ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 1.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.17.1
एतस्मिन्नेव काले तु भगिन्यौ ते तपोधन ।
अपश्यतां समायान्तमुच्चैः श्रवसमन्तिकात् ॥ १.१७.१ ॥
ತಪೋಧನನೇ, ಅದೇ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಇಬ್ಬರು ಸಹೋದರಿಯರು ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಉಚ್ಚೈಃಶ್ರವಸ್ಸನ್ನು ಕಂಡರು.
1.17.2
यं तु देवगणाः सर्वे हृष्टरूपमपूजयन् ।
मथ्यमानेऽमृते जातमश्वरत्नमनुत्तमम् ॥ १.१७.२ ॥
ಅಮೃತವನ್ನು ಕಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಹುಟ್ಟಿದ, ಎಲ್ಲ ದೇವಗಣಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದ ಆ ಅನುತ್ತಮ ಅಶ್ವರತ್ನ.
1.17.3
अमोघबलमश्वानामुत्तमं जविनां वरम् ।
श्रीमन्तमजरं दिव्यं सर्वलक्षणपूजितम् ॥ १.१७.३ ॥
ವ್ಯರ್ಥವಾಗದ ಬಲವುಳ್ಳದ್ದು, ಕುದುರೆಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮವಾದದ್ದು, ವೇಗವಂತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದದ್ದು, ಕಾಂತಿಯುತ, ಜರೆಯಿಲ್ಲದ, ದಿವ್ಯ, ಎಲ್ಲ ಶುಭ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತವಾದದ್ದು.
1.17.4
कथं तदमृतं देवैर्मथितं क्व च शंस मे ।
कारणं चात्र मथने संजातममृतात्परम्
यत्र जज्ञे महावीर्यः सोऽश्वराजो महाद्युतिः ॥ १.१७.४ ॥
ದೇವತೆಗಳು ಆ ಅಮೃತವನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಡೆದರು ಎಂಬುದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು. ಅಮೃತವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಈ ಕಡೆಯುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ ಬೇರೆ ವಸ್ತು ಯಾವುದು, ಅದರ ಕಾರಣವೇನು, ಮಹಾವೀರ್ಯ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಅಶ್ವರಾಜ ಎಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಹೇಳು.
1.17.5
ज्वलन्तमचलं मेरुं तेजोराशिमनुत्तमम् ।
आक्षिपन्तं प्रभां भानोः स्वशृङ्गैः काञ्चनोज्ज्वलैः ॥ १.१७.५ ॥
ಬೆಳಗುತ್ತಿದ್ದ, ಚಲಿಸದ, ಅನುಪಮ ತೇಜೋರಾಶಿಯಾದ ಮೇರು, ತನ್ನ ಚಿನ್ನದ ಹೊಳೆವ ಶಿಖರಗಳಿಂದ ಸೂರ್ಯನ ಪ್ರಭೆಯನ್ನೂ ಮೀರಿಸುತ್ತಿದ್ದ.
1.17.6
कनकाभरणं चित्रं देवगन्धर्वसेवितम् ।
अप्रमेयमनाधृष्यमधर्मबहुलैर्जनैः ॥ १.१७.६ ॥
ಚಿನ್ನದ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ, ಅದ್ಭುತವಾದ, ದೇವ ಗಂಧರ್ವರಿಂದ ಸೇವಿತವಾದ, ಅಳೆಯಲಾಗದ, ಅಧರ್ಮ ಬಹುಳ ಜನರಿಗೆ ಸವಾಲಾಗದ.
1.17.7
व्यालैरावारितं घोरैर्दिव्यौषधिविदीपितम् ।
नाकमावृत्य तिष्ठन्तमुच्छ्रयेण महागिरिम् ॥ १.१७.७ ॥
ಭಯಂಕರ ಸರ್ಪಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು, ದಿವ್ಯ ಔಷಧಿಗಳಿಂದ ಬೆಳಗುತ್ತ, ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಮುಚ್ಚುತ್ತ ನಿಂತಿರುವ ಆ ಮಹಾಪರ್ವತ.
1.17.8
अगम्यं मनसाप्यन्यैर्नदीवृक्षसमन्वितम् ।
नानापतगसङ्घैश्च नादितं सुमनोहरैः ॥ १.१७.८ ॥
ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ಇತರರಿಗೆ ಸಿಗದಂತಿರುವ, ನದಿ ಮತ್ತು ಮರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಅನೇಕ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಹಿಂಡುಗಳ ಅತಿಮನೋಹರ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುವ.
1.17.9
तस्य शृङ्गमुपारुह्य बहुरत्नाचितं शुभम् ।
अनन्तकल्पमद्वन्द्वं सुराः सर्वे महौजसः ॥ १.१७.९ ॥
ಅನೇಕ ರತ್ನಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಶುಭವಾದ, ಅನಂತ ವಿಧದ, ದ್ವಂದ್ವರಹಿತವಾದ ಅದರ ಶಿಖರವನ್ನು ಏರಿ, ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಗಳಾದ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು.
1.17.10
ते मन्त्रयितुमारब्धास्तत्रासीना दिवौकसः ।
अमृताय समागम्य तपोनियमसंयुताः ॥ १.१७.१० ॥
ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಆ ದೇವಲೋಕವಾಸಿಗಳು, ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ನಿಯಮಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದವರಾಗಿ, ಅಮೃತಕ್ಕಾಗಿ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿ ಆಲೋಚಿಸಲು ತೊಡಗಿದರು.
1.17.11
तत्र नारायणो देवो ब्रह्माणमिदमब्रवीत् ।
चिन्तयत्सु सुरेष्वेवं मन्त्रयत्सु च सर्वशः ॥ १.१७.११ ॥
ಅಲ್ಲಿ ದೇವ ನಾರಾಯಣನು, ದೇವತೆಗಳು ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತ, ಸರ್ವಥಾ ಮಂತ್ರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದನು.
1.17.12
देवैरसुरसङ्घैश्च मथ्यतां कलशोदधिः ।
भविष्यत्यमृतं तत्र मथ्यमाने महोदधौ ॥ १.१७.१२ ॥
ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಅಸುರ ಸಮೂಹಗಳು ಕ್ಷೀರಸಾಗರವನ್ನು ಮಥಿಸಲಿ; ಆ ಮಹಾಸಾಗರವು ಮಥಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಅಮೃತವಾಗುವುದು.
1.17.13
सर्वौषधीः समावाप्य सर्वरत्नानि चैव ह ।
मन्थध्वयुदधिं देवा वेत्स्यध्वममृतं ततः ॥ १.१७.१३ ॥
ಎಲ್ಲ ಔಷಧಿಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ರತ್ನಗಳನ್ನು ತಂದು, ದೇವತೆಗಳೇ, ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಕಡೆಯಿರಿ; ಆಗ ನಿಮಗೆ ಅಮೃತ ದೊರೆಯುವುದು.