Mahābhārata · Adhyāya 1.207

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

1.207.1

धृष्टद्युमनस्तु पाञ्चाल्यः पृष्ठतः कुरुनन्दनौ ।
अन्वगच्छत्तदा यान्तौ भार्गवस्य निवेशने ॥ १.२०७.१ ॥

Dhṛṣṭadyumna, der Prinz der Pāñcālas, folgte da von hinten den beiden Söhnen der Kuru-Linie, als sie zur Wohnstatt des Bhārgava gingen.

1.207.2

सोज्ञायमानः पुरुषानवधाय समन्ततः ।
स्वयमारान्निलीनोऽभूद्भार्गवस्य निवेशने ॥ १.२०७.२ ॥

Von den Männern unerkannt, nach allen Seiten aufmerksam achtend, verbarg er sich selbst in einiger Entfernung nahe der Wohnstatt des Bhārgava.

1.207.3

सायं च भीमस्तु रिपुप्रमाथी ।
जिष्णुर्यमौ चापि महानुभावौ।
भैक्षं चरित्वा तु युधिष्ठिराय ।
निवेदयांचक्रुरदीनसत्वाः ॥ १.२०७.३ ॥

Am Abend legten Bhīma, der Feindbezwinger, Arjuna und die beiden Zwillinge, von großer Kraft, nachdem sie gebettelt hatten, Yudhiṣṭhira mit unerschrockenem Sinn die Almosen vor.

1.207.4

ततस्तु कुन्ती द्रुपदात्मजां ता-
मुवाच काले वचनं वदान्या।
ततोऽग्रमादाय कुरुष्व भद्रे ।
बलिं च विप्राय च देहि भिक्षाम् ॥ १.२०७.४ ॥

Da sprach Kuntī, die Freigebige, zur Tochter des Drupada zur rechten Zeit diese Worte: »Gütige, nimm zuerst den ersten Anteil und bereite ihn zu; gib dem Brahmanen Opfergabe und Almosen.«

1.207.5

ये चान्नमिच्छन्ति ददस्व तेभ्यः ।
परिश्रिता ये परितो मनुष्याः।
ततश्च शेषं प्रविभज्य शीघ्र-
मर्धं चतुर्णां मम चात्मनश्च ॥ १.२०७.५ ॥

Gib denen, die Speise begehren, und auch den Menschen, die sich ringsum versammelt haben; dann teile rasch den Rest, die Hälfte für die vier und die Hälfte für mich und dich.

1.207.6

अर्धं तु भीमाय च देहि भद्रे ।
य एष नागर्षभतुल्यरूपः।
गौरो युवा संहननोपपन्न ।
एषो हि वीरो बहुभुक् सदैव ॥ १.२०७.६ ॥

Gib auch Bhīma die Hälfte, o Edle. Dieser hier, von der Gestalt eines Stiers unter den Elefanten, hellhäutig, jung, von kräftiger Statur — dieser Held isst stets viel.

1.207.7

सा हृष्टरूपैव तु राजपुत्री ।
तस्या वचः साध्वविशङ्कमाना।
यथावदुक्तं प्रचकार साध्वी ।
ते चापि सर्वे बुभुजुस्तदन्नम् ॥ १.२०७.७ ॥

Die Prinzessin, mit heiterem Antlitz, nahm seine Worte ohne Zweifel recht an und tat, wie es gesagt worden war; und alle aßen von dieser Speise.

1.207.8

कुशैस्तु भूमौ शयनं चकार ।
माद्रीपुत्रः सहदेवस्तपस्वी।
अथात्मकीयान्यजिनानि सर्वे ।
संस्तीर्य वीराः सुषुपुर्धरण्याम् ॥ १.२०७.८ ॥

Dann machte er mit Kuśa-Gras ein Lager auf dem Boden; und der Asket Sahadeva, Sohn der Mādrī, breitete alle ihre Hirschfelle aus, und die Helden schliefen fest auf der Erde.

1.207.9

अगस्त्यकान्तामभितो दिशं तु ।
शिरांसि तेषां कुरुसत्तमानाम्।
कुन्ती पुरस्तात्तु बभूव तेषां ।
पादान्तरे चाथ बभूव कृष्णा ॥ १.२०७.९ ॥

Zur Richtung des Agastya-Sterns hin lagen die Häupter jener besten der Kurus; Kuntī befand sich vor ihnen, und zu ihren Füßen war Kṛṣṇā.

1.207.10

अशेत भूमौ सह पाण्डुपुत्रैः ।
पादोपधानीव कृता कुशेषु।
न तत्र दुःखं मनसापि तस्या ।
न चावमेने कुरुपुङ्गवांस्तान् ॥ १.२०७.१० ॥

Sie lag auf dem Boden mit den Söhnen Pāṇḍus, als wäre aus Kuśa-Gras ein Fußkissen gemacht; kein Kummer war in ihr, nicht einmal im Geiste, und sie verachtete jene Stiere der Kurus nicht.

1.207.11

ते तत्र शूराः कथयांबभूवुः ।
कथा विचित्राः पृतनाधिकाराः।
अस्त्राणि दिव्यानि रथांश्च नागान् ।
खड्गान्गदाश्चापि परश्वधांश्च ॥ १.२०७.११ ॥

Dort begannen jene Helden wunderbare Geschichten zu erzählen über das Kommando der Heere: über göttliche Waffen, Streitwagen und Elefanten sowie über Schwerter, Keulen und Streitäxte.

1.207.12

तेषां कथास्ताः परिकीर्त्यमानाः ।
पाञ्चालराजस्य सुतस्तदानीम्।
सुश्राव कृष्णां च तदा निषण्णां ।
ते चापि सर्वे ददृशुर्मनुष्याः ॥ १.२०७.१२ ॥

Während jene Geschichten von ihnen erzählt wurden, hörte der Sohn des Pañcāla-Königs damals auch von Kṛṣṇā, die dort saß; und alle jene Männer blickten auf sie.

1.207.13

धृष्टद्युम्नो राजपुत्रस्तु सर्वं ।
वृत्तं तेषां कथितं चैव रात्रौ।
सर्वं राज्ञे द्रुपदायाखिलेन ।
निवेदयिष्यंस्त्वरितो जगाम ॥ १.२०७.१३ ॥

Prinz Dhṛṣṭadyumna hörte in der Nacht den vollständigen Bericht über sie; dann eilte er, um dem König Drupada alles vollständig zu berichten.

1.207.14

पाञ्चालराजस्तु विषण्णरूप-
स्तान्पाण्डवानप्रतिविन्दमानः।
धृष्टद्युम्नं पर्यपृच्छन्महात्मा ।
क्व सा गता केन नीता च कृष्णा ॥ १.२०७.१४ ॥

Der König der Pañcālas, mit niedergeschlagenem Antlitz, da er jene Pāṇḍavas nicht fand, fragte den großherzigen Dhṛṣṭadyumna: 'Wohin ist sie gegangen? Von wem wurde Kṛṣṇā fortgebracht?'

1.207.15

कच्चिन्न शूद्रेण न हीनजेन ।
वैश्येन वा करदेनोपपन्ना।
कच्चित्पदं मूर्ध्नि न पङ्कदिग्धं ।
कच्चिन्न माला पतिता श्मशाने ॥ १.२०७.१५ ॥

Ist sie etwa nicht mit einem Śūdra vereint worden, oder mit einem Mann niederer Geburt oder einem abgabenpflichtigen Vaiśya? Ist nicht etwa ein schlammbeschmierter Fuß auf ihr Haupt gefallen? Ist nicht etwa ihr Blumenkranz auf dem Leichenplatz gefallen?