மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.341
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.341.1
इत्येवमुक्त्वा वचनं ब्रह्मर्षिः सुमहातपाः ।
प्रातिष्ठत शुकः सिद्धिं हित्वा दोषांश्चतुर्विधान् ॥ १२.३४१.१ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, மிகு தவமுடைய பிரம்மரிஷி சுகர் நான்கு வகைக் குற்றங்களைத் துறந்து சித்தியை நோக்கிச் சென்றார்.
12.341.2
तमो ह्यष्टगुणं हित्वा जहौ पञ्चविधं रजः ।
ततः सत्वं जहौ धीमांस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १२.३४१.२ ॥
எட்டு குணங்கள் கொண்ட தமஸைத் துறந்து, ஐந்து வகை ரஜஸையும் விட்டார்; பின்னர் அறிவுடையவர் சத்துவத்தையும் விட்டார், அது அற்புதம் போலானது.
12.341.3
ततस्तस्मिन्पदे नित्ये निर्गुणे लिङ्गवर्जिते ।
ब्रह्मणि प्रत्यतिष्ठत्स विधूमोऽग्निरिव ज्वलन् ॥ १२.३४१.३ ॥
பின்னர் அந்த நித்தியமான, குணமற்ற, அடையாளமற்ற நிலையில், புகையற்ற நெருப்பைப் போல ஒளிர்ந்தவராய் அவர் பிரம்மத்தில் நிலைபெற்றார்.
12.341.4
उत्कापाता दिशां दाहो भूमिकम्पस्तथैव च ।
प्रादुर्भूताः क्षणे तस्मिंस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १२.३४१.४ ॥
அந்த கணத்தில் விண்கற்கள் விழுதல், திசைகளில் எரிவு, நிலநடுக்கம் ஆகியவையும் தோன்றின; அது அற்புதம் போலானது.
12.341.5
द्रुमाः शाखाश्च मुमुचुः शिखराणि च पर्वताः ।
निर्घातशब्दैर्गुरुभिर्भूमिर्व्यादीर्यतेव ह ॥ १२.३४१.५ ॥
மரங்கள் தங்கள் கிளைகளை உதிர்த்தன; மலைகள் தங்கள் சிகரங்களை விட்டன; கனத்த இடி முழக்கங்களால் பூமி பிளப்பது போல் தோன்றியது.
12.341.6
न बभासे सहस्रांशुर्न जज्वाल च पावकः ।
ह्रदाश्च सरितश्चैव चुक्षुभुः सागरास्तथा ॥ १२.३४१.६ ॥
சூரியன் ஒளிரவில்லை, நெருப்பும் எரியவில்லை; ஏரிகளும் ஆறுகளும் கடல்களும் கொந்தளித்தன.
12.341.7
ववर्ष वासवस्तोयं रसवच्च सुगन्धि च ।
ववौ समीरणश्चापि दिव्यगन्धवहः शुचिः ॥ १२.३४१.७ ॥
வாசவன் சுவையும் நறுமணமும் கொண்ட நீரைப் பொழிந்தான்; தெய்வீக நறுமணம் சுமந்த தூய காற்றும் வீசியது.
12.341.8
स शृङ्गेऽप्रतिमे दिव्ये हिमवन्मेरुसंनिभे ।
संश्लिष्टे स्वतेपीते द्वे रुक्मरूप्यमये शुभे ॥ १२.३४१.८ ॥
அவன் அந்த ஒப்பற்ற, தெய்வீக, இமயம் மற்றும் மேருவுக்கு ஒத்த இரண்டு சிகரங்களை அடைந்தான்; அவை இணைந்திருந்தன, தம் சொந்த ஒளியால் தகித்தன, தங்கமும் வெள்ளியுமானவை, மங்களகரமானவை.
