Mahābhārata · Adhyāya 12.341
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.341.1
इत्येवमुक्त्वा वचनं ब्रह्मर्षिः सुमहातपाः ।
प्रातिष्ठत शुकः सिद्धिं हित्वा दोषांश्चतुर्विधान् ॥ १२.३४१.१ ॥
Nachdem er diese Worte gesprochen hatte, legte der Brahmarṣi Śuka, von großer Askese, die vier Arten von Fehlern ab und brach zur Vollkommenheit auf.
12.341.2
तमो ह्यष्टगुणं हित्वा जहौ पञ्चविधं रजः ।
ततः सत्वं जहौ धीमांस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १२.३४१.२ ॥
Nachdem er das achtfältige Tamas aufgegeben hatte, verließ er das fünffache Rajas; dann gab der Weise auch das Sattva auf, und das wurde wunderbar.
12.341.3
ततस्तस्मिन्पदे नित्ये निर्गुणे लिङ्गवर्जिते ।
ब्रह्मणि प्रत्यतिष्ठत्स विधूमोऽग्निरिव ज्वलन् ॥ १२.३४१.३ ॥
Dann ließ er sich in jenem ewigen, eigenschaftslosen, zeichenfreien Zustand im Brahman nieder und brannte wie ein rauchloses Feuer.
12.341.4
उत्कापाता दिशां दाहो भूमिकम्पस्तथैव च ।
प्रादुर्भूताः क्षणे तस्मिंस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १२.३४१.४ ॥
In diesem Augenblick erschienen Meteorstürze, ein Brennen der Himmelsrichtungen und auch ein Erdbeben; das wurde wunderbar.
12.341.5
द्रुमाः शाखाश्च मुमुचुः शिखराणि च पर्वताः ।
निर्घातशब्दैर्गुरुभिर्भूमिर्व्यादीर्यतेव ह ॥ १२.३४१.५ ॥
Die Bäume ließen ihre Äste fallen, die Berge ihre Gipfel; mit schweren Donnerschlägen schien die Erde aufzureißen.
12.341.6
न बभासे सहस्रांशुर्न जज्वाल च पावकः ।
ह्रदाश्च सरितश्चैव चुक्षुभुः सागरास्तथा ॥ १२.३४१.६ ॥
Die Sonne schien nicht, das Feuer loderte nicht; Seen, Flüsse und Meere gerieten ebenfalls in Aufruhr.
12.341.7
ववर्ष वासवस्तोयं रसवच्च सुगन्धि च ।
ववौ समीरणश्चापि दिव्यगन्धवहः शुचिः ॥ १२.३४१.७ ॥
Vāsava ließ wohlschmeckendes, duftendes Wasser regnen, und auch ein reiner Wind, der göttlichen Duft trug, wehte.
12.341.8
स शृङ्गेऽप्रतिमे दिव्ये हिमवन्मेरुसंनिभे ।
संश्लिष्टे स्वतेपीते द्वे रुक्मरूप्यमये शुभे ॥ १२.३४१.८ ॥
Er erreichte jene zwei unvergleichlichen, göttlichen Gipfel, dem Himālaya und Meru gleich, miteinander verbunden, von ihrem eigenen Glanz erhitzt, aus Gold und Silber, verheißungsvoll.
12.341.9
शतयोजनविस्तारे तिर्यगूर्ध्वं च भारत ।
उदीचीं दिशमास्थाय रुचिरे संददर्श ह ॥ १२.३४१.९ ॥
O Bhārata, er wandte sich nach Norden und sah tatsächlich jene schönen Gipfel, hundert Yojanas weit, sich quer und nach oben erstreckend.
12.341.10
सोऽविशङ्केन मनसा तथैवाभ्यपतच्छुकः ॥ १२.३४१.१० ॥
Mit einem von Furcht und Zweifel freien Geist stürzte sich Śuka ebenso auf sie herab.
12.341.11
ततः पर्वतशृङ्गे द्वे सहसैव द्विधाकृते ।
अदृश्येतां महाराज तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १२.३४१.११ ॥
Dann, o großer König, wurden jene beiden Bergspitzen plötzlich in zwei geteilt und wurden sichtbar; jener Anblick war wie ein Wunder.
