ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 12.341
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.341.1
इत्येवमुक्त्वा वचनं ब्रह्मर्षिः सुमहातपाः ।
प्रातिष्ठत शुकः सिद्धिं हित्वा दोषांश्चतुर्विधान् ॥ १२.३४१.१ ॥
ଏପରି କହି ମହାତପସ୍ୱୀ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି ଶୁକ ଚାରି ପ୍ରକାର ଦୋଷ ତ୍ୟାଗ କରି ସିଦ୍ଧି ଆଡ଼କୁ ଯାତ୍ରା କଲେ।
12.341.2
तमो ह्यष्टगुणं हित्वा जहौ पञ्चविधं रजः ।
ततः सत्वं जहौ धीमांस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १२.३४१.२ ॥
ଆଠ ଗୁଣର ତମସ୍ ତ୍ୟାଗ କରି ସେ ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାରର ରଜସ୍ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଲେ; ପରେ ଧୀମାନ୍ ସତ୍ତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଲେ, ତାହା ଅଦ୍ଭୁତ ପରି ହେଲା।
12.341.3
ततस्तस्मिन्पदे नित्ये निर्गुणे लिङ्गवर्जिते ।
ब्रह्मणि प्रत्यतिष्ठत्स विधूमोऽग्निरिव ज्वलन् ॥ १२.३४१.३ ॥
ତା'ପରେ ସେହି ନିତ୍ୟ, ନିର୍ଗୁଣ, ଲିଙ୍ଗରହିତ ପଦରେ, ଧୂଆଁହୀନ ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳି ସେ ବ୍ରହ୍ମରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲେ।
12.341.4
उत्कापाता दिशां दाहो भूमिकम्पस्तथैव च ।
प्रादुर्भूताः क्षणे तस्मिंस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १२.३४१.४ ॥
ସେହି କ୍ଷଣରେ ଉଲ୍କାପାତ, ଦିଗସମୂହର ଦାହ ଏବଂ ଭୂମିକମ୍ପ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକଟ ହେଲା; ତାହା ଅଦ୍ଭୁତ ପରି ହେଲା।
12.341.5
द्रुमाः शाखाश्च मुमुचुः शिखराणि च पर्वताः ।
निर्घातशब्दैर्गुरुभिर्भूमिर्व्यादीर्यतेव ह ॥ १२.३४१.५ ॥
ଗଛମାନେ ଶାଖା ଛାଡ଼ିଲେ, ପର୍ବତମାନେ ଶିଖର ଛାଡ଼ିଲେ; ପ୍ରବଳ ବଜ୍ରଧ୍ୱନିରେ ଯେମିତି ପୃଥିବୀ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲା।
12.341.6
न बभासे सहस्रांशुर्न जज्वाल च पावकः ।
ह्रदाश्च सरितश्चैव चुक्षुभुः सागरास्तथा ॥ १२.३४१.६ ॥
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦ୍ଭାସିତ ହେଲେ ନାହିଁ, ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଳିଲା ନାହିଁ; ହ୍ରଦ, ନଦୀ ଓ ସାଗର ମଧ୍ୟ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲେ।
12.341.7
ववर्ष वासवस्तोयं रसवच्च सुगन्धि च ।
ववौ समीरणश्चापि दिव्यगन्धवहः शुचिः ॥ १२.३४१.७ ॥
ବାସବ ରସଯୁକ୍ତ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳ ବର୍ଷଣ କଲେ; ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ବହନକାରୀ ପବିତ୍ର ପବନ ମଧ୍ୟ ବହିଲା।
12.341.8
स शृङ्गेऽप्रतिमे दिव्ये हिमवन्मेरुसंनिभे ।
संश्लिष्टे स्वतेपीते द्वे रुक्मरूप्यमये शुभे ॥ १२.३४१.८ ॥
ସେ ସେହି ଅତୁଳନୀୟ, ଦିବ୍ୟ, ହିମାଳୟ ଓ ମେରୁ ସଦୃଶ ଦୁଇ ଶିଖରରେ ପହଞ୍ଚିଲେ; ସେଗୁଡ଼ିକ ପରସ୍ପର ସଂଯୁକ୍ତ, ନିଜ ତେଜରେ ତପ୍ତ, ସୁନା ଓ ରୂପାରେ ନିର୍ମିତ ଓ ଶୁଭ ଥିଲା।
12.341.9
