മഹാഭാരതം · അധ്യായം 12.341
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.341.1
इत्येवमुक्त्वा वचनं ब्रह्मर्षिः सुमहातपाः ।
प्रातिष्ठत शुकः सिद्धिं हित्वा दोषांश्चतुर्विधान् ॥ १२.३४१.१ ॥
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട്, മഹാതപസ്വിയായ ബ്രഹ്മർഷി ശുകൻ നാലുതരം ദോഷങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ച് സിദ്ധിയിലേക്ക് യാത്രയായി.
12.341.2
तमो ह्यष्टगुणं हित्वा जहौ पञ्चविधं रजः ।
ततः सत्वं जहौ धीमांस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १२.३४१.२ ॥
എട്ടു ഗുണങ്ങളുള്ള തമസ്സിനെ ഉപേക്ഷിച്ച് അഞ്ചുവിധമുള്ള രജസ്സിനെയും വിട്ടു; പിന്നെ ധീമാൻ സത്വത്തെയും ഉപേക്ഷിച്ചു, അത് അത്ഭുതം പോലെയായി.
12.341.3
ततस्तस्मिन्पदे नित्ये निर्गुणे लिङ्गवर्जिते ।
ब्रह्मणि प्रत्यतिष्ठत्स विधूमोऽग्निरिव ज्वलन् ॥ १२.३४१.३ ॥
പിന്നെ ആ നിത്യവും നിർഗുണവും ലിംഗരഹിതവുമായ പദത്തിൽ, പുകയില്ലാത്ത അഗ്നിപോലെ ജ്വലിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ബ്രഹ്മത്തിൽ സ്ഥിതനായി.
12.341.4
उत्कापाता दिशां दाहो भूमिकम्पस्तथैव च ।
प्रादुर्भूताः क्षणे तस्मिंस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १२.३४१.४ ॥
ആ നിമിഷത്തിൽ ഉൽക്കാപാതങ്ങളും ദിക്കുകളുടെ ദഹനവും ഭൂകമ്പവും ഉണ്ടായി; അത് അത്ഭുതം പോലെയായി.
12.341.5
द्रुमाः शाखाश्च मुमुचुः शिखराणि च पर्वताः ।
निर्घातशब्दैर्गुरुभिर्भूमिर्व्यादीर्यतेव ह ॥ १२.३४१.५ ॥
മരങ്ങൾ ശാഖകളും പർവതങ്ങൾ ശിഖരങ്ങളും പൊഴിച്ചു; കനത്ത ഇടിമുഴക്കങ്ങളാൽ ഭൂമി പിളരുന്നതുപോലെയായി.
12.341.6
न बभासे सहस्रांशुर्न जज्वाल च पावकः ।
ह्रदाश्च सरितश्चैव चुक्षुभुः सागरास्तथा ॥ १२.३४१.६ ॥
സൂര്യൻ പ്രകാശിച്ചില്ല, അഗ്നി ജ്വലിച്ചില്ല; തടാകങ്ങളും നദികളും സമുദ്രങ്ങളും ഇളകിമറിഞ്ഞു.
12.341.7
ववर्ष वासवस्तोयं रसवच्च सुगन्धि च ।
ववौ समीरणश्चापि दिव्यगन्धवहः शुचिः ॥ १२.३४१.७ ॥
വാസവൻ രസമുള്ളതും സുഗന്ധമുള്ളതുമായ ജലം വർഷിച്ചു; ദിവ്യസുഗന്ധം വഹിക്കുന്ന പവിത്രമായ കാറ്റും വീശി.
12.341.8
स शृङ्गेऽप्रतिमे दिव्ये हिमवन्मेरुसंनिभे ।
संश्लिष्टे स्वतेपीते द्वे रुक्मरूप्यमये शुभे ॥ १२.३४१.८ ॥
അവൻ ആ അതുല്യവും ദിവ്യവുമായ, ഹിമവാനും മേരുവിനും സമാനമായ രണ്ടു ശൃംഗങ്ങളിൽ എത്തി; അവ ചേർന്നിരുന്നു, സ്വന്തം തേജസ്സിനാൽ തപിച്ചിരുന്നു, സ്വർണ്ണവും വെള്ളിയും കൊണ്ടുള്ളവയും ശുഭകരവുമായിരുന്നു.