12.341.12
ततः पर्वतशृङ्गाभ्यां सहसैव विनिःसृतः ।
न च प्रतिजघानास्य स गतिं पर्वतोत्तमः ॥ १२.३४१.१२ ॥
Dann kam er plötzlich zwischen jenen Bergspitzen hervor, und jener beste der Berge hemmte seinen Lauf nicht.
12.341.13
ततो महानभूच्छब्दो दिवि सर्वदिवौकसाम् ।
गन्धर्वाणामृषीणां च ये च शैलनिवासिनः ॥ १२.३४१.१३ ॥
Da erhob sich am Himmel ein großer Lärm aller Himmelsbewohner, der Gandharvas, der Weisen und derer, die auf den Bergen wohnen.
12.341.14
दृष्ट्वा शुकमतिक्रान्तं पर्वतं च द्विधा कृतम् ।
साधुसाध्विति तत्रासीन्नादः सर्वत्र भारत ॥ १२.३४१.१४ ॥
Als man sah, wie Śuka hinüberschritt und der Berg zweigeteilt war, erhob sich überall der Ruf »Gut, gut!«, o Bhārata.
12.341.15
स पूज्यमानो देवैश्च गन्धर्वैर्ऋशिभिस्तथा ।
यक्षराक्षससङ्घैश्च विद्याधरगणैस्तथा ॥ १२.३४१.१५ ॥
Von den Göttern, den Gandharvas, den Weisen, von Scharen der Yakṣas und Rākṣasas und ebenso von Schwärmen der Vidyādharas geehrt, zog er weiter.
12.341.16
दिव्यैः पुष्पैः समाकीर्णमन्तरिक्षं समन्ततः ।
आसीत्किल महाराज शुकाभिपतने तदा ॥ १२.३४१.१६ ॥
Wahrlich, o großer König, damals war der Himmel ringsum mit göttlichen Blüten übersät, als Śuka herabstieg.
12.341.17
ततो मन्दाकिनीं रम्यामुपरिष्टादभिव्रजन् ।
शुको ददर्श धर्मात्मा पुष्पितद्रुमकाननाम् ॥ १२.३४१.१७ ॥
Dann sah der rechtschaffene Śuka, über ihr dahinfliegend, die liebliche Mandākinī mit ihren Wäldern blühender Bäume.
12.341.18
तस्यां क्रीडन्त्यभिरताः स्नान्ति चैवाप्सरोगणाः ।
शून्याकारं निराकाराः शुकं दृष्ट्वा विवाससः ॥ १२.३४१.१८ ॥
Die Scharen der Apsarās, die darin fröhlich spielten und badeten, wurden, als sie Śuka sahen, formlos mit leerer Gestalt und unbekleidet.
12.341.19
तं प्रक्रामन्तमाज्ञाय पिता स्नेहसमन्वितः ।
उत्तमां गतिमास्थाय पृष्ठतोऽनुससार ह ॥ १२.३४१.१९ ॥
Als der Vater erkannte, dass er sich entfernte, nahm er, von Liebe erfüllt, den höchsten Lauf auf und folgte ihm nach.
12.341.20
शुकस्तु मारुतादूर्ध्वं गतिं कृत्वान्तरिक्षगाम् ।
दर्शयित्वा प्रभावं स्वं सर्वभूतोऽभवत्तदा ॥ १२.३४१.२० ॥
Śuka aber nahm einen Lauf höher als der Wind, der durch den Himmelsraum führt, zeigte seine Macht und wurde da zu allen Wesen.
12.341.21
महायोगगतिं त्वग्र्यां व्यासोत्थाय महातपाः ।
निमेषान्तरमात्रेण शुकाभिपतनं ययौ ॥ १२.३४१.२१ ॥
Den höchsten Lauf großer Yoga-Kraft annehmend, erhob sich der große Asket Vyāsa und eilte in einem Augenblick Śuka nach.