शतयोजनविस्तारे तिर्यगूर्ध्वं च भारत ।
उदीचीं दिशमास्थाय रुचिरे संददर्श ह ॥ १२.३४१.९ ॥
ହେ ଭାରତ, ଶହେ ଯୋଜନ ବିସ୍ତାର ବିଶିଷ୍ଟ, ଆଡ଼ ଓ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପ୍ତ ସେହି ସୁନ୍ଦର ଶିଖରଗୁଡ଼ିକୁ ସେ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଯାଇ ପ୍ରକୃତରେ ଦେଖିଲେ।
12.341.10
सोऽविशङ्केन मनसा तथैवाभ्यपतच्छुकः ॥ १२.३४१.१० ॥
ଶୁକ ନିର୍ଭୟ ଓ ସନ୍ଦେହହୀନ ମନରେ ସେହିପରି ସେଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ଝାସ ଦେଲେ।
12.341.11
ततः पर्वतशृङ्गे द्वे सहसैव द्विधाकृते ।
अदृश्येतां महाराज तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १२.३४१.११ ॥
ତା'ପରେ, ହେ ମହାରାଜ, ସେହି ଦୁଇ ପର୍ବତ ଶିଖର ହଠାତ୍ ଦୁଇ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲେ; ତାହା ଅଦ୍ଭୁତ ପରି ହେଲା।
12.341.12
ततः पर्वतशृङ्गाभ्यां सहसैव विनिःसृतः ।
न च प्रतिजघानास्य स गतिं पर्वतोत्तमः ॥ १२.३४१.१२ ॥
ତା'ପରେ ସେହି ପର୍ବତ ଶିଖରଦ୍ୱୟ ମଧ୍ୟରୁ ସେ ହଠାତ୍ ବାହାରି ଆସିଲେ; ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତ ତାଙ୍କ ଗତିକୁ ରୋକିଲା ନାହିଁ।
12.341.13
ततो महानभूच्छब्दो दिवि सर्वदिवौकसाम् ।
गन्धर्वाणामृषीणां च ये च शैलनिवासिनः ॥ १२.३४१.१३ ॥
ତା'ପରେ ସ୍ୱର୍ଗର ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଋଷି ଓ ପର୍ବତବାସୀଙ୍କର ମହାଶବ୍ଦ ଉଠିଲା।
12.341.14
दृष्ट्वा शुकमतिक्रान्तं पर्वतं च द्विधा कृतम् ।
साधुसाध्विति तत्रासीन्नादः सर्वत्र भारत ॥ १२.३४१.१४ ॥
ଶୁକ ପର୍ବତ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଓ ପର୍ବତ ଦୁଇ ଭାଗ ହୋଇଯିବା ଦେଖି, ହେ ଭାରତ, ସର୍ବତ୍ର "ସାଧୁ ସାଧୁ" ଶବ୍ଦ ହେଲା।
12.341.15
स पूज्यमानो देवैश्च गन्धर्वैर्ऋशिभिस्तथा ।
यक्षराक्षससङ्घैश्च विद्याधरगणैस्तथा ॥ १२.३४१.१५ ॥
ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଋଷି, ଯକ୍ଷ-ରାକ୍ଷସ ସମୂହ ଓ ବିଦ୍ୟାଧର ଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୋଇ ସେ ଗଲେ।
12.341.16
दिव्यैः पुष्पैः समाकीर्णमन्तरिक्षं समन्ततः ।
आसीत्किल महाराज शुकाभिपतने तदा ॥ १२.३४१.१६ ॥
ହେ ମହାରାଜ, ଶୁକଙ୍କ ଗମନ ସମୟରେ ସେତେବେଳେ ଆକାଶ ସବୁଆଡ଼େ ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
12.341.17
ततो मन्दाकिनीं रम्यामुपरिष्टादभिव्रजन् ।
शुको ददर्श धर्मात्मा पुष्पितद्रुमकाननाम् ॥ १२.३४१.१७ ॥
ତା'ପରେ ଧର୍ମାତ୍ମା ଶୁକ ଉପରୁ ଗଲାବେଳେ ପୁଷ୍ପିତ ବୃକ୍ଷବନରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ରମ୍ୟ ମନ୍ଦାକିନୀକୁ ଦେଖିଲେ।
12.341.18
तस्यां क्रीडन्त्यभिरताः स्नान्ति चैवाप्सरोगणाः ।
शून्याकारं निराकाराः शुकं दृष्ट्वा विवाससः ॥ १२.३४१.१८ ॥
ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳୁଥିବା ଓ ସ୍ନାନ କରୁଥିବା ଅପ୍ସରା ସମୂହ ଶୁକଙ୍କୁ ଦେଖି ଶୂନ୍ୟ ରୂପ ଓ ନିରାକାର ହୋଇ ବିବସ୍ତ୍ର ହୋଇଗଲେ।
12.341.19
