ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 1.207
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.207.1
धृष्टद्युमनस्तु पाञ्चाल्यः पृष्ठतः कुरुनन्दनौ ।
अन्वगच्छत्तदा यान्तौ भार्गवस्य निवेशने ॥ १.२०७.१ ॥
ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜକୁମାର ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ସେତେବେଳେ ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଉଥିବା କୁରୁବଂଶର ଦୁଇ ପୁତ୍ରଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଚାଲିଲେ।
1.207.2
सोज्ञायमानः पुरुषानवधाय समन्ततः ।
स्वयमारान्निलीनोऽभूद्भार्गवस्य निवेशने ॥ १.२०७.२ ॥
ସେ ନିଜକୁ ଲୋକଙ୍କ ଠାରୁ ଲୁଚାଇ, ଚାରିପଟେ ସତର୍କତାରେ ଲକ୍ଷ୍ୟ ରଖି, ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଗୃହ ନିକଟରେ ଦୂରରୁ ନିଜେ ଲୁଚି ରହିଲେ।
1.207.3
सायं च भीमस्तु रिपुप्रमाथी ।
जिष्णुर्यमौ चापि महानुभावौ।
भैक्षं चरित्वा तु युधिष्ठिराय ।
निवेदयांचक्रुरदीनसत्वाः ॥ १.२०७.३ ॥
ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଶତ୍ରୁଦମନକାରୀ ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଏବଂ ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଯମଜ ଭାଇମାନେ ମଧ୍ୟ ଭିକ୍ଷା ମାଗି, ଦୀନତାହୀନ ମନରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ତାହା ନିବେଦନ କଲେ।
1.207.4
ततस्तु कुन्ती द्रुपदात्मजां ता-
मुवाच काले वचनं वदान्या।
ततोऽग्रमादाय कुरुष्व भद्रे ।
बलिं च विप्राय च देहि भिक्षाम् ॥ १.२०७.४ ॥
ତେବେ ଉଦାର କୁନ୍ତୀ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଠିକ୍ ସମୟରେ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ, 'ହେ କଲ୍ୟାଣୀ, ପ୍ରଥମ ଅଂଶ ନେଇ ରାନ୍ଧ; ବଳି ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭିକ୍ଷା ଦିଅ।'
1.207.5
ये चान्नमिच्छन्ति ददस्व तेभ्यः ।
परिश्रिता ये परितो मनुष्याः।
ततश्च शेषं प्रविभज्य शीघ्र-
मर्धं चतुर्णां मम चात्मनश्च ॥ १.२०७.५ ॥
ଯେଉଁମାନେ ଭୋଜନ ଚାହାନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ଦିଅ; ଚାରିପଟେ ଏକାଠି ହୋଇଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦିଅ; ତାପରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଶୀଘ୍ର ବାଣ୍ଟି, ଅଧା ଚାରିଜଣଙ୍କ ପାଇଁ ଓ ଅଧା ମୋ ଏବଂ ନିଜ ପାଇଁ ରଖ।
1.207.6
अर्धं तु भीमाय च देहि भद्रे ।
य एष नागर्षभतुल्यरूपः।
गौरो युवा संहननोपपन्न ।
एषो हि वीरो बहुभुक् सदैव ॥ १.२०७.६ ॥
ଅଧା ଭୀମଙ୍କୁ ଦିଅ, ହେ କଲ୍ୟାଣୀ। ହାତୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରି ରୂପ ଥିବା, ଗୌରବର୍ଣ୍ଣ, ଯୁବକ, ଦୃଢ଼ ଶରୀରଧାରୀ ଏହି ବୀର ସର୍ବଦା ଅଧିକ ଖାଉଥିବା।
1.207.7
सा हृष्टरूपैव तु राजपुत्री ।
तस्या वचः साध्वविशङ्कमाना।
यथावदुक्तं प्रचकार साध्वी ।
ते चापि सर्वे बुभुजुस्तदन्नम् ॥ १.२०७.७ ॥
ସେହି ରାଜକୁମାରୀ ଆନନ୍ଦିତ ମୁଖରେ ଥିଲେ। ସନ୍ଦେହ ନକରି ତାଙ୍କ କଥାକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ମାନି, ସେହି ସାଧ୍ୱୀ କହିବା ଅନୁଯାୟୀ କଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ସେହି ଅନ୍ନ ଖାଇଲେ।
1.207.8
कुशैस्तु भूमौ शयनं चकार ।
