ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 12.341
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.341.1
इत्येवमुक्त्वा वचनं ब्रह्मर्षिः सुमहातपाः ।
प्रातिष्ठत शुकः सिद्धिं हित्वा दोषांश्चतुर्विधान् ॥ १२.३४१.१ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿ ಶುಕರು ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ದೋಷಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಸಿದ್ಧಿಯ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟರು.
12.341.2
तमो ह्यष्टगुणं हित्वा जहौ पञ्चविधं रजः ।
ततः सत्वं जहौ धीमांस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १२.३४१.२ ॥
ಎಂಟು ಗುಣಗಳ ತಮಸ್ಸನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಐದು ವಿಧದ ರಜಸ್ಸನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟರು; ಬಳಿಕ ಬುದ್ಧಿವಂತರು ಸತ್ತ್ವವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿದರು, ಅದು ಅದ್ಭುತದಂತಾಯಿತು.
12.341.3
ततस्तस्मिन्पदे नित्ये निर्गुणे लिङ्गवर्जिते ।
ब्रह्मणि प्रत्यतिष्ठत्स विधूमोऽग्निरिव ज्वलन् ॥ १२.३४१.३ ॥
ಬಳಿಕ ಆ ನಿತ್ಯ, ನಿರ್ಗುಣ, ಲಿಂಗರಹಿತ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಹೊಗೆಯಿಲ್ಲದ ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಬೆಳಗುತ್ತಾ ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದರು.
12.341.4
उत्कापाता दिशां दाहो भूमिकम्पस्तथैव च ।
प्रादुर्भूताः क्षणे तस्मिंस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १२.३४१.४ ॥
ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಉಲ್ಕಾಪಾತ, ದಿಕ್ಕುಗಳ ದಹನ ಮತ್ತು ಭೂಕಂಪವೂ ಉಂಟಾದವು; ಅದು ಅದ್ಭುತದಂತಾಯಿತು.
12.341.5
द्रुमाः शाखाश्च मुमुचुः शिखराणि च पर्वताः ।
निर्घातशब्दैर्गुरुभिर्भूमिर्व्यादीर्यतेव ह ॥ १२.३४१.५ ॥
ಮರಗಳು ತಮ್ಮ ಕೊಂಬೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟವು, ಪರ್ವತಗಳು ತಮ್ಮ ಶಿಖರಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟವು; ಭಾರೀ ಸಿಡಿಲಿನ ಶಬ್ದಗಳಿಂದ ಭೂಮಿ ಒಡೆದಂತಾಯಿತು.
12.341.6
न बभासे सहस्रांशुर्न जज्वाल च पावकः ।
ह्रदाश्च सरितश्चैव चुक्षुभुः सागरास्तथा ॥ १२.३४१.६ ॥
ಸೂರ್ಯನು ಬೆಳಗಲಿಲ್ಲ, ಬೆಂಕಿ ಉರಿಯಲಿಲ್ಲ; ಕೆರೆಗಳು, ನದಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಗರಗಳೂ ಕ್ಷುಬ್ಧವಾದವು.
12.341.7
ववर्ष वासवस्तोयं रसवच्च सुगन्धि च ।
ववौ समीरणश्चापि दिव्यगन्धवहः शुचिः ॥ १२.३४१.७ ॥
ವಾಸವನು ರಸಭರಿತ ಮತ್ತು ಸುಗಂಧಿತ ಜಲವನ್ನು ಸುರಿಸಿದನು; ದಿವ್ಯ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಹೊತ್ತ ಪವಿತ್ರ ಗಾಳಿಯೂ ಬೀಸಿತು.
12.341.8
स शृङ्गेऽप्रतिमे दिव्ये हिमवन्मेरुसंनिभे ।
संश्लिष्टे स्वतेपीते द्वे रुक्मरूप्यमये शुभे ॥ १२.३४१.८ ॥
ಅವನು ಆ ಅನುಪಮ, ದಿವ್ಯ, ಹಿಮವಂತ ಮತ್ತು ಮೇರು ಸದೃಶವಾದ ಎರಡು ಶಿಖರಗಳನ್ನು ತಲುಪಿದನು; ಅವು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಸೇರಿದ್ದವು, ತಮ್ಮದೇ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಕಾದಿದ್ದವು, ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ಬೆಳ್ಳಿಯಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟವು, ಶುಭಕರವಾಗಿದ್ದವು.
