مهابهاراتا · أدهيايا 14.56
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.56.1
उदङ्कः केन तपसा संयुक्तो वै महामनाः ।
यः शापं दातुकामोऽभूद्विष्णवे प्रभविष्ववे ॥ १४.५६.१ ॥
بأي تقشف كان متصفًا عظيم النفس أوتانكا، الذي أراد أن يلعن فيشنو، السيد القدير؟
14.56.2
उदङ्को महता युक्तस्तपसा जनमेजय ।
गुरभक्तः स तेजस्वी नान्यत्किञ्चिदपूजयत् ॥ १४.५६.२ ॥
يا جانامجايا، كان أوتانكا متصفًا بتقشف عظيم. كان مشرقًا مخلصًا لمعلمه، لم يكرم شيئًا آخر.
14.56.3
सर्वेषामृषिपुत्राणामेष आसीन्मनोरथः ।
औदङ्कीं गुरुवृत्तिं वै प्राप्नुयामेति भारत ॥ १४.५६.३ ॥
يا بهارتا، كانت هذه أمنية جميع أبناء الحكماء: أن ينالوا خدمة المعلم كما نالها أوتانكا.
14.56.4
गौतमस्य तु शिष्याणां बहूनां जनमेजय ।
उदङ्केऽभ्यधिका प्रीतिः स्नेहश्चैवाभवत्तदा ॥ १४.५६.४ ॥
يا جانامجايا، بين تلاميذ غوتاما الكثيرين، نشأ حينئذ مزيد من المودة والحنان نحو أوتانكا.
14.56.5
स तस्य दमशौचाभ्यां विक्रान्तेन च कर्मणा ।
सम्यक्चैवोपचारेण गौतमः प्रीतिमानभूत् ॥ १४.५६.५ ॥
بفضل ضبطه لنفسه وطهارته وأعماله الشجاعة وخدمته الحسنة، أصبح غوتاما راضيًا عنه.
14.56.6
अथ शिष्यसहस्राणि समनुज्ञाय गौतमः ।
उदङ्कं परया प्रीत्या नाभ्यनुज्ञातुमैच्छत ॥ १४.५६.६ ॥
ثم صرف غوتاما آلاف التلاميذ، لكنه من شدة المودة لم يرغب في الإذن لأوتانكا.
14.56.7
तं क्रमेण जरा तात प्रतिपेदे महामुनिम् ।
न चान्वबुध्यत तदा स मुनिर्गुरुवत्सलः ॥ १४.५६.७ ॥
يا بني، تدرّجت الشيخوخة إلى ذلك الحكيم العظيم، لكنّ الحكيم المخلص لمعلّمه لم يدرك ذلك حينها.
14.56.8
ततः कदाचिद्राजेन्द्र काष्ठान्यानयितुं ययौ ।
उदङ्कः काष्ठभारं च महान्तं समुपानयत् ॥ १४.५६.८ ॥
ثم ذات مرة، يا سيد الملوك، ذهب أُدّانكا ليجلب الحطب، فأحضر حملاً كبيراً من الخشب.
14.56.9
स तद्भाराभिभूतात्मा काष्ठभारमरिंदम ।
निचिक्षेप क्षितौ राजन्परिश्रान्तो बुभुक्षितः ॥ १४.५६.९ ॥
لقد أنهكه ذلك الحمل، يا قاهر الأعداء، فوضع حزمة الحطب على الأرض، أيها الملك، وكان منهكاً جائعاً.
14.56.10
तस्य काष्ठे विलग्नाऽभूज्जटा रूप्यसमप्रभा ।
ततः काष्ठैः सह तदा पपात धरणीतलम् ॥ १४.५६.१० ॥
علقت ضفائره، التي تلمع كالفضة، بالخشب، ثم سقط إلى الأرض مع الحطب.
14.56.11
ततः स भारनिष्पिष्टः क्षुधाविष्टश्च भारत ।
दृष्ट्वा तां वयसोऽवस्थां रुरोदार्तस्वरं तदा ॥ १४.५६.११ ॥
عندها، وقد أنهكه الحمل واستبدّ به الجوع، يا بهاراتا، رأى تلك الحال من شيخوخته فبكى بصوت متوجّع.
14.56.12
ततो गुरुसुता तस्य पद्मपत्रनिभानना ।
जग्राहाश्रूणि सुश्रोणी करेण पृथुलोचना।
पितुर्नियोगाद्भावज्ञा शिरसाऽवनता तदा ॥ १४.५६.१२ ॥
ثم مسحت ابنة المعلّم دموعه بيدها، وكانت وجهها كبتلة اللوتس، جميلة الخصر واسعة العينين؛ وبأمر أبيها، وإدراكاً لمشاعره، وقفت حينها منحنية الرأس.
