ਮਹਾਂਭਾਰਤ · ਅਧਿਆਇ 12.341
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.341.1
इत्येवमुक्त्वा वचनं ब्रह्मर्षिः सुमहातपाः ।
प्रातिष्ठत शुकः सिद्धिं हित्वा दोषांश्चतुर्विधान् ॥ १२.३४१.१ ॥
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਾਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ੁਕ ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਸਿੱਧੀ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ।
12.341.2
तमो ह्यष्टगुणं हित्वा जहौ पञ्चविधं रजः ।
ततः सत्वं जहौ धीमांस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १२.३४१.२ ॥
ਅੱਠ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਤਮਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਰਜਸ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਧੀਮਾਨ ਨੇ ਸੱਤਵ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
12.341.3
ततस्तस्मिन्पदे नित्ये निर्गुणे लिङ्गवर्जिते ।
ब्रह्मणि प्रत्यतिष्ठत्स विधूमोऽग्निरिव ज्वलन् ॥ १२.३४१.३ ॥
ਫਿਰ ਉਸ ਨਿੱਤ, ਨਿਰਗੁਣ, ਲਿੰਗ-ਰਹਿਤ ਪਦ ਵਿੱਚ, ਧੂੰਏਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਬਲਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਏ।
12.341.4
उत्कापाता दिशां दाहो भूमिकम्पस्तथैव च ।
प्रादुर्भूताः क्षणे तस्मिंस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १२.३४१.४ ॥
ਉਸੇ ਪਲ ਉਲਕਾਪਾਤ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਸੜਨਾ ਅਤੇ ਭੂਚਾਲ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ; ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
12.341.5
द्रुमाः शाखाश्च मुमुचुः शिखराणि च पर्वताः ।
निर्घातशब्दैर्गुरुभिर्भूमिर्व्यादीर्यतेव ह ॥ १२.३४१.५ ॥
ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਖਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਚੋਟੀਆਂ; ਭਾਰੀ ਗਰਜਾਂ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਪਾਟ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
12.341.6
न बभासे सहस्रांशुर्न जज्वाल च पावकः ।
ह्रदाश्च सरितश्चैव चुक्षुभुः सागरास्तथा ॥ १२.३४१.६ ॥
ਸੂਰਜ ਨਾ ਚਮਕਿਆ, ਅੱਗ ਨਾ ਬਲੀ; ਝੀਲਾਂ, ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਖਲਬਲੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
12.341.7
ववर्ष वासवस्तोयं रसवच्च सुगन्धि च ।
ववौ समीरणश्चापि दिव्यगन्धवहः शुचिः ॥ १२.३४१.७ ॥
ਵਾਸਵ ਨੇ ਰਸ ਭਰਿਆ ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਜਲ ਵਰਸਾਇਆ; ਦਿਵ ਸੁਗੰਧ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਵਾ ਵੀ ਵਗੀ।
12.341.8
स शृङ्गेऽप्रतिमे दिव्ये हिमवन्मेरुसंनिभे ।
संश्लिष्टे स्वतेपीते द्वे रुक्मरूप्यमये शुभे ॥ १२.३४१.८ ॥
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਤੁੱਲ, ਦਿਵ੍ਯ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਤੇ ਮੇਰੂ ਵਰਗੇ ਦੋ ਸ਼ਿਖਰਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਉਹ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਤਪੇ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਣੇ, ਸ਼ੁਭ ਸਨ।
12.341.9
शतयोजनविस्तारे तिर्यगूर्ध्वं च भारत ।
उदीचीं दिशमास्थाय रुचिरे संददर्श ह ॥ १२.३४१.९ ॥
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਵਿਸਤਾਰ ਵਾਲੇ, ਅੜੇ ਤੇ ਉੱਪਰ ਤੱਕ ਫੈਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਿਖਰਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੇਖਿਆ।
12.341.10
सोऽविशङ्केन मनसा तथैवाभ्यपतच्छुकः ॥ १२.३४१.१० ॥
ਸ਼ੁਕ ਨਿਡਰ ਤੇ ਸ਼ੰਕਾ-ਰਹਿਤ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਝਪਟਿਆ।
12.341.11
ततः पर्वतशृङ्गे द्वे सहसैव द्विधाकृते ।
अदृश्येतां महाराज तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १२.३४१.११ ॥
ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਦੋ ਪਰਬਤ-ਸ਼ਿਖਰ ਅਚਾਨਕ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਗਏ ਅਤੇ ਦਿੱਸੇ; ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਦਭੁਤ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ।
12.341.12
ततः पर्वतशृङ्गाभ्यां सहसैव विनिःसृतः ।
न च प्रतिजघानास्य स गतिं पर्वतोत्तमः ॥ १२.३४१.१२ ॥
ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਰਬਤ-ਸ਼ਿਖਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਨਿਕਲ ਆਇਆ; ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪਰਬਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਰੋਕਿਆ।
12.341.13
ततो महानभूच्छब्दो दिवि सर्वदिवौकसाम् ।
गन्धर्वाणामृषीणां च ये च शैलनिवासिनः ॥ १२.३४१.१३ ॥
ਫਿਰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਠੀ।
12.341.14
दृष्ट्वा शुकमतिक्रान्तं पर्वतं च द्विधा कृतम् ।
साधुसाध्विति तत्रासीन्नादः सर्वत्र भारत ॥ १२.३४१.१४ ॥
ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਪਰਬਤ ਲੰਘਦੇ ਅਤੇ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਹਰ ਪਾਸੇ "ਸਾਧੂ ਸਾਧੂ" ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ।
12.341.15
स पूज्यमानो देवैश्च गन्धर्वैर्ऋशिभिस्तथा ।
यक्षराक्षससङ्घैश्च विद्याधरगणैस्तथा ॥ १२.३४१.१५ ॥
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਕਸ਼-ਰਾਕਸ਼ ਸਮੂਹਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਗਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਗਏ।
12.341.16
दिव्यैः पुष्पैः समाकीर्णमन्तरिक्षं समन्ततः ।
आसीत्किल महाराज शुकाभिपतने तदा ॥ १२.३४१.१६ ॥
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਸ਼ੁਕ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵੇਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਸੀ।
12.341.17
ततो मन्दाकिनीं रम्यामुपरिष्टादभिव्रजन् ।
शुको ददर्श धर्मात्मा पुष्पितद्रुमकाननाम् ॥ १२.३४१.१७ ॥
ਫਿਰ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਉੱਪਰੋਂ ਲੰਘਦਿਆਂ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬਨ ਵਾਲੀ ਰਮਣੀਕ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
12.341.18
तस्यां क्रीडन्त्यभिरताः स्नान्ति चैवाप्सरोगणाः ।
शून्याकारं निराकाराः शुकं दृष्ट्वा विवाससः ॥ १२.३४१.१८ ॥
ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਅਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਅਪਸਰਾ-ਸਮੂਹ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ੂਨ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਨਿਰਾਕਾਰ ਅਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ।
12.341.19
तं प्रक्रामन्तमाज्ञाय पिता स्नेहसमन्वितः ।
उत्तमां गतिमास्थाय पृष्ठतोऽनुससार ह ॥ १२.३४१.१९ ॥
ਉਸਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪਿਤਾ ਉੱਤਮ ਗਤੀ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੇ।
12.341.20
शुकस्तु मारुतादूर्ध्वं गतिं कृत्वान्तरिक्षगाम् ।
दर्शयित्वा प्रभावं स्वं सर्वभूतोऽभवत्तदा ॥ १२.३४१.२० ॥
ਪਰ ਸ਼ੁਕ ਹਵਾ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਪਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਗਤੀ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਖਾ ਕੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਰਬਭੂਤਮਯ ਹੋ ਗਏ।
12.341.21
महायोगगतिं त्वग्र्यां व्यासोत्थाय महातपाः ।
निमेषान्तरमात्रेण शुकाभिपतनं ययौ ॥ १२.३४१.२१ ॥
ਮਹਾਯੋਗ ਦੀ ਉੱਤਮ ਗਤੀ ਧਾਰ ਕੇ ਮਹਾਤਪੀ ਵਿਆਸ ਉੱਠੇ ਅਤੇ ਪਲਕ ਝਪਕਣ ਜਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ ਗਏ।
12.341.22
स ददर्श द्विधा कृत्वा पर्वताग्रं शुकं गतम् ।
शशंसुर्ऋषयस्तत्र कर्म पुत्रस्य तत्तदा ॥ १२.३४१.२२ ॥
ਉਸ ਨੇ ਪਰਬਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਦੋ ਹਿੱਸੇ ਕਰਕੇ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖਿਆ। ਉੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਉਸ ਕਰਮ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
