மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.117
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.117.1
ततः स मुनिशार्दूलस्तानुवाच तपोधनान् ।
दोषतः कं गमिष्यामि न हि मेऽन्योपराध्यति ॥ १.११७.१ ॥
அப்போது அந்த முனிவர்களில் புலியான அவர் தவத்தையே செல்வமாகக் கொண்ட அவர்களிடம் கூறினார்.
1.117.2
तं दृष्ट्वा रक्षिणस्तत्र तथा बहुतिथेऽहनि ।
न्यवेदयंस्तथा राज्ञे यथावृत्तं नराधिप ॥ १.११७.२ ॥
அங்கே அவரைக் கண்ட காவலர்கள், பல நாட்களுக்குப் பின் நடந்தவாறே அரசனுக்குத் தெரிவித்தனர், மனிதர்களின் அதிபதியே.
1.117.3
राजा च तमृषिं श्रुत्वा निष्क्रम्य सह मन्त्रिभिः ।
प्रसादयामास तदा शूलस्थमृषिसत्तमम् ॥ १.११७.३ ॥
அரசன் அந்த முனிவரைப் பற்றிக் கேட்டு, அமைச்சர்களுடன் வெளியே சென்று, அப்போது சூலத்தின்மேல் நின்ற அந்த ரிஷிசிரேஷ்டரைச் சமாதானப்படுத்தினான்.
1.117.4
यन्मयाऽपकृतं मोहादज्ञानादृषिसत्तम ।
प्रसादये त्वां तत्राहं न मे त्वं क्रोद्धुमर्हसि ॥ १.११७.४ ॥
ரிஷிசிரேஷ்டரே, மோகத்தாலும் அறியாமையாலும் நான் செய்த தவற்றுக்காக உம்மைச் சமாதானப்படுத்துகிறேன்; நீர் எனக்குக் கோபிக்கத் தகுதியற்றவர்.
1.117.5
एवमुक्तस्ततो राज्ञा प्रसादमकरोन्मुनिः ।
कृतप्रसादं राजा तं ततः समवतारयत् ॥ १.११७.५ ॥
அரசன் இவ்வாறு கூறியபோது, முனிவர் அப்போது அருள் புரிந்தார்; அருள் பெற்ற அவரை அரசன் அப்போது இறக்கினான்.
1.117.6
अवतार्य च शूलाग्रात्तच्छूलं निश्चकर्ष ह ।
अशक्नुवंश्च निष्क्रष्टुं शूलं मूले स चिच्छिदे ॥ १.११७.६ ॥
அவரைச் சூலத்தின் முனையிலிருந்து இறக்கி, அந்தச் சூலத்தை இழுத்தான்; அதை முழுவதும் பிடுங்க இயலாததால், அடிப்பகுதியில் அதை வெட்டினான்.
1.117.7
स तथान्तर्गतेनैव शूलेन व्यचरन्मुनिः ।
कण्ठपार्श्वान्तरस्थेन शङ्कुना मुनिराचत्।
पुष्पभाजनधारी स्यादिति चिन्तापरोऽभवत् ॥ १.११७.७ ॥
இவ்வாறு உள்ளே பதிந்த சூலத்துடன் முனிவர் சுற்றித் திரிந்தார். தொண்டைக்கும் விலாவுக்கும் இடையில் இருந்த ஆணியால் முனிவர் வேதனையுற்றார். பூக்கூடை ஏந்தியவர் போல் தோன்றக்கூடுமோ என்று அவர் கவலையில் ஆழ்ந்தார்.
1.117.8
स चातितपसा लोकान्विजिग्ये दुर्लभान्परैः ॥ १.११७.८ ॥
அவர் அதீத தவத்தால் பிறருக்கு அடைய முடியாத உலகங்களை வென்றார்.
1.117.9
अणीमाण्डव्य इति च ततो लोकेषु गीयते ।
स गत्वा सदनं विप्रो धर्मस्य परमार्थवित् ॥ १.११७.९ ॥
அதன் பின் உலகங்களில் அவர் அணீமாண்டவ்யர் என்று புகழப்படுகிறார். அந்த அந்தணர் தர்மத்தின் உயர்ந்த பொருளை அறிந்தவராய் தர்மனின் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றார்.
1.117.10
आसनस्थं ततो धर्मं दृष्ट्वोपालभत प्रभुम् ।
किं नु तद्दुष्कृतं कर्म मया कृतमजानता ॥ १.११७.१० ॥
பின்னர் ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த தர்மனைக் கண்டு அவர் இறைவனைக் கடிந்துகொண்டார்: 'அறியாமல் நான் செய்த அந்தத் தீச்செயல் எது?'
