மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.324
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.324.1
ऐश्वर्यं वा महत्प्राप्य धनं वा भरतर्षभ ।
दीर्घमायुरवाप्याथ कथं मृत्युमतिक्रमेत् ॥ १२.३२४.१ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, பெரும் ஐசுவரியத்தையோ செல்வத்தையோ அடைந்தாலும், அல்லது நீண்ட ஆயுளைப் பெற்றாலும், மரணத்தை ஒருவன் எவ்வாறு கடக்க முடியும்?
12.324.2
तपसा वा सुमहता कर्मणा वा श्रुतेन वा ।
रसायनप्रयोगैर्वा कैर्नाप्नोति जरान्तकौ ॥ १२.३२४.२ ॥
மிகுந்த தவத்தாலோ, செயலாலோ, கல்வியாலோ, அல்லது ரசாயன மருந்துகளின் பயன்பாட்டாலோ — எதைக் கொண்டு ஒருவன் முதுமையையும் மரணத்தையும் அடைவதில்லை?
12.324.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
भिक्षोः पञ्चशिखस्येह संवादं जनकस्य च ॥ १२.३२४.३ ॥
இங்கும் மக்கள் இந்த பழைய இதிகாசத்தை எடுத்துரைக்கின்றனர் — பிக்ஷு பஞ்சசிகனுக்கும் ஜனகனுக்கும் நடந்த உரையாடலை.
12.324.4
वैदेहो जनको राजा महर्षि वेदवित्तमम् ।
यर्यपृच्छत्पञ्चशिखं छिन्नधर्मार्थसंशयम् ॥ १२.३२४.४ ॥
விதேஹ மன்னன் ஜனகன், வேதம் அறிந்தவர்களில் சிறந்த மகரிஷி பஞ்சசிகனிடம் — தர்ம, அர்த்த சந்தேகங்கள் தீர்ந்தவரிடம் — கேள்வி கேட்டான்.
12.324.5
केन वृत्तेन भगवन्नतिक्रामेज्जरान्तकौ ।
तपसा वाऽथवा बुद्ध्या कर्मणा वा श्रुतेन वा ॥ १२.३२४.५ ॥
பகவானே, எந்த நடத்தையால் ஒருவன் முதுமையையும் மரணத்தையும் கடக்க முடியும் — தவத்தாலா, அறிவாலா, செயலாலா, அல்லது கல்வியாலா?
12.324.6
एवमुक्तः स वैदेहं प्रत्युवाचापरेक्षवित् ।
निवृत्तिर्नैतयोरस्ति नातिवृत्तिः कथंचन ॥ १२.३२४.६ ॥
இவ்வாறு கேட்கப்பட்டவன், மறைபொருளை அறிந்த அந்த முனிவன் விதேஹ மன்னனிடம் கூறினான் — இவ்விருவரிடமிருந்தும் விடுதலை இல்லை, எந்த வகையிலும் கடப்பும் இல்லை.
12.324.7
न ह्यहानि निवर्तन्ते न मासा न पुनः क्षपाः ।
सोयं प्रपद्यतेऽध्वानं चिराय ध्रुवमध्रुवः ॥ १२.३२४.७ ॥
நாட்கள் திரும்புவதில்லை, மாதங்களும் இல்லை, இரவுகளும் மீண்டும் வருவதில்லை. நிலையற்றவன் இதோ நீண்ட பயணத்தை உறுதியாக மேற்கொள்கிறான்.
12.324.8
सर्वभूतसमुच्छेदः स्रोतसेवोह्यते सदा ।
ऊह्यमानं निमज्जन्तमप्लवे कालसागरे ॥ १२.३२४.८ ॥
அனைத்து உயிர்களின் அழிவும் எப்போதும் ஓடும் நீரைப்போல் அடித்துச் செல்லப்படுகிறது. படகில்லாத காலக் கடலில் அடித்துச் செல்லப்பட்டு மூழ்கும் உயிர்களை.
12.324.9
जरामृत्युमहाग्राहे न कश्चिदतिवर्तते ।
नैवास्य कश्चिद्भवति नासौ भवति कस्यचित् ॥ १२.३२४.९ ॥
முதுமை மற்றும் மரணம் எனும் பெரிய முதலையிடமிருந்து எவரும் தப்புவதில்லை. அவனுக்கு எவருமில்லை, அவனும் எவருக்கும் சொந்தமில்லை.
12.324.10
पथि संगतमेवेदं दारैरन्यैश्च बन्धुभिः ।
नायमत्यन्तसंवासो लब्धपूर्वो हि केनचित् ॥ १२.३२४.१० ॥
இது வழியில் சேர்ந்த சந்திப்பே மட்டுமே, மனைவியருடனும் பிற உறவினருடனும். இந்த நிலையான சேர்ந்த வாழ்க்கையை எவரும் முன்பு பெற்றதில்லை.
12.324.11
क्षिप्यन्ते तेनतेनैव निष्टनन्तः पुनः पुनः ।
कालेन जाता याता हि वायुनेवाभ्रसंचयाः ॥ १२.३२४.११ ॥
அவர்கள் இங்கும் அங்கும் வீசப்படுகிறார்கள், புலம்பி அழுதபடி மீண்டும் மீண்டும். காலத்தால் பிறந்தவர்கள் காற்றால் மேகக்கூட்டங்கள் போல் போய்விடுகிறார்கள்.
12.324.12
जरामृत्यू हि भूतानां खादितारौ वृकाविव ।
बलिनां दुर्बलानां च ह्रस्वानां महतामपि ॥ १२.३२४.१२ ॥
முதுமையும் மரணமும் உயிரினங்களை, இரண்டு ஓநாய்களைப்போல் விழுங்குபவை. வலியவர்களையும், பலவீனர்களையும், குட்டையானவர்களையும், பெரியவர்களையும் கூட.
12.324.13
एवंभूतेषु भूतेषु नित्यभूताध्रवेषु च ।
कथं हि हृष्येज्जातेषु मृतेषु च न संज्वरेत् ॥ १२.३२४.१३ ॥
இத்தகைய உயிர்களுக்கு மத்தியில், எப்போதும் தோன்றியும் நிலையற்றும் இருக்கும் உயிர்களுக்கு மத்தியில், பிறப்பில் ஒருவன் எப்படி மகிழ்வான், இறப்பில் துயருறாமல் இருப்பான்?
12.324.14
कुतोऽहमागतः कोऽस्मि क्व गमिष्यामि कस्य वा ।
कस्मिन्स्थितः क्व भविता कस्मात्किमनुशोचसि ॥ १२.३२४.१४ ॥
நான் எங்கிருந்து வந்தேன், நான் யார், எங்கே போவேன், யாருடையவன், எந்த நிலையில் நிற்கிறேன், எங்கே இருப்பேன்? எதற்காக, எதைக் குறித்து துயருறுகிறாய்?
12.324.15
द्रष्टा स्वर्गस्य न ह्यस्ति तथैव नरकस्य च ।
आगमास्त्वनतिक्रम्य दद्याच्चैव यजेत च ॥ १२.३२४.१५ ॥
சொர்க்கத்தைக் காண்பவன் யாரும் இல்லை, அவ்வாறே நரகத்தையும். ஆனால் சாஸ்திரங்களை மீறாமல் தானம் செய்ய வேண்டும், யாகமும் செய்ய வேண்டும்.