12.341.9
शतयोजनविस्तारे तिर्यगूर्ध्वं च भारत ।
उदीचीं दिशमास्थाय रुचिरे संददर्श ह ॥ १२.३४१.९ ॥
பாரதா, நூறு யோசனை விரிவுடைய, குறுக்கும் நெடுக்கும் பரந்த அந்த அழகிய சிகரங்களை அவன் வடதிசை நோக்கிச் சென்று உண்மையில் கண்டான்.
12.341.10
सोऽविशङ्केन मनसा तथैवाभ्यपतच्छुकः ॥ १२.३४१.१० ॥
சுகன் அச்சமும் ஐயமும் இல்லாத மனத்தோடு அப்படியே அவற்றை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.
12.341.11
ततः पर्वतशृङ्गे द्वे सहसैव द्विधाकृते ।
अदृश्येतां महाराज तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १२.३४१.११ ॥
பின்னர், மாமன்னா, அந்த இரண்டு மலைச் சிகரங்களும் திடீரென இரண்டாகப் பிளந்து தென்பட்டன; அது அற்புதமாய் இருந்தது.
12.341.12
ततः पर्वतशृङ्गाभ्यां सहसैव विनिःसृतः ।
न च प्रतिजघानास्य स गतिं पर्वतोत्तमः ॥ १२.३४१.१२ ॥
பின்னர் அந்த மலைச் சிகரங்களின் இடையிலிருந்து அவன் திடீரென வெளிப்பட்டான்; சிறந்த அந்த மலையும் அவனது வேகத்தைத் தடுக்கவில்லை.
12.341.13
ततो महानभूच्छब्दो दिवि सर्वदिवौकसाम् ।
गन्धर्वाणामृषीणां च ये च शैलनिवासिनः ॥ १२.३४१.१३ ॥
அப்போது வானில் உள்ள அனைத்து தேவர்களின், கந்தர்வர்களின், ரிஷிகளின், மலைகளில் வாழ்பவர்களின் பெரும் ஒலி எழுந்தது.
12.341.14
दृष्ट्वा शुकमतिक्रान्तं पर्वतं च द्विधा कृतम् ।
साधुसाध्विति तत्रासीन्नादः सर्वत्र भारत ॥ १२.३४१.१४ ॥
சுகர் மலையைக் கடந்து, மலை இரண்டாகப் பிளந்ததைக் கண்டதும், பாரதா, எங்கும் "சாது சாது" என்ற ஒலி எழுந்தது.
12.341.15
स पूज्यमानो देवैश्च गन्धर्वैर्ऋशिभिस्तथा ।
यक्षराक्षससङ्घैश्च विद्याधरगणैस्तथा ॥ १२.३४१.१५ ॥
தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், ரிஷிகள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷசர்கள் கூட்டங்கள் மற்றும் வித்யாதரர்களின் கூட்டங்களால் வணங்கப்பட்டவராக அவர் சென்றார்.
12.341.16
दिव्यैः पुष्पैः समाकीर्णमन्तरिक्षं समन्ततः ।
आसीत्किल महाराज शुकाभिपतने तदा ॥ १२.३४१.१६ ॥
மகாராஜா, சுகர் பறந்து செல்லும்போது அப்போது வானம் எங்கும் தெய்வீக மலர்களால் நிறைந்திருந்தது.
12.341.17
ततो मन्दाकिनीं रम्यामुपरिष्टादभिव्रजन् ।
शुको ददर्श धर्मात्मा पुष्पितद्रुमकाननाम् ॥ १२.३४१.१७ ॥
பின்னர் தர்மாத்மா சுகர் மேலிருந்து செல்லும்போது, பூத்த மரங்களின் காடு நிறைந்த அழகிய மந்தாகினியைக் கண்டார்.