माद्रीपुत्रः सहदेवस्तपस्वी।
अथात्मकीयान्यजिनानि सर्वे ।
संस्तीर्य वीराः सुषुपुर्धरण्याम् ॥ १.२०७.८ ॥
ତା'ପରେ କୁଶ ଘାସରେ ଭୂମିରେ ଶଯ୍ୟା ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ମାଦ୍ରୀ ପୁତ୍ର ତପସ୍ୱୀ ସହଦେବ ଓ ନିଜ ନିଜର ମୃଗଚର୍ମ ବିଛାଇ, ସେହି ବୀରମାନେ ଭୂମିରେ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଶୋଇଲେ।
1.207.9
अगस्त्यकान्तामभितो दिशं तु ।
शिरांसि तेषां कुरुसत्तमानाम्।
कुन्ती पुरस्तात्तु बभूव तेषां ।
पादान्तरे चाथ बभूव कृष्णा ॥ १.२०७.९ ॥
ଅଗସ୍ତ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ରର ଦିଗ ଆଡ଼କୁ ସେହି କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠମାନଙ୍କ ମସ୍ତକ ଥିଲା। କୁନ୍ତୀ ସେମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଥିଲେ, ଏବଂ ପାଦ ପାଖରେ କୃଷ୍ଣା ଥିଲେ।
1.207.10
अशेत भूमौ सह पाण्डुपुत्रैः ।
पादोपधानीव कृता कुशेषु।
न तत्र दुःखं मनसापि तस्या ।
न चावमेने कुरुपुङ्गवांस्तान् ॥ १.२०७.१० ॥
ସେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ ଭୂମିରେ ଶୋଇଲେ; କୁଶ ଘାସ ଉପରେ ପାଦ ପାଇଁ ବାଲିସ ପରି। ସେଠାରେ ମନରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ନଥିଲା, ଏବଂ ସେ ସେହି କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠମାନଙ୍କୁ ଅବମାନନା କରିନଥିଲେ।
1.207.11
ते तत्र शूराः कथयांबभूवुः ।
कथा विचित्राः पृतनाधिकाराः।
अस्त्राणि दिव्यानि रथांश्च नागान् ।
खड्गान्गदाश्चापि परश्वधांश्च ॥ १.२०७.११ ॥
ସେଠାରେ ସେ ବୀରମାନେ ସେନାଧିକାର ବିଷୟରେ ବିଚିତ୍ର କଥା କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ—ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର, ରଥ, ହାତୀ, ଖଡ୍ଗ, ଗଦା ଓ କୁରା ବିଷୟରେ।
1.207.12
तेषां कथास्ताः परिकीर्त्यमानाः ।
पाञ्चालराजस्य सुतस्तदानीम्।
सुश्राव कृष्णां च तदा निषण्णां ।
ते चापि सर्वे ददृशुर्मनुष्याः ॥ १.२०७.१२ ॥
ସେମାନଙ୍କର ସେ କଥା କୁହାଯାଉଥିବା ବେଳେ ପାଞ୍ଚାଳରାଜପୁତ୍ର ସେଠାରେ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ଶୁଣିଲେ; ଆଉ ସେସବୁ ମନୁଷ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
1.207.13
धृष्टद्युम्नो राजपुत्रस्तु सर्वं ।
वृत्तं तेषां कथितं चैव रात्रौ।
सर्वं राज्ञे द्रुपदायाखिलेन ।
निवेदयिष्यंस्त्वरितो जगाम ॥ १.२०७.१३ ॥
ରାଜପୁତ୍ର ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ରାତିରେ ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ବୃତ୍ତାନ୍ତ ଶୁଣିଲେ; ଆଉ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦଙ୍କୁ ସବୁ କଥା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଜଣାଇବାକୁ ସେ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ।
1.207.14
पाञ्चालराजस्तु विषण्णरूप-
स्तान्पाण्डवानप्रतिविन्दमानः।
धृष्टद्युम्नं पर्यपृच्छन्महात्मा ।
क्व सा गता केन नीता च कृष्णा ॥ १.२०७.१४ ॥
ପାଞ୍ଚାଳରାଜା ବିଷଣ୍ଣ ମୁଖରେ, ସେହି ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ନ ପାଇ, ସେହି ମହାତ୍ମା ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—'କୃଷ୍ଣା କେଉଁଠି ଗଲେ? କିଏ ତାଙ୍କୁ ନେଇଗଲା?'