1.117.11
यस्येयं फलनिर्वृत्तिरीदृश्यासादिता मया ।
शीघ्रमाचक्ष्व मे तत्त्वं पश्य मे तपसो बलम् ॥ १.११७.११ ॥
'எனக்கு இத்தகைய பலன் யாரால் கிடைத்தது என்ற உண்மையை விரைவில் சொல்லுங்கள். என் தவத்தின் வலிமையைப் பாருங்கள்.'
1.117.12
पतङ्गिकानां पुच्छेषु त्वयेषीका प्रवेशिता ।
कर्मणस्तस्य ते प्राप्तं फलमेतत्तपोधन ॥ १.११७.१२ ॥
'தவச் செல்வரே! நீர் விட்டில்பூச்சிகளின் வால்களில் நாணல் கோலைச் செலுத்தினீர். அந்தச் செயலின் பலனே இது உமக்குக் கிடைத்தது.'
1.117.13
स्वल्पमेव यथा दत्तं दानं बहुगुणं भवेत् ।
अधर्म एवं विप्रर्षे बहुदुःखफलप्रदः ॥ १.११७.१३ ॥
சிறிதளவு கொடுக்கப்பட்ட தானமும் பல நற்பலன்களைத் தருவது போல, அதர்மமும் அந்தணரும் ரிஷியுமானவனே, பெரும் துன்பப் பலனைத் தரும்.
1.117.14
कस्मिन्काले मया तत्तु कृतं ब्रूहि यथातथम् ।
तेनोक्तं धर्मराजेन बालभावे त्वया कृतम् ॥ १.११७.१४ ॥
எந்தக் காலத்தில் நான் அதைச் செய்தேன்? உண்மையாகச் சொல்லுங்கள். அதற்கு தர்மராஜன் கூறினான்: 'நீ பாலகனாக இருந்தபோது செய்தாய்.'
1.117.15
बालो हि द्वादशाद्वर्षाज्जन्मतो यत्करिष्यति ।
न भविष्यत्यधर्मोऽत्र न प्रज्ञास्यति वै दिशः ॥ १.११७.१५ ॥
பிறந்தது முதல் பன்னிரண்டு வயது வரை குழந்தை செய்வதில் இங்கு அதர்மம் இல்லை; அது திசைகளையும் அறியாது.
1.117.16
अल्पेऽपराधेऽपि महान्मम दण्डस्त्वया धृतः ।
गरीयान्ब्राह्मणवधः सर्वभूतवधादपि ॥ १.११७.१६ ॥
சிறிய குற்றத்திற்கும் நீ எனக்கு பெரிய தண்டனையை விதித்தாய். ஓர் அந்தணரைக் கொல்வது எல்லா உயிர்களையும் கொல்வதைவிடக் கொடியது.
1.117.17
शूद्रयोनावतो धर्म मानुषः संभविष्यसि ।
मर्यादां स्थापयाम्यद्य लोके कर्मफलोदयाम् ॥ १.११७.१७ ॥
ஆகவே, தர்மனே, நீ சூத்திர யோனியில் மனிதனாகப் பிறப்பாய். இன்று உலகில் கர்மப் பலன் எழும் எல்லையை நான் நிறுவுகிறேன்.
1.117.18
आ चतुर्दशकाद्वर्षान्न भविष्यति पातकम् ।
परतः कुर्वतामेव दोष एव भविष्यति ॥ १.११७.१८ ॥
பதினான்கு ஆண்டுகள் வரை பாவம் இருக்காது. அதற்கு பின் செய்பவர்களுக்கே குற்றம் உண்டாகும்.
1.117.19
एतेन त्वपराधेन शापात्तस्य महात्मनः ।
धर्मो विदुररूपेण शूद्रयोनावजायत ॥ १.११७.१९ ॥
இந்தக் குற்றத்தினாலும், அந்த மகாத்மாவின் சாபத்தினாலும், தர்மம் விதுரரின் வடிவில் சூத்திர யோனியில் பிறந்தது.
1.117.20
धर्मे चार्थे च कुशलो लोभक्रोधविवर्जितः ।
दीर्घदर्शी शमपरः कुरूणां च हिते रतः ॥ १.११७.२० ॥
அவர் தர்மத்திலும் அர்த்தத்திலும் திறமையானவர்; பேராசையும் கோபமும் அற்றவர்; தூரநோக்குடையவர்; அமைதியில் ஈடுபட்டவர்; குருக்களின் நலனில் மகிழ்ந்தவர்.