14.56.13
तस्या निपेततुर्दग्धौ करौ तैरश्रुबिन्दुभिः ।
न हि तानश्रुपातांस्तु शक्ता धारयितुं मही।
गौतमस्त्वब्रवीद्विप्रमुदङ्कं प्रीतमानसः ॥ १४.५६.१३ ॥
سقطت يداها المحترقتان مع تلك القطرات من الدموع؛ ولم تستطع الأرض أن تحمل تلك الدموع المتساقطة. فقال غوتاما، وقد سُرَّ قلبه، للبراهمي أوتانكا.
14.56.14
कस्मात्तात तवाद्येह शोकोत्तरमिदं मनः ।
स स्वैरं ब्रूहि विप्रर्षे श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥ १४.५६.१४ ॥
يا بني، لماذا قلبك اليوم هنا فوق الحزن؟ قل ذلك بحرية أيها الحكيم بين البراهمة؛ أريد أن أسمعه بحق.
14.56.15
भवद्गतेन मनसा भवत्प्रियचिकीर्षया ।
भवद्भक्तिगतेनेह भवद्भावानुगेन च ॥ १४.५६.१५ ॥
بقلب متعلّق بك، وبرغبة في إرضائك، هنا مستغرقًا في تفانيّ لك، ومتّبعًا لمزاجك.
14.56.16
जरेयं नाघबुद्धा मे नाभिज्ञातं सुखं च मे ।
शतवर्षोषितं मां हि न त्वमन्यनुजानिथाः ॥ १४.५६.१६ ॥
لم تُعدّ هذه الشيخوخة عندي خطيئة، ولم يُعرف سروري؛ وقد عشت مائة عام، فلم تأذن لي بالرحيل.
14.56.17
भवता त्वभ्यनुज्ञाताः शिष्याः प्रत्यवरा मम ।
उपपन्ना द्विजश्रेष्ठ शतशोऽथ सहस्रशः ॥ १४.५६.१७ ॥
لكنّ تلاميذي الأصغر، المأذون لهم من قِبلك، قد وصلوا، أيها الأفضل بين المولودين مرتين، بالمئات ثم بالآلاف.
14.56.18
त्वत्प्रीतियुक्तेन मया गुरुशुश्रूषया तव ।
व्यतिक्रामन्महाकालो नावबुद्धो द्विजर्षभ ॥ १४.५६.१८ ॥
وبينما كنت، متّحدًا بمحبتك، منقطعًا لخدمة معلّمي، أيها الثور بين البراهمة، مضى زمن طويل ولم أدرِ به.
14.56.19
किं त्वद्य यदि ते श्रद्धा गमनं प्रति भार्गव ।
अनुज्ञां प्रतिगृह्य त्वं स्वगृहान्गच्छ माचिरम् ॥ १४.५६.१९ ॥
يا بهرغوا، إن كانت نيتك الرحيل اليوم، فخذ الإذن وعد إلى بيتك دون تأخير.
14.56.20
गुर्वर्तं कं प्रयच्छामि ब्रूहि त्वं द्विजसत्तम ।
तमुपाहृत्य गच्छेयमनुज्ञातस्त्वया विभो ॥ १४.५६.२० ॥
يا أفضل المولودين مرتين، أيّ هدية أقدّمها من أجل المعلّم؟ قل لي أيها القدير، لأحضرها وأمضي بإذنك.
14.56.21
दक्षिणापरितोषो वै गुरूणां सद्भिरुच्यते ।
तवि ह्याचरतो धर्मं तुष्टोऽहं वै न संशयः।
इत्थं च परितुष्टं मां विजानीहि भृगूद्वह ॥ १४.५६.२१ ॥
يقول الأخيار إن الرضا بالدكشينا هو ما يُستحقّ للمعلّمين. ولأنك تعمل بالدهرما فأنا راضٍ حقاً، لا شك في ذلك. فاعلم أنني هكذا راضٍ، يا أفضل آل بهرغو.
14.56.22
युवा षोडशवर्षो हि यद्यद्य भविता भवान् ।
ददानि पत्नीं कन्यां च स्वां ते दुहितरं द्विज।
एतामृतेऽङ्गना नान्या त्वत्तेजोऽर्हति सेवितुम् ॥ १४.५६.२२ ॥
لو صرتَ اليوم شاباً في السادسة عشرة، أيها المولود مرتين، لأعطيتك ابنتي لتكون زوجتك. ولا تليق بخدمة بهائك امرأةٌ غيرها.
14.56.23
ततस्तां प्रतिजग्राह युवा भूत्वा यशस्विनीम् ।
गुरुणा चाभ्यनुज्ञातो गुरुपत्नीमथाब्रवीत् ॥ १४.५६.२३ ॥
ثم صار شاباً فقبل تلك المشهورة، وبعد أن أذن له المعلّم، خاطب زوجة المعلّم.