तं प्रक्रामन्तमाज्ञाय पिता स्नेहसमन्वितः ।
उत्तमां गतिमास्थाय पृष्ठतोऽनुससार ह ॥ १२.३४१.१९ ॥
ସେ ଚାଲିଯାଉଛି ଜାଣି ସ୍ନେହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପିତା ଉତ୍ତମ ଗତି ଧରି ତା ପଛେ ଧାଇଁଲେ।
12.341.20
शुकस्तु मारुतादूर्ध्वं गतिं कृत्वान्तरिक्षगाम् ।
दर्शयित्वा प्रभावं स्वं सर्वभूतोऽभवत्तदा ॥ १२.३४१.२० ॥
କିନ୍ତୁ ଶୁକ ପବନଠାରୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ ଆକାଶଗାମୀ ଗତି କରି, ନିଜ ପ୍ରଭାବ ଦେଖାଇ ସେତେବେଳେ ସର୍ବଭୂତମୟ ହେଲେ।
12.341.21
महायोगगतिं त्वग्र्यां व्यासोत्थाय महातपाः ।
निमेषान्तरमात्रेण शुकाभिपतनं ययौ ॥ १२.३४१.२१ ॥
ମହାଯୋଗର ଉତ୍ତମ ଗତି ଧରି ମହାତପସ୍ୱୀ ବ୍ୟାସ ଉଠିଲେ ଏବଂ ପଲକ ମାରିବା ସମୟରେ ଶୁକଙ୍କ ପଛେ ଗଲେ।
12.341.22
स ददर्श द्विधा कृत्वा पर्वताग्रं शुकं गतम् ।
शशंसुर्ऋषयस्तत्र कर्म पुत्रस्य तत्तदा ॥ १२.३४१.२२ ॥
ସେ ପର୍ବତ ଶିଖରକୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରି ଶୁକଙ୍କୁ ଯାଉଥିବା ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ଋଷିମାନେ ସେତେବେଳେ ପୁତ୍ରର ସେହି କର୍ମର ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
12.341.23
ततः शुकेति दीर्घेण शब्देनाक्रन्दितस्तदा ।
स्वयं पित्रा स्वरेणोच्चैस्त्रील्लोँकाननुनाद्य वै ॥ १२.३४१.२३ ॥
ସେତେବେଳେ ପିତା ନିଜେ "ହେ ଶୁକ!" ବୋଲି ଦୀର୍ଘ ସ୍ୱରରେ ଉଚ୍ଚରେ ଡାକିଲେ ଏବଂ ସେହି ସ୍ୱରରେ ତିନି ଲୋକକୁ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ କଲେ।
12.341.24
शुकः सर्वगतो भूत्वा सर्वात्मा सर्वतोमुखः ।
प्रत्यभाषत धर्मात्मा भोःशब्देनानुनादयन् ॥ १२.३४१.२४ ॥
ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ହୋଇ, ସର୍ବାତ୍ମା ଓ ସର୍ବତୋମୁଖ ହୋଇ ଧର୍ମାତ୍ମା ଶୁକ "ଭୋଃ" ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ କରି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
12.341.25
तत एकाक्षरं नादं भोरित्येव समीरयन् ।
प्रत्याहरञ्जगत्सर्वमुच्चैः स्थावरजङ्गमम् ॥ १२.३४१.२५ ॥
ତା'ପରେ କେବଳ 'ଭୋ' ଏହି ଏକାକ୍ଷର ନାଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ସେ ସ୍ଥାବର-ଜଙ୍ଗମ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ କଲେ।
12.341.26
ततःप्रभृति चाद्यापि शब्दानुच्चारितान्पृथक् ।
गिरिगह्वरपृष्ठेषु व्याहरन्ति शुकं प्रति ॥ १२.३४१.२६ ॥
ସେହି ସମୟରୁ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଗୁମ୍ଫାର ପୃଷ୍ଠଦେଶରେ ଶୁକଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ପୃଥକ୍ ଭାବେ ଉଚ୍ଚାରିତ ଶବ୍ଦ ଲୋକେ ଡାକନ୍ତି।
12.341.27
अन्तर्हितः प्रभावं तु दर्शयित्वा शुकस्तदा ।
गुणान्संत्यज्य शब्दादीन्पदमभ्यगमत्परम् ॥ १२.३४१.२७ ॥
ସେତେବେଳେ ଶୁକ ନିଜ ପ୍ରଭାବ ଦେଖାଇ ଅନ୍ତର୍ହିତ ହେଲେ ଏବଂ ଶବ୍ଦାଦି ଗୁଣ ତ୍ୟାଗ କରି ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
12.341.28
महिमानं तु तं दृष्ट्वा पुत्रस्यामिततेजसः ।
