न प्रष्टव्येति मन्वानो न स तां किंचिदूचिवान् ।
स तस्याः शीलवृत्तेन रूपौदार्यगुणेन च ॥ १.१०४.१२ ॥
'ଏହାକୁ କିଛି ପଚାରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ' ଭାବି ସେ ତାଙ୍କୁ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଶୀଳ, ଆଚରଣ, ରୂପ ଓ ଉଦାର ଗୁଣରେ ସେ (ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତ ରହିଲେ)।
1.104.13
उपचारेण च रहस्तुतोष जगतीपतिः ।
स राजा परमप्रीतः परमस्त्रीप्रलालितः ॥ १.१०४.१३ ॥
ସେବା ଓ ଏକାନ୍ତରେ ସେହି ଜଗତ୍ପତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ସେହି ରାଜା ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ପରମ ସୁନ୍ଦରୀ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଦରିତ ହୋଇ।
1.104.14
दिव्यरूपा हि सा देवी गङ्गा त्रिपथगामिनी ।
मानुषं विग्रहं कृत्वा श्रीमन्तं वरवर्णिनी ॥ १.१०४.१४ ॥
ଦିବ୍ୟରୂପା ସେହି ଦେବୀ ଗଙ୍ଗା, ତ୍ରିପଥଗାମିନୀ, ମାନବ ଶରୀର ଧାରଣ କରି ତେଜସ୍ୱିନୀ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବର୍ଣ୍ଣା ହେଲେ।
1.104.15
भाग्योपनतकामस्य भार्या चोपनताऽभवत् ।
शन्तनोर्नृपसिंहस्य देवराजसमद्युतेः ॥ १.१०४.१५ ॥
ଭାଗ୍ୟରୁ ଯାହାର କାମନା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ତାହାର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହୋଇ ସେ ଆସିଲା — ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ, ନୃପସିଂହଙ୍କ, ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ ତେଜସ୍ୱୀଙ୍କର।
1.104.16
संभोगस्नेहचातुर्यैर्हावलास्यैर्मनोहरैः ।
राजानं रमयामास यथा रज्येत स प्रभुः ॥ १.१०४.१६ ॥
ସମ୍ଭୋଗ, ସ୍ନେହ ଓ ଚାତୁର୍ଯ୍ୟରେ, ହାବଭାବ ଓ ମନୋହର ଲାସ୍ୟରେ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ରମାଇଲା, ଯେପରି ସେ ପ୍ରଭୁ ତାହା ପ୍ରତି ଅନୁରକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।