Mahābhārata · Adhyāya 1.207
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.207.1
धृष्टद्युमनस्तु पाञ्चाल्यः पृष्ठतः कुरुनन्दनौ ।
अन्वगच्छत्तदा यान्तौ भार्गवस्य निवेशने ॥ १.२०७.१ ॥
Dhṛṣṭadyumna, el príncipe de los Pāñcālas, siguió entonces por detrás a los dos hijos de la estirpe de los Kuru mientras se dirigían a la morada del Bhārgava.
1.207.2
सोज्ञायमानः पुरुषानवधाय समन्ततः ।
स्वयमारान्निलीनोऽभूद्भार्गवस्य निवेशने ॥ १.२०७.२ ॥
Sin ser reconocido por los hombres, vigilando cuidadosamente por todos lados, se ocultó él mismo a distancia, cerca de la morada del Bhārgava.
1.207.3
सायं च भीमस्तु रिपुप्रमाथी ।
जिष्णुर्यमौ चापि महानुभावौ।
भैक्षं चरित्वा तु युधिष्ठिराय ।
निवेदयांचक्रुरदीनसत्वाः ॥ १.२०७.३ ॥
Por la tarde, Bhīma, el aplastador de enemigos, Arjuna y los gemelos, de gran poder, habiendo ido a mendigar, presentaron la limosna a Yudhiṣṭhira con ánimo intrépido.
1.207.4
ततस्तु कुन्ती द्रुपदात्मजां ता-
मुवाच काले वचनं वदान्या।
ततोऽग्रमादाय कुरुष्व भद्रे ।
बलिं च विप्राय च देहि भिक्षाम् ॥ १.२०७.४ ॥
Entonces Kuntī, la generosa, dijo estas palabras a la hija de Drupada en el momento oportuno: 'Oh bienaventurada, toma primero la porción y prepárala; da la ofrenda y la limosna al brahmán.'
1.207.5
ये चान्नमिच्छन्ति ददस्व तेभ्यः ।
परिश्रिता ये परितो मनुष्याः।
ततश्च शेषं प्रविभज्य शीघ्र-
मर्धं चतुर्णां मम चात्मनश्च ॥ १.२०७.५ ॥
Da a quienes desean comida y también a las personas reunidas alrededor; luego reparte rápidamente lo que sobra: la mitad para los cuatro y la mitad para mí y para ti.
1.207.6
अर्धं तु भीमाय च देहि भद्रे ।
य एष नागर्षभतुल्यरूपः।
गौरो युवा संहननोपपन्न ।
एषो हि वीरो बहुभुक् सदैव ॥ १.२०७.६ ॥
Da también la mitad a Bhīma, buena mujer. Este, de forma semejante a un toro entre elefantes, de piel clara, joven, de cuerpo robusto — este héroe siempre come mucho.
1.207.7
सा हृष्टरूपैव तु राजपुत्री ।
तस्या वचः साध्वविशङ्कमाना।
यथावदुक्तं प्रचकार साध्वी ।
ते चापि सर्वे बुभुजुस्तदन्नम् ॥ १.२०७.७ ॥
Aquella princesa, en verdad de rostro alegre, sin dudar aceptó sus palabras tal como se le habían dicho, y la virtuosa hizo lo que se le había indicado; y todos comieron aquel alimento.
1.207.8
कुशैस्तु भूमौ शयनं चकार ।
माद्रीपुत्रः सहदेवस्तपस्वी।
अथात्मकीयान्यजिनानि सर्वे ।
संस्तीर्य वीराः सुषुपुर्धरण्याम् ॥ १.२०७.८ ॥
Luego hicieron un lecho en el suelo con hierba kuśa; y el asceta Sahadeva, hijo de Mādrī, extendiendo todas sus pieles de ciervo, los héroes durmieron profundamente sobre la tierra.
1.207.9
अगस्त्यकान्तामभितो दिशं तु ।
शिरांसि तेषां कुरुसत्तमानाम्।
कुन्ती पुरस्तात्तु बभूव तेषां ।
पादान्तरे चाथ बभूव कृष्णा ॥ १.२०७.९ ॥
Hacia la dirección de la estrella de Agastya estaban las cabezas de aquellos mejores de los kurus; Kuntī estaba frente a ellos, y a sus pies estaba Kṛṣṇā.
