மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.207
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.207.1
धृष्टद्युमनस्तु पाञ्चाल्यः पृष्ठतः कुरुनन्दनौ ।
अन्वगच्छत्तदा यान्तौ भार्गवस्य निवेशने ॥ १.२०७.१ ॥
பாஞ்சால நாட்டவனான திருஷ்டத்யும்னன் அப்போது, பார்கவனின் இல்லத்திற்குச் சென்ற குரு வம்சத்தின் இரு மைந்தர்களைப் பின்தொடர்ந்தான்.
1.207.2
सोज्ञायमानः पुरुषानवधाय समन्ततः ।
स्वयमारान्निलीनोऽभूद्भार्गवस्य निवेशने ॥ १.२०७.२ ॥
அவன் தன்னை மக்களிடமிருந்து மறைத்தவாறு, நாற்புறமும் கவனித்து, பார்கவனின் இல்லத்திற்கு அருகில் தொலைவிலிருந்து தானே ஒளிந்து நின்றான்.
1.207.3
सायं च भीमस्तु रिपुप्रमाथी ।
जिष्णुर्यमौ चापि महानुभावौ।
भैक्षं चरित्वा तु युधिष्ठिराय ।
निवेदयांचक्रुरदीनसत्वाः ॥ १.२०७.३ ॥
மாலையில் பகைவரை அடக்கும் பீமனும், அர்ஜுனனும், மகா வலிமையுள்ள இரட்டையர்களும், பிச்சை எடுத்துத் திரும்பி, தளராத மனத்துடன் யுதிஷ்டிரனிடம் அதைச் சமர்ப்பித்தனர்.
1.207.4
ततस्तु कुन्ती द्रुपदात्मजां ता-
मुवाच काले वचनं वदान्या।
ततोऽग्रमादाय कुरुष्व भद्रे ।
बलिं च विप्राय च देहि भिक्षाम् ॥ १.२०७.४ ॥
அப்போது தாராள குணமுள்ள குந்தி துருபதனின் மகளிடம் சரியான நேரத்தில் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்: 'மங்களமானவளே, முதல் பகுதியை எடுத்து சமைப்பாயாக; பலியையும் பிராமணருக்கு பிச்சையையும் கொடு.'
1.207.5
ये चान्नमिच्छन्ति ददस्व तेभ्यः ।
परिश्रिता ये परितो मनुष्याः।
ततश्च शेषं प्रविभज्य शीघ्र-
मर्धं चतुर्णां मम चात्मनश्च ॥ १.२०७.५ ॥
உணவை விரும்புவோருக்குக் கொடு; சுற்றிலும் கூடியிருக்கும் மனிதர்களுக்கும் கொடு; பின்னர் மீதியை விரைவாகப் பகிர்ந்து, பாதியை நால்வருக்கும், மீதிப் பாதியை எனக்கும் எனக்கும் வைத்துக்கொள்.
1.207.6
अर्धं तु भीमाय च देहि भद्रे ।
य एष नागर्षभतुल्यरूपः।
गौरो युवा संहननोपपन्न ।
एषो हि वीरो बहुभुक् सदैव ॥ १.२०७.६ ॥
பாதியை பீமனுக்குக் கொடு, நல்லவளே. யானைகளில் சிறந்ததைப் போன்ற வடிவும், வெண்மை நிறமும், இளமையும், உறுதியான உடலும் கொண்ட இவன் — இந்த வீரன் எப்போதும் மிகவும் உண்பவன்.
1.207.7
सा हृष्टरूपैव तु राजपुत्री ।
तस्या वचः साध्वविशङ्कमाना।
यथावदुक्तं प्रचकार साध्वी ।
ते चापि सर्वे बुभुजुस्तदन्नम् ॥ १.२०७.७ ॥
அந்த அரசமகள் மகிழ்ந்த முகத்துடன் இருந்தாள். அவள் சந்தேகமின்றி அவனது சொல்லை ஏற்று, சொன்னபடியே அந்த உத்தமி செய்தாள். அவர்கள் அனைவரும் அந்த உணவை உண்டனர்.
1.207.8
कुशैस्तु भूमौ शयनं चकार ।
माद्रीपुत्रः सहदेवस्तपस्वी।
अथात्मकीयान्यजिनानि सर्वे ।
संस्तीर्य वीराः सुषुपुर्धरण्याम् ॥ १.२०७.८ ॥
பின்னர் குசப் புற்களால் தரையில் படுக்கை அமைத்தான். மாத்ரியின் மகனான தபஸ்வி சகதேவன், தங்கள் மான்தோல்களையெல்லாம் விரித்து, அந்த வீரர்கள் நிலத்தில் நன்றாகத் தூங்கினர்.
1.207.9
अगस्त्यकान्तामभितो दिशं तु ।
शिरांसि तेषां कुरुसत्तमानाम्।
कुन्ती पुरस्तात्तु बभूव तेषां ।
पादान्तरे चाथ बभूव कृष्णा ॥ १.२०७.९ ॥
அகத்தியரின் நட்சத்திரத்தின் திசையை நோக்கி அந்த குருசிறந்தவர்களின் தலைகள் இருந்தன. குந்தி அவர்களுக்கு முன்புறத்திலும், அவர்களின் கால்களுக்கருகில் கிருஷ்ணை இருந்தாள்.
