Mahābhārata · Adhyāya 14.23
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.23.1
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
सुभगे सप्तहोतॄणां विधानमिह यादृशम् ॥ १४.२३.१ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte: O Glückliche, so ist hier die Ordnung der sieben Hotṛ-Priester.
14.23.2
घ्राणश्चक्षुश्च जिह्वा च त्वक् श्रोत्रं चैव पञ्चमम् ।
मनो बुद्धिश्च सप्तैते होतारः पृथगाश्रिताः ॥ १४.२३.२ ॥
Nase, Auge, Zunge, Haut, das Ohr als fünftes, dazu Geist und Verstand — diese sieben sind die Hotṛ-Priester, jeder für sich wohnend.
14.23.3
सूक्ष्माकाशे समं प्राप्ते न पश्यन्तीतरेतरम् ।
एतद्वै सप्तहोतृत्वं स्वभावाद्विद्धि शोभने ॥ १४.२३.३ ॥
Wenn sie gleichermaßen den feinen Raum erreicht haben, sehen sie einander nicht. O Strahlende, wisse, dies ist das Hotṛ-Sein der Sieben, aus ihrer Natur.
14.23.4
सूक्ष्मे तु काशे सम्प्राप्ते कथं नान्योन्यदर्शिनः ।
कथं स्वभावाद्भगवन्नेतदाचक्ष्व मे प्रभो ॥ १४.२३.४ ॥
Wie aber kommt es, dass sie, wenn sie den feinen Raum erreicht haben, einander nicht sehen? O Ehrwürdiger, wie geschieht dies von Natur aus? O Herr, erkläre mir das.
14.23.5
गुणज्ञानेषु विज्ञानं गुणज्ञानामभिज्ञता ।
परस्परं गुणानेते नाभिजानन्ति कर्हिचित् ॥ १४.२३.५ ॥
In der Erkenntnis der Eigenschaften liegt Unterscheidungsvermögen, und in der Erkenntnis der Eigenschaften liegt besondere Vertrautheit. Doch diese erkennen einander nie die Eigenschaften.
14.23.6
जिह्वा चक्षुस्तथा श्रोत्रं त्वङ्मनो बुद्धिरेव च ।
न गन्धानधिगच्छन्ति घ्राणस्तानधिगच्छति ॥ १४.२३.६ ॥
Zunge, Auge, ebenso Ohr, Haut, Geist und Verstand erfassen keine Gerüche; nur die Nase erfasst sie.
14.23.7
घ्राणं चक्षुस्तथा क्षोत्रं त्वङ्मनो बुद्धिरेव च ।
न रसानधिगच्छन्ति जिह्वा तानधिगच्छति ॥ १४.२३.७ ॥
Geruch, Gesicht, Gehör, Tastsinn, Geist und Verstand erfassen keine Geschmäcker; die Zunge allein erfasst sie.
14.23.8
घ्राणं जिह्वा तथा श्रोत्रं त्वङ्मनो बुद्धिरेव च ।
न रूपाण्यधिगच्छन्ति चक्षुस्तान्यधिगच्छति ॥ १४.२३.८ ॥
Geruch, Zunge, Gehör, Tastsinn, Geist und Verstand erfassen keine Formen; das Auge allein erfasst sie.
14.23.9
घ्राणं जिह्वा ततश्चक्षुः श्रोत्रं बुद्धिर्मनस्तथा ।
न स्पर्शानधिगच्छन्ति त्वक्च तानधिगच्छति ॥ १४.२३.९ ॥
Geruch, Zunge, dann Gesicht, Gehör, Verstand und Geist erfassen keine Berührungen; die Haut allein erfasst sie.
14.23.10
घ्राणं जिह्वा च चक्षुश्च त्वङ्मनो बुद्धिरेव च ।
न शब्दानधिगच्छन्ति श्रोत्रं तानधिगच्छति ॥ १४.२३.१० ॥
Geruch, Zunge, Auge, Tastsinn, Geist und Verstand erfassen keine Klänge; das Gehör allein erfasst sie.
