Mahābhārata · Adhyāya 1.207
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.207.1
धृष्टद्युमनस्तु पाञ्चाल्यः पृष्ठतः कुरुनन्दनौ ।
अन्वगच्छत्तदा यान्तौ भार्गवस्य निवेशने ॥ १.२०७.१ ॥
Dhṛṣṭadyumna, o príncipe dos Pāñcālas, então seguiu por trás os dois filhos da linhagem dos Kuru enquanto iam para a morada do Bhārgava.
1.207.2
सोज्ञायमानः पुरुषानवधाय समन्ततः ।
स्वयमारान्निलीनोऽभूद्भार्गवस्य निवेशने ॥ १.२०७.२ ॥
Sem ser reconhecido pelos homens, vigiando atentamente por todos os lados, ele mesmo se escondeu à distância, perto da morada do Bhārgava.
1.207.3
सायं च भीमस्तु रिपुप्रमाथी ।
जिष्णुर्यमौ चापि महानुभावौ।
भैक्षं चरित्वा तु युधिष्ठिराय ।
निवेदयांचक्रुरदीनसत्वाः ॥ १.२०७.३ ॥
À noite, Bhīma, o esmagador de inimigos, Arjuna e os gêmeos, de grande poder, tendo ido mendigar, apresentaram a esmola a Yudhiṣṭhira com ânimo destemido.
1.207.4
ततस्तु कुन्ती द्रुपदात्मजां ता-
मुवाच काले वचनं वदान्या।
ततोऽग्रमादाय कुरुष्व भद्रे ।
बलिं च विप्राय च देहि भिक्षाम् ॥ १.२०७.४ ॥
Então Kuntī, a generosa, disse estas palavras à filha de Drupada no momento oportuno: 'Ó bem-aventurada, toma primeiro a porção inicial e prepara-a; dá a oferenda e a esmola ao brâmane.'
1.207.5
ये चान्नमिच्छन्ति ददस्व तेभ्यः ।
परिश्रिता ये परितो मनुष्याः।
ततश्च शेषं प्रविभज्य शीघ्र-
मर्धं चतुर्णां मम चात्मनश्च ॥ १.२०७.५ ॥
Dá aos que desejam comida e também às pessoas reunidas ao redor; depois divide depressa o restante, metade para os quatro e metade para mim e para ti.
1.207.6
अर्धं तु भीमाय च देहि भद्रे ।
य एष नागर्षभतुल्यरूपः।
गौरो युवा संहननोपपन्न ।
एषो हि वीरो बहुभुक् सदैव ॥ १.२०७.६ ॥
Dá também a metade a Bhīma, ó mulher virtuosa. Este, de forma semelhante à de um touro entre elefantes, de pele clara, jovem, de corpo robusto — este herói sempre come muito.
1.207.7
सा हृष्टरूपैव तु राजपुत्री ।
तस्या वचः साध्वविशङ्कमाना।
यथावदुक्तं प्रचकार साध्वी ।
ते चापि सर्वे बुभुजुस्तदन्नम् ॥ १.२०७.७ ॥
Aquela princesa, de facto de rosto alegre, sem hesitar aceitou as suas palavras como era devido e fez exatamente o que tinha sido dito; e todos comeram aquele alimento.
1.207.8
कुशैस्तु भूमौ शयनं चकार ।
माद्रीपुत्रः सहदेवस्तपस्वी।
अथात्मकीयान्यजिनानि सर्वे ।
संस्तीर्य वीराः सुषुपुर्धरण्याम् ॥ १.२०७.८ ॥
Depois, com erva kuśa, fez um leito no chão; e o asceta Sahadeva, filho de Mādrī, estendendo todas as peles de veado, os heróis dormiram profundamente sobre a terra.
1.207.9
अगस्त्यकान्तामभितो दिशं तु ।
शिरांसि तेषां कुरुसत्तमानाम्।
कुन्ती पुरस्तात्तु बभूव तेषां ।
पादान्तरे चाथ बभूव कृष्णा ॥ १.२०७.९ ॥
Para a direção da estrela de Agastya estavam as cabeças daqueles melhores dos Kurus; Kuntī estava diante deles, e aos pés deles estava Kṛṣṇā.