1.207.10
अशेत भूमौ सह पाण्डुपुत्रैः ।
पादोपधानीव कृता कुशेषु।
न तत्र दुःखं मनसापि तस्या ।
न चावमेने कुरुपुङ्गवांस्तान् ॥ १.२०७.१० ॥
பாண்டுவின் மகன்களுடன் அவள் நிலத்தில் படுத்தாள்; குசப் புற்களின் மேல் கால் தலையணை போல அமைந்தது போல. அங்கு அவளுக்கு மனத்தினாலும் துக்கம் இல்லை; அந்த குரு காளைகளையும் அவள் இகழவில்லை.
1.207.11
ते तत्र शूराः कथयांबभूवुः ।
कथा विचित्राः पृतनाधिकाराः।
अस्त्राणि दिव्यानि रथांश्च नागान् ।
खड्गान्गदाश्चापि परश्वधांश्च ॥ १.२०७.११ ॥
அங்கே அந்த வீரர்கள் படைத்தலைமை பற்றிய விசித்திரக் கதைகளைச் சொல்லத் தொடங்கினர்—தெய்வீக ஆயுதங்கள், தேர்கள், யானைகள், வாள்கள், கதைகள் மற்றும் கோடரிகள் பற்றி.
1.207.12
तेषां कथास्ताः परिकीर्त्यमानाः ।
पाञ्चालराजस्य सुतस्तदानीम्।
सुश्राव कृष्णां च तदा निषण्णां ।
ते चापि सर्वे ददृशुर्मनुष्याः ॥ १.२०७.१२ ॥
அவர்களின் அந்தக் கதைகள் சொல்லப்பட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, பாஞ்சாலராஜனின் மகன் அங்கு அமர்ந்திருந்த கிருஷ்ணையையும் கவனித்தான்; அந்த மனிதர்கள் அனைவரும் அவளைக் கண்டனர்.
1.207.13
धृष्टद्युम्नो राजपुत्रस्तु सर्वं ।
वृत्तं तेषां कथितं चैव रात्रौ।
सर्वं राज्ञे द्रुपदायाखिलेन ।
निवेदयिष्यंस्त्वरितो जगाम ॥ १.२०७.१३ ॥
அரசகுமாரன் திருஷ்டத்யும்னன் அவர்களின் அனைத்து நிகழ்வுகளையும் இரவில் கேட்டறிந்தான்; பின்னர் அதை முழுமையாக அரசன் துருபதனுக்குத் தெரிவிக்கக் கருதி விரைவாகச் சென்றான்.
1.207.14
पाञ्चालराजस्तु विषण्णरूप-
स्तान्पाण्डवानप्रतिविन्दमानः।
धृष्टद्युम्नं पर्यपृच्छन्महात्मा ।
क्व सा गता केन नीता च कृष्णा ॥ १.२०७.१४ ॥
பாஞ்சால அரசனோ வாடிய முகத்துடன், அந்தப் பாண்டவர்களைக் காணாமல், மகாத்மாவாகிய அவன் திருஷ்டத்யும்னனிடம் கேட்டான்: 'கிருஷ்ணை எங்கே சென்றாள்? அவளை யார் அழைத்துச் சென்றார்கள்?'
1.207.15
कच्चिन्न शूद्रेण न हीनजेन ।
वैश्येन वा करदेनोपपन्ना।
कच्चित्पदं मूर्ध्नि न पङ्कदिग्धं ।
कच्चिन्न माला पतिता श्मशाने ॥ १.२०७.१५ ॥
ஒருவேளை அவள் சூத்திரனுடனோ, தாழ்ந்த பிறப்பினனுடனோ, அல்லது வரி செலுத்தும் வைசியனுடனோ சேர்ந்துவிட்டாளோ? ஒருவேளை சேற்றால் அழுக்கான ஒரு பாதம் அவள் தலையில் பட்டதோ? ஒருவேளை சுடுகாட்டில் அவளுடைய மாலை விழுந்ததோ?
1.207.16
कच्चित्स वर्णप्रवरो मनुष्य ।
उद्रिक्तवर्णोऽप्युत एव कच्चित्।
कच्चिन्न वामो मम मूर्ध्नि पादः ।
कृष्णाभिमर्शेन कृतोऽद्य पुत्र ॥ १.२०७.१६ ॥
அவன் வருணங்களில் சிறந்தவனா, அல்லது உயர்ந்த நிறம் கொண்டவனா? இன்று கிருஷ்ணையின் தொடுதலால் என் தலையில் வைக்கப்பட்ட என் இடக்கால் அல்லவா, மகனே?
1.207.17
कच्चिन्न तप्स्ये परमप्रतीतः ।
संयुज्य पार्थेन नरर्षभेण।
वदस्व तत्त्वेन महानुभाव ।
कोऽसौ विजेता दुहितुर्ममाद्य ॥ १.२०७.१७ ॥
பெரும் மகிழ்ச்சியடைந்த நான், நரர்களில் சிறந்த பார்த்தனுடன் இணைந்து வருந்தமாட்டேனா? மகானுபாவனே, உண்மையாகச் சொல், இன்று என் மகளை வென்றவன் யார்?
1.207.18
विचित्रवीर्यस्य सुतस्य कच्चि-
त्कुरुप्रवीरस्य ध्रियन्ति पुत्राः।
कच्चित्तु पार्थेन यवीयसाऽध्य ।
धनुर्गृहीतं निहतं च लक्ष्यम् ॥ १.२०७.१८ ॥
விசித்திரவீரியனின் மகன், குருவீரனின் புதல்வர்கள் உயிருடன் இருக்கிறார்களா? இன்று இளையவனான பார்த்தன் வில்லை எடுத்து இலக்கை வீழ்த்தினானா?