Mahābhārata · Adhyāya 14.23
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.23.1
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
सुभगे सप्तहोतॄणां विधानमिह यादृशम् ॥ १४.२३.१ ॥
Aqui também contam esta antiga história: ó afortunada, tal é aqui a disposição dos sete hotṛ.
14.23.2
घ्राणश्चक्षुश्च जिह्वा च त्वक् श्रोत्रं चैव पञ्चमम् ।
मनो बुद्धिश्च सप्तैते होतारः पृथगाश्रिताः ॥ १४.२३.२ ॥
O nariz, o olho, a língua, a pele, o ouvido como quinto, junto com a mente e o intelecto: estes sete são os hotṛ, cada um habitando separadamente.
14.23.3
सूक्ष्माकाशे समं प्राप्ते न पश्यन्तीतरेतरम् ।
एतद्वै सप्तहोतृत्वं स्वभावाद्विद्धि शोभने ॥ १४.२३.३ ॥
Tendo alcançado igualmente o sutil espaço, não se veem uns aos outros. Ó radiante, sabe que essa é a condição de hotṛ dos sete, por natureza.
14.23.4
सूक्ष्मे तु काशे सम्प्राप्ते कथं नान्योन्यदर्शिनः ।
कथं स्वभावाद्भगवन्नेतदाचक्ष्व मे प्रभो ॥ १४.२३.४ ॥
Mas como é que, tendo alcançado o sutil espaço, não se veem uns aos outros? Ó venerável, como isso acontece por natureza? Ó senhor, explica-me isto.
14.23.5
गुणज्ञानेषु विज्ञानं गुणज्ञानामभिज्ञता ।
परस्परं गुणानेते नाभिजानन्ति कर्हिचित् ॥ १४.२३.५ ॥
No conhecimento das qualidades há discernimento, e no conhecimento das qualidades há familiaridade especial. Contudo, estes nunca reconhecem as qualidades uns dos outros.
14.23.6
जिह्वा चक्षुस्तथा श्रोत्रं त्वङ्मनो बुद्धिरेव च ।
न गन्धानधिगच्छन्ति घ्राणस्तानधिगच्छति ॥ १४.२३.६ ॥
A língua, o olho, igualmente o ouvido, a pele, a mente e o intelecto não percebem os odores; só o nariz os percebe.
14.23.7
घ्राणं चक्षुस्तथा क्षोत्रं त्वङ्मनो बुद्धिरेव च ।
न रसानधिगच्छन्ति जिह्वा तानधिगच्छति ॥ १४.२३.७ ॥
O olfato, a visão, a audição, o tato, a mente e o intelecto não apreendem os sabores; apenas a língua os apreende.
14.23.8
घ्राणं जिह्वा तथा श्रोत्रं त्वङ्मनो बुद्धिरेव च ।
न रूपाण्यधिगच्छन्ति चक्षुस्तान्यधिगच्छति ॥ १४.२३.८ ॥
O olfato, a língua, a audição, o tato, a mente e o intelecto não apreendem as formas; apenas o olho as apreende.
14.23.9
घ्राणं जिह्वा ततश्चक्षुः श्रोत्रं बुद्धिर्मनस्तथा ।
न स्पर्शानधिगच्छन्ति त्वक्च तानधिगच्छति ॥ १४.२३.९ ॥
O olfato, a língua, depois a visão, a audição, o intelecto e a mente não apreendem os toques; apenas a pele os apreende.
14.23.10
घ्राणं जिह्वा च चक्षुश्च त्वङ्मनो बुद्धिरेव च ।
न शब्दानधिगच्छन्ति श्रोत्रं तानधिगच्छति ॥ १४.२३.१० ॥
O olfato, a língua, o olho, o tato, a mente e o intelecto não apreendem os sons; apenas o ouvido os apreende.
14.23.11
घ्राणं जिह्वा च चक्षुश्च त्वक् श्रोत्रं बुद्धिरेव च ।
सङ्कल्पान्नाधिगच्छन्ति मनस्तानधिगच्छति ॥ १४.२३.११ ॥
O olfato, a língua, o olho, o tato, a audição e o intelecto não apreendem pela volição; apenas a mente os apreende.
14.23.12
घ्राणं जिह्वा च चक्षुश्च त्वक् श्रोत्रं मन एव च ।
न निष्ठामधिगच्छन्ति बुद्धिस्तामधिगच्छति ॥ १४.२३.१२ ॥
O olfato, a língua, o olho, o tato, a audição e a mente não apreendem a firmeza final; apenas o intelecto a apreende.
14.23.13
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
इन्द्रियाणां च संवादं मनसश्चैव भामिनि ॥ १४.२३.१३ ॥
Aqui também recordam esta antiga história, o diálogo dos sentidos e da mente, ó radiante.
14.23.14
नाघ्राति मामृते घ्राणं रसं जिह्वा न वेत्ति च ।
रूपं चक्षुर्न गृह्णाति त्वक् स्पर्सं नावबुध्यते ॥ १४.२३.१४ ॥
Sem mim, o nariz não cheira, a língua não conhece o sabor, o olho não capta a forma, a pele não percebe o toque.
14.23.15
न श्रोत्रं बुध्यते शब्दं मया हीनं कथञ्चन ।
प्रवरं सर्वबूतानामहमस्मि सनातनम् ॥ १४.२३.१५ ॥
Privado de mim, o ouvido não percebe o som de modo algum. Sou o principal de todos os seres, o eterno.
14.23.16
अगाराणीव शून्यानि शान्तार्चिष इवाग्नयः ।
इन्द्रियाणि न भासन्ते मया हीनानि नित्यशः ॥ १४.२३.१६ ॥
Sem mim, os sentidos são sempre como casas vazias ou fogos apagados; não resplandecem.
14.23.17
काष्ठानीवार्द्रशुष्काणि यतमानैरपीन्द्रियैः ।
गुणार्थान्नाधिगच्छन्ति मामृते सर्वजन्तवः ॥ १४.२३.१७ ॥
Como lenha úmida e seca, todos os seres não alcançam os objetos das qualidades pelos sentidos, por mais que se esforcem, sem mim.
14.23.18
एवमेतद्भवेत्सत्यं यथैतन्मन्यते भवान् ।
ऋतेऽस्मानस्मदर्थांस्त्वं भोगान्भुङ्क्ते भवान्यदि ॥ १४.२३.१८ ॥
Que seja verdade, como pensas: se sem nós desfrutas dos prazeres destinados a nós.
14.23.19
यद्यस्मासु प्रलीनेषु तप्रणं प्राणधारणम् ।
भोगान्भुङ्क्ते भवान्सत्यं यथैतन्मन्यते तथा ॥ १४.२३.१९ ॥
Se, quando nos dissolvemos, tu sustentas o sopro vital e desfrutas dos prazeres, então é verdade o que pensas.
14.23.20
अथवाऽस्मासु लीनेषु तिष्ठत्सु विषयेषु च ।
यदि सङ्कल्पमात्रेण भुङ्क्ते भोगान्यथार्थवत् ॥ १४.२३.२० ॥
Ou, se nos dissolvemos e os objetos dos sentidos permanecem, e tu desfrutas verdadeiramente dos prazeres só pela intenção.
14.23.21
अथ चेन्मन्यसे सिद्धिमस्मदर्थेषु नित्यदा ।
घ्राणेन रूपमादत्स्व रसमादत्स्व चक्षुषा ॥ १४.२३.२१ ॥
Agora, se pensas que a realização sempre está em nossos objetos, recebe a forma pelo nariz e o sabor pelo olho.
14.23.22
श्रोत्रेण गन्धानादत्स्व स्पर्शानादत्स्व जिह्वया ।
त्वचा च शब्दमादत्स्व बुद्ध्या स्पर्शमथापि च ॥ १४.२३.२२ ॥
Recebe os odores pelo ouvido, os toques pela língua, o som pela pele, e também o toque pelo intelecto.
14.23.23
बलवन्तो ह्यनियमा नियमा दुर्बलीयसाम् ।
भोगानपूर्वानादत्स्व नोच्छिष्टं भोक्तुमर्हति ॥ १४.२३.२३ ॥
Os fortes são sem freio; as regras são para os fracos. Recebe prazeres nunca antes desfrutados; não te convém desfrutar o que sobrou.
14.23.24
यथा हि शिष्यः शास्तारं श्रुत्यर्थमभिधावति ।
ततः श्रुतमुपादाय श्रुतार्थमुपतिष्ठति ॥ १४.२३.२४ ॥
Como um discípulo corre ao mestre para ouvir o sentido da escritura, depois, tendo recebido o que ouviu, atende ao sentido aprendido.
14.23.25
विषयानेवमस्माभिर्दर्शितानभिमन्यसे ।
अनुभूतानतीतांश्च स्वप्ने जागरणे तथा ॥ १४.२३.२५ ॥
Assim, consideras reais os objetos que te mostramos, os experimentados e os passados, tanto no sonho como na vigília.
14.23.26
वैमनस्यं गतानां च जन्तूनामल्पचेतसाम् ।
अस्मदर्थे कृते दृश्यते प्राणधारणम् ॥ १४.२३.२६ ॥
Entre as criaturas de pouco entendimento vê-se o abatimento do ânimo e a manutenção da vida, quando feito por nossa causa.
14.23.27
बहूनपि हि सङ्कल्पान्मत्वा स्वप्नानुपास्य च ।
बुभुक्षया पीड्यमानो विषयानेन धावति ॥ १४.२३.२७ ॥
Tomando muitos desejos por reais e atendendo aos sonhos, atormentado pela fome, corre atrás dos objetos dos sentidos.
14.23.28
अगारमद्वारमिव प्रविश्य ।
सङ्कल्पभोगान्विषयानविन्दन्।
प्राणक्षये शान्तिमुपैति नित्यं ।
दारुक्षयेऽग्निर्ज्वलितो यथैव ॥ १४.२३.२८ ॥
Como quem entra numa casa sem porta, tendo encontrado os objetos que são os gozos do desejo, alcança sempre a paz quando o sopro vital se extingue, como o fogo ardente quando a lenha se acaba.
14.23.29
कामं तु नष्टेषु गुणेषु सङ्गः ।
कामं च नान्योन्यगुणोपलब्धिः।
अस्मान्विना नास्ति तपोपलब्धि-
स्तामप्यृते त्वां न भजेत्प्रहर्षः ॥ १४.२३.२९ ॥
Embora o apego às qualidades permaneça quando estas se perdem, e cada um perceba as qualidades do outro, não há alcance da austeridade sem nós, e mesmo sem ela a alegria não te buscaria.