ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 1.196
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.196.1
उक्तवानस्मि यां क्रोधात्प्रतिज्ञां पितरस्तदा ।
सर्वलोकविनाशाय न सा मे वितथा भवेत् ॥ १.१९६.१ ॥
ହେ ପିତୃଗଣ! କ୍ରୋଧରେ ମୁଁ ଯେଉଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲି, ସର୍ବଲୋକ ବିନାଶ ପାଇଁ, ତାହା ବ୍ୟର୍ଥ ନ ହେଉ।
1.196.2
वृथारोषप्रतिज्ञो वै नाहं जीवितुमुत्सहे ।
अनिस्तीर्णो हि मां रोषो दहेदग्निरिवारणिम् ॥ १.१९६.२ ॥
ବୃଥା କ୍ରୋଧପ୍ରତିଜ୍ଞାଯୁକ୍ତ ମୁଁ ପ୍ରକୃତରେ ବଞ୍ଚିବାକୁ ସାହସ କରେ ନାହିଁ। ଅଗ୍ନି ଅରଣିକୁ ଦହନ କରେ ତଦ୍ରୂପ ଅନିବୃତ କ୍ରୋଧ ମୋତେ ଦହନ କରିବ।
1.196.3
यो हि कारणतः क्रोधं संजातं क्षन्तुमर्हति ।
नालं स मनुजः सम्यक् त्रिवर्गं परिरक्षितुम् ॥ १.१९६.३ ॥
କାରଣରୁ ଉପଜିଥିବା କ୍ରୋଧକୁ କ୍ଷମା କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ, ସେ ତ୍ରିବର୍ଗକୁ ଭଲ ଭାବରେ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ।
1.196.4
अशिष्टानां नियन्ता हि शिष्टानां परिरक्षिता ।
स्थाने रोषः प्रयुक्तः स्यान्नृपैः सर्वजिगीषुभिः ॥ १.१९६.४ ॥
ଅଶିଷ୍ଟଙ୍କର ନିୟନ୍ତା ଏବଂ ଶିଷ୍ଟଙ୍କର ରକ୍ଷକ ସେ ହିଁ। ସର୍ବଜୟୀ ରାଜାମାନେ କ୍ରୋଧକୁ ଉପଯୁକ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ହିଁ ପ୍ରୟୋଗ କରିବା ଉଚିତ।
1.196.5
अश्रौषमहमूरुस्थो गर्भशय्यागतस्तदा ।
आरावं मातृवर्गस्य भृगूणां क्षत्रियैर्वधे ॥ १.१९६.५ ॥
ମୁଁ ସେତେବେଳେ ଊରୁରେ, ଗର୍ଭଶଯ୍ୟାରେ ଥିଲି, ସେତେବେଳେ ଭୃଗୁମାନଙ୍କ ବଧ ସମୟରେ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାତୃବର୍ଗର ନାରୀମାନଙ୍କ ଆର୍ତ୍ତନାଦ ମୁଁ ଶୁଣିଲି।
1.196.6
सामरैर्हि यदा लोके भृगूणां क्षत्रियाधमैः ।
आगर्भोत्सादनं क्षान्तं तदा मां मन्युराविशत् ॥ १.१९६.६ ॥
ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଲୋକରେ, ଭୃଗୁମାନେ ଅଧମ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗର୍ଭସ୍ଥଙ୍କ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିନାଶିତ ହେଲେ ଏବଂ ତାହା ସହି ଯାଇଗଲା, ସେତେବେଳେ ମୋ ଭିତରେ କ୍ରୋଧ ପ୍ରବେଶ କଲା।
1.196.7
प्रकीर्णकेशाः किल मे मातरः पितरस्तथा ।
भयात्सर्वेषु लोकेषु नाधिजग्मुः परायणम् ॥ १.१९६.७ ॥
ମୋ ମାତା ଓ ପିତାମାନେ ବିଖୋଳା କେଶ ଥିଲେ; ଭୟ ହେତୁ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ସେମାନେ ଆଶ୍ରୟ ପାଇଲେ ନାହିଁ।
1.196.8
तान्भृगूणां यदा दारान्कश्चिन्नाभ्युपपद्यत ।
माता तदा दधारेयमूरुणैकेन मां शुभा ॥ १.१९६.८ ॥
