مهابهاراتا · أدهيايا 12.341
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.341.1
इत्येवमुक्त्वा वचनं ब्रह्मर्षिः सुमहातपाः ।
प्रातिष्ठत शुकः सिद्धिं हित्वा दोषांश्चतुर्विधान् ॥ १२.३४१.१ ॥
وبعد أن قال هذه الكلمات، ترك البراهمرشي شوكا، عظيم التقشف، الأخطاء الأربعة وانطلق نحو الكمال.
12.341.2
तमो ह्यष्टगुणं हित्वा जहौ पञ्चविधं रजः ।
ततः सत्वं जहौ धीमांस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १२.३४१.२ ॥
بعد أن ترك التاماس ذا الصفات الثماني، تخلى عن الراجاس ذي الأنواع الخمسة؛ ثم ترك الحكيم الساتفا أيضا، فصار ذلك عجيبا.
12.341.3
ततस्तस्मिन्पदे नित्ये निर्गुणे लिङ्गवर्जिते ।
ब्रह्मणि प्रत्यतिष्ठत्स विधूमोऽग्निरिव ज्वलन् ॥ १२.३४१.३ ॥
ثم ثبت في تلك الحالة الأزلية المنزهة عن الصفات والخالية من العلامات، في البرهمن، متوهجا كنار بلا دخان.
12.341.4
उत्कापाता दिशां दाहो भूमिकम्पस्तथैव च ।
प्रादुर्भूताः क्षणे तस्मिंस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १२.३४१.४ ॥
وفي تلك اللحظة ظهرت سقوط الشهب واحتراق الجهات وزلزال أيضا؛ فصار ذلك عجيبا.
12.341.5
द्रुमाः शाखाश्च मुमुचुः शिखराणि च पर्वताः ।
निर्घातशब्दैर्गुरुभिर्भूमिर्व्यादीर्यतेव ह ॥ १२.३४१.५ ॥
أسقطت الأشجار أغصانها والجبال قممها؛ وبأصوات الصواعق الثقيلة بدت الأرض كأنها تتشقق.
12.341.6
न बभासे सहस्रांशुर्न जज्वाल च पावकः ।
ह्रदाश्च सरितश्चैव चुक्षुभुः सागरास्तथा ॥ १२.३४१.६ ॥
لم تشرق الشمس ولم تتوهج النار؛ واضطربت البحيرات والأنهار والبحار كذلك.
12.341.7
ववर्ष वासवस्तोयं रसवच्च सुगन्धि च ।
ववौ समीरणश्चापि दिव्यगन्धवहः शुचिः ॥ १२.३४१.७ ॥
أمطر فاسافا ماءً حلو المذاق عطر الرائحة، وهبت أيضاً ريح طاهرة تحمل عبقاً إلهياً.
12.341.8
स शृङ्गेऽप्रतिमे दिव्ये हिमवन्मेरुसंनिभे ।
संश्लिष्टे स्वतेपीते द्वे रुक्मरूप्यमये शुभे ॥ १२.३४१.८ ॥
وصل إلى ذينك القمّتين الإلهيّتين اللتين لا نظير لهما، شبيهتين بالهيمالايا وميرو، متلاصقتين، متوهجتين بضيائهما الذاتي، مصنوعتين من الذهب والفضة، مباركتين.
12.341.9
शतयोजनविस्तारे तिर्यगूर्ध्वं च भारत ।
उदीचीं दिशमास्थाय रुचिरे संददर्श ह ॥ १२.३४१.९ ॥
يا بهاراتا، توجّه نحو الجهة الشمالية، فرأى حقاً تلك القمم الجميلة، التي تبلغ مئة يوجانا في الامتداد، ممتدةً عرضاً وصعوداً.
12.341.10
सोऽविशङ्केन मनसा तथैवाभ्यपतच्छुकः ॥ १२.३४१.१० ॥
بقلبٍ خالٍ من الخوف والريب، هبط شوكا على تلك القمم بالمثل.
12.341.11
ततः पर्वतशृङ्गे द्वे सहसैव द्विधाकृते ।
अदृश्येतां महाराज तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १२.३४१.११ ॥
ثم، أيها الملك العظيم، انشقّت تلك القمّتان الجبليّتان فجأة إلى نصفين وظهرتا؛ فكان ذلك المشهد كأنه أعجوبة.