12.341.23
ततः शुकेति दीर्घेण शब्देनाक्रन्दितस्तदा ।
स्वयं पित्रा स्वरेणोच्चैस्त्रील्लोँकाननुनाद्य वै ॥ १२.३४१.२३ ॥
ਤਦ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪ "ਹੇ ਸ਼ੁਕ!" ਐਸੀ ਲੰਮੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਪੁਕਾਰ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
12.341.24
शुकः सर्वगतो भूत्वा सर्वात्मा सर्वतोमुखः ।
प्रत्यभाषत धर्मात्मा भोःशब्देनानुनादयन् ॥ १२.३४१.२४ ॥
ਸਰਬ-ਵਿਆਪੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਰਬ-ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸਰਬ-ਮੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸ਼ੁਕ ਨੇ "ਭੋਃ" ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਗੂੰਜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
12.341.25
तत एकाक्षरं नादं भोरित्येव समीरयन् ।
प्रत्याहरञ्जगत्सर्वमुच्चैः स्थावरजङ्गमम् ॥ १२.३४१.२५ ॥
ਤਦ 'ਭੋ' ਇਸ ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਦੀ ਧੁਨੀ ਉਚਾਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਥਾਵਰ ਅਤੇ ਜੰਗਮ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
12.341.26
ततःप्रभृति चाद्यापि शब्दानुच्चारितान्पृथक् ।
गिरिगह्वरपृष्ठेषु व्याहरन्ति शुकं प्रति ॥ १२.३४१.२६ ॥
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਅੱਜ ਤੱਕ ਵੀ ਪਰਬਤੀ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਤਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਕ ਵੱਲ ਵੱਖੋ-ਵੱਖ ਉਚਾਰੇ ਗਏ ਸ਼ਬਦ ਲੋਕ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ।
12.341.27
अन्तर्हितः प्रभावं तु दर्शयित्वा शुकस्तदा ।
गुणान्संत्यज्य शब्दादीन्पदमभ्यगमत्परम् ॥ १२.३४१.२७ ॥
ਤਦ ਸ਼ੁਕ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਖਾ ਕੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
12.341.28
महिमानं तु तं दृष्ट्वा पुत्रस्यामिततेजसः ।
निषसाद गिरिप्रस्थे पुत्रमेवानुचिन्तयन् ॥ १२.३४१.२८ ॥
ਅਮਿਤ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਉਸ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਪਰਬਤ ਦੇ ਪਠਾਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਏ ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਹੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
12.341.29
ततो मन्दाकिनीतीरे क्रीडन्तोऽऽप्सरसां गणाः ।
आसाद्य तमृषिं सर्वाः संभ्रान्ता गतचेतसः ॥ १२.३४१.२९ ॥
ਤਦ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੇਡਦੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ; ਸਾਰੀਆਂ ਘਬਰਾ ਕੇ ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਬੈਠੀਆਂ।
12.341.30
जले निलिल्यिरे काश्चित्काश्चिद्गुल्मान्प्रपेदिरे ।
वसनान्याददुः काश्चित्तं दृष्ट्वा मुनिसत्तमम् ॥ १२.३४१.३० ॥
ਕੋਈ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਈ, ਕੋਈ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਵੜੀ, ਕੋਈ ਕੱਪੜੇ ਚੁੱਕ ਲਏ; ਉਸ ਮੁਨੀਸ਼ਰੇਸ਼ਠ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
12.341.31
तां मुक्ततां तु विज्ञाय मुनिः पुत्रस्य वै तदा ।
सक्ततामात्मनश्चैव प्रीतोऽभूद्बीडितश्च ह ॥ १२.३४१.३१ ॥
ਉਸਨੂੰ ਮੁਕਤ ਹੋਈ ਜਾਣ ਕੇ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਆਸਕਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਉਹ ਮੁਨੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਵੀ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਵੀ।
12.341.32
तं देवगन्धर्ववृतो महर्षिगणपूजितः ।
पिनाकहस्तो भगवानभ्यागच्छत शंकरः ॥ १२.३४१.३२ ॥
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਤ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਿਨਾਕ ਧਨੁਸ਼ ਫੜੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ।
12.341.33
