Mahābhārata · Adhyāya 12.324
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.324.1
ऐश्वर्यं वा महत्प्राप्य धनं वा भरतर्षभ ।
दीर्घमायुरवाप्याथ कथं मृत्युमतिक्रमेत् ॥ १२.३२४.१ ॥
Toro de los Bharatas, habiendo obtenido gran soberanía o riqueza, o alcanzado larga vida, ¿cómo podría uno superar la muerte?
12.324.2
तपसा वा सुमहता कर्मणा वा श्रुतेन वा ।
रसायनप्रयोगैर्वा कैर्नाप्नोति जरान्तकौ ॥ १२.३२४.२ ॥
Con gran austeridad, o con la acción, o con el saber, o con el uso de elixires, ¿por qué medio el hombre no alcanza la vejez y la muerte?
12.324.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
भिक्षोः पञ्चशिखस्येह संवादं जनकस्य च ॥ १२.३२४.३ ॥
Aquí también se relata esta antigua historia: el diálogo del mendicante Pañcaśikha con el rey Janaka.
12.324.4
वैदेहो जनको राजा महर्षि वेदवित्तमम् ।
यर्यपृच्छत्पञ्चशिखं छिन्नधर्मार्थसंशयम् ॥ १२.३२४.४ ॥
El rey Janaka de Videha preguntó al gran sabio Pañcaśikha, el más versado en los Vedas, cuyas dudas sobre el dharma y la riqueza habían sido disipadas.
12.324.5
केन वृत्तेन भगवन्नतिक्रामेज्जरान्तकौ ।
तपसा वाऽथवा बुद्ध्या कर्मणा वा श्रुतेन वा ॥ १२.३२४.५ ॥
Oh venerable, ¿mediante qué conducta podría el hombre superar la vejez y la muerte: por la austeridad, por la inteligencia, por la acción o por el saber?
12.324.6
एवमुक्तः स वैदेहं प्रत्युवाचापरेक्षवित् ।
निवृत्तिर्नैतयोरस्ति नातिवृत्तिः कथंचन ॥ १२.३२४.६ ॥
Así interpelado, aquel sabio que conoce lo que está más allá de la percepción respondió al rey de Videha: de estos dos no hay escape, ni forma alguna de superarlos.
12.324.7
न ह्यहानि निवर्तन्ते न मासा न पुनः क्षपाः ।
सोयं प्रपद्यतेऽध्वानं चिराय ध्रुवमध्रुवः ॥ १२.३२४.७ ॥
Los días no regresan, ni los meses, ni las noches vuelven de nuevo. Este ser perecedero, sin duda, emprende un largo camino.
12.324.8
सर्वभूतसमुच्छेदः स्रोतसेवोह्यते सदा ।
ऊह्यमानं निमज्जन्तमप्लवे कालसागरे ॥ १२.३२४.८ ॥
La destrucción de todos los seres siempre es arrastrada como una corriente; siendo llevados y hundiéndose en el océano del tiempo, sin balsa.
12.324.9
जरामृत्युमहाग्राहे न कश्चिदतिवर्तते ।
नैवास्य कश्चिद्भवति नासौ भवति कस्यचित् ॥ १२.३२४.९ ॥
Nadie escapa del gran cocodrilo de la vejez y la muerte. Él no tiene a nadie, ni es de nadie.
12.324.10
पथि संगतमेवेदं दारैरन्यैश्च बन्धुभिः ।
नायमत्यन्तसंवासो लब्धपूर्वो हि केनचित् ॥ १२.३२४.१० ॥
Esta compañía solo se encuentra en el camino, con esposas, otros y parientes. Nadie ha obtenido antes esta convivencia interminable.
12.324.11
क्षिप्यन्ते तेनतेनैव निष्टनन्तः पुनः पुनः ।
कालेन जाता याता हि वायुनेवाभ्रसंचयाः ॥ १२.३२४.११ ॥
Gimiendo, son arrojados de aquí para allá una y otra vez. Nacidos del tiempo, se van, como montones de nubes que el viento dispersa.
12.324.12
जरामृत्यू हि भूतानां खादितारौ वृकाविव ।
बलिनां दुर्बलानां च ह्रस्वानां महतामपि ॥ १२.३२४.१२ ॥
La vejez y la muerte son los devoradores de los seres, como dos lobos, tanto de los fuertes como de los débiles, de los bajos y de los grandes.
12.324.13
एवंभूतेषु भूतेषु नित्यभूताध्रवेषु च ।
कथं हि हृष्येज्जातेषु मृतेषु च न संज्वरेत् ॥ १२.३२४.१३ ॥
Entre seres de tal naturaleza, siempre surgiendo e inestables, ¿cómo alguien se alegraría al nacer y no se afligiría al morir?
12.324.14
कुतोऽहमागतः कोऽस्मि क्व गमिष्यामि कस्य वा ।
कस्मिन्स्थितः क्व भविता कस्मात्किमनुशोचसि ॥ १२.३२४.१४ ॥
¿De dónde he venido, quién soy, adónde iré, de quién soy, en qué estado me hallo, dónde estaré? ¿Por qué y por quién te afliges?
12.324.15
द्रष्टा स्वर्गस्य न ह्यस्ति तथैव नरकस्य च ।
आगमास्त्वनतिक्रम्य दद्याच्चैव यजेत च ॥ १२.३२४.१५ ॥
No existe quien haya visto el cielo, ni tampoco el infierno. Pero, sin transgredir las escrituras, se debe dar y también ofrecer sacrificios.