ଯେତେବେଳେ ଭୃଗୁମାନଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ପାଖକୁ କେହି ଯାଇ ନ ଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ମୋ ଶୁଭ ମାତା ମୋତେ ଗୋଟିଏ ଊରୁରେ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
1.196.9
प्रतिषेद्धा हि पापस्य यदा लोकेषु विद्यते ।
तदा सर्वेषु लोकेषु पापकृन्नोपपद्यते ॥ १.१९६.९ ॥
ଜଗତରେ ପାପ ନିବାରକ ଥିବାବେଳେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପାପୀ ମିଳେ ନାହିଁ।
1.196.10
यदा तु प्रतिषेद्धारं पापो न लभते क्वचित् ।
तिष्ठन्ति बहवो लोकास्तदा पापेषु कर्मसु ॥ १.१९६.१० ॥
କିନ୍ତୁ ପାପୀ ଯେତେବେଳେ କେଉଁଠି ବି ନିବାରକ ପାଏ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ବହୁ ଲୋକ ପାପକର୍ମରେ ରହନ୍ତି।
1.196.11
जानन्नपि च यः पापं शक्तिमान्न नियच्छति ।
ईशः सन्सोऽपि तेनैव कर्मणा संप्रयुज्यते ॥ १.१९६.११ ॥
ପାପ ଜାଣି ମଧ୍ୟ, ସମର୍ଥ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଯିଏ ତାହାକୁ ନିବାରଣ କରେ ନାହିଁ, ସେ ଈଶ୍ୱର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେହି କର୍ମରେ ସଂଯୁକ୍ତ ହୁଏ।
1.196.12
राजभिश्चेश्वरैश्चैव यदि वै पितरो मम ।
शक्तैर्न शकितास्त्रातुमिष्टं मत्वेह जीवितम् ॥ १.१९६.१२ ॥
ରାଜା ଓ ଶାସକମାନେ ସମର୍ଥ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଯଦି ମୋ ପିତୃମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରି ନ ପାରିଲେ, ତେବେ ଏଠାରେ ଜୀବନକୁ ପ୍ରିୟ ମନେ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ବି ରକ୍ଷା ପାଇଲେ ନାହିଁ।
1.196.13
अत एषामहं क्रुद्धो लोकानामीश्वरो ह्यहम् ।
भवतां च वचो नालमहं समभिवर्तितुम् ॥ १.१९६.१३ ॥
ଅତଏବ ମୁଁ ଏମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କ୍ରୁଦ୍ଧ, କାରଣ ମୁଁ ଲୋକମାନଙ୍କର ଈଶ୍ୱର। ଆପଣମାନଙ୍କ ବାକ୍ୟ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବି ନାହିଁ।
1.196.14
ममापि चेद्भवेदेवमीश्वरस्य सतो महत् ।
उपेक्षमाणस्य पुनर्लोकानां किल्बिषाद्भयम् ॥ १.१९६.१४ ॥
ମୁଁ ଈଶ୍ୱର ହୋଇ ମଧ୍ୟ ମହା ଅପରାଧକୁ ଉପେକ୍ଷା କଲେ, ଲୋକମାନଙ୍କର ପାପ ଯୋଗୁ ପୁନର୍ବାର ଭୟ ହେବ।
1.196.15
यश्चायं मन्युजो मेऽग्निर्लोकानादातुमिच्छति ।
दहेदेष च मामेव निगृहीतः स्वतेजसा ॥ १.१९६.१५ ॥
ମୋ କ୍ରୋଧରୁ ଜାତ ଏହି ଅଗ୍ନି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଗ୍ରାସ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି। ଏହା ନିଜ ତେଜରେ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ନ ହେଲେ ମୋତେ ହିଁ ଦହନ କରିବ।