12.341.18
तस्यां क्रीडन्त्यभिरताः स्नान्ति चैवाप्सरोगणाः ।
शून्याकारं निराकाराः शुकं दृष्ट्वा विवाससः ॥ १२.३४१.१८ ॥
அதில் மகிழ்ந்து விளையாடிக் குளித்துக் கொண்டிருந்த அப்சரஸ் கூட்டங்கள், சுகரைக் கண்டதும், வெற்று உருவத்துடனும் ஆடையின்றியும் ஆயின.
12.341.19
तं प्रक्रामन्तमाज्ञाय पिता स्नेहसमन्वितः ।
उत्तमां गतिमास्थाय पृष्ठतोऽनुससार ह ॥ १२.३४१.१९ ॥
அவன் புறப்படுவதை அறிந்த அன்புநிறைந்த தந்தை, உயர்ந்த வேகத்தை மேற்கொண்டு அவனைப் பின்தொடர்ந்தார்.
12.341.20
शुकस्तु मारुतादूर्ध्वं गतिं कृत्वान्तरिक्षगाम् ।
दर्शयित्वा प्रभावं स्वं सर्वभूतोऽभवत्तदा ॥ १२.३४१.२० ॥
ஆனால் சுகர் காற்றுக்கும் மேலாக ஆகாயத்தில் செல்லும் வேகத்தை எடுத்து, தம் ஆற்றலைக் காட்டி அப்போது எல்லா உயிர்களுமாக ஆனார்.
12.341.21
महायोगगतिं त्वग्र्यां व्यासोत्थाय महातपाः ।
निमेषान्तरमात्रेण शुकाभिपतनं ययौ ॥ १२.३४१.२१ ॥
பெரும் யோக வேகத்தை மேற்கொண்டு, பெரும் தவமுடைய வியாசர் எழுந்து, ஒரு கண நேரத்தில் சுகரைப் பின்தொடர்ந்து சென்றார்.
12.341.22
स ददर्श द्विधा कृत्वा पर्वताग्रं शुकं गतम् ।
शशंसुर्ऋषयस्तत्र कर्म पुत्रस्य तत्तदा ॥ १२.३४१.२२ ॥
அவர் மலை முகட்டை இரண்டாகப் பிளந்து, சுகர் செல்வதைக் கண்டார். அங்கே முனிவர்கள் அப்போது மகனின் அச்செயலைப் புகழ்ந்தனர்.
12.341.23
ततः शुकेति दीर्घेण शब्देनाक्रन्दितस्तदा ।
स्वयं पित्रा स्वरेणोच्चैस्त्रील्लोँकाननुनाद्य वै ॥ १२.३४१.२३ ॥
அப்போது தந்தை தாமே நீண்ட குரலில் "ஓ சுகா!" என்று உரக்கக் கதறி, அந்தக் குரலால் மூன்று உலகங்களையும் எதிரொலிக்கச் செய்தார்.
12.341.24
शुकः सर्वगतो भूत्वा सर्वात्मा सर्वतोमुखः ।
प्रत्यभाषत धर्मात्मा भोःशब्देनानुनादयन् ॥ १२.३४१.२४ ॥
எங்கும் நிறைந்தவராய், எல்லாவற்றின் ஆத்மாவாய், எல்லாத் திசைகளிலும் முகம் கொண்டவராய், அறவுள்ளம் கொண்ட சுகர் "போ:" என்ற ஒலியால் எதிரொலித்து மறுமொழி கூறினார்.
12.341.25
तत एकाक्षरं नादं भोरित्येव समीरयन् ।
प्रत्याहरञ्जगत्सर्वमुच्चैः स्थावरजङ्गमम् ॥ १२.३४१.२५ ॥
அப்போது அவர் 'போ' என்ற ஓர் எழுத்தின் ஒலியை எழுப்பி, அசையும் அசையாத அனைத்து உலகத்தையும் உரக்கப் பிரதிபலிக்கச் செய்தார்.