1.207.10
अशेत भूमौ सह पाण्डुपुत्रैः ।
पादोपधानीव कृता कुशेषु।
न तत्र दुःखं मनसापि तस्या ।
न चावमेने कुरुपुङ्गवांस्तान् ॥ १.२०७.१० ॥
Yacía en el suelo junto a los hijos de Pāṇḍu, como si un cojín para los pies hubiera sido hecho de hierba kuśa; no había pesar en ella, ni siquiera en su mente, y no despreciaba a aquellos toros de los kurus.
1.207.11
ते तत्र शूराः कथयांबभूवुः ।
कथा विचित्राः पृतनाधिकाराः।
अस्त्राणि दिव्यानि रथांश्च नागान् ।
खड्गान्गदाश्चापि परश्वधांश्च ॥ १.२०७.११ ॥
Allí aquellos héroes comenzaron a contar historias maravillosas sobre el mando de los ejércitos: de armas divinas, de carros y elefantes, y de espadas, mazas y hachas de batalla.
1.207.12
तेषां कथास्ताः परिकीर्त्यमानाः ।
पाञ्चालराजस्य सुतस्तदानीम्।
सुश्राव कृष्णां च तदा निषण्णां ।
ते चापि सर्वे ददृशुर्मनुष्याः ॥ १.२०७.१२ ॥
Mientras se narraban aquellas historias suyas, el hijo del rey de los Pañcālas oyó entonces hablar de Kṛṣṇā, que estaba sentada allí, y todos aquellos hombres la contemplaban.
1.207.13
धृष्टद्युम्नो राजपुत्रस्तु सर्वं ।
वृत्तं तेषां कथितं चैव रात्रौ।
सर्वं राज्ञे द्रुपदायाखिलेन ।
निवेदयिष्यंस्त्वरितो जगाम ॥ १.२०७.१३ ॥
El príncipe Dhṛṣṭadyumna, habiendo oído de noche todo el relato de ellos, partió apresuradamente para informar por completo al rey Drupada de todo lo sucedido.
1.207.14
पाञ्चालराजस्तु विषण्णरूप-
स्तान्पाण्डवानप्रतिविन्दमानः।
धृष्टद्युम्नं पर्यपृच्छन्महात्मा ।
क्व सा गता केन नीता च कृष्णा ॥ १.२०७.१४ ॥
El rey de los Pañcālas, con el semblante abatido y sin encontrar a aquellos Pāṇḍavas, preguntó a Dhṛṣṭadyumna, el magnánimo: '¿Adónde ha ido ella? ¿Quién se la ha llevado, Kṛṣṇā?'
1.207.15
कच्चिन्न शूद्रेण न हीनजेन ।
वैश्येन वा करदेनोपपन्ना।
कच्चित्पदं मूर्ध्नि न पङ्कदिग्धं ।
कच्चिन्न माला पतिता श्मशाने ॥ १.२०७.१५ ॥
¿Acaso no ha sido unida a un śūdra, a un hombre de baja cuna, o a un vaiśya que paga tributo? ¿Acaso un pie manchado de lodo no ha caído sobre su cabeza? ¿Acaso su guirnalda no ha caído en el crematorio?
1.207.16
कच्चित्स वर्णप्रवरो मनुष्य ।
उद्रिक्तवर्णोऽप्युत एव कच्चित्।
कच्चिन्न वामो मम मूर्ध्नि पादः ।
कृष्णाभिमर्शेन कृतोऽद्य पुत्र ॥ १.२०७.१६ ॥
¿Es él el mejor de los varṇas, o de un color superior? ¿No es mi pie izquierdo, colocado hoy sobre mi cabeza por el contacto de Kṛṣṇā, hijo?
1.207.17
कच्चिन्न तप्स्ये परमप्रतीतः ।
संयुज्य पार्थेन नरर्षभेण।
वदस्व तत्त्वेन महानुभाव ।
कोऽसौ विजेता दुहितुर्ममाद्य ॥ १.२०७.१७ ॥
¿No me afligiré, aunque sumamente complacido, por haberme unido con Pārtha, el toro entre los hombres? Oh gran hombre, dime con verdad: ¿quién es hoy el vencedor de mi hija?
1.207.18
विचित्रवीर्यस्य सुतस्य कच्चि-
त्कुरुप्रवीरस्य ध्रियन्ति पुत्राः।
कच्चित्तु पार्थेन यवीयसाऽध्य ।
धनुर्गृहीतं निहतं च लक्ष्यम् ॥ १.२०७.१८ ॥
¿Siguen vivos los hijos del héroe kuru, el hijo de Vicitravīrya? ¿Ha tomado hoy el arco el menor, el hijo de Pṛthā, y ha alcanzado el blanco?