Mahābhārata · Adhyāya 14.23
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.23.1
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
सुभगे सप्तहोतॄणां विधानमिह यादृशम् ॥ १४.२३.१ ॥
Aquí también cuentan esta antigua historia: oh afortunada, así es la disposición de los siete hotṛ aquí.
14.23.2
घ्राणश्चक्षुश्च जिह्वा च त्वक् श्रोत्रं चैव पञ्चमम् ।
मनो बुद्धिश्च सप्तैते होतारः पृथगाश्रिताः ॥ १४.२३.२ ॥
La nariz, el ojo, la lengua, la piel, el oído como quinto, junto con la mente y el intelecto: estos siete son los hotṛ, cada uno residiendo por separado.
14.23.3
सूक्ष्माकाशे समं प्राप्ते न पश्यन्तीतरेतरम् ।
एतद्वै सप्तहोतृत्वं स्वभावाद्विद्धि शोभने ॥ १४.२३.३ ॥
Habiendo llegado por igual al sutil espacio, no se ven unos a otros. Oh resplandeciente, sabe que esta es la condición de hotṛ de los siete, por naturaleza.
14.23.4
सूक्ष्मे तु काशे सम्प्राप्ते कथं नान्योन्यदर्शिनः ।
कथं स्वभावाद्भगवन्नेतदाचक्ष्व मे प्रभो ॥ १४.२३.४ ॥
Pero, ¿cómo es que, habiendo llegado al sutil espacio, no se ven unos a otros? Oh venerable, ¿cómo sucede esto por naturaleza? Oh señor, explícamelo.
14.23.5
गुणज्ञानेषु विज्ञानं गुणज्ञानामभिज्ञता ।
परस्परं गुणानेते नाभिजानन्ति कर्हिचित् ॥ १४.२३.५ ॥
En el conocimiento de las cualidades hay discernimiento, y en el conocimiento de las cualidades hay un conocimiento especial. Sin embargo, estos nunca reconocen las cualidades de los demás.
14.23.6
जिह्वा चक्षुस्तथा श्रोत्रं त्वङ्मनो बुद्धिरेव च ।
न गन्धानधिगच्छन्ति घ्राणस्तानधिगच्छति ॥ १४.२३.६ ॥
La lengua, el ojo, igualmente el oído, la piel, la mente y el intelecto no perciben los olores; solo la nariz los percibe.
14.23.7
घ्राणं चक्षुस्तथा क्षोत्रं त्वङ्मनो बुद्धिरेव च ।
न रसानधिगच्छन्ति जिह्वा तानधिगच्छति ॥ १४.२३.७ ॥
El olfato, la vista, el oído, el tacto, la mente y el intelecto no perciben los sabores; solo la lengua los percibe.
14.23.8
घ्राणं जिह्वा तथा श्रोत्रं त्वङ्मनो बुद्धिरेव च ।
न रूपाण्यधिगच्छन्ति चक्षुस्तान्यधिगच्छति ॥ १४.२३.८ ॥
El olfato, la lengua, el oído, el tacto, la mente y el intelecto no perciben las formas; solo el ojo las percibe.
14.23.9
घ्राणं जिह्वा ततश्चक्षुः श्रोत्रं बुद्धिर्मनस्तथा ।
न स्पर्शानधिगच्छन्ति त्वक्च तानधिगच्छति ॥ १४.२३.९ ॥
El olfato, la lengua, luego la vista, el oído, el intelecto y la mente no perciben los contactos; solo la piel los percibe.
14.23.10
घ्राणं जिह्वा च चक्षुश्च त्वङ्मनो बुद्धिरेव च ।
न शब्दानधिगच्छन्ति श्रोत्रं तानधिगच्छति ॥ १४.२३.१० ॥
El olfato, la lengua, el ojo, el tacto, la mente y el intelecto no perciben los sonidos; solo el oído los percibe.
14.23.11
घ्राणं जिह्वा च चक्षुश्च त्वक् श्रोत्रं बुद्धिरेव च ।
सङ्कल्पान्नाधिगच्छन्ति मनस्तानधिगच्छति ॥ १४.२३.११ ॥
El olfato, la lengua, el ojo, el tacto, el oído y el intelecto no perciben por la volición; solo la mente los percibe.
14.23.12
घ्राणं जिह्वा च चक्षुश्च त्वक् श्रोत्रं मन एव च ।
न निष्ठामधिगच्छन्ति बुद्धिस्तामधिगच्छति ॥ १४.२३.१२ ॥
El olfato, la lengua, el ojo, el tacto, el oído y la mente no perciben la firmeza final; solo el intelecto la percibe.
14.23.13
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
इन्द्रियाणां च संवादं मनसश्चैव भामिनि ॥ १४.२३.१३ ॥
Aquí también citan esta antigua leyenda, el diálogo de los sentidos y la mente, oh radiante.
14.23.14
नाघ्राति मामृते घ्राणं रसं जिह्वा न वेत्ति च ।
रूपं चक्षुर्न गृह्णाति त्वक् स्पर्सं नावबुध्यते ॥ १४.२३.१४ ॥
Sin mí, la nariz no huele, la lengua no conoce el sabor, el ojo no capta la forma, la piel no percibe el tacto.
14.23.15
न श्रोत्रं बुध्यते शब्दं मया हीनं कथञ्चन ।
प्रवरं सर्वबूतानामहमस्मि सनातनम् ॥ १४.२३.१५ ॥
Privado de mí, el oído no percibe el sonido de ninguna manera. Soy el primero de todos los seres, el eterno.