12.341.22
स ददर्श द्विधा कृत्वा पर्वताग्रं शुकं गतम् ।
शशंसुर्ऋषयस्तत्र कर्म पुत्रस्य तत्तदा ॥ १२.३४१.२२ ॥
Er sah Śuka davonziehen, nachdem er den Berggipfel in zwei geteilt hatte. Dort priesen die Weisen damals die Tat seines Sohnes.
12.341.23
ततः शुकेति दीर्घेण शब्देनाक्रन्दितस्तदा ।
स्वयं पित्रा स्वरेणोच्चैस्त्रील्लोँकाननुनाद्य वै ॥ १२.३४१.२३ ॥
Da rief der Vater selbst mit langgezogener Stimme: »O Śuka!«, und mit diesem Laut ließ er die drei Welten widerhallen.
12.341.24
शुकः सर्वगतो भूत्वा सर्वात्मा सर्वतोमुखः ।
प्रत्यभाषत धर्मात्मा भोःशब्देनानुनादयन् ॥ १२.३४१.२४ ॥
Allgegenwärtig geworden, die Seele aller, nach allen Seiten gewandt, antwortete der rechtschaffene Śuka, indem er das Wort »bhoḥ« widerhallen ließ.
12.341.25
तत एकाक्षरं नादं भोरित्येव समीरयन् ।
प्रत्याहरञ्जगत्सर्वमुच्चैः स्थावरजङ्गमम् ॥ १२.३४१.२५ ॥
Dann, nur den einsilbigen Laut »bhoḥ« ausstoßend, ließ er die ganze Welt, das Unbewegliche wie das Bewegliche, laut widerhallen.
12.341.26
ततःप्रभृति चाद्यापि शब्दानुच्चारितान्पृथक् ।
गिरिगह्वरपृष्ठेषु व्याहरन्ति शुकं प्रति ॥ १२.३४१.२६ ॥
Von jener Zeit bis heute rufen sie auf den Flächen der Bergh öhlen einzeln ausgesprochene Worte, an Śuka gerichtet, aus.
12.341.27
अन्तर्हितः प्रभावं तु दर्शयित्वा शुकस्तदा ।
गुणान्संत्यज्य शब्दादीन्पदमभ्यगमत्परम् ॥ १२.३४१.२७ ॥
Dann verschwand Śuka, nachdem er seine Macht gezeigt hatte, legte die Eigenschaften wie den Klang ab und erreichte den höchsten Zustand.
12.341.28
महिमानं तु तं दृष्ट्वा पुत्रस्यामिततेजसः ।
निषसाद गिरिप्रस्थे पुत्रमेवानुचिन्तयन् ॥ १२.३४१.२८ ॥
Als er die Größe seines Sohnes von grenzenlosem Glanz sah, setzte er sich auf das Bergplateau und dachte unablässig nur an seinen Sohn.
12.341.29
ततो मन्दाकिनीतीरे क्रीडन्तोऽऽप्सरसां गणाः ।
आसाद्य तमृषिं सर्वाः संभ्रान्ता गतचेतसः ॥ १२.३४१.२९ ॥
Da näherten sich die Scharen der Apsaras, die am Ufer der Mandākinī spielten, jenem Weisen, und alle, erregt und verwirrten Sinnes, ...
12.341.30
जले निलिल्यिरे काश्चित्काश्चिद्गुल्मान्प्रपेदिरे ।
वसनान्याददुः काश्चित्तं दृष्ट्वा मुनिसत्तमम् ॥ १२.३४१.३० ॥
Einige verbargen sich im Wasser, einige suchten Zuflucht im Dickicht, und einige rafften ihre Gewänder, als sie jenen besten der Weisen sahen.
12.341.31
तां मुक्ततां तु विज्ञाय मुनिः पुत्रस्य वै तदा ।
सक्ततामात्मनश्चैव प्रीतोऽभूद्बीडितश्च ह ॥ १२.३४१.३१ ॥
Als der Weise erfuhr, dass sie befreit war, und den Anhang seines Sohnes wie auch seinen eigenen erkannte, wurde er da erfreut und beschämt.