1.207.15
कच्चिन्न शूद्रेण न हीनजेन ।
वैश्येन वा करदेनोपपन्ना।
कच्चित्पदं मूर्ध्नि न पङ्कदिग्धं ।
कच्चिन्न माला पतिता श्मशाने ॥ १.२०७.१५ ॥
କଦାଚିତ୍ ସେ ଶୂଦ୍ର, ହୀନଜାତି ବା କରଦାତା ବୈଶ୍ୟ ସହିତ ମିଶିଛି କି? କଦାଚିତ୍ କାଦୁଅ ଲାଗିଥିବା ପାଦ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ପଡ଼ିଛି କି? କଦାଚିତ୍ ଶ୍ମଶାନରେ ତାଙ୍କ ମାଳା ପଡ଼ିଯାଇଛି କି?
1.207.16
कच्चित्स वर्णप्रवरो मनुष्य ।
उद्रिक्तवर्णोऽप्युत एव कच्चित्।
कच्चिन्न वामो मम मूर्ध्नि पादः ।
कृष्णाभिमर्शेन कृतोऽद्य पुत्र ॥ १.२०७.१६ ॥
ସେ କି ବର୍ଣ୍ଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟ, ନା ଉତ୍ତମ ବର୍ଣ୍ଣର? ଆଜି କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖାଯାଇଥିବା ମୋ ବାମ ପାଦ ନୁହେଁ କି, ପୁତ୍ର?
1.207.17
कच्चिन्न तप्स्ये परमप्रतीतः ।
संयुज्य पार्थेन नरर्षभेण।
वदस्व तत्त्वेन महानुभाव ।
कोऽसौ विजेता दुहितुर्ममाद्य ॥ १.२०७.१७ ॥
ପରମ ପ୍ରୀତ ହୋଇ ମଧ୍ୟ କଣ ମୁଁ ଦୁଃଖୀ ହେବି ନାହିଁ, ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାର୍ଥଙ୍କ ସହିତ ସଂଯୁକ୍ତ ହୋଇ? ହେ ମହାନୁଭାବ, ସତ୍ୟ କୁହ, ଆଜି ମୋ କନ୍ୟାକୁ କିଏ ଜିତିଛି?
1.207.18
विचित्रवीर्यस्य सुतस्य कच्चि-
त्कुरुप्रवीरस्य ध्रियन्ति पुत्राः।
कच्चित्तु पार्थेन यवीयसाऽध्य ।
धनुर्गृहीतं निहतं च लक्ष्यम् ॥ १.२०७.१८ ॥
ବିଚିତ୍ରବୀର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପୁତ୍ର, କୁରୁବୀରଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଜୀବିତ କି? ଆଜି କନିଷ୍ଠ ପାର୍ଥ ଧନୁ ଧରି ଲକ୍ଷ୍ୟ ବିଦ୍ଧ କରିଛି କି?