Mahābhārata · Adhyāya 12.324
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.324.1
ऐश्वर्यं वा महत्प्राप्य धनं वा भरतर्षभ ।
दीर्घमायुरवाप्याथ कथं मृत्युमतिक्रमेत् ॥ १२.३२४.१ ॥
Stier der Bharatas, wie könnte man den Tod überwinden, nachdem man große Herrschaft oder Reichtum erlangt oder ein langes Leben erreicht hat?
12.324.2
तपसा वा सुमहता कर्मणा वा श्रुतेन वा ।
रसायनप्रयोगैर्वा कैर्नाप्नोति जरान्तकौ ॥ १२.३२४.२ ॥
Durch welche große Askese, durch Handlung, durch Gelehrsamkeit oder durch den Gebrauch von Elixieren erreicht der Mensch Alter und Tod nicht?
12.324.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
भिक्षोः पञ्चशिखस्येह संवादं जनकस्य च ॥ १२.३२४.३ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte, den Dialog zwischen dem Bettelmönch Pañcaśikha und König Janaka.
12.324.4
वैदेहो जनको राजा महर्षि वेदवित्तमम् ।
यर्यपृच्छत्पञ्चशिखं छिन्नधर्मार्थसंशयम् ॥ १२.३२४.४ ॥
König Janaka von Videha befragte den großen Weisen Pañcaśikha, den Kundigsten unter den Veden, dessen Zweifel über Dharma und Reichtum behoben waren.
12.324.5
केन वृत्तेन भगवन्नतिक्रामेज्जरान्तकौ ।
तपसा वाऽथवा बुद्ध्या कर्मणा वा श्रुतेन वा ॥ १२.३२४.५ ॥
O Erhabener, durch welches Verhalten könnte ein Mensch Alter und Tod überwinden: durch Askese, durch Einsicht, durch Handlung oder durch Gelehrsamkeit?
12.324.6
एवमुक्तः स वैदेहं प्रत्युवाचापरेक्षवित् ।
निवृत्तिर्नैतयोरस्ति नातिवृत्तिः कथंचन ॥ १२.३२४.६ ॥
So angesprochen antwortete jener Weise, der das Jenseits des Wahrnehmbaren kennt, dem König von Videha: Vor diesen beiden gibt es kein Entrinnen und kein Überwinden auf irgendeine Weise.
12.324.7
न ह्यहानि निवर्तन्ते न मासा न पुनः क्षपाः ।
सोयं प्रपद्यतेऽध्वानं चिराय ध्रुवमध्रुवः ॥ १२.३२४.७ ॥
Tage kehren nicht zurück, auch Monate nicht, und Nächte kommen nicht wieder. Dieser Unbeständige bricht gewiss auf einen langen Weg auf.
12.324.8
सर्वभूतसमुच्छेदः स्रोतसेवोह्यते सदा ।
ऊह्यमानं निमज्जन्तमप्लवे कालसागरे ॥ १२.३२४.८ ॥
Die Vernichtung aller Wesen wird stets wie ein Strom fortgerissen; mitgerissen und versinkend im Ozean der Zeit, ohne Floß.
12.324.9
जरामृत्युमहाग्राहे न कश्चिदतिवर्तते ।
नैवास्य कश्चिद्भवति नासौ भवति कस्यचित् ॥ १२.३२४.९ ॥
Niemand entkommt dem großen Krokodil von Alter und Tod. Er hat niemanden, und er gehört auch niemandem.
12.324.10
पथि संगतमेवेदं दारैरन्यैश्च बन्धुभिः ।
नायमत्यन्तसंवासो लब्धपूर्वो हि केनचित् ॥ १२.३२४.१० ॥
Diese Gemeinschaft ist nur ein Zusammentreffen auf dem Weg, mit Frauen, anderen und Verwandten. Dieses endlose Zusammensein hat niemand zuvor erlangt.
12.324.11
क्षिप्यन्ते तेनतेनैव निष्टनन्तः पुनः पुनः ।
कालेन जाता याता हि वायुनेवाभ्रसंचयाः ॥ १२.३२४.११ ॥
Stöhnend werden sie immer wieder hierhin und dorthin geworfen. Von der Zeit geboren, vergehen sie, wie Wolkenhaufen vom Wind fortgetrieben werden.
12.324.12
जरामृत्यू हि भूतानां खादितारौ वृकाविव ।
बलिनां दुर्बलानां च ह्रस्वानां महतामपि ॥ १२.३२४.१२ ॥
Alter und Tod sind die Verschlinger der Wesen, wie zwei Wölfe, der Starken wie der Schwachen, der Kleinen wie der Großen.
12.324.13
एवंभूतेषु भूतेषु नित्यभूताध्रवेषु च ।
कथं हि हृष्येज्जातेषु मृतेषु च न संज्वरेत् ॥ १२.३२४.१३ ॥
Wie kann man sich unter solchen Wesen, die stets entstehen und unbeständig sind, über Geburten freuen und bei Toden nicht betrübt sein?
12.324.14
कुतोऽहमागतः कोऽस्मि क्व गमिष्यामि कस्य वा ।
कस्मिन्स्थितः क्व भविता कस्मात्किमनुशोचसि ॥ १२.३२४.१४ ॥
Woher bin ich gekommen, wer bin ich, wohin werde ich gehen, wessen bin ich, in welchem Zustand stehe ich, wo werde ich sein? Warum und worüber trauerst du?
12.324.15
द्रष्टा स्वर्गस्य न ह्यस्ति तथैव नरकस्य च ।
आगमास्त्वनतिक्रम्य दद्याच्चैव यजेत च ॥ १२.३२४.१५ ॥
Es gibt niemanden, der den Himmel gesehen hätte, ebenso wenig die Hölle. Doch ohne die Überlieferungen zu übertreten, soll man geben und auch opfern.