1.196.16
भवतां च विजानामि सर्वलोकहितेप्सुताम् ।
तस्माद्विधद्ध्वं यच्छ्रेयो लोकानां मम चेश्वराः ॥ १.१९६.१६ ॥
ଆପଣମାନଙ୍କର ସର୍ବଲୋକ ହିତର ଇଚ୍ଛା ମୁଁ ଜାଣେ। ଅତଏବ ହେ ଈଶ୍ୱରମାନେ, ଲୋକମାନଙ୍କ ଓ ମୋର ଯାହା ମଙ୍ଗଳ ତାହା ବିଧାନ କରନ୍ତୁ।
1.196.17
य एष मन्युजस्तेऽग्निर्लोकानादातुमिच्छति ।
अप्सु तं मुञ्च भद्रं ते लोका ह्यप्सु प्रतिष्ठिताः ॥ १.१९६.१७ ॥
ତୁମ କ୍ରୋଧରୁ ଜାତ ଏହି ଅଗ୍ନି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଗ୍ରାସ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି। ଏହାକୁ ଜଳରେ ଛାଡ଼ିଦିଅ। ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ; ଲୋକମାନେ ଜଳରେ ହିଁ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ।
1.196.18
आपोमयाः सर्वरसाः सर्वमापोमयं जगत् ।
तस्मादप्सु विमुञ्चेमं क्रोधाग्निं द्विजसत्तम ॥ १.१९६.१८ ॥
ସମସ୍ତ ରସ ଜଳମୟ, ସମଗ୍ର ଜଗତ ଜଳମୟ। ଅତଏବ ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ଏହି କ୍ରୋଧାଗ୍ନିକୁ ଜଳରେ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତୁ।
1.196.19
अयं तिष्ठतु ते विप्र यदीच्छसि महोदधौ ।
मन्युजोऽग्निर्दहन्नापो लोका ह्यापोमयाः स्मृताः ॥ १.१९६.१९ ॥
ହେ ବିପ୍ର, ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କଲେ ଏହି କ୍ରୋଧଜ ଅଗ୍ନି ମହାସମୁଦ୍ରରେ ରହୁ; ଲୋକମାନେ ଜଳମୟ ବୋଲି ସ୍ମୃତ ଅଛନ୍ତି।
1.196.20
एवं प्रतिज्ञा सत्येयं तवानघ भविष्यति ।
न चैवं सामरा लोका गमिष्यन्ति पराभवम् ॥ १.१९६.२० ॥
ହେ ନିଷ୍ପାପ, ତୁମ ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଏପରି ସତ୍ୟ ହେବ; ଏବଂ ଏପରି ଦେବତାସହିତ ଲୋକମାନେ ବିନାଶ ପାଇବେ ନାହିଁ।
1.196.21
ततस्तं क्रोधजं तात और्वोऽग्निं वरुणालये ।
उत्ससर्ज स चैवाप उपयुङ्क्ते महोदधौ ॥ १.१९६.२१ ॥
ତା'ପରେ ହେ ତାତ, ଔର୍ବ ସେହି କ୍ରୋଧଜ ଅଗ୍ନିକୁ ବରୁଣଙ୍କ ଧାମରେ ଛାଡ଼ିଲେ; ସେ ମହାସମୁଦ୍ରରେ ଜଳ ଉପଭୋଗ କରେ।
1.196.22
महद्धयशिरो भूत्वा यत्तद्वेदविदो विदुः ।
तमग्निमुद्हिरद्वक्त्रात्पिबत्यापो महोदधौ ॥ १.१९६.२२ ॥
ବେଦଜ୍ଞମାନେ ଯାହା ଜାଣନ୍ତି, ସେ ଅଗ୍ନି ଏକ ବିରାଟ ଘୋଡ଼ାମୁଣ୍ଡ ହୋଇ ମୁଖରୁ ମହାସମୁଦ୍ରରେ ଜଳ ପିଏ।
1.196.23
तस्मात्त्वमपि भद्रं ते न लोकान्हन्तुमर्हसि ।
पराशरं पराँल्लोकाञ्जानञ्ज्ञानवतां वर ॥ १.१९६.२३ ॥
ତେଣୁ ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ; ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରାଶର, ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଜାଣି ଏପରି କରନା।