14.23.16
अगाराणीव शून्यानि शान्तार्चिष इवाग्नयः ।
इन्द्रियाणि न भासन्ते मया हीनानि नित्यशः ॥ १४.२३.१६ ॥
Sin mí los sentidos son siempre como casas vacías o fuegos apagados; no resplandecen.
14.23.17
काष्ठानीवार्द्रशुष्काणि यतमानैरपीन्द्रियैः ।
गुणार्थान्नाधिगच्छन्ति मामृते सर्वजन्तवः ॥ १४.२३.१७ ॥
Como leños húmedos y secos, todos los seres no alcanzan los objetos de las cualidades con los sentidos, por más que se esfuercen, sin mí.
14.23.18
एवमेतद्भवेत्सत्यं यथैतन्मन्यते भवान् ।
ऋतेऽस्मानस्मदर्थांस्त्वं भोगान्भुङ्क्ते भवान्यदि ॥ १४.२३.१८ ॥
Que así sea verdad, como usted piensa: si sin nosotros disfruta los placeres destinados a nosotros.
14.23.19
यद्यस्मासु प्रलीनेषु तप्रणं प्राणधारणम् ।
भोगान्भुङ्क्ते भवान्सत्यं यथैतन्मन्यते तथा ॥ १४.२३.१९ ॥
Si, cuando nosotros nos disolvemos, tú sostienes la vida y disfrutas de los placeres, entonces es verdad lo que piensas.
14.23.20
अथवाऽस्मासु लीनेषु तिष्ठत्सु विषयेषु च ।
यदि सङ्कल्पमात्रेण भुङ्क्ते भोगान्यथार्थवत् ॥ १४.२३.२० ॥
O bien, si nosotros nos disolvemos y los objetos de los sentidos permanecen, y tú disfrutas de los placeres verdaderamente solo por la intención.
14.23.21
अथ चेन्मन्यसे सिद्धिमस्मदर्थेषु नित्यदा ।
घ्राणेन रूपमादत्स्व रसमादत्स्व चक्षुषा ॥ १४.२३.२१ ॥
Ahora, si piensas que siempre hay plenitud en nuestros objetos, toma la forma por la nariz y el sabor por el ojo.
14.23.22
श्रोत्रेण गन्धानादत्स्व स्पर्शानादत्स्व जिह्वया ।
त्वचा च शब्दमादत्स्व बुद्ध्या स्पर्शमथापि च ॥ १४.२३.२२ ॥
Toma los olores por el oído, los tactos por la lengua, el sonido por la piel, y también el tacto por el intelecto.
14.23.23
बलवन्तो ह्यनियमा नियमा दुर्बलीयसाम् ।
भोगानपूर्वानादत्स्व नोच्छिष्टं भोक्तुमर्हति ॥ १४.२३.२३ ॥
Los fuertes son sin freno; las restricciones son para los débiles. Toma placeres nunca antes disfrutados; no te corresponde disfrutar lo que sobra.
14.23.24
यथा हि शिष्यः शास्तारं श्रुत्यर्थमभिधावति ।
ततः श्रुतमुपादाय श्रुतार्थमुपतिष्ठति ॥ १४.२३.२४ ॥
Como un discípulo corre hacia el maestro para oír el sentido de la escritura, luego, habiendo tomado lo oído, atiende el sentido que ha aprendido.
14.23.25
विषयानेवमस्माभिर्दर्शितानभिमन्यसे ।
अनुभूतानतीतांश्च स्वप्ने जागरणे तथा ॥ १४.२३.२५ ॥
Así, consideras reales los objetos que te hemos mostrado, los experimentados y los pasados, tanto en el sueño como en la vigilia.
14.23.26
वैमनस्यं गतानां च जन्तूनामल्पचेतसाम् ।
अस्मदर्थे कृते दृश्यते प्राणधारणम् ॥ १४.२३.२६ ॥
Entre las criaturas de escaso entendimiento se ve la desazón del ánimo y el sostenimiento de la vida, cuando se hace por nuestra causa.
14.23.27
बहूनपि हि सङ्कल्पान्मत्वा स्वप्नानुपास्य च ।
बुभुक्षया पीड्यमानो विषयानेन धावति ॥ १४.२३.२७ ॥
Habiendo considerado reales muchos deseos y atendido a los sueños, atormentado por el hambre, corre tras los objetos de los sentidos.
14.23.28
अगारमद्वारमिव प्रविश्य ।
सङ्कल्पभोगान्विषयानविन्दन्।
प्राणक्षये शान्तिमुपैति नित्यं ।
दारुक्षयेऽग्निर्ज्वलितो यथैव ॥ १४.२३.२८ ॥
Como quien entra en una casa sin puerta, habiendo hallado los objetos que son goces del deseo, alcanza siempre la paz al agotarse la vida, como el fuego encendido cuando se consume la leña.
14.23.29
कामं तु नष्टेषु गुणेषु सङ्गः ।
कामं च नान्योन्यगुणोपलब्धिः।
अस्मान्विना नास्ति तपोपलब्धि-
स्तामप्यृते त्वां न भजेत्प्रहर्षः ॥ १४.२३.२९ ॥
Aunque el apego a las cualidades permanezca cuando se pierden, y aunque cada uno perciba las cualidades del otro, no hay logro de la austeridad sin nosotros, y sin ella tampoco la alegría te acompañaría.