மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 14.23
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.23.1
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
सुभगे सप्तहोतॄणां विधानमिह यादृशम् ॥ १४.२३.१ ॥
இங்கும் மக்கள் இந்த பழைய வரலாற்றைக் கூறுகிறார்கள்: ஓ சுபகே, இங்கு ஏழு ஹோதாக்களின் விதி இவ்வாறு உள்ளது.
14.23.2
घ्राणश्चक्षुश्च जिह्वा च त्वक् श्रोत्रं चैव पञ्चमम् ।
मनो बुद्धिश्च सप्तैते होतारः पृथगाश्रिताः ॥ १४.२३.२ ॥
மூக்கு, கண், நாக்கு, தோல், ஐந்தாவதாக காது, மனம் மற்றும் புத்தி — இந்த ஏழும் ஹோதாக்கள், ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியாக இருப்பவை.
14.23.3
सूक्ष्माकाशे समं प्राप्ते न पश्यन्तीतरेतरम् ।
एतद्वै सप्तहोतृत्वं स्वभावाद्विद्धि शोभने ॥ १४.२३.३ ॥
நுட்பமான ஆகாயத்தில் சமமாக அடைந்தவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் காண்பதில்லை. ஓ சோபனே, இதுவே ஏழு ஹோதாக்களின் ஹோதிருத்துவம் என்று இயல்பால் அறிக.
14.23.4
सूक्ष्मे तु काशे सम्प्राप्ते कथं नान्योन्यदर्शिनः ।
कथं स्वभावाद्भगवन्नेतदाचक्ष्व मे प्रभो ॥ १४.२३.४ ॥
ஆனால் நுட்பமான ஆகாயத்தை அடைந்தவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் எப்படிக் காணாமல் போகிறார்கள்? ஓ பகவானே, இயல்பால் இது எவ்வாறு நிகழ்கிறது? ஓ பிரபுவே, எனக்கு விளக்குங்கள்.
14.23.5
गुणज्ञानेषु विज्ञानं गुणज्ञानामभिज्ञता ।
परस्परं गुणानेते नाभिजानन्ति कर्हिचित् ॥ १४.२३.५ ॥
குணங்களை அறிவதில் விஞ்ஞானம் உண்டு, குணங்களின் அறிவில் சிறப்பான பரிச்சயமும் உண்டு. ஆனால் இவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் குணங்களை ஒருபோதும் அறிவதில்லை.
14.23.6
जिह्वा चक्षुस्तथा श्रोत्रं त्वङ्मनो बुद्धिरेव च ।
न गन्धानधिगच्छन्ति घ्राणस्तानधिगच्छति ॥ १४.२३.६ ॥
நாக்கு, கண், அதுபோல காது, தோல், மனம் மற்றும் புத்தி — இவை வாசனைகளை அடைவதில்லை; அவற்றை மூக்கே அடைகிறது.
14.23.7
घ्राणं चक्षुस्तथा क्षोत्रं त्वङ्मनो बुद्धिरेव च ।
न रसानधिगच्छन्ति जिह्वा तानधिगच्छति ॥ १४.२३.७ ॥
மூக்கு, கண், செவி, தோல், மனம், புத்தி ஆகியவை சுவைகளை அறிவதில்லை; அவற்றை நாக்கே அறிகிறது.
14.23.8
घ्राणं जिह्वा तथा श्रोत्रं त्वङ्मनो बुद्धिरेव च ।
न रूपाण्यधिगच्छन्ति चक्षुस्तान्यधिगच्छति ॥ १४.२३.८ ॥
மூக்கு, நாக்கு, செவி, தோல், மனம், புத்தி ஆகியவை வடிவங்களை அறிவதில்லை; அவற்றை கண்ணே அறிகிறது.
14.23.9
घ्राणं जिह्वा ततश्चक्षुः श्रोत्रं बुद्धिर्मनस्तथा ।
न स्पर्शानधिगच्छन्ति त्वक्च तानधिगच्छति ॥ १४.२३.९ ॥
மூக்கு, நாக்கு, பின் கண், செவி, புத்தி, மனம் ஆகியவை தொடுதல்களை அறிவதில்லை; அவற்றை தோலே அறிகிறது.
14.23.10
घ्राणं जिह्वा च चक्षुश्च त्वङ्मनो बुद्धिरेव च ।
न शब्दानधिगच्छन्ति श्रोत्रं तानधिगच्छति ॥ १४.२३.१० ॥
மூக்கு, நாக்கு, கண், தோல், மனம், புத்தி ஆகியவை ஒலிகளை அறிவதில்லை; அவற்றை செவியே அறிகிறது.