12.341.9
शतयोजनविस्तारे तिर्यगूर्ध्वं च भारत ।
उदीचीं दिशमास्थाय रुचिरे संददर्श ह ॥ १२.३४१.९ ॥
ഭാരതാ, നൂറു യോജന വിസ്തൃതമായ, തിരശ്ചീനമായും ഊർധ്വമായും വ്യാപിച്ച ആ മനോഹര ശൃംഗങ്ങളെ അവൻ വടക്കൻ ദിശയിലേക്ക് ചെന്ന് സത്യമായി കണ്ടു.
12.341.10
सोऽविशङ्केन मनसा तथैवाभ्यपतच्छुकः ॥ १२.३४१.१० ॥
ശുകൻ ഭയമോ സംശയമോ ഇല്ലാത്ത മനസ്സോടെ അതുപോലെ അവയ്ക്കു മേൽ പാഞ്ഞടുത്തു.
12.341.11
ततः पर्वतशृङ्गे द्वे सहसैव द्विधाकृते ।
अदृश्येतां महाराज तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १२.३४१.११ ॥
പിന്നെ, മഹാരാജാവേ, ആ രണ്ടു പർവ്വതശൃംഗങ്ങൾ പെട്ടെന്നു രണ്ടായി പിളർന്നു കാണപ്പെട്ടു; അത് അദ്ഭുതം പോലെയായി.
12.341.12
ततः पर्वतशृङ्गाभ्यां सहसैव विनिःसृतः ।
न च प्रतिजघानास्य स गतिं पर्वतोत्तमः ॥ १२.३४१.१२ ॥
പിന്നെ ആ പർവ്വതശൃംഗങ്ങളുടെ ഇടയിൽനിന്ന് അവൻ പെട്ടെന്ന് പുറത്തുവന്നു; ആ ശ്രേഷ്ഠപർവ്വതം അവന്റെ ഗതിയെ തടഞ്ഞില്ല.
12.341.13
ततो महानभूच्छब्दो दिवि सर्वदिवौकसाम् ।
गन्धर्वाणामृषीणां च ये च शैलनिवासिनः ॥ १२.३४१.१३ ॥
അപ്പോൾ ആകാശത്തിലെ സർവ്വദേവന്മാരുടെയും ഗന്ധർവന്മാരുടെയും ഋഷിമാരുടെയും പർവതവാസികളുടെയും മഹാശബ്ദം ഉയർന്നു.
12.341.14
दृष्ट्वा शुकमतिक्रान्तं पर्वतं च द्विधा कृतम् ।
साधुसाध्विति तत्रासीन्नादः सर्वत्र भारत ॥ १२.३४१.१४ ॥
ശുകൻ പർവതത്തെ കടന്നുപോകുന്നതും പർവതം രണ്ടായി പിളർന്നതും കണ്ടപ്പോൾ, ഭാരതാ, എല്ലായിടത്തും "സാധു സാധു" എന്ന ശബ്ദമുണ്ടായി.
12.341.15
स पूज्यमानो देवैश्च गन्धर्वैर्ऋशिभिस्तथा ।
यक्षराक्षससङ्घैश्च विद्याधरगणैस्तथा ॥ १२.३४१.१५ ॥
ദേവന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, ഋഷിമാർ, യക്ഷരാക്ഷസ സംഘങ്ങൾ, വിദ്യാധരഗണങ്ങൾ എന്നിവരാൽ പൂജിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ട് അവൻ പോയി.
12.341.16
दिव्यैः पुष्पैः समाकीर्णमन्तरिक्षं समन्ततः ।
आसीत्किल महाराज शुकाभिपतने तदा ॥ १२.३४१.१६ ॥
മഹാരാജാവേ, ശുകൻ ഉയർന്നുപോകുമ്പോൾ ആകാശം എല്ലായിടത്തും ദിവ്യപുഷ്പങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
12.341.17
ततो मन्दाकिनीं रम्यामुपरिष्टादभिव्रजन् ।
शुको ददर्श धर्मात्मा पुष्पितद्रुमकाननाम् ॥ १२.३४१.१७ ॥
അപ്പോൾ ധർമ്മാത്മാവായ ശുകൻ, പൂത്ത വൃക്ഷവനങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ രമ്യമായ മന്ദാകിനിയെ മുകളിൽനിന്ന് പറന്നുപോകവേ കണ്ടു.