12.341.9
शतयोजनविस्तारे तिर्यगूर्ध्वं च भारत ।
उदीचीं दिशमास्थाय रुचिरे संददर्श ह ॥ १२.३४१.९ ॥
ಭಾರತ, ನೂರು ಯೋಜನ ವಿಸ್ತಾರವುಳ್ಳ, ಅಡ್ಡಲಾಗಿ ಮತ್ತು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹರಡಿದ ಆ ಸುಂದರ ಶಿಖರಗಳನ್ನು ಅವನು ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ಸಾಗಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಕಂಡನು.
12.341.10
सोऽविशङ्केन मनसा तथैवाभ्यपतच्छुकः ॥ १२.३४१.१० ॥
ಶುಕನು ಭಯ-ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲದ ಮನದಿಂದ ಹಾಗೆಯೇ ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಎರಗಿದನು.
12.341.11
ततः पर्वतशृङ्गे द्वे सहसैव द्विधाकृते ।
अदृश्येतां महाराज तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १२.३४१.११ ॥
ನಂತರ, ಮಹಾರಾಜ, ಆ ಎರಡು ಪರ್ವತ ಶಿಖರಗಳು ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ಎರಡಾಗಿ ಸೀಳಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು; ಅದು ಅದ್ಭುತದಂತೆ ತೋರಿತು.
12.341.12
ततः पर्वतशृङ्गाभ्यां सहसैव विनिःसृतः ।
न च प्रतिजघानास्य स गतिं पर्वतोत्तमः ॥ १२.३४१.१२ ॥
ನಂತರ ಆ ಪರ್ವತ ಶಿಖರಗಳ ನಡುವಿನಿಂದ ಅವನು ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ಹೊರಬಂದನು; ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರ್ವತವು ಅವನ ಗತಿಯನ್ನು ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ.
12.341.13
ततो महानभूच्छब्दो दिवि सर्वदिवौकसाम् ।
गन्धर्वाणामृषीणां च ये च शैलनिवासिनः ॥ १२.३४१.१३ ॥
ಆಗ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳ, ಗಂಧರ್ವರ, ಋಷಿಗಳ ಮತ್ತು ಪರ್ವತವಾಸಿಗಳ ಮಹಾ ಶಬ್ದ ಎದ್ದಿತು.
12.341.14
दृष्ट्वा शुकमतिक्रान्तं पर्वतं च द्विधा कृतम् ।
साधुसाध्विति तत्रासीन्नादः सर्वत्र भारत ॥ १२.३४१.१४ ॥
ಶುಕನು ಪರ್ವತವನ್ನು ದಾಟಿ, ಪರ್ವತವು ಎರಡಾಗಿ ಸೀಳಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ, ಭಾರತ, ಎಲ್ಲೆಡೆ "ಸಾಧು ಸಾಧು" ಎಂಬ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಬಂತು.
12.341.15
स पूज्यमानो देवैश्च गन्धर्वैर्ऋशिभिस्तथा ।
यक्षराक्षससङ्घैश्च विद्याधरगणैस्तथा ॥ १२.३४१.१५ ॥
ದೇವತೆಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು, ಋಷಿಗಳು, ಯಕ್ಷ-ರಾಕ್ಷಸ ಗುಂಪುಗಳು ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಾಧರ ಗಣಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತನಾಗಿ ಅವನು ಸಾಗಿದನು.
12.341.16
दिव्यैः पुष्पैः समाकीर्णमन्तरिक्षं समन्ततः ।
आसीत्किल महाराज शुकाभिपतने तदा ॥ १२.३४१.१६ ॥
ಮಹಾರಾಜ, ಶುಕನು ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಆಕಾಶವು ಎಲ್ಲೆಡೆ ದಿವ್ಯ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು.
12.341.17
ततो मन्दाकिनीं रम्यामुपरिष्टादभिव्रजन् ।
शुको ददर्श धर्मात्मा पुष्पितद्रुमकाननाम् ॥ १२.३४१.१७ ॥
ಆಗ ಧರ್ಮಾತ್ಮ ಶುಕನು ಮೇಲಿಂದ ಹಾರುತ್ತಾ, ಹೂಬಿಟ್ಟ ಮರಗಳ ಕಾನನಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ರಮ್ಯ ಮಂದಾಕಿನಿಯನ್ನು ನೋಡಿದನು.
