Mahābhārata · Adhyāya 14.56
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.56.1
उदङ्कः केन तपसा संयुक्तो वै महामनाः ।
यः शापं दातुकामोऽभूद्विष्णवे प्रभविष्ववे ॥ १४.५६.१ ॥
Por qual austeridade era dotado o magnânimo Uttaṅka, aquele que desejava amaldiçoar Viṣṇu, o poderoso senhor?
14.56.2
उदङ्को महता युक्तस्तपसा जनमेजय ।
गुरभक्तः स तेजस्वी नान्यत्किञ्चिदपूजयत् ॥ १४.५६.२ ॥
Ó Janamejaya, Uttaṅka era dotado de grande austeridade. Radiante e devotado ao seu mestre, não honrava mais nada.
14.56.3
सर्वेषामृषिपुत्राणामेष आसीन्मनोरथः ।
औदङ्कीं गुरुवृत्तिं वै प्राप्नुयामेति भारत ॥ १४.५६.३ ॥
Ó Bhārata, este era o anseio de todos os filhos dos sábios: obter o serviço do mestre, como Uttaṅka.
14.56.4
गौतमस्य तु शिष्याणां बहूनां जनमेजय ।
उदङ्केऽभ्यधिका प्रीतिः स्नेहश्चैवाभवत्तदा ॥ १४.५६.४ ॥
Ó Janamejaya, entre os muitos discípulos de Gautama, surgiram então maior afeição e carinho por Uttaṅka.
14.56.5
स तस्य दमशौचाभ्यां विक्रान्तेन च कर्मणा ।
सम्यक्चैवोपचारेण गौतमः प्रीतिमानभूत् ॥ १४.५६.५ ॥
Pela sua autocontenção e pureza, suas ações valorosas e seu serviço adequado, Gautama tornou-se satisfeito com ele.
14.56.6
अथ शिष्यसहस्राणि समनुज्ञाय गौतमः ।
उदङ्कं परया प्रीत्या नाभ्यनुज्ञातुमैच्छत ॥ १४.५६.६ ॥
Então Gautama dispensou milhares de discípulos, mas por suprema afeição não quis conceder permissão a Uttaṅka.
14.56.7
तं क्रमेण जरा तात प्रतिपेदे महामुनिम् ।
न चान्वबुध्यत तदा स मुनिर्गुरुवत्सलः ॥ १४.५६.७ ॥
Querido filho, aos poucos a velhice alcançou aquele grande sábio, mas o sábio, devotado ao seu mestre, não percebeu naquele momento.
14.56.8
ततः कदाचिद्राजेन्द्र काष्ठान्यानयितुं ययौ ।
उदङ्कः काष्ठभारं च महान्तं समुपानयत् ॥ १४.५६.८ ॥
Então, certa vez, ó senhor dos reis, Uddaṅka foi buscar lenha e trouxe uma grande carga de madeira.
14.56.9
स तद्भाराभिभूतात्मा काष्ठभारमरिंदम ।
निचिक्षेप क्षितौ राजन्परिश्रान्तो बुभुक्षितः ॥ १४.५६.९ ॥
Esmagado em seu corpo por aquele fardo, ó domador de inimigos, depositou a carga de lenha no chão, ó rei, exausto e faminto.
14.56.10
तस्य काष्ठे विलग्नाऽभूज्जटा रूप्यसमप्रभा ।
ततः काष्ठैः सह तदा पपात धरणीतलम् ॥ १४.५६.१० ॥
Seus cabelos emaranhados, brilhantes como prata, prenderam-se na madeira; então caiu à terra junto com os gravetos.
14.56.11
ततः स भारनिष्पिष्टः क्षुधाविष्टश्च भारत ।
दृष्ट्वा तां वयसोऽवस्थां रुरोदार्तस्वरं तदा ॥ १४.५६.११ ॥
Então, esmagado pelo fardo e tomado pela fome, ó Bhārata, ao ver aquele estado de sua idade, chorou com voz angustiada.