12.341.18
तस्यां क्रीडन्त्यभिरताः स्नान्ति चैवाप्सरोगणाः ।
शून्याकारं निराकाराः शुकं दृष्ट्वा विवाससः ॥ १२.३४१.१८ ॥
അതിൽ ആനന്ദത്തോടെ കളിക്കുകയും കുളിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന അപ്സരസ്സുകൾ ശുകനെ കണ്ട് രൂപമില്ലാത്ത ശൂന്യാകാരത്തോടെ വസ്ത്രമില്ലാതായി.
12.341.19
तं प्रक्रामन्तमाज्ञाय पिता स्नेहसमन्वितः ।
उत्तमां गतिमास्थाय पृष्ठतोऽनुससार ह ॥ १२.३४१.१९ ॥
അവൻ പോകുന്നത് മനസ്സിലാക്കിയ സ്നേഹനിറഞ്ഞ പിതാവ് ഉത്തമമായ വേഗത്തോടെ അവന്റെ പിന്നാലെ പാഞ്ഞു.
12.341.20
शुकस्तु मारुतादूर्ध्वं गतिं कृत्वान्तरिक्षगाम् ।
दर्शयित्वा प्रभावं स्वं सर्वभूतोऽभवत्तदा ॥ १२.३४१.२० ॥
എന്നാൽ ശുകൻ കാറ്റിനും മീതെ ആകാശത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഗതി സ്വീകരിച്ച്, തന്റെ പ്രഭാവം കാണിച്ച് അപ്പോൾ സർവഭൂതമയനായി.
12.341.21
महायोगगतिं त्वग्र्यां व्यासोत्थाय महातपाः ।
निमेषान्तरमात्रेण शुकाभिपतनं ययौ ॥ १२.३४१.२१ ॥
മഹായോഗഗതി സ്വീകരിച്ച്, മഹാതപസ്വിയായ വ്യാസൻ എഴുന്നേറ്റ്, ഒരു നിമിഷനേരം കൊണ്ട് ശുകനെ പിന്തുടർന്നു.
12.341.22
स ददर्श द्विधा कृत्वा पर्वताग्रं शुकं गतम् ।
शशंसुर्ऋषयस्तत्र कर्म पुत्रस्य तत्तदा ॥ १२.३४१.२२ ॥
അദ്ദേഹം പർവതശിഖരം രണ്ടായി പിളർത്തി ശുകൻ പോകുന്നത് കണ്ടു. അവിടെ ഋഷിമാർ അപ്പോൾ പുത്രന്റെ ആ കർമ്മത്തെ പ്രശംസിച്ചു.
12.341.23
ततः शुकेति दीर्घेण शब्देनाक्रन्दितस्तदा ।
स्वयं पित्रा स्वरेणोच्चैस्त्रील्लोँकाननुनाद्य वै ॥ १२.३४१.२३ ॥
അപ്പോൾ പിതാവ് സ്വയം "ഓ ശുകാ!" എന്ന് ദീർഘമായ ശബ്ദത്തിൽ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ച് ആ സ്വരത്താൽ മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും പ്രതിധ്വനിപ്പിച്ചു.
12.341.24
शुकः सर्वगतो भूत्वा सर्वात्मा सर्वतोमुखः ।
प्रत्यभाषत धर्मात्मा भोःशब्देनानुनादयन् ॥ १२.३४१.२४ ॥
സർവവ്യാപിയായി, സർവാത്മാവായി, സർവതോമുഖനായി, ധർമാത്മാവായ ശുകൻ "ഭോഃ" എന്ന ശബ്ദത്താൽ പ്രതിധ്വനിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു.
12.341.25
तत एकाक्षरं नादं भोरित्येव समीरयन् ।
प्रत्याहरञ्जगत्सर्वमुच्चैः स्थावरजङ्गमम् ॥ १२.३४१.२५ ॥
അപ്പോൾ 'ഭോ' എന്ന ഏകാക്ഷരനാദം ഉച്ചരിച്ചുകൊണ്ട്, സ്ഥാവരജംഗമമായ സർവ്വ ജഗത്തിനെയും ഉച്ചത്തിൽ പ്രതിധ്വനിപ്പിച്ചു.
