مهابهاراتا · أدهيايا 1.117
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.117.1
ततः स मुनिशार्दूलस्तानुवाच तपोधनान् ।
दोषतः कं गमिष्यामि न हि मेऽन्योपराध्यति ॥ १.११७.१ ॥
فقال ذلك النمر بين الحكماء لأولئك الذين غناهم التقشف:
1.117.2
तं दृष्ट्वा रक्षिणस्तत्र तथा बहुतिथेऽहनि ।
न्यवेदयंस्तथा राज्ञे यथावृत्तं नराधिप ॥ १.११७.२ ॥
فلما رأوه هناك أخبر الحراس الملك بعد أيام كثيرة بما جرى كما كان، أيها سيد البشر.
1.117.3
राजा च तमृषिं श्रुत्वा निष्क्रम्य सह मन्त्रिभिः ।
प्रसादयामास तदा शूलस्थमृषिसत्तमम् ॥ १.११७.३ ॥
فلما سمع الملك بذلك الحكيم خرج مع وزرائه فأرضى أفضل الحكماء الواقف على الخازوق.
1.117.4
यन्मयाऽपकृतं मोहादज्ञानादृषिसत्तम ।
प्रसादये त्वां तत्राहं न मे त्वं क्रोद्धुमर्हसि ॥ १.११७.४ ॥
أيها أفضل الحكماء، عن الخطأ الذي ارتكبته من جهل وغفلة، أسترضيك؛ فلا ينبغي لك أن تغضب علي.
1.117.5
एवमुक्तस्ततो राज्ञा प्रसादमकरोन्मुनिः ।
कृतप्रसादं राजा तं ततः समवतारयत् ॥ १.११७.५ ॥
فلما خاطبه الملك بذلك أظهر الحكيم رضاه، ثم أنزله الملك بعد أن أكرمه.
1.117.6
अवतार्य च शूलाग्रात्तच्छूलं निश्चकर्ष ह ।
अशक्नुवंश्च निष्क्रष्टुं शूलं मूले स चिच्छिदे ॥ १.११७.६ ॥
فلما أنزله من رأس الخازوق جذبه، فلم يستطع انتزاعه، فقطعه عند أصله.
1.117.7
स तथान्तर्गतेनैव शूलेन व्यचरन्मुनिः ।
कण्ठपार्श्वान्तरस्थेन शङ्कुना मुनिराचत्।
पुष्पभाजनधारी स्यादिति चिन्तापरोऽभवत् ॥ १.११७.७ ॥
فتجوّل الحكيم وقد علق في داخله الوتد، وكان الشوك بين حلقه وجانبه يؤلمه، فأخذه القلق من أن يُظن أنه يحمل سلة زهور.
1.117.8
स चातितपसा लोकान्विजिग्ये दुर्लभान्परैः ॥ १.११७.८ ॥
وبالتقشف الشديد فتح عوالم يصعب على غيره بلوغها.
1.117.9
अणीमाण्डव्य इति च ततो लोकेषु गीयते ।
स गत्वा सदनं विप्रो धर्मस्य परमार्थवित् ॥ १.११७.९ ॥
ومنذ ذلك الحين يُتغنّى به في العوالم باسم أَنِيمَانْدَفْيَ. ذهب ذلك البراهمي، العارف بالمعنى الأسمى للدارما، إلى مسكن الدارما.
1.117.10
आसनस्थं ततो धर्मं दृष्ट्वोपालभत प्रभुम् ।
किं नु तद्दुष्कृतं कर्म मया कृतमजानता ॥ १.११७.१० ॥
فلما رأى الدارما جالساً على عرشه لام السيد قائلاً: «أيّ فعل سيّئ فعلته وأنا لا أعلم؟»
1.117.11
यस्येयं फलनिर्वृत्तिरीदृश्यासादिता मया ।
शीघ्रमाचक्ष्व मे तत्त्वं पश्य मे तपसो बलम् ॥ १.११७.११ ॥
«أخبرني سريعاً بالحقيقة: عمّن جاءتني هذه الثمرة؟ فانظر إلى قوة تقشّفي.»
1.117.12
पतङ्गिकानां पुच्छेषु त्वयेषीका प्रवेशिता ।
कर्मणस्तस्य ते प्राप्तं फलमेतत्तपोधन ॥ १.११७.१२ ॥
«يا كنز التقشف! لقد أدخلتَ قصبة في أذناب الفراشات، وهذه ثمرة ذلك الفعل قد نالتك.»
1.117.13
स्वल्पमेव यथा दत्तं दानं बहुगुणं भवेत् ।
अधर्म एवं विप्रर्षे बहुदुःखफलप्रदः ॥ १.११७.१३ ॥
كما أن الصدقة القليلة تصير ذات فضل عظيم، كذلك يا حكيم البراهمة، فإن الإثم يثمر ثمرة عظيمة من العذاب.
1.117.14
कस्मिन्काले मया तत्तु कृतं ब्रूहि यथातथम् ।
तेनोक्तं धर्मराजेन बालभावे त्वया कृतम् ॥ १.११७.१४ ॥
"في أي زمن فعلتُ ذلك؟ أخبرني بالحق كما هو." فقال ملك الدهرم: "فعلتَه في طفولتك."
1.117.15
बालो हि द्वादशाद्वर्षाज्जन्मतो यत्करिष्यति ।
न भविष्यत्यधर्मोऽत्र न प्रज्ञास्यति वै दिशः ॥ १.११७.१५ ॥
إن الطفل من ولادته حتى اثنتي عشرة سنة، ما يفعله هنا لا يكون إثماً، فهو لا يعرف حتى الجهات.
1.117.16
अल्पेऽपराधेऽपि महान्मम दण्डस्त्वया धृतः ।
गरीयान्ब्राह्मणवधः सर्वभूतवधादपि ॥ १.११७.१६ ॥
على ذنب صغير فرضتَ عليّ عقوبة عظيمة. قتل البراهمي أشد جرماً من قتل جميع الكائنات.
1.117.17
शूद्रयोनावतो धर्म मानुषः संभविष्यसि ।
मर्यादां स्थापयाम्यद्य लोके कर्मफलोदयाम् ॥ १.११७.१७ ॥
لذلك يا دهرم، ستولد إنساناً في رحم شودرا. واليوم أقيم في العالم حدّ ظهور ثمرة الفعل.
1.117.18
आ चतुर्दशकाद्वर्षान्न भविष्यति पातकम् ।
परतः कुर्वतामेव दोष एव भविष्यति ॥ १.११७.१८ ॥
حتى أربع عشرة سنة لا يكون ذنب، وبعد ذلك لا يقع اللوم إلا على من يفعل.
1.117.19
एतेन त्वपराधेन शापात्तस्य महात्मनः ।
धर्मो विदुररूपेण शूद्रयोनावजायत ॥ १.११७.१९ ॥
بسبب هذه الزلة ولعنة ذلك العظيم النفس، وُلد الدَّرْمَا بهيئة فيدورا في رحم شودرا.
1.117.20
धर्मे चार्थे च कुशलो लोभक्रोधविवर्जितः ।
दीर्घदर्शी शमपरः कुरूणां च हिते रतः ॥ १.११७.२० ॥
ماهر في الدَّرْمَا والمنفعة الدنيوية، خالٍ من الطمع والغضب، بعيد النظر، مُقبلٌ على السكينة، مبتهجٌ بخير الكوروس.