14.56.12
ततो गुरुसुता तस्य पद्मपत्रनिभानना ।
जग्राहाश्रूणि सुश्रोणी करेण पृथुलोचना।
पितुर्नियोगाद्भावज्ञा शिरसाऽवनता तदा ॥ १४.५६.१२ ॥
Então a filha do mestre, de rosto semelhante a uma pétala de lótus, de belos quadris e olhos amplos, enxugou-lhe as lágrimas com a mão; por ordem do pai, compreendendo seus sentimentos, permaneceu de cabeça inclinada.
14.56.13
तस्या निपेततुर्दग्धौ करौ तैरश्रुबिन्दुभिः ।
न हि तानश्रुपातांस्तु शक्ता धारयितुं मही।
गौतमस्त्वब्रवीद्विप्रमुदङ्कं प्रीतमानसः ॥ १४.५६.१३ ॥
Suas duas mãos queimadas caíram com aquelas gotas de lágrimas; a terra não conseguia sustentar aquelas lágrimas que caíam. Então Gautama, de mente satisfeita, falou ao brâmane Uttanka.
14.56.14
कस्मात्तात तवाद्येह शोकोत्तरमिदं मनः ।
स स्वैरं ब्रूहि विप्रर्षे श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥ १४.५६.१४ ॥
Querido filho, por que tua mente hoje aqui está além do pesar? Diga-o livremente, ó sábio entre os brâmanes; desejo ouvi-lo em verdade.
14.56.15
भवद्गतेन मनसा भवत्प्रियचिकीर्षया ।
भवद्भक्तिगतेनेह भवद्भावानुगेन च ॥ १४.५६.१५ ॥
Com a mente voltada para ti, com o desejo de fazer o que te agrada, aqui absorto em tua devoção e seguindo teu modo de ser.
14.56.16
जरेयं नाघबुद्धा मे नाभिज्ञातं सुखं च मे ।
शतवर्षोषितं मां हि न त्वमन्यनुजानिथाः ॥ १४.५६.१६ ॥
Esta velhice não foi considerada pecado para mim, e meu prazer não foi conhecido; tendo vivido cem anos, não me permitiste partir.
14.56.17
भवता त्वभ्यनुज्ञाताः शिष्याः प्रत्यवरा मम ।
उपपन्ना द्विजश्रेष्ठ शतशोऽथ सहस्रशः ॥ १४.५६.१७ ॥
Mas meus discípulos mais jovens, permitidos por ti, chegaram, ó melhor dos duas vezes nascidos, às centenas e depois aos milhares.
14.56.18
त्वत्प्रीतियुक्तेन मया गुरुशुश्रूषया तव ।
व्यतिक्रामन्महाकालो नावबुद्धो द्विजर्षभ ॥ १४.५६.१८ ॥
Enquanto eu, unido a ti pelo amor, me dedicava ao serviço do meu mestre, ó touro entre os brâmanes, um grande tempo passou e eu não percebi.
14.56.19
किं त्वद्य यदि ते श्रद्धा गमनं प्रति भार्गव ।
अनुज्ञां प्रतिगृह्य त्वं स्वगृहान्गच्छ माचिरम् ॥ १४.५६.१९ ॥
Bhārgava, se o teu desejo é partir hoje, recebe a licença e vai para a tua casa sem demora.
14.56.20
गुर्वर्तं कं प्रयच्छामि ब्रूहि त्वं द्विजसत्तम ।
तमुपाहृत्य गच्छेयमनुज्ञातस्त्वया विभो ॥ १४.५६.२० ॥
Melhor dos dvijas, que oferenda devo dar pelo bem do mestre? Diz-me, ó poderoso, para que a traga e, com a tua licença, parta.
14.56.21
दक्षिणापरितोषो वै गुरूणां सद्भिरुच्यते ।
तवि ह्याचरतो धर्मं तुष्टोऽहं वै न संशयः।
इत्थं च परितुष्टं मां विजानीहि भृगूद्वह ॥ १४.५६.२१ ॥
Os bons dizem que a satisfação com a oferenda é o que se deve aos mestres. Como praticas o dharma, estou de fato satisfeito, sem dúvida. Sabe que assim estou contente, ó melhor dos Bhṛgus.