12.341.26
ततःप्रभृति चाद्यापि शब्दानुच्चारितान्पृथक् ।
गिरिगह्वरपृष्ठेषु व्याहरन्ति शुकं प्रति ॥ १२.३४१.२६ ॥
അന്നുമുതൽ ഇന്നുവരെയും, പർവതഗുഹകളുടെ പ്രതലങ്ങളിൽ, ശുകനെ ഉദ്ദേശിച്ച് വേറിട്ടുച്ചരിച്ച ശബ്ദങ്ങൾ അവർ വിളിച്ചുപറയുന്നു.
12.341.27
अन्तर्हितः प्रभावं तु दर्शयित्वा शुकस्तदा ।
गुणान्संत्यज्य शब्दादीन्पदमभ्यगमत्परम् ॥ १२.३४१.२७ ॥
അപ്പോൾ ശുകൻ തന്റെ പ്രഭാവം കാണിച്ച് അന്തർധാനം ചെയ്ത്, ശബ്ദാദി ഗുണങ്ങളെ ത്യജിച്ച് പരമപദം പ്രാപിച്ചു.
12.341.28
महिमानं तु तं दृष्ट्वा पुत्रस्यामिततेजसः ।
निषसाद गिरिप्रस्थे पुत्रमेवानुचिन्तयन् ॥ १२.३४१.२८ ॥
അമിതതേജസ്വിയായ പുത്രന്റെ ആ മഹിമ കണ്ട്, അദ്ദേഹം പർവതപ്രസ്ഥത്തിൽ ഇരുന്ന് പുത്രനെ മാത്രം ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
12.341.29
ततो मन्दाकिनीतीरे क्रीडन्तोऽऽप्सरसां गणाः ।
आसाद्य तमृषिं सर्वाः संभ्रान्ता गतचेतसः ॥ १२.३४१.२९ ॥
അപ്പോൾ മന്ദാകിനീതീരത്ത് കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അപ്സരസ്സുകളുടെ കൂട്ടം ആ മുനിയെ സമീപിച്ചു; എല്ലാവരും പരിഭ്രമിച്ച് ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടവരായി.
12.341.30
जले निलिल्यिरे काश्चित्काश्चिद्गुल्मान्प्रपेदिरे ।
वसनान्याददुः काश्चित्तं दृष्ट्वा मुनिसत्तमम् ॥ १२.३४१.३० ॥
ചിലർ വെള്ളത്തിൽ ഒളിച്ചു, ചിലർ കുറ്റിക്കാടുകളിൽ അഭയം തേടി, ചിലർ വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്തു; ആ മുനിശ്രേഷ്ഠനെ കണ്ടിട്ട്.
12.341.31
तां मुक्ततां तु विज्ञाय मुनिः पुत्रस्य वै तदा ।
सक्ततामात्मनश्चैव प्रीतोऽभूद्बीडितश्च ह ॥ १२.३४१.३१ ॥
അവൾ മോചിതയായെന്നും പുത്രനോടും തന്നോടും ഉള്ള ആസക്തിയും മനസ്സിലാക്കി ആ മുനി അപ്പോൾ സന്തോഷിക്കുകയും ലജ്ജിക്കുകയും ചെയ്തു.
12.341.32
तं देवगन्धर्ववृतो महर्षिगणपूजितः ।
पिनाकहस्तो भगवानभ्यागच्छत शंकरः ॥ १२.३४१.३२ ॥
ദേവഗന്ധർവന്മാർ ചുറ്റപ്പെട്ടവനും മഹർഷിഗണങ്ങളാൽ പൂജിതനും കയ്യിൽ പിനാകം ധരിച്ചവനുമായ ഭഗവാൻ ശങ്കരൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
12.341.33
तमुवाच महादेवः सान्त्वपूर्वमिदं वचः ।
पुत्रशोकाभिसंतप्तं कृष्णद्वैपायनं तदा ॥ १२.३४१.३३ ॥
പുത്രശോകത്താൽ തപിച്ച കൃഷ്ണദ്വൈപായനനോട് അപ്പോൾ മഹാദേവൻ ആശ്വാസവചനങ്ങളോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
12.341.34
अग्नेर्भूमेरपां वायोरन्तरिक्षस्य चैव ह ।
वीर्येण सदृशः पुत्रः पुरा मत्तस्त्वया वृतः ॥ १२.३४१.३४ ॥
അഗ്നി, ഭൂമി, ജലം, വായു, ആകാശം എന്നിവയുടെ വീര്യത്തിന് തുല്യനായ പുത്രനെ മുമ്പ് നീ എന്നിൽ നിന്ന് വരമായി തിരഞ്ഞെടുത്തു.