1.207.10
अशेत भूमौ सह पाण्डुपुत्रैः ।
पादोपधानीव कृता कुशेषु।
न तत्र दुःखं मनसापि तस्या ।
न चावमेने कुरुपुङ्गवांस्तान् ॥ १.२०७.१० ॥
Deitou-se no chão com os filhos de Pāṇḍu, como se um travesseiro para os pés tivesse sido feito de erva kuśa; não havia tristeza nela, nem sequer no espírito, e não desprezava aqueles touros dos Kurus.
1.207.11
ते तत्र शूराः कथयांबभूवुः ।
कथा विचित्राः पृतनाधिकाराः।
अस्त्राणि दिव्यानि रथांश्च नागान् ।
खड्गान्गदाश्चापि परश्वधांश्च ॥ १.२०७.११ ॥
Ali aqueles heróis começaram a contar histórias maravilhosas sobre o comando dos exércitos: sobre armas divinas, carros e elefantes, e sobre espadas, maças e machados de batalha.
1.207.12
तेषां कथास्ताः परिकीर्त्यमानाः ।
पाञ्चालराजस्य सुतस्तदानीम्।
सुश्राव कृष्णां च तदा निषण्णां ।
ते चापि सर्वे ददृशुर्मनुष्याः ॥ १.२०७.१२ ॥
Enquanto aquelas histórias deles eram narradas, o filho do rei dos Pañcālas ouviu então sobre Kṛṣṇā, sentada ali, e todos aqueles homens a contemplavam.
1.207.13
धृष्टद्युम्नो राजपुत्रस्तु सर्वं ।
वृत्तं तेषां कथितं चैव रात्रौ।
सर्वं राज्ञे द्रुपदायाखिलेन ।
निवेदयिष्यंस्त्वरितो जगाम ॥ १.२०७.१३ ॥
O príncipe Dhṛṣṭadyumna, tendo ouvido à noite o relato completo deles, partiu apressadamente para relatar tudo ao rei Drupada.
1.207.14
पाञ्चालराजस्तु विषण्णरूप-
स्तान्पाण्डवानप्रतिविन्दमानः।
धृष्टद्युम्नं पर्यपृच्छन्महात्मा ।
क्व सा गता केन नीता च कृष्णा ॥ १.२०७.१४ ॥
O rei dos Pañcālas, de semblante abatido e não encontrando aqueles Pāṇḍavas, perguntou a Dhṛṣṭadyumna, o magnânimo: 'Para onde ela foi? Por quem foi Kṛṣṇā levada?'
1.207.15
कच्चिन्न शूद्रेण न हीनजेन ।
वैश्येन वा करदेनोपपन्ना।
कच्चित्पदं मूर्ध्नि न पङ्कदिग्धं ।
कच्चिन्न माला पतिता श्मशाने ॥ १.२०७.१५ ॥
Talvez ela não tenha sido unida a um śūdra, nem a um homem de baixo nascimento, nem a um vaiśya que paga tributo? Talvez um pé manchado de lama não tenha caído sobre sua cabeça? Talvez sua guirlanda não tenha caído no local de cremação?
1.207.16
कच्चित्स वर्णप्रवरो मनुष्य ।
उद्रिक्तवर्णोऽप्युत एव कच्चित्।
कच्चिन्न वामो मम मूर्ध्नि पादः ।
कृष्णाभिमर्शेन कृतोऽद्य पुत्र ॥ १.२०७.१६ ॥
Ele é o melhor dos varṇas, ou de cor superior? Não foi hoje, pelo toque de Kṛṣṇā, que meu pé esquerdo foi colocado sobre minha cabeça, filho?
1.207.17
कच्चिन्न तप्स्ये परमप्रतीतः ।
संयुज्य पार्थेन नरर्षभेण।
वदस्व तत्त्वेन महानुभाव ।
कोऽसौ विजेता दुहितुर्ममाद्य ॥ १.२०७.१७ ॥
Não ficarei aflito, embora muito satisfeito por ter me unido a Pārtha, o touro entre os homens? Ó grande, diga-me a verdade: quem é hoje o vencedor da minha filha?
1.207.18
विचित्रवीर्यस्य सुतस्य कच्चि-
त्कुरुप्रवीरस्य ध्रियन्ति पुत्राः।
कच्चित्तु पार्थेन यवीयसाऽध्य ।
धनुर्गृहीतं निहतं च लक्ष्यम् ॥ १.२०७.१८ ॥
Os filhos do herói kuru, filho de Vicitravīrya, ainda vivem? Hoje o mais jovem, filho de Pṛthā, pegou o arco e atingiu o alvo?