14.23.11
घ्राणं जिह्वा च चक्षुश्च त्वक् श्रोत्रं बुद्धिरेव च ।
सङ्कल्पान्नाधिगच्छन्ति मनस्तानधिगच्छति ॥ १४.२३.११ ॥
மூக்கு, நாக்கு, கண், தோல், செவி, புத்தி ஆகியவை சங்கல்பத்தால் அறிவதில்லை; அவற்றை மனமே அறிகிறது.
14.23.12
घ्राणं जिह्वा च चक्षुश्च त्वक् श्रोत्रं मन एव च ।
न निष्ठामधिगच्छन्ति बुद्धिस्तामधिगच्छति ॥ १४.२३.१२ ॥
மூக்கு, நாக்கு, கண், தோல், செவி, மனம் ஆகியவை நிலைபேறை அறிவதில்லை; அதை புத்தியே அறிகிறது.
14.23.13
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
इन्द्रियाणां च संवादं मनसश्चैव भामिनि ॥ १४.२३.१३ ॥
இங்கும் மக்கள் இந்த பழங்கால இதிகாசத்தை எடுத்துக்காட்டுவர் — புலன்களுக்கும் மனத்திற்கும் இடையேயான உரையாடலை, ஓ அழகியே.
14.23.14
नाघ्राति मामृते घ्राणं रसं जिह्वा न वेत्ति च ।
रूपं चक्षुर्न गृह्णाति त्वक् स्पर्सं नावबुध्यते ॥ १४.२३.१४ ॥
என்னைத் தவிர மூக்கு மணத்தை நுகராது, நாக்கு சுவையை அறியாது, கண் உருவத்தைப் பற்றாது, தோல் தொடுதலை உணராது.
14.23.15
न श्रोत्रं बुध्यते शब्दं मया हीनं कथञ्चन ।
प्रवरं सर्वबूतानामहमस्मि सनातनम् ॥ १४.२३.१५ ॥
என்னால் விடுபட்டால் காது எந்த வகையிலும் ஒலியை உணராது. நான் எல்லா உயிர்களிலும் சிறந்தவனும் நித்தியமானவனும் ஆவேன்.
14.23.16
अगाराणीव शून्यानि शान्तार्चिष इवाग्नयः ।
इन्द्रियाणि न भासन्ते मया हीनानि नित्यशः ॥ १४.२३.१६ ॥
என்னைவிட்டு விலகிய புலன்கள் எப்போதும் வெறுமையான வீடுகளைப் போலவும், அணைந்த நெருப்புகளைப் போலவும் ஒளிர்வதில்லை.
14.23.17
काष्ठानीवार्द्रशुष्काणि यतमानैरपीन्द्रियैः ।
गुणार्थान्नाधिगच्छन्ति मामृते सर्वजन्तवः ॥ १४.२३.१७ ॥
ஈரமான, உலர்ந்த விறகுகள் போல, என்னைத் தவிர எல்லா உயிர்களும் முயலும் புலன்களைக் கொண்டும் குணார்த்தங்களை அடைவதில்லை.
14.23.18
एवमेतद्भवेत्सत्यं यथैतन्मन्यते भवान् ।
ऋतेऽस्मानस्मदर्थांस्त्वं भोगान्भुङ्क्ते भवान्यदि ॥ १४.२३.१८ ॥
நீங்கள் நினைப்பது போலவே இது உண்மையாக இருக்கட்டும். நாங்கள் இல்லாமல், எங்களுக்கான இன்பங்களை நீங்கள் அனுபவித்தால்.
14.23.19
यद्यस्मासु प्रलीनेषु तप्रणं प्राणधारणम् ।
भोगान्भुङ्क्ते भवान्सत्यं यथैतन्मन्यते तथा ॥ १४.२३.१९ ॥
நாங்கள் ஒடுங்கிய பின்னரும் நீரே உயிர்மூச்சைத் தாங்கி இன்பங்களை அனுபவிக்கிறீர் என்றால், நீர் நினைப்பது போலவே அது உண்மை.
14.23.20
अथवाऽस्मासु लीनेषु तिष्ठत्सु विषयेषु च ।
यदि सङ्कल्पमात्रेण भुङ्क्ते भोगान्यथार्थवत् ॥ १४.२३.२० ॥
அல்லது நாங்கள் ஒடுங்கி, புலன்பொருட்கள் நிலைத்திருக்க, நீர் வெறும் சங்கல்பத்தாலேயே உண்மையாக இன்பங்களை அனுபவிக்கிறீர்.
14.23.21
अथ चेन्मन्यसे सिद्धिमस्मदर्थेषु नित्यदा ।
घ्राणेन रूपमादत्स्व रसमादत्स्व चक्षुषा ॥ १४.२३.२१ ॥
இப்போது நீர் எப்போதும் எங்கள் பொருட்களில் சித்தியைக் கருதினால், மூக்கால் உருவத்தையும், கண்ணால் சுவையையும் ஏற்றுக்கொள்ளும்.
14.23.22
श्रोत्रेण गन्धानादत्स्व स्पर्शानादत्स्व जिह्वया ।
त्वचा च शब्दमादत्स्व बुद्ध्या स्पर्शमथापि च ॥ १४.२३.२२ ॥
காதால் வாசனைகளையும், நாக்கால் தொடுதல்களையும் ஏற்றுக்கொள்ளும்; தோலால் ஒலியையும், புத்தியால் தொடுதலையும் கூட ஏற்றுக்கொள்ளும்.
14.23.23
बलवन्तो ह्यनियमा नियमा दुर्बलीयसाम् ।
भोगानपूर्वानादत्स्व नोच्छिष्टं भोक्तुमर्हति ॥ १४.२३.२३ ॥
வலியோர் கட்டுப்பாடற்றவர்கள்; கட்டுப்பாடுகள் வலிமை குறைந்தவர்களுக்கே. முன் அனுபவிக்கப்படாத இன்பங்களை ஏற்றுக்கொள்ளும்; எச்சத்தை அனுபவிப்பது உமக்குத் தகாது.
14.23.24
यथा हि शिष्यः शास्तारं श्रुत्यर्थमभिधावति ।
ततः श्रुतमुपादाय श्रुतार्थमुपतिष्ठति ॥ १४.२३.२४ ॥
சீடன் சாத்திரப் பொருளைக் கேட்பதற்காக ஆசிரியரிடம் ஓடுவது போல; பின்னர் கேட்டதை ஏற்று, கேட்ட பொருளுக்குப் பணிவிடை செய்கிறான்.
14.23.25
विषयानेवमस्माभिर्दर्शितानभिमन्यसे ।
अनुभूतानतीतांश्च स्वप्ने जागरणे तथा ॥ १४.२३.२५ ॥
இவ்வாறு நாங்கள் காட்டிய, அனுபவித்த, கடந்துபோன புலன்பொருட்களை நீ கனவிலும் விழிப்பிலும் உண்மையென நினைக்கிறாய்.
14.23.26
वैमनस्यं गतानां च जन्तूनामल्पचेतसाम् ।
अस्मदर्थे कृते दृश्यते प्राणधारणम् ॥ १४.२३.२६ ॥
சிறு அறிவுடைய உயிரினங்களிடையே, எங்களுக்காகச் செயல்படுவோரின் மனச்சோர்வும் உயிர்தாங்கலும் காணப்படுகின்றன.
14.23.27
बहूनपि हि सङ्कल्पान्मत्वा स्वप्नानुपास्य च ।
बुभुक्षया पीड्यमानो विषयानेन धावति ॥ १४.२३.२७ ॥
பல சங்கல்பங்களையும் நினைத்து, கனவுகளைச் சேவித்து, பசியால் வருந்தி அவன் புலன்பொருட்களை நோக்கி ஓடுகிறான்.
14.23.28
अगारमद्वारमिव प्रविश्य ।
सङ्कल्पभोगान्विषयानविन्दन्।
प्राणक्षये शान्तिमुपैति नित्यं ।
दारुक्षयेऽग्निर्ज्वलितो यथैव ॥ १४.२३.२८ ॥
கதவில்லாத வீட்டுக்குள் நுழைவதுபோல், சங்கல்ப இன்பங்களாகிய புலன்பொருட்களைப் பெற்று, உயிர் ஒடுங்கும்போது எப்போதும் அமைதியை அடைகிறான், விறகு தீர்ந்த தீ போல.
14.23.29
कामं तु नष्टेषु गुणेषु सङ्गः ।
कामं च नान्योन्यगुणोपलब्धिः।
अस्मान्विना नास्ति तपोपलब्धि-
स्तामप्यृते त्वां न भजेत्प्रहर्षः ॥ १४.२३.२९ ॥
குணங்கள் அழிந்தபின்னும் பற்று நிற்கும்; ஒருவரின் குணங்களை மற்றவர் அறிவதும் உண்டு; எங்களின்றி தவத்தின் பலன் கிடையாது; அதுவுமின்றி உன்னை மகிழ்ச்சி அடையாது.