12.341.26
ततःप्रभृति चाद्यापि शब्दानुच्चारितान्पृथक् ।
गिरिगह्वरपृष्ठेषु व्याहरन्ति शुकं प्रति ॥ १२.३४१.२६ ॥
அன்றிலிருந்து இன்றுவரை கூட, மலைக் குகைகளின் மேற்பரப்புகளில், சுகரை நோக்கி தனித்தனியாக உச்சரிக்கப்பட்ட சொற்கள் எதிரொலிக்கின்றன.
12.341.27
अन्तर्हितः प्रभावं तु दर्शयित्वा शुकस्तदा ।
गुणान्संत्यज्य शब्दादीन्पदमभ्यगमत्परम् ॥ १२.३४१.२७ ॥
அப்போது சுகர் தம் ஆற்றலைக் காட்டி மறைந்து, ஒலி முதலான குணங்களை விட்டு உயர்ந்த நிலையை அடைந்தார்.
12.341.28
महिमानं तु तं दृष्ट्वा पुत्रस्यामिततेजसः ।
निषसाद गिरिप्रस्थे पुत्रमेवानुचिन्तयन् ॥ १२.३४१.२८ ॥
அளவற்ற ஒளி கொண்ட மகனின் அந்த மகிமையைக் கண்டு, அவர் மலைப்பீடபூமியில் அமர்ந்து, மகனையே நினைத்துக்கொண்டிருந்தார்.
12.341.29
ततो मन्दाकिनीतीरे क्रीडन्तोऽऽप्सरसां गणाः ।
आसाद्य तमृषिं सर्वाः संभ्रान्ता गतचेतसः ॥ १२.३४१.२९ ॥
அதன்பின் மந்தாகினிக் கரையில் விளையாடிக்கொண்டிருந்த அப்சரஸ்களின் கூட்டம் அந்த முனிவரை அணுகியது; அவர்கள் அனைவரும் கலக்கமடைந்து மனம் சிதறினர்.
12.341.30
जले निलिल्यिरे काश्चित्काश्चिद्गुल्मान्प्रपेदिरे ।
वसनान्याददुः काश्चित्तं दृष्ट्वा मुनिसत्तमम् ॥ १२.३४१.३० ॥
சிலர் நீரில் ஒளிந்தனர், சிலர் புதர்களில் புகுந்தனர், சிலர் ஆடைகளை எடுத்துக்கொண்டனர்; அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவரைக் கண்டு.
12.341.31
तां मुक्ततां तु विज्ञाय मुनिः पुत्रस्य वै तदा ।
सक्ततामात्मनश्चैव प्रीतोऽभूद्बीडितश्च ह ॥ १२.३४१.३१ ॥
அவள் விடுவிக்கப்பட்டதையும், தன் மகன் மீதும் தன் மீதும் இருந்த பற்றையும் அறிந்த முனிவர் அப்போது மகிழ்ந்தார், வெட்கமும் அடைந்தார்.
12.341.32
तं देवगन्धर्ववृतो महर्षिगणपूजितः ।
पिनाकहस्तो भगवानभ्यागच्छत शंकरः ॥ १२.३४१.३२ ॥
தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் சூழ, மகரிஷிகள் கூட்டத்தால் வணங்கப்பட்ட, கையில் பினாகம் ஏந்திய பகவான் சங்கரன் அவரை நோக்கி வந்தார்.
12.341.33
तमुवाच महादेवः सान्त्वपूर्वमिदं वचः ।
पुत्रशोकाभिसंतप्तं कृष्णद्वैपायनं तदा ॥ १२.३४१.३३ ॥
மகன் துயரால் வாடிய கிருஷ்ணத்வைபாயனரிடம் அப்போது மகாதேவர் ஆறுதல் வார்த்தைகளோடு இவ்வாறு கூறினார்.