12.341.18
तस्यां क्रीडन्त्यभिरताः स्नान्ति चैवाप्सरोगणाः ।
शून्याकारं निराकाराः शुकं दृष्ट्वा विवाससः ॥ १२.३४१.१८ ॥
ಅದರಲ್ಲಿ ಆನಂದದಿಂದ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಾ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಪ್ಸರಸ ಗಣಗಳು, ಶುಕನನ್ನು ನೋಡಿ, ಶೂನ್ಯರೂಪದಿಂದ ನಿರಾಕಾರರಾಗಿ ವಿವಸ್ತ್ರರಾದರು.
12.341.19
तं प्रक्रामन्तमाज्ञाय पिता स्नेहसमन्वितः ।
उत्तमां गतिमास्थाय पृष्ठतोऽनुससार ह ॥ १२.३४१.१९ ॥
ಅವನು ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದ ಪ್ರೇಮತುಂಬಿದ ತಂದೆ, ಉತ್ತಮ ವೇಗವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅವನ ಹಿಂದೆ ಓಡಿದನು.
12.341.20
शुकस्तु मारुतादूर्ध्वं गतिं कृत्वान्तरिक्षगाम् ।
दर्शयित्वा प्रभावं स्वं सर्वभूतोऽभवत्तदा ॥ १२.३४१.२० ॥
ಆದರೆ ಶುಕನು ಗಾಳಿಗಿಂತಲೂ ಮೇಲೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಾಗುವ ವೇಗವನ್ನು ಪಡೆದು, ತನ್ನ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಆಗ ಸರ್ವಭೂತಮಯನಾದನು.
12.341.21
महायोगगतिं त्वग्र्यां व्यासोत्थाय महातपाः ।
निमेषान्तरमात्रेण शुकाभिपतनं ययौ ॥ १२.३४१.२१ ॥
ಮಹಾಯೋಗ ಗತಿಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿ, ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ವ್ಯಾಸರು ಎದ್ದು, ಕಣ್ಣು ರೆಪ್ಪೆ ಮುಚ್ಚುವಷ್ಟು ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಶುಕನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರು.
12.341.22
स ददर्श द्विधा कृत्वा पर्वताग्रं शुकं गतम् ।
शशंसुर्ऋषयस्तत्र कर्म पुत्रस्य तत्तदा ॥ १२.३४१.२२ ॥
ಅವರು ಪರ್ವತದ ಶಿಖರವನ್ನು ಎರಡಾಗಿ ಮಾಡಿ ಶುಕನು ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರು. ಅಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳು ಆಗ ಮಗನ ಆ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಹೊಗಳಿದರು.
12.341.23
ततः शुकेति दीर्घेण शब्देनाक्रन्दितस्तदा ।
स्वयं पित्रा स्वरेणोच्चैस्त्रील्लोँकाननुनाद्य वै ॥ १२.३४१.२३ ॥
ಆಗ ತಂದೆ ತಾನೇ "ಓ ಶುಕ!" ಎಂದು ದೀರ್ಘ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಉಚ್ಚರವಾಗಿ ಕೂಗಿ, ಆ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿದನು.
12.341.24
शुकः सर्वगतो भूत्वा सर्वात्मा सर्वतोमुखः ।
प्रत्यभाषत धर्मात्मा भोःशब्देनानुनादयन् ॥ १२.३४१.२४ ॥
ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾಗಿ, ಸರ್ವಾತ್ಮನಾಗಿ, ಸರ್ವತೋಮುಖನಾಗಿ, ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ಶುಕನು "ಭೋಃ" ಶಬ್ದದಿಂದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಾ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.
12.341.25
तत एकाक्षरं नादं भोरित्येव समीरयन् ।
प्रत्याहरञ्जगत्सर्वमुच्चैः स्थावरजङ्गमम् ॥ १२.३४१.२५ ॥
ಆಗ 'ಭೋ' ಎಂಬ ಒಂದೇ ಅಕ್ಷರದ ನಾದವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾ, ಸ್ಥಾವರ ಜಂಗಮವಾದ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದರು.