12.341.12
ततः पर्वतशृङ्गाभ्यां सहसैव विनिःसृतः ।
न च प्रतिजघानास्य स गतिं पर्वतोत्तमः ॥ १२.३४१.१२ ॥
ثم خرج فجأة من بين تلك القمتين الجبليتين، ولم يعرقل أفضل الجبال مسيره.
12.341.13
ततो महानभूच्छब्दो दिवि सर्वदिवौकसाम् ।
गन्धर्वाणामृषीणां च ये च शैलनिवासिनः ॥ १२.३४१.१३ ॥
فعلا في السماء صوت عظيم من جميع سكان السماء والغاندهاروا والحكماء وسكان الجبال.
12.341.14
दृष्ट्वा शुकमतिक्रान्तं पर्वतं च द्विधा कृतम् ।
साधुसाध्विति तत्रासीन्नादः सर्वत्र भारत ॥ १२.३४१.१४ ॥
فلما رأوا شوكا يتجاوز الجبل والجبل منشطر إلى نصفين، ارتفع في كل مكان صوت: «أحسنت، أحسنت!» يا بهاراتا.
12.341.15
स पूज्यमानो देवैश्च गन्धर्वैर्ऋशिभिस्तथा ।
यक्षराक्षससङ्घैश्च विद्याधरगणैस्तथा ॥ १२.३४१.१५ ॥
وهو يُكرَّم من الآلهة والغاندهاروا والحكماء، ومن جماعات اليكشا والراكشاسا، وكذلك من فرق الفيدياداراس، فمضى.
12.341.16
दिव्यैः पुष्पैः समाकीर्णमन्तरिक्षं समन्ततः ।
आसीत्किल महाराज शुकाभिपतने तदा ॥ १२.३४१.१६ ॥
حقا يا ملكا عظيما، كانت السماء حينئذ مغطاة من كل جانب بالأزهار الإلهية عند انطلاق شوكا.
12.341.17
ततो मन्दाकिनीं रम्यामुपरिष्टादभिव्रजन् ।
शुको ददर्श धर्मात्मा पुष्पितद्रुमकाननाम् ॥ १२.३४१.१७ ॥
ثم رأى شوكا الصالح وهو يحلق من الأعلى نهر المندакيني الجميل، ذا الغابات من الأشجار المزهرة.
12.341.18
तस्यां क्रीडन्त्यभिरताः स्नान्ति चैवाप्सरोगणाः ।
शून्याकारं निराकाराः शुकं दृष्ट्वा विवाससः ॥ १२.३४१.१८ ॥
وكانت فرق الأبسارا تلعب وتستحم فيه بسرور، فلما رأت شوكا صارت بلا صورة، ذات هيئة خاوية ومتعرية.
12.341.19
तं प्रक्रामन्तमाज्ञाय पिता स्नेहसमन्वितः ।
उत्तमां गतिमास्थाय पृष्ठतोऽनुससार ह ॥ १२.३४१.१९ ॥
فلما علم الأب بأنه منطلق، وقد امتلأ حبًا، اتخذ أعلى سرعة وتبعه من الخلف.
12.341.20
शुकस्तु मारुतादूर्ध्वं गतिं कृत्वान्तरिक्षगाम् ।
दर्शयित्वा प्रभावं स्वं सर्वभूतोऽभवत्तदा ॥ १२.३४१.२० ॥
أما شوكا فقد اتخذ مسارًا فوق الريح يمضي في الفضاء، وأظهر قدرته، ثم صار كل الكائنات.
12.341.21
महायोगगतिं त्वग्र्यां व्यासोत्थाय महातपाः ।
निमेषान्तरमात्रेण शुकाभिपतनं ययौ ॥ १२.३४१.२१ ॥
فاتخذ فياسا، الزاهد العظيم، أعلى مسار لليوغا العظيمة، ونهض، ثم في لحظة طرفة عين مضى في إثر شوكا.