14.23.11
घ्राणं जिह्वा च चक्षुश्च त्वक् श्रोत्रं बुद्धिरेव च ।
सङ्कल्पान्नाधिगच्छन्ति मनस्तानधिगच्छति ॥ १४.२३.११ ॥
Geruch, Zunge, Auge, Tastsinn, Gehör und Verstand erfassen nicht durch Willensakt; der Geist allein erfasst sie.
14.23.12
घ्राणं जिह्वा च चक्षुश्च त्वक् श्रोत्रं मन एव च ।
न निष्ठामधिगच्छन्ति बुद्धिस्तामधिगच्छति ॥ १४.२३.१२ ॥
Geruch, Zunge, Auge, Tastsinn, Gehör und Geist erfassen nicht die letzte Festigkeit; der Verstand allein erfasst sie.
14.23.13
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
इन्द्रियाणां च संवादं मनसश्चैव भामिनि ॥ १४.२३.१३ ॥
Auch hier führt man diese alte Überlieferung an, den Dialog der Sinne und des Geistes, o Strahlende.
14.23.14
नाघ्राति मामृते घ्राणं रसं जिह्वा न वेत्ति च ।
रूपं चक्षुर्न गृह्णाति त्वक् स्पर्सं नावबुध्यते ॥ १४.२३.१४ ॥
Ohne mich riecht die Nase nicht, die Zunge kennt den Geschmack nicht, das Auge erfasst die Gestalt nicht, die Haut nimmt die Berührung nicht wahr.
14.23.15
न श्रोत्रं बुध्यते शब्दं मया हीनं कथञ्चन ।
प्रवरं सर्वबूतानामहमस्मि सनातनम् ॥ १४.२३.१५ ॥
Ohne mich nimmt das Ohr den Klang auf keine Weise wahr. Ich bin der Vorzüglichste aller Wesen, der Ewige.
14.23.16
अगाराणीव शून्यानि शान्तार्चिष इवाग्नयः ।
इन्द्रियाणि न भासन्ते मया हीनानि नित्यशः ॥ १४.२३.१६ ॥
Ohne mich sind die Sinne stets wie leere Häuser oder erloschene Feuer; sie leuchten nicht.
14.23.17
काष्ठानीवार्द्रशुष्काणि यतमानैरपीन्द्रियैः ।
गुणार्थान्नाधिगच्छन्ति मामृते सर्वजन्तवः ॥ १४.२३.१७ ॥
Wie feuchte und trockene Holzscheite erreichen alle Lebewesen die Gegenstände der Qualitäten nicht durch die Sinne, wie sehr sie sich auch mühen, ohne mich.
14.23.18
एवमेतद्भवेत्सत्यं यथैतन्मन्यते भवान् ।
ऋतेऽस्मानस्मदर्थांस्त्वं भोगान्भुङ्क्ते भवान्यदि ॥ १४.२३.१८ ॥
Mag dies so wahr sein, wie du denkst: wenn du ohne uns die Genüsse genießt, die für uns bestimmt sind.
14.23.19
यद्यस्मासु प्रलीनेषु तप्रणं प्राणधारणम् ।
भोगान्भुङ्क्ते भवान्सत्यं यथैतन्मन्यते तथा ॥ १४.२३.१९ ॥
Wenn du, nachdem wir aufgelöst sind, allein den Lebensatem erhältst und die Genüsse genießt, dann ist es wahr, wie du denkst.
14.23.20
अथवाऽस्मासु लीनेषु तिष्ठत्सु विषयेषु च ।
यदि सङ्कल्पमात्रेण भुङ्क्ते भोगान्यथार्थवत् ॥ १४.२३.२० ॥
Oder: Wenn wir aufgelöst sind und die Sinnesobjekte bleiben, und du allein durch den Willen die Genüsse wirklich genießt.