12.341.35
स तथालक्षणो जातस्तपसा तव संभृतः ।
मम चैव प्रसादेन ब्रह्मतेजोमयः शुचिः ॥ १२.३४१.३५ ॥
അവൻ അത്തരം ലക്ഷണങ്ങളോടെ ജനിച്ചു; നിന്റെ തപസ്സാൽ ഉണ്ടായവനായി; എന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ബ്രഹ്മതേജസ്സുള്ള പവിത്രനായിത്തീർന്നു.
12.341.36
स गतिं परमां प्राप्तो दुष्प्रापामजितेन्द्रियैः ।
दैवतैरपि विप्रर्षे तं त्वं किमनुशोचसि ॥ १२.३४१.३६ ॥
അവൻ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിക്കാത്തവർക്ക് ദുർലഭമായതും ദേവന്മാർക്കുപോലും കഠിനമായതുമായ പരമഗതി നേടി. വിപ്രർഷേ, അവനെയോർത്ത് നീ എന്തിന് ദുഃഖിക്കുന്നു?
12.341.37
यावत्स्थास्यन्ति गिरयो यावत्स्थास्यन्ति सागराः ।
तावत्तवाक्षया कीर्तिः सपुत्रस्य भविष्यति ॥ १२.३४१.३७ ॥
പർവതങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളവും സമുദ്രങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളവും പുത്രനോടൊപ്പം നിന്റെ നാശമില്ലാത്ത കീർത്തി നിലനിൽക്കും.
12.341.38
छायां स्वपुत्रसदृशीं सर्वतोऽनपगां सदा ।
द्रक्ष्यसे त्वं च लोकेऽस्मिन्मत्प्रसादान्महामुने ॥ १२.३४१.३८ ॥
മഹാമുനേ, എന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ നീ ഈ ലോകത്ത് എല്ലായിടത്തും ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകാത്ത, നിന്റെ പുത്രനു തുല്യമായ നിഴൽ കാണും.
12.341.39
सोऽनुगीतो भगवता स्वयं रुद्रेण भारत ।
छायां पश्यन्परावृत्तः स मुनिः परया मुदा ॥ १२.३४१.३९ ॥
ഭഗവാനായ രുദ്രൻ തന്നെ ഉപദേശിച്ച ആ മുനി നിഴൽ കണ്ടുകൊണ്ട് പരമാനന്ദത്തോടെ തിരിഞ്ഞുനടന്നു.
12.341.40
इति जन्म गतिश्चैव शुकस्य भरतर्षभ ।
विस्तरेण समाख्याता यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ १२.३४१.४० ॥
ഭരതശ്രേഷ്ഠാ, ഇങ്ങനെ ശുകന്റെ ജന്മവും അവന്റെ ഗതിയും വിസ്തരിച്ചു പറയപ്പെട്ടു; നീ എന്നോട് ചോദിച്ചത് ഇതാണ്.
12.341.41
एतदाचष्ट मे राजन्देवर्षिर्नारदः पुरा ।
व्यासश्चैव महायोगी संजल्पेषु पदेपदे ॥ १२.३४१.४१ ॥
രാജാവേ, ദേവർഷി നാരദൻ പണ്ട് ഇതെനിക്ക് പറഞ്ഞുതന്നു; മഹായോഗിയായ വ്യാസനും സംഭാഷണങ്ങളിൽ പദേപദേ ഇതുതന്നെ പറഞ്ഞു.
12.341.42
इतिहासमिमं पुण्यं मोक्षधर्मार्थसंहितम् ।
धारयेद्यः शमपरः स गच्छेत्परमां गतिम् ॥ १२.३४१.४२ ॥
ശാന്തിയിൽ മുഴുകി, മോക്ഷ-ധർമ്മ-അർത്ഥങ്ങൾ അടങ്ങിയ ഈ പുണ്യ ഇതിഹാസം ആരാണോ ധരിക്കുന്നത്, അവൻ പരമഗതി പ്രാപിക്കും.