निषसाद गिरिप्रस्थे पुत्रमेवानुचिन्तयन् ॥ १२.३४१.२८ ॥
ଅମିତ ତେଜସ୍ୱୀ ପୁତ୍ରଙ୍କ ସେହି ମହିମା ଦେଖି ସେ ପର୍ବତ-ପ୍ରସ୍ଥରେ ବସିଲେ ଏବଂ କେବଳ ପୁତ୍ରଙ୍କ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
12.341.29
ततो मन्दाकिनीतीरे क्रीडन्तोऽऽप्सरसां गणाः ।
आसाद्य तमृषिं सर्वाः संभ्रान्ता गतचेतसः ॥ १२.३४१.२९ ॥
ତା'ପରେ ମନ୍ଦାକିନୀ କୂଳରେ ଖେଳୁଥିବା ଅପ୍ସରାଙ୍କ ଦଳ ସେହି ଋଷିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ; ସମସ୍ତେ ସନ୍ତ୍ରସ୍ତ ଓ ବିଚଳିତ ହେଲେ।
12.341.30
जले निलिल्यिरे काश्चित्काश्चिद्गुल्मान्प्रपेदिरे ।
वसनान्याददुः काश्चित्तं दृष्ट्वा मुनिसत्तमम् ॥ १२.३४१.३० ॥
କେହି ଜଳରେ ଲୁଚିଗଲେ, କେହି ଝାଡ଼ି ଭିତରେ ପଶିଗଲେ, କେହି ବସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ ନେଲେ; ସେହି ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖି।
12.341.31
तां मुक्ततां तु विज्ञाय मुनिः पुत्रस्य वै तदा ।
सक्ततामात्मनश्चैव प्रीतोऽभूद्बीडितश्च ह ॥ १२.३४१.३१ ॥
ସେ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛି ଏବଂ ପୁତ୍ର ଓ ନିଜ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ବୁଝି ସେ ମୁନି ସେତେବେଳେ ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ।
12.341.32
तं देवगन्धर्ववृतो महर्षिगणपूजितः ।
पिनाकहस्तो भगवानभ्यागच्छत शंकरः ॥ १२.३४१.३२ ॥
ଦେବ-ଗନ୍ଧର୍ବ ଘେରା, ମହର୍ଷିଗଣଙ୍କ ପୂଜିତ, ହାତରେ ପିନାକ ଧନୁ ଧରିଥିବା ଭଗବାନ ଶଙ୍କର ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
12.341.33
तमुवाच महादेवः सान्त्वपूर्वमिदं वचः ।
पुत्रशोकाभिसंतप्तं कृष्णद्वैपायनं तदा ॥ १२.३४१.३३ ॥
ପୁତ୍ରଶୋକରେ ସନ୍ତପ୍ତ କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନଙ୍କୁ ସେତେବେଳେ ମହାଦେବ ସାନ୍ତ୍ୱନାର ବାକ୍ୟରେ ଏହି ବଚନ କହିଲେ।
12.341.34
अग्नेर्भूमेरपां वायोरन्तरिक्षस्य चैव ह ।
वीर्येण सदृशः पुत्रः पुरा मत्तस्त्वया वृतः ॥ १२.३४१.३४ ॥
ଅଗ୍ନି, ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ବାୟୁ ଓ ଆକାଶର ବୀର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ପୁତ୍ର ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ମୋ ନିକଟରୁ ବରଣ କରିଥିଲ।
12.341.35
स तथालक्षणो जातस्तपसा तव संभृतः ।
मम चैव प्रसादेन ब्रह्मतेजोमयः शुचिः ॥ १२.३४१.३५ ॥
ସେ ସେପରି ଲକ୍ଷଣ ସହିତ ଜନ୍ମିଲା; ତୁମ ତପସ୍ୟାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ମୋ କୃପାରେ ବ୍ରହ୍ମତେଜରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ପବିତ୍ର ହେଲା।
12.341.36
स गतिं परमां प्राप्तो दुष्प्रापामजितेन्द्रियैः ।
दैवतैरपि विप्रर्षे तं त्वं किमनुशोचसि ॥ १२.३४१.३६ ॥
ସେ ଅଜିତେନ୍ଦ୍ରିୟ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କଠିନ ପରମ ଗତି ପାଇଛି। ହେ ବିପ୍ରର୍ଷି, ତେବେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ କାହିଁକି ଶୋକ କରୁଛ?