14.56.22
युवा षोडशवर्षो हि यद्यद्य भविता भवान् ।
ददानि पत्नीं कन्यां च स्वां ते दुहितरं द्विज।
एतामृतेऽङ्गना नान्या त्वत्तेजोऽर्हति सेवितुम् ॥ १४.५६.२२ ॥
Se hoje mesmo te tornasses um jovem de dezesseis anos, ó dvija, dar-te-ia a minha própria filha como esposa. Nenhuma outra mulher, além dela, é digna de servir o teu esplendor.
14.56.23
ततस्तां प्रतिजग्राह युवा भूत्वा यशस्विनीम् ।
गुरुणा चाभ्यनुज्ञातो गुरुपत्नीमथाब्रवीत् ॥ १४.५६.२३ ॥
Então, tornado jovem, aceitou aquela ilustre mulher; e, permitido pelo mestre, falou à esposa do mestre.
14.56.24
किं भवत्यै प्रयच्छामि गुर्वर्थं विनियुङ्क्ष माम् ।
प्रियं हितं च काङ्क्षामि प्राणैरपि धनैरपि ॥ १४.५६.२४ ॥
O que te darei? Ordena-me pelo bem do mestre. Desejo o que te agrada e te beneficia, com a vida e também com a riqueza.
14.56.25
यद्दुर्लभं हि लोकेऽस्मिन्रत्नमत्यद्भुतं महत् ।
तदानयेयं तपसा न हि मेऽत्रास्ति संशयः ॥ १४.५६.२५ ॥
Qualquer joia neste mundo que seja a mais rara, a mais maravilhosa e a maior, eu a trarei pela austeridade. Disso não tenho dúvida.
14.56.26
अहल्योवाच ।
परितुष्टाऽस्मि ते विप्र नित्यं भक्त्या तवानघ।
पर्याप्तमेतद्भद्रं ते गच्छ तात यथेप्सितम् ॥ १४.५६.२६ ॥
Ó brâmane sem mácula, estou muito satisfeita com a tua devoção constante. Isto basta. Que o bem te acompanhe, querido; vai como desejares.
14.56.27
उदङ्कस्तु महाराज पुनरेवाब्रवीद्वचः ।
आज्ञापयस्व मां मातः कर्तव्यं च तव प्रियम् ॥ १४.५६.२७ ॥
Mas, grande rei, Uttanka voltou a dizer estas palavras: Mãe, ordena-me; que eu faça o que te é caro e o que deve ser feito.
14.56.28
अहल्योवाच ।
सौदासपत्न्या विधृते दिव्ये ये मणिकुण्डले।
ते समानय भद्रं ते गुर्वर्थः सुकृतो भवेत् ॥ १४.५६.२८ ॥
Traz os divinos brincos de joia que a esposa de Saudāsa possui. Que o bem te acompanhe; que o propósito do mestre se cumpra bem.
14.56.29
स तथेति प्रतिश्रुत्य जगाम जनमेजय ।
गुरुपत्नीप्रियार्थं वै ते समानयितुं तदा ॥ १४.५६.२९ ॥
Ó Janamejaya, dizendo «Assim seja», prometeu e partiu então para trazê-los, para agradar a esposa do mestre.
14.56.30
स जगाम ततः शीघ्रमुदङ्को ब्राह्मणर्षभः ।
सौदासं पुरुषादं वै भिक्षितुं मणिकुण्डले ॥ १४.५६.३० ॥
Então Uttanka, touro entre os brâmanes, partiu rapidamente para pedir a Saudāsa, o devorador de homens, os brincos de joias.
14.56.31
गौतमस्त्वब्रवीत्पत्नीमुदङ्को नात्र दृश्यते ।
इति पृष्टा तमाचष्ट कुण्डलार्थे गतं च सा ॥ १४.५६.३१ ॥
Gautama disse à esposa: 'Uttanka não está aqui.' Ao ser questionada, ela contou que ele havia partido em busca dos brