மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 14.56
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.56.1
उदङ्कः केन तपसा संयुक्तो वै महामनाः ।
यः शापं दातुकामोऽभूद्विष्णवे प्रभविष्ववे ॥ १४.५६.१ ॥
எந்தத் தவத்தால் பெரிய மனமுடைய உத்தங்கன் யுக்தனாக இருந்தான்? விஷ்ணுவுக்கு, வல்லமை மிக்க அந்தப் பிரபுவுக்கு, சாபம் கொடுக்க விரும்பியவன் அவன்.
14.56.2
उदङ्को महता युक्तस्तपसा जनमेजय ।
गुरभक्तः स तेजस्वी नान्यत्किञ्चिदपूजयत् ॥ १४.५६.२ ॥
ஜனமேஜயா, உத்தங்கன் பெரிய தவத்தால் கூடியவன். அவன் குருபக்தி மிக்க ஒளிவீசும் மாணவன்; வேறெவரையும் அவன் வணங்கவில்லை.
14.56.3
सर्वेषामृषिपुत्राणामेष आसीन्मनोरथः ।
औदङ्कीं गुरुवृत्तिं वै प्राप्नुयामेति भारत ॥ १४.५६.३ ॥
பரதா, எல்லா ரிஷிபுத்திரர்களின் விருப்பமும் இதுவே: 'நான் உத்தங்கனின் குருசேவையைப் பெறுவேனாக' என்பதே.
14.56.4
गौतमस्य तु शिष्याणां बहूनां जनमेजय ।
उदङ्केऽभ्यधिका प्रीतिः स्नेहश्चैवाभवत्तदा ॥ १४.५६.४ ॥
ஜனமேஜயா, கௌதமருடைய பல மாணவர்களில் அப்போது உத்தங்கனிடம் அதிக அன்பும் பிரியமும் உண்டாயின.
14.56.5
स तस्य दमशौचाभ्यां विक्रान्तेन च कर्मणा ।
सम्यक्चैवोपचारेण गौतमः प्रीतिमानभूत् ॥ १४.५६.५ ॥
அவனுடைய அடக்கம், தூய்மை, வீரமான செயல்கள், முறையான பணிவிடை ஆகியவற்றால் கௌதமர் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.
14.56.6
अथ शिष्यसहस्राणि समनुज्ञाय गौतमः ।
उदङ्कं परया प्रीत्या नाभ्यनुज्ञातुमैच्छत ॥ १४.५६.६ ॥
பின்னர் கௌதமர் ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்களை விடுவித்தார்; ஆனால் பேரன்பினால் உத்தங்கனுக்கு விடை கொடுக்க விரும்பவில்லை.
14.56.7
तं क्रमेण जरा तात प्रतिपेदे महामुनिम् ।
न चान्वबुध्यत तदा स मुनिर्गुरुवत्सलः ॥ १४.५६.७ ॥
அப்பனே, படிப்படியாக முதுமை அந்த மகாமுனிவரை அடைந்தது; ஆனால் குரு-பக்தியுள்ள அந்த முனிவர் அப்போது அதை உணரவில்லை.
14.56.8
ततः कदाचिद्राजेन्द्र काष्ठान्यानयितुं ययौ ।
उदङ्कः काष्ठभारं च महान्तं समुपानयत् ॥ १४.५६.८ ॥
பின்பு ஒரு முறை, அரசர்களின் தலைவனே, உதங்கன் விறகு கொண்டுவரச் சென்றான்; பெரிய விறகுச் சுமையையும் கொண்டுவந்தான்.
14.56.9
स तद्भाराभिभूतात्मा काष्ठभारमरिंदम ।
निचिक्षेप क्षितौ राजन्परिश्रान्तो बुभुक्षितः ॥ १४.५६.९ ॥
அந்தச் சுமையால் உடல் வருந்திய அவன், எதிரிகளை அடக்குபவனே, விறகுச் சுமையைத் தரையில் இறக்கினான்; அரசே, அவன் களைத்தும் பசியோடும் இருந்தான்.
14.56.10
तस्य काष्ठे विलग्नाऽभूज्जटा रूप्यसमप्रभा ।
ततः काष्ठैः सह तदा पपात धरणीतलम् ॥ १४.५६.१० ॥
அவனுடைய வெள்ளி போல் ஒளிரும் சடை விறகில் சிக்கிக்கொண்டது; அப்போது அவன் விறகுகளோடு நிலத்தில் விழுந்தான்.
14.56.11
ततः स भारनिष्पिष्टः क्षुधाविष्टश्च भारत ।
दृष्ट्वा तां वयसोऽवस्थां रुरोदार्तस्वरं तदा ॥ १४.५६.११ ॥
பின்பு, சுமையால் நசுங்கி பசியால் பீடிக்கப்பட்ட அவன், பாரதனே, தன் வயதின் அந்த நிலையைக் கண்டு துயரக் குரலில் அழுதான்.
14.56.12
ततो गुरुसुता तस्य पद्मपत्रनिभानना ।
जग्राहाश्रूणि सुश्रोणी करेण पृथुलोचना।
पितुर्नियोगाद्भावज्ञा शिरसाऽवनता तदा ॥ १४.५६.१२ ॥
பின்பு, தாமரை இதழ் போன்ற முகமுடைய, அழகிய இடையும் பெரிய கண்களும் கொண்ட குருவின் மகள் தன் கையால் அவனுடைய கண்ணீரைத் துடைத்தாள்; தந்தையின் கட்டளையால், அவனுடைய உணர்வை அறிந்து, அப்போது தலை தாழ்த்தி நின்றாள்.
14.56.13
तस्या निपेततुर्दग्धौ करौ तैरश्रुबिन्दुभिः ।
न हि तानश्रुपातांस्तु शक्ता धारयितुं मही।
गौतमस्त्वब्रवीद्विप्रमुदङ्कं प्रीतमानसः ॥ १४.५६.१३ ॥
அவளுடைய எரிந்த இரு கைகளும் அந்தக் கண்ணீர்த்துளிகளுடன் கீழே விழுந்தன. அந்தக் கண்ணீர்த் துளிகளைப் பூமியால் தாங்க முடியவில்லை. அப்போது மகிழ்ந்த மனமுடைய கௌதமர் பிராமணன் உதங்கரிடம் கூறினார்.
14.56.14
कस्मात्तात तवाद्येह शोकोत्तरमिदं मनः ।
स स्वैरं ब्रूहि विप्रर्षे श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥ १४.५६.१४ ॥
அன்பே, இன்று இங்கே உன் மனம் துயரத்தை மீறியதாக இருப்பது ஏன்? அந்திரிஷி பிராமணனே, அதை வெளிப்படையாகச் சொல். உண்மையாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்.
14.56.15
भवद्गतेन मनसा भवत्प्रियचिकीर्षया ।
भवद्भक्तिगतेनेह भवद्भावानुगेन च ॥ १४.५६.१५ ॥
உன் மீது மனம் செலுத்தி, உனக்கு இனியதைச் செய்ய விரும்பி, இங்கே உன் பக்தியில் ஈடுபட்டு, உன் மனநிலையைப் பின்பற்றி.
14.56.16
जरेयं नाघबुद्धा मे नाभिज्ञातं सुखं च मे ।
शतवर्षोषितं मां हि न त्वमन्यनुजानिथाः ॥ १४.५६.१६ ॥
இந்த முதுமை எனக்கு பாவமாகக் கருதப்படவில்லை; என் மகிழ்ச்சியும் அறியப்படவில்லை. நூறு ஆண்டுகள் வாழ்ந்துவிட்ட என்னை நீ விடை கொடுக்கவில்லை.
14.56.17
भवता त्वभ्यनुज्ञाताः शिष्याः प्रत्यवरा मम ।
उपपन्ना द्विजश्रेष्ठ शतशोऽथ सहस्रशः ॥ १४.५६.१७ ॥
ஆனால் உன்னால் அனுமதிக்கப்பட்ட என் இளைய சீடர்கள் வந்திருக்கிறார்கள்; இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே, நூறு நூறாகவும் ஆயிரமாகவும்.
14.56.18
त्वत्प्रीतियुक्तेन मया गुरुशुश्रूषया तव ।
व्यतिक्रामन्महाकालो नावबुद्धो द्विजर्षभ ॥ १४.५६.१८ ॥
உன் மீது அன்பு கொண்ட நான் குருவுக்குச் சேவை செய்தபடி இருந்தேன்; இருபிறப்பாளர்களில் காளையே, பெரும் காலம் கடந்து சென்றதை நான் அறியவில்லை.
14.56.19
किं त्वद्य यदि ते श्रद्धा गमनं प्रति भार्गव ।
अनुज्ञां प्रतिगृह्य त्वं स्वगृहान्गच्छ माचिरम् ॥ १४.५६.१९ ॥
பார்கவனே, இன்றே நீ செல்ல விரும்பினால், அனுமதி பெற்று தாமதமின்றி உன் வீட்டிற்குச் செல்.
14.56.20
गुर्वर्तं कं प्रयच्छामि ब्रूहि त्वं द्विजसत्तम ।
तमुपाहृत्य गच्छेयमनुज्ञातस्त्वया विभो ॥ १४.५६.२० ॥
இரு பிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே, குருவுக்காக எந்த தட்சிணையை அளிக்கட்டும்? சொல்லுங்கள், ஓ வல்லவரே; அதைக் கொண்டுவந்து உங்கள் அனுமதி பெற்று நான் செல்வேன்.
14.56.21
दक्षिणापरितोषो वै गुरूणां सद्भिरुच्यते ।
तवि ह्याचरतो धर्मं तुष्टोऽहं वै न संशयः।
इत्थं च परितुष्टं मां विजानीहि भृगूद्वह ॥ १४.५६.२१ ॥
ஆசிரியர்களுக்கு தட்சிணையில் மனநிறைவே நல்லோரால் சொல்லப்படுகிறது. நீ தர்மத்தை கடைப்பிடிப்பதால் நான் நிச்சயமாக மகிழ்ந்துள்ளேன். இவ்வாறு என்னை மகிழ்ந்தவனாக அறிந்துகொள், ஓ பிருகுவின் சிறந்தவனே.
14.56.22
युवा षोडशवर्षो हि यद्यद्य भविता भवान् ।
ददानि पत्नीं कन्यां च स्वां ते दुहितरं द्विज।
एतामृतेऽङ्गना नान्या त्वत्तेजोऽर्हति सेवितुम् ॥ १४.५६.२२ ॥
நீ இன்றே பதினாறு வயது இளைஞனாக ஆனால், ஓ இருபிறப்பாளனே, என் சொந்த மகளையே உனக்கு மனைவியாகத் தருவேன். இவளையன்றி வேறு பெண் உன் தேஜஸை ஏற்கத் தகுதியுடையவள் அல்ல.
14.56.23
ततस्तां प्रतिजग्राह युवा भूत्वा यशस्विनीम् ।
गुरुणा चाभ्यनुज्ञातो गुरुपत्नीमथाब्रवीत् ॥ १४.५६.२३ ॥
பின்னர் இளைஞனாக மாறி அவன் அந்தப் புகழ்மிக்கவளை ஏற்றுக்கொண்டான். குருவின் அனுமதி பெற்று அவன் குருபத்தினியிடம் பேசினான்.
14.56.24
किं भवत्यै प्रयच्छामि गुर्वर्थं विनियुङ्क्ष माम् ।
प्रियं हितं च काङ्क्षामि प्राणैरपि धनैरपि ॥ १४.५६.२४ ॥
நான் உமக்கு என்ன கொடுக்கட்டும்? குருவின் நலனுக்காக என்னை நியமியுங்கள். உமக்குப் பிரியமும் நலனும் விரும்புகிறேன், உயிராலும் செல்வத்தாலும் கூட.
14.56.25
यद्दुर्लभं हि लोकेऽस्मिन्रत्नमत्यद्भुतं महत् ।
तदानयेयं तपसा न हि मेऽत्रास्ति संशयः ॥ १४.५६.२५ ॥
இவ்வுலகில் கிடைத்தற்கரிய, மிக அற்புதமான பெரிய ரத்தினம் எதுவோ, அதை நான் தவத்தால் கொண்டு வருவேன். இதில் எனக்குச் சந்தேகமில்லை.
14.56.26
अहल्योवाच ।
परितुष्टाऽस्मि ते विप्र नित्यं भक्त्या तवानघ।
पर्याप्तमेतद्भद्रं ते गच्छ तात यथेप्सितम् ॥ १४.५६.२६ ॥
பாவமற்ற அந்தணனே, உன் நிலையான பக்தியால் நான் மிகவும் மகிழ்ந்தேன். இதுவே போதும். உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும், அன்பு மகனே, நீ விரும்பியபடி செல்.
14.56.27
उदङ्कस्तु महाराज पुनरेवाब्रवीद्वचः ।
आज्ञापयस्व मां मातः कर्तव्यं च तव प्रियम् ॥ १४.५६.२७ ॥
ஆனால், மகாராஜனே, உத்தங்கன் மீண்டும் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்: அன்னையே, என்னைக் கட்டளையிடுங்கள், உமக்குப் பிரியமான செயல் எதுவோ அதை நான் செய்ய வேண்டும்.
14.56.28
अहल्योवाच ।
सौदासपत्न्या विधृते दिव्ये ये मणिकुण्डले।
ते समानय भद्रं ते गुर्वर्थः सुकृतो भवेत् ॥ १४.५६.२८ ॥
சௌதாசனின் மனைவியிடம் இருக்கும் அந்த தெய்வீக மணிக்குண்டலங்களை கொண்டு வா. உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். குருவின் நோக்கம் நன்றாக நிறைவேறட்டும்.
14.56.29
स तथेति प्रतिश्रुत्य जगाम जनमेजय ।
गुरुपत्नीप्रियार्थं वै ते समानयितुं तदा ॥ १४.५६.२९ ॥
ஜனமேஜயனே, அவன் "அப்படியே" என்று உறுதியளித்து, குருபத்தினியின் பிரியத்திற்காக அவற்றைக் கொண்டு வர அப்போது புறப்பட்டான்.
14.56.30
स जगाम ततः शीघ्रमुदङ्को ब्राह्मणर्षभः ।
सौदासं पुरुषादं वै भिक्षितुं मणिकुण्डले ॥ १४.५६.३० ॥
அப்போது அந்தணர்களில் சிறந்த உதங்கர் விரைவாக, நரபட்சிணியான சௌதாசனிடம் மணிக்குண்டலங்களை யாசிக்கச் சென்றார்.
14.56.31
गौतमस्त्वब्रवीत्पत्नीमुदङ्को नात्र दृश्यते ।
इति पृष्टा तमाचष्ट कुण्डलार्थे गतं च सा ॥ १४.५६.३१ ॥
கௌதமர் மனைவியிடம், 'உதங்கர் இங்கே காணப்படவில்லை' என்றார். கேட்டபோது, அவள் அவர் குண்டலங்களுக்காகச் சென்றதாகச் சொன்னாள்.
14.56.32
ततः प्रोवाच पत्नीं स न ते सम्यगिदं कृतम् ।
शप्तः स पार्थिवो नूनं ब्राह्मणं तं वधिष्यति ॥ १४.५६.३२ ॥
அப்போது அவர் மனைவியிடம் சொன்னார், 'நீ இதைச் சரியாகச் செய்யவில்லை. அந்த அரசன் சபிக்கப்பட்டவனாய், நிச்சயமாக அந்த பிராமணனைக் கொல்வான்.'
14.56.33
अहल्योवाच ।
अजानन्त्या नियुक्तः स भगवन्ब्राह्मणो मया।
भवत्प्रसादान्न भयं किञ्चित्तस्य भविष्यति ॥ १४.५६.३३ ॥
அகல்யை கூறினாள், 'ஐயனே, அறியாமல் நானே அந்தப் பிராமணரை அனுப்பினேன். தங்கள் அருளால் அவருக்கு எந்தப் பயமும் இராது.'
14.56.34
इत्युक्तः प्राह तां पत्नीमेवमस्त्विति गौतमः ।
उदङ्कोऽपि वने शून्ये राजानं तं ददर्श ह ॥ १४.५६.३४ ॥
இதைக் கேட்டு கௌதமர் மனைவியிடம், 'அவ்வாறே ஆகட்டும்' என்றார். உதங்கரும் வெறிச்சோடிய காட்டில் அந்த அரசனைக் கண்டார்.