12.341.37
यावत्स्थास्यन्ति गिरयो यावत्स्थास्यन्ति सागराः ।
तावत्तवाक्षया कीर्तिः सपुत्रस्य भविष्यति ॥ १२.३४१.३७ ॥
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପର୍ବତସମୂହ ରହିବେ ଏବଂ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସାଗରସମୂହ ରହିବେ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁତ୍ର ସହିତ ତୁମର ଅକ୍ଷୟ ଯଶ ରହିବ।
12.341.38
छायां स्वपुत्रसदृशीं सर्वतोऽनपगां सदा ।
द्रक्ष्यसे त्वं च लोकेऽस्मिन्मत्प्रसादान्महामुने ॥ १२.३४१.३८ ॥
ହେ ମହାମୁନି, ମୋର ଅନୁଗ୍ରହରେ ତୁମେ ଏହି ଲୋକରେ ସର୍ବଦା ସବୁପଟେ ନ ଛାଡ଼ୁଥିବା, ନିଜ ପୁତ୍ର ସଦୃଶ ଛାୟା ଦେଖିବ।
12.341.39
सोऽनुगीतो भगवता स्वयं रुद्रेण भारत ।
छायां पश्यन्परावृत्तः स मुनिः परया मुदा ॥ १२.३४१.३९ ॥
ଭଗବାନ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଜେ ଉପଦିଷ୍ଟ ସେହି ମୁନି, ଛାୟା ଦେଖି ପରମ ଆନନ୍ଦରେ ଫେରିଲେ।
12.341.40
इति जन्म गतिश्चैव शुकस्य भरतर्षभ ।
विस्तरेण समाख्याता यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ १२.३४१.४० ॥
ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହିପରି ଶୁକଙ୍କ ଜନ୍ମ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଗତି ବିସ୍ତାରିତ ଭାବେ କୁହାଯାଇଛି, ଯାହା ତୁମେ ମୋତେ ପଚାରୁଛ।
12.341.41
एतदाचष्ट मे राजन्देवर्षिर्नारदः पुरा ।
व्यासश्चैव महायोगी संजल्पेषु पदेपदे ॥ १२.३४१.४१ ॥
ହେ ରାଜନ, ଦେବର୍ଷି ନାରଦ ପୂର୍ବେ ମୋତେ ଏହା କହିଥିଲେ; ଏବଂ ମହାଯୋଗୀ ବ୍ୟାସ ମଧ୍ୟ କଥୋପକଥନରେ ପଦେ ପଦେ ଏହା କହିଥିଲେ।
12.341.42
इतिहासमिमं पुण्यं मोक्षधर्मार्थसंहितम् ।
धारयेद्यः शमपरः स गच्छेत्परमां गतिम् ॥ १२.३४१.४२ ॥
ଶାନ୍ତିରେ ତତ୍ପର ହୋଇ ମୋକ୍ଷ, ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଇତିହାସକୁ ଯିଏ ଧାରଣ କରେ, ସେ ପରମ ଗତି ପାଏ।