12.341.34
अग्नेर्भूमेरपां वायोरन्तरिक्षस्य चैव ह ।
वीर्येण सदृशः पुत्रः पुरा मत्तस्त्वया वृतः ॥ १२.३४१.३४ ॥
நெருப்பு, பூமி, நீர், காற்று, வானம் ஆகியவற்றின் வலிமைக்கு இணையான மகனை முன்பு நீ என்னிடம் வேண்டிப் பெற்றாய்.
12.341.35
स तथालक्षणो जातस्तपसा तव संभृतः ।
मम चैव प्रसादेन ब्रह्मतेजोमयः शुचिः ॥ १२.३४१.३५ ॥
அவன் அத்தகைய குணங்களுடன் பிறந்தான்; உன் தவத்தால் உருவானான்; என் அருளால் பிரம்மதேஜஸ் நிறைந்த தூயவனானான்.
12.341.36
स गतिं परमां प्राप्तो दुष्प्रापामजितेन्द्रियैः ।
दैवतैरपि विप्रर्षे तं त्वं किमनुशोचसि ॥ १२.३४१.३६ ॥
அவன் புலனடக்காதவர்களுக்கு அடைய முடியாததும் தேவர்களுக்கும் கடினமானதுமான உயர்ந்த நிலையை அடைந்துவிட்டான். விப்ரரிஷியே, அவனுக்காக நீ ஏன் துயருறுகிறாய்?
12.341.37
यावत्स्थास्यन्ति गिरयो यावत्स्थास्यन्ति सागराः ।
तावत्तवाक्षया कीर्तिः सपुत्रस्य भविष्यति ॥ १२.३४१.३७ ॥
மலைகள் நிலைத்திருக்கும் வரையிலும், கடல்கள் நிலைத்திருக்கும் வரையிலும், மகனுடன் கூடிய உனது அழியாத புகழ் நிலைத்திருக்கும்.
12.341.38
छायां स्वपुत्रसदृशीं सर्वतोऽनपगां सदा ।
द्रक्ष्यसे त्वं च लोकेऽस्मिन्मत्प्रसादान्महामुने ॥ १२.३४१.३८ ॥
மாமுனியே, என் அருளால் நீ இவ்வுலகில் எப்போதும் எல்லாப் பக்கங்களிலும் விலகாத, உன் சொந்த மகனைப் போன்ற நிழலைக் காண்பாய்.
12.341.39
सोऽनुगीतो भगवता स्वयं रुद्रेण भारत ।
छायां पश्यन्परावृत्तः स मुनिः परया मुदा ॥ १२.३४१.३९ ॥
பகவான் ருத்திரனால் தானே உபதேசிக்கப்பட்ட அந்த முனிவர், நிழலைக் கண்டவாறு, பேரானந்தத்துடன் திரும்பினார்.
12.341.40
इति जन्म गतिश्चैव शुकस्य भरतर्षभ ।
विस्तरेण समाख्याता यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ १२.३४१.४० ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, சுகரின் பிறப்பும் அவரது கதியும் இவ்வாறு விரிவாகக் கூறப்பட்டன; நீ என்னிடம் கேட்டதும் இதுவே.
12.341.41
एतदाचष्ट मे राजन्देवर्षिर्नारदः पुरा ।
व्यासश्चैव महायोगी संजल्पेषु पदेपदे ॥ १२.३४१.४१ ॥
அரசே, தேவர்ஷி நாரதர் முன்பு இதை எனக்குக் கூறினார்; மகாயோகி வியாசரும் உரையாடல்களில் அடிக்கடி இதையே சொன்னார்.
12.341.42
इतिहासमिमं पुण्यं मोक्षधर्मार्थसंहितम् ।
धारयेद्यः शमपरः स गच्छेत्परमां गतिम् ॥ १२.३४१.४२ ॥
அமைதியில் ஈடுபட்டு, மோட்சம், தர்மம், அர்த்தம் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய இந்த புண்ணிய இதிகாசத்தை எவன் நினைவில் தாங்குகிறானோ, அவன் உயர்ந்த கதியை அடைவான்.