14.23.21
अथ चेन्मन्यसे सिद्धिमस्मदर्थेषु नित्यदा ।
घ्राणेन रूपमादत्स्व रसमादत्स्व चक्षुषा ॥ १४.२३.२१ ॥
Wenn du meinst, Vollendung liege stets in unseren Objekten, so nimm die Gestalt durch die Nase und den Geschmack durch das Auge auf.
14.23.22
श्रोत्रेण गन्धानादत्स्व स्पर्शानादत्स्व जिह्वया ।
त्वचा च शब्दमादत्स्व बुद्ध्या स्पर्शमथापि च ॥ १४.२३.२२ ॥
Nimm die Gerüche durch das Ohr auf, die Berührungen durch die Zunge, den Klang durch die Haut, und auch die Berührung durch den Verstand.
14.23.23
बलवन्तो ह्यनियमा नियमा दुर्बलीयसाम् ।
भोगानपूर्वानादत्स्व नोच्छिष्टं भोक्तुमर्हति ॥ १४.२३.२३ ॥
Die Starken sind zügellos; Regeln gelten für die Schwachen. Nimm Genüsse, die noch nie genossen wurden; es ziemt dir nicht, das Übriggebliebene zu genießen.
14.23.24
यथा हि शिष्यः शास्तारं श्रुत्यर्थमभिधावति ।
ततः श्रुतमुपादाय श्रुतार्थमुपतिष्ठति ॥ १४.२३.२४ ॥
Wie ein Schüler zum Lehrer eilt, um den Sinn der Schrift zu hören, und dann, das Gehörte aufnehmend, dem gelernten Sinn dient.
14.23.25
विषयानेवमस्माभिर्दर्शितानभिमन्यसे ।
अनुभूतानतीतांश्च स्वप्ने जागरणे तथा ॥ १४.२३.२५ ॥
So hältst du die Objekte, die wir dir gezeigt haben, die erfahrenen und vergangenen, im Traum wie auch im Wachen für wirklich.
14.23.26
वैमनस्यं गतानां च जन्तूनामल्पचेतसाम् ।
अस्मदर्थे कृते दृश्यते प्राणधारणम् ॥ १४.२३.२६ ॥
Bei den Wesen von geringem Verstand zeigt sich Niedergeschlagenheit des Geistes und das Festhalten am Leben, wenn es um unseretwillen geschieht.
14.23.27
बहूनपि हि सङ्कल्पान्मत्वा स्वप्नानुपास्य च ।
बुभुक्षया पीड्यमानो विषयानेन धावति ॥ १४.२३.२७ ॥
Nachdem er viele Vorsätze für wirklich gehalten und den Träumen gedient hat, rennt er, von Hunger gequält, den Sinnesobjekten nach.
14.23.28
अगारमद्वारमिव प्रविश्य ।
सङ्कल्पभोगान्विषयानविन्दन्।
प्राणक्षये शान्तिमुपैति नित्यं ।
दारुक्षयेऽग्निर्ज्वलितो यथैव ॥ १४.२३.२८ ॥
Gleich als ob er in ein Haus ohne Tür träte, hat er die Sinnesobjekte als Genüsse des Verlangens gefunden; beim Erlöschen des Lebens erlangt er stets Frieden, wie ein loderndes Feuer, wenn das Holz verzehrt ist.
14.23.29
कामं तु नष्टेषु गुणेषु सङ्गः ।
कामं च नान्योन्यगुणोपलब्धिः।
अस्मान्विना नास्ति तपोपलब्धि-
स्तामप्यृते त्वां न भजेत्प्रहर्षः ॥ १४.२३.२९ ॥
Zwar bleibt die Anhaftung an die Eigenschaften, wenn sie verloren gehen, und jeder erkennt die Eigenschaften des anderen; doch ohne uns gibt es kein Erreichen der Askese, und selbst ohne diese würde die Freude dich nicht aufsuchen.