14.56.24
किं भवत्यै प्रयच्छामि गुर्वर्थं विनियुङ्क्ष माम् ।
प्रियं हितं च काङ्क्षामि प्राणैरपि धनैरपि ॥ १४.५६.२४ ॥
ماذا أعطيك؟ كلّفني لأجل مصلحة المعلّم. أتمنّى لك ما تحبّ وما ينفعك، بالحياة وبالمال معًا.
14.56.25
यद्दुर्लभं हि लोकेऽस्मिन्रत्नमत्यद्भुतं महत् ।
तदानयेयं तपसा न हि मेऽत्रास्ति संशयः ॥ १४.५६.२५ ॥
أيّ جوهرة في هذا العالم هي الأندر والأعجب والأعظم، سأحضرها بالتقشّف، ولا شكّ عندي في ذلك.
14.56.26
अहल्योवाच ।
परितुष्टाऽस्मि ते विप्र नित्यं भक्त्या तवानघ।
पर्याप्तमेतद्भद्रं ते गच्छ तात यथेप्सितम् ॥ १४.५६.२६ ॥
أيّها البرهمانيّ الطاهر، إنّي راضيةٌ عنك كلَّ الرضا بإخلاصك الدائم. وهذا يكفي. فليكن لك الخير يا بُنيّ، واذهب كما تشاء.
14.56.27
उदङ्कस्तु महाराज पुनरेवाब्रवीद्वचः ।
आज्ञापयस्व मां मातः कर्तव्यं च तव प्रियम् ॥ १४.५६.२७ ॥
غير أنّ أُتَنكَ، أيّها الملك العظيم، قال مرّة أخرى هذا القول: يا أمّاه، كلّفيني، فلأفعل ما هو محبّب إليك ومما ينبغي فعله.
14.56.28
अहल्योवाच ।
सौदासपत्न्या विधृते दिव्ये ये मणिकुण्डले।
ते समानय भद्रं ते गुर्वर्थः सुकृतो भवेत् ॥ १४.५६.२८ ॥
ائتِ بالقرطين الجوهريّين الإلهيّين اللذين تحوزهما زوجة سَوداسا. فليكن لك الخير، ولتتمّ حاجة المعلّم على أحسن وجه.
14.56.29
स तथेति प्रतिश्रुत्य जगाम जनमेजय ।
गुरुपत्नीप्रियार्थं वै ते समानयितुं तदा ॥ १४.५६.२९ ॥
يا جنمجايا، قال «ليكن ذلك» وقطع وعدًا، ثم انطلق ليأتي بها، إرضاءً لزوجة المعلّم.
14.56.30
स जगाम ततः शीघ्रमुदङ्को ब्राह्मणर्षभः ।
सौदासं पुरुषादं वै भिक्षितुं मणिकुण्डले ॥ १४.५६.३० ॥
فمضى أُدَنكا، ثور البراهمة، مسرعاً ليسأل سَودَاسا آكل البشر عن القرطين الجوهريين.
14.56.31
गौतमस्त्वब्रवीत्पत्नीमुदङ्को नात्र दृश्यते ।
इति पृष्टा तमाचष्ट कुण्डलार्थे गतं च सा ॥ १४.५६.३१ ॥
قال غوتاما لزوجته: «لا يُرى أُدَنكا هنا». ولما سُئلت أخبرته أنه ذهب من أجل القرطين.
14.56.32
ततः प्रोवाच पत्नीं स न ते सम्यगिदं कृतम् ।
शप्तः स पार्थिवो नूनं ब्राह्मणं तं वधिष्यति ॥ १४.५६.३२ ॥
ثم قال لزوجته: «لم تُحسني صنع هذا. ذلك الملك، وقد لُعن، سيقتل ذلك البراهمي دون شك».
14.56.33
अहल्योवाच ।
अजानन्त्या नियुक्तः स भगवन्ब्राह्मणो मया।
भवत्प्रसादान्न भयं किञ्चित्तस्य भविष्यति ॥ १४.५६.३३ ॥
قالت أهالْيا: «أيها الجليل، إنني، عن غير علم، من أرسلتُ ذلك البراهمي. وبفضلك لن يصيبه أي خوف».
14.56.34
इत्युक्तः प्राह तां पत्नीमेवमस्त्विति गौतमः ।
उदङ्कोऽपि वने शून्ये राजानं तं ददर्श ह ॥ १४.५६.३४ ॥
فلما سمع ذلك قال غوتاما لزوجته: «فليكن كذلك». ورأى أُدَنكا أيضاً ذلك الملك في الغابة الخالية.