12.341.26
ततःप्रभृति चाद्यापि शब्दानुच्चारितान्पृथक् ।
गिरिगह्वरपृष्ठेषु व्याहरन्ति शुकं प्रति ॥ १२.३४१.२६ ॥
ಅಂದಿನಿಂದ ಇಂದಿನವರೆಗೂ ಕೂಡ, ಪರ್ವತ ಗುಹೆಗಳ ಮೇಲ್ಮೈಗಳಲ್ಲಿ, ಶುಕನ ಕಡೆಗೆ ಬೇರೆಬೇರೆಯಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸಲಾದ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.
12.341.27
अन्तर्हितः प्रभावं तु दर्शयित्वा शुकस्तदा ।
गुणान्संत्यज्य शब्दादीन्पदमभ्यगमत्परम् ॥ १२.३४१.२७ ॥
ಆಗ ಶುಕನು ತನ್ನ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಅದೃಶ್ಯನಾಗಿ, ಶಬ್ದಾದಿ ಗುಣಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಪರಮಪದವನ್ನು ಸೇರಿದನು.
12.341.28
महिमानं तु तं दृष्ट्वा पुत्रस्यामिततेजसः ।
निषसाद गिरिप्रस्थे पुत्रमेवानुचिन्तयन् ॥ १२.३४१.२८ ॥
ಅಮಿತ ತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಮಗನ ಆ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ಪರ್ವತದ ಮೇಲ್ಮೈಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮಗನನ್ನೇ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
12.341.29
ततो मन्दाकिनीतीरे क्रीडन्तोऽऽप्सरसां गणाः ।
आसाद्य तमृषिं सर्वाः संभ्रान्ता गतचेतसः ॥ १२.३४१.२९ ॥
ಆಗ ಮಂದಾಕಿನಿ ತೀರದಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಪ್ಸರೆಯರ ಗುಂಪುಗಳು ಆ ಋಷಿಯ ಬಳಿ ಬಂದು, ಎಲ್ಲರೂ ಗಾಬರಿಗೊಂಡು ಮನಸ್ಸು ತಪ್ಪಿದರು.
12.341.30
जले निलिल्यिरे काश्चित्काश्चिद्गुल्मान्प्रपेदिरे ।
वसनान्याददुः काश्चित्तं दृष्ट्वा मुनिसत्तमम् ॥ १२.३४१.३० ॥
ಕೆಲವರು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದರು, ಕೆಲವರು ಪೊದೆಗಳನ್ನು ಸೇರಿದರು, ಕೆಲವರು ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡರು; ಆ ಮುನಿಸತ್ತಮನನ್ನು ನೋಡಿ.
12.341.31
तां मुक्ततां तु विज्ञाय मुनिः पुत्रस्य वै तदा ।
सक्ततामात्मनश्चैव प्रीतोऽभूद्बीडितश्च ह ॥ १२.३४१.३१ ॥
ಆಕೆ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಂಡಳೆಂದೂ, ಮಗನ ಮೇಲೆ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಇದ್ದ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನೂ ತಿಳಿದ ಮುನಿ ಆಗ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ನಾಚಿಕೆಪಟ್ಟನು.
12.341.32
तं देवगन्धर्ववृतो महर्षिगणपूजितः ।
पिनाकहस्तो भगवानभ्यागच्छत शंकरः ॥ १२.३४१.३२ ॥
ದೇವ-ಗಂಧರ್ವರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು, ಮಹರ್ಷಿಗಣಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತನಾಗಿ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪಿನಾಕ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದ ಭಗವಾನ್ ಶಂಕರನು ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದನು.
12.341.33
तमुवाच महादेवः सान्त्वपूर्वमिदं वचः ।
पुत्रशोकाभिसंतप्तं कृष्णद्वैपायनं तदा ॥ १२.३४१.३३ ॥
ಪುತ್ರಶೋಕದಿಂದ ಸಂತಪ್ತನಾದ ಕೃಷ್ಣದ್ವೈಪಾಯನನಿಗೆ ಆಗ ಮಹಾದೇವನು ಸಾಂತ್ವನದ ಮಾತುಗಳೊಂದಿಗೆ ಈ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದನು.
12.341.34
अग्नेर्भूमेरपां वायोरन्तरिक्षस्य चैव ह ।
वीर्येण सदृशः पुत्रः पुरा मत्तस्त्वया वृतः ॥ १२.३४१.३४ ॥
ಅಗ್ನಿ, ಭೂಮಿ, ನೀರು, ವಾಯು ಮತ್ತು ಆಕಾಶಗಳ ಶಕ್ತಿಗೆ ಸಮಾನನಾದ ಮಗನನ್ನು ಹಿಂದೆ ನೀನು ನನ್ನಿಂದ ಕೇಳಿ ಪಡೆದಿದ್ದೆ.
12.341.35
स तथालक्षणो जातस्तपसा तव संभृतः ।
मम चैव प्रसादेन ब्रह्मतेजोमयः शुचिः ॥ १२.३४१.३५ ॥
ಅವನು ಆ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿ ಹುಟ್ಟಿದನು; ನಿನ್ನ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದನು; ನನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಪವಿತ್ರನಾದನು.
12.341.36
स गतिं परमां प्राप्तो दुष्प्रापामजितेन्द्रियैः ।
दैवतैरपि विप्रर्षे तं त्वं किमनुशोचसि ॥ १२.३४१.३६ ॥
ಅವನು ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲದವರಿಗೆ ದುರ್ಲಭವಾದ, ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯವಾದ ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾನೆ. ವಿಪ್ರರ್ಷಿಯೇ, ಅವನಿಗಾಗಿ ನೀನು ಏಕೆ ದುಃಖಿಸುತ್ತಿರುವೆ?
12.341.37
यावत्स्थास्यन्ति गिरयो यावत्स्थास्यन्ति सागराः ।
तावत्तवाक्षया कीर्तिः सपुत्रस्य भविष्यति ॥ १२.३४१.३७ ॥
ಪರ್ವತಗಳು ನಿಲ್ಲುವವರೆಗೂ, ಸಾಗರಗಳು ನಿಲ್ಲುವವರೆಗೂ, ಮಗನೊಡನೆ ನಿನ್ನ ಅಕ್ಷಯ ಕೀರ್ತಿ ಇರುತ್ತದೆ.
12.341.38
छायां स्वपुत्रसदृशीं सर्वतोऽनपगां सदा ।
द्रक्ष्यसे त्वं च लोकेऽस्मिन्मत्प्रसादान्महामुने ॥ १२.३४१.३८ ॥
ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ನನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನೀನು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯೂ ಎಂದಿಗೂ ಬಿಡದ, ನಿನ್ನ ಮಗನಂತಿರುವ ನೆರಳನ್ನು ನೋಡುವೆ.
12.341.39
सोऽनुगीतो भगवता स्वयं रुद्रेण भारत ।
छायां पश्यन्परावृत्तः स मुनिः परया मुदा ॥ १२.३४१.३९ ॥
ಭಗವಾನ್ ರುದ್ರನಿಂದ ಸ್ವತಃ ಉಪದೇಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಮುನಿ, ನೆರಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಪರಮ ಆನಂದದಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗಿದನು.
12.341.40
इति जन्म गतिश्चैव शुकस्य भरतर्षभ ।
विस्तरेण समाख्याता यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ १२.३४१.४० ॥
ಭರತರ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಹೀಗೆ ಶುಕನ ಜನ್ಮ ಮತ್ತು ಅವನ ಗತಿಯನ್ನು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲಾಯಿತು; ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದುದು ಇದನ್ನೇ.
12.341.41
एतदाचष्ट मे राजन्देवर्षिर्नारदः पुरा ।
व्यासश्चैव महायोगी संजल्पेषु पदेपदे ॥ १२.३४१.४१ ॥
ರಾಜನೇ, ದೇವರ್ಷಿ ನಾರದನು ಹಿಂದೆ ಇದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳಿದನು; ಮಹಾಯೋಗಿ ವ್ಯಾಸನೂ ಮಾತುಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೆ ಇದನ್ನೇ ಹೇಳಿದನು.
12.341.42
इतिहासमिमं पुण्यं मोक्षधर्मार्थसंहितम् ।
धारयेद्यः शमपरः स गच्छेत्परमां गतिम् ॥ १२.३४१.४२ ॥
ಶಾಂತಿಯಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾಗಿ, ಮೋಕ್ಷ-ಧರ್ಮ-ಅರ್ಥಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಈ ಪುಣ್ಯ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಯಾರು ಧಾರಣ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ ಅವನು ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನು ಹೊಂದುವನು.