तमुवाच महादेवः सान्त्वपूर्वमिदं वचः ।
पुत्रशोकाभिसंतप्तं कृष्णद्वैपायनं तदा ॥ १२.३४१.३३ ॥
ਪੁੱਤਰ-ਸੋਗ ਨਾਲ ਤਪੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਦ੍ਵੈਪਾਯਨ ਨੂੰ ਤਦ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਦਿਲਾਸੇ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਵਚਨ ਕਹੇ।
12.341.34
अग्नेर्भूमेरपां वायोरन्तरिक्षस्य चैव ह ।
वीर्येण सदृशः पुत्रः पुरा मत्तस्त्वया वृतः ॥ १२.३४१.३४ ॥
ਅੱਗ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਬਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੱਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗਿਆ ਸੀ।
12.341.35
स तथालक्षणो जातस्तपसा तव संभृतः ।
मम चैव प्रसादेन ब्रह्मतेजोमयः शुचिः ॥ १२.३४१.३५ ॥
ਉਹ ਐਸੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ; ਤੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ; ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮ-ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ।
12.341.36
स गतिं परमां प्राप्तो दुष्प्रापामजितेन्द्रियैः ।
दैवतैरपि विप्रर्षे तं त्वं किमनुशोचसि ॥ १२.३४१.३६ ॥
ਉਹ ਉਹ ਪਰਮ ਗਤੀ ਪਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਜੋ ਅਜਿਤ-ਇੰਦਰੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਦੁਰਲਭ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਹੇ ਵਿਪ੍ਰਰਿਸ਼ੀ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਸ ਲਈ ਕਿਉਂ ਸ਼ੋਕ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
12.341.37
यावत्स्थास्यन्ति गिरयो यावत्स्थास्यन्ति सागराः ।
तावत्तवाक्षया कीर्तिः सपुत्रस्य भविष्यति ॥ १२.३४१.३७ ॥
ਜਦ ਤੱਕ ਪਰਬਤ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿਣਗੇ ਅਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਗਰ ਰਹਿਣਗੇ, ਤਦ ਤੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਤੇਰੀ ਅਖੰਡ ਕੀਰਤੀ ਬਣੀ ਰਹੇਗੀ।
12.341.38
छायां स्वपुत्रसदृशीं सर्वतोऽनपगां सदा ।
द्रक्ष्यसे त्वं च लोकेऽस्मिन्मत्प्रसादान्महामुने ॥ १२.३४१.३८ ॥
ਹੇ ਮਹਾਮੁਨੀ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਸਭ ਪਾਸਿਓਂ ਨਾ ਛੱਡਣ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਰਗੀ ਛਾਇਆ ਵੇਖੇਂਗਾ।
12.341.39
सोऽनुगीतो भगवता स्वयं रुद्रेण भारत ।
छायां पश्यन्परावृत्तः स मुनिः परया मुदा ॥ १२.३४१.३९ ॥
ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ ਦੁਆਰਾ ਖ਼ੁਦ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਉਹ ਮੁਨੀ, ਛਾਇਆ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਰਮ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਪਿਆ।
12.341.40
इति जन्म गतिश्चैव शुकस्य भरतर्षभ ।
विस्तरेण समाख्याता यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ १२.३४१.४० ॥
ਹੇ ਭਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁਕ ਦਾ ਜਨਮ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਗਤੀ ਵਿਸਤਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੀ ਗਈ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ।
12.341.41
एतदाचष्ट मे राजन्देवर्षिर्नारदः पुरा ।
व्यासश्चैव महायोगी संजल्पेषु पदेपदे ॥ १२.३४१.४१ ॥
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੇਵਰਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਯੋਗੀ ਵਿਆਸ ਨੇ ਵੀ ਗੱਲਬਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦਮ ਕਦਮ ਤੇ ਇਹੀ ਕਿਹਾ ਸੀ।
12.341.42
इतिहासमिमं पुण्यं मोक्षधर्मार्थसंहितम् ।
धारयेद्यः शमपरः स गच्छेत्परमां गतिम् ॥ १२.३४१.४२ ॥
ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਮੋਕਸ਼, ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਰਥ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇਸ ਪੁੰਨ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਗਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।