12.341.32
तं देवगन्धर्ववृतो महर्षिगणपूजितः ।
पिनाकहस्तो भगवानभ्यागच्छत शंकरः ॥ १२.३४१.३२ ॥
Umringt von Göttern und Gandharvas, verehrt von Scharen großer Weiser, kam der Herr Śaṅkara mit dem Pināka-Bogen in der Hand auf ihn zu.
12.341.33
तमुवाच महादेवः सान्त्वपूर्वमिदं वचः ।
पुत्रशोकाभिसंतप्तं कृष्णद्वैपायनं तदा ॥ १२.३४१.३३ ॥
Zu Kṛṣṇa Dvaipāyana, gequält vom Kummer um seinen Sohn, sprach der große Gott da diese Worte, beginnend mit Trost.
12.341.34
अग्नेर्भूमेरपां वायोरन्तरिक्षस्य चैव ह ।
वीर्येण सदृशः पुत्रः पुरा मत्तस्त्वया वृतः ॥ १२.३४१.३४ ॥
Einen Sohn, gleich an Kraft dem Feuer, der Erde, dem Wasser, dem Wind und dem Raum, den hast du einst von mir erbeten.
12.341.35
स तथालक्षणो जातस्तपसा तव संभृतः ।
मम चैव प्रसादेन ब्रह्मतेजोमयः शुचिः ॥ १२.३४१.३५ ॥
Er wurde mit solchen Merkmalen geboren, durch deine Askese hervorgebracht, und durch meine Gnade wurde er rein, erfüllt von brahmanischem Glanz.
12.341.36
स गतिं परमां प्राप्तो दुष्प्रापामजितेन्द्रियैः ।
दैवतैरपि विप्रर्षे तं त्वं किमनुशोचसि ॥ १२.३४१.३६ ॥
Er hat den höchsten Zustand erreicht, der denen schwer zugänglich ist, die ihre Sinne nicht bezwungen haben, und selbst den Göttern schwer. O brahmanischer Weiser, warum trauerst du um ihn?
12.341.37
यावत्स्थास्यन्ति गिरयो यावत्स्थास्यन्ति सागराः ।
तावत्तवाक्षया कीर्तिः सपुत्रस्य भविष्यति ॥ १२.३४१.३७ ॥
Solange die Berge stehen und die Meere bestehen, wird dein unvergänglicher Ruhm bestehen, zusammen mit deinem Sohn.
12.341.38
छायां स्वपुत्रसदृशीं सर्वतोऽनपगां सदा ।
द्रक्ष्यसे त्वं च लोकेऽस्मिन्मत्प्रसादान्महामुने ॥ १२.३४१.३८ ॥
O großer Weiser, durch meine Gnade wirst du in dieser Welt einen Schatten sehen, gleich deinem eigenen Sohn, der dich nie nach keiner Seite verlässt.
12.341.39
सोऽनुगीतो भगवता स्वयं रुद्रेण भारत ।
छायां पश्यन्परावृत्तः स मुनिः परया मुदा ॥ १२.३४१.३९ ॥
Jener Weise, von dem ehrwürdigen Rudra selbst unterwiesen, wandte sich in höchster Freude um und betrachtete den Schatten.
12.341.40
इति जन्म गतिश्चैव शुकस्य भरतर्षभ ।
विस्तरेण समाख्याता यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ १२.३४१.४० ॥
So, o Stier der Bharatas, wurden Geburt und Bestimmung Śukas ausführlich erzählt, wie du mich gefragt hast.
12.341.41
एतदाचष्ट मे राजन्देवर्षिर्नारदः पुरा ।
व्यासश्चैव महायोगी संजल्पेषु पदेपदे ॥ १२.३४१.४१ ॥
O König, der göttliche Weise Nārada erzählte mir dies einst, und auch der große Yogin Vyāsa, bei jedem Schritt unserer Gespräche.
12.341.42
इतिहासमिमं पुण्यं मोक्षधर्मार्थसंहितम् ।
धारयेद्यः शमपरः स गच्छेत्परमां गतिम् ॥ १२.३४१.४२ ॥
Wer, der Ruhe zugewandt, diese heilige Geschichte im Gedächtnis behält, die Lehren über Befreiung, Dharma und Reichtum enthält, erreicht das höchste Ziel.