12.341.22
स ददर्श द्विधा कृत्वा पर्वताग्रं शुकं गतम् ।
शशंसुर्ऋषयस्तत्र कर्म पुत्रस्य तत्तदा ॥ १२.३४१.२२ ॥
رأى شوكا قد مضى بعد أن شطر قمة الجبل إلى شطرين. وهناك أثنى الحكماء حينها على فعل ابنه ذاك.
12.341.23
ततः शुकेति दीर्घेण शब्देनाक्रन्दितस्तदा ।
स्वयं पित्रा स्वरेणोच्चैस्त्रील्लोँकाननुनाद्य वै ॥ १२.३४१.२३ ॥
ثم صاح الأب نفسه بصوت ممدود: «يا شوكا!» فأرجع صوته العوالم الثلاثة.
12.341.24
शुकः सर्वगतो भूत्वा सर्वात्मा सर्वतोमुखः ।
प्रत्यभाषत धर्मात्मा भोःशब्देनानुनादयन् ॥ १२.३४१.२४ ॥
صار شوكا منتشرًا في كل مكان، روح الكل، متوجهًا إلى كل الجهات، فأجاب الصالح الروح بكلمة «بهوه» يتردد صداها.
12.341.25
तत एकाक्षरं नादं भोरित्येव समीरयन् ।
प्रत्याहरञ्जगत्सर्वमुच्चैः स्थावरजङ्गमम् ॥ १२.३४१.२५ ॥
فأطلق صوت المقطع الواحد «بهوح» وحده، فجعل العالم كله، الساكن والمتحرك، يتردد صداه بصوت عالٍ.
12.341.26
ततःप्रभृति चाद्यापि शब्दानुच्चारितान्पृथक् ।
गिरिगह्वरपृष्ठेषु व्याहरन्ति शुकं प्रति ॥ १२.३४१.२६ ॥
ومنذ ذلك الوقت وحتى اليوم، على أسطح كهوف الجبال، يُنادي الناس الكلمات المنطوقة على حدة موجهةً إلى شُكا.
12.341.27
अन्तर्हितः प्रभावं तु दर्शयित्वा शुकस्तदा ।
गुणान्संत्यज्य शब्दादीन्पदमभ्यगमत्परम् ॥ १२.३४१.२७ ॥
ثم إن شُكا، بعد أن أظهر قدرته، توارى، وترك صفات الصوت وما شابهها، ووصل إلى المقام الأسمى.
12.341.28
महिमानं तु तं दृष्ट्वा पुत्रस्यामिततेजसः ।
निषसाद गिरिप्रस्थे पुत्रमेवानुचिन्तयन् ॥ १२.३४१.२८ ॥
ولما رأى عظمة ابنه ذي البهاء اللامحدود، جلس على هضبة الجبل يفكر في ابنه وحده.
12.341.29
ततो मन्दाकिनीतीरे क्रीडन्तोऽऽप्सरसां गणाः ।
आसाद्य तमृषिं सर्वाः संभ्रान्ता गतचेतसः ॥ १२.३४१.२९ ॥
ثم اقتربت فرق الأبساراس، وهنّ يلعبن على ضفة المندا كيني، من ذلك الحكيم، وكلهن مضطربات فاقدات الوعي، ...
12.341.30
जले निलिल्यिरे काश्चित्काश्चिद्गुल्मान्प्रपेदिरे ।
वसनान्याददुः काश्चित्तं दृष्ट्वा मुनिसत्तमम् ॥ १२.३४१.३० ॥
فاختبت بعضهن في الماء، ولجأت أخريات إلى الأدغال، وتناولت أخريات ثيابهن، لمّا رأين ذلك الحكيم الأفضل.
12.341.31
तां मुक्ततां तु विज्ञाय मुनिः पुत्रस्य वै तदा ।
सक्ततामात्मनश्चैव प्रीतोऽभूद्बीडितश्च ह ॥ १२.३४१.३१ ॥
فلما علم أنها قد أُطلقت، وأدرك تعلّق ابنه وتعلّق نفسه، سُرّ الحكيم حينئذٍ وخجل.
12.341.32
तं देवगन्धर्ववृतो महर्षिगणपूजितः ।
पिनाकहस्तो भगवानभ्यागच्छत शंकरः ॥ १२.३४१.३२ ॥
أقبل نحوه الرب شانكارا، محاطًا بالآلهة والغاندharva، ومكرّمًا من جماعات كبار الحكماء، حاملًا قوس بيناكا في يده.
12.341.33
तमुवाच महादेवः सान्त्वपूर्वमिदं वचः ।
पुत्रशोकाभिसंतप्तं कृष्णद्वैपायनं तदा ॥ १२.३४१.३३ ॥
إلى كريشنا ديفايانا، المعذَّب بحزنه على ابنه، قال الإله العظيم حينئذٍ هذه الكلمات، مبتدئًا بالتعزية.
12.341.34
अग्नेर्भूमेरपां वायोरन्तरिक्षस्य चैव ह ।
वीर्येण सदृशः पुत्रः पुरा मत्तस्त्वया वृतः ॥ १२.३४१.३४ ॥
ابنًا مساويًا في القوة للنار والأرض والماء والريح والفضاء، هكذا ابنًا اخترتَه منّي من قبل.
12.341.35
स तथालक्षणो जातस्तपसा तव संभृतः ।
मम चैव प्रसादेन ब्रह्मतेजोमयः शुचिः ॥ १२.३४१.३५ ॥
وُلد بمثل تلك العلامات، وقد نشأ بتقشفك، وبفضلي صار طاهرًا مملوءًا ببهاء البراهمان.
12.341.36
स गतिं परमां प्राप्तो दुष्प्रापामजितेन्द्रियैः ।
दैवतैरपि विप्रर्षे तं त्वं किमनुशोचसि ॥ १२.३४१.३६ ॥
لقد بلغ الغاية العليا التي يصعب بلوغها على من لم يضبطوا حواسهم، بل وعلى الآلهة. أيها الحكيم البراهمي، فلماذا تحزن عليه؟
12.341.37
यावत्स्थास्यन्ति गिरयो यावत्स्थास्यन्ति सागराः ।
तावत्तवाक्षया कीर्तिः सपुत्रस्य भविष्यति ॥ १२.३४१.३७ ॥
ما دامت الجبال قائمة وما دامت البحار باقية، سيبقى مجدك الذي لا يفنى، مع ابنك.
12.341.38
छायां स्वपुत्रसदृशीं सर्वतोऽनपगां सदा ।
द्रक्ष्यसे त्वं च लोकेऽस्मिन्मत्प्रसादान्महामुने ॥ १२.३४१.३८ ॥
أيها الحكيم العظيم، بفضلي سترى في هذا العالم ظلًّا يشبه ابنك، لا يفارقك من أي جانب أبدًا.
12.341.39
सोऽनुगीतो भगवता स्वयं रुद्रेण भारत ।
छायां पश्यन्परावृत्तः स मुनिः परया मुदा ॥ १२.३४१.३९ ॥
ذلك الحكيم، الذي علّمه الإله المبجّل روُدرا بنفسه، انصرف بفرح عظيم وهو يتأمل الظل.
12.341.40
इति जन्म गतिश्चैव शुकस्य भरतर्षभ ।
विस्तरेण समाख्याता यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ १२.३४१.४० ॥
هكذا، أيها ثور البهاراتا، قد رُوي بالتفصيل ميلاد شوكا ومصيره، كما سألتني.
12.341.41
एतदाचष्ट मे राजन्देवर्षिर्नारदः पुरा ।
व्यासश्चैव महायोगी संजल्पेषु पदेपदे ॥ १२.३४१.४१ ॥
أيها الملك، لقد روى لي هذا الحكيم الإلهي ناراضا فيما مضى، وكذلك الحكيم اليوغي العظيم فياسا، في كل خطوة من أحاديثنا.
12.341.42
इतिहासमिमं पुण्यं मोक्षधर्मार्थसंहितम् ।
धारयेद्यः शमपरः स गच्छेत्परमां गतिम् ॥ १२.३४१.४२ ॥
من كان مواظبًا على السكينة وحفظ في ذاكرته هذه الحكاية المقدسة، المتضمنة تعاليم التحرر والدharma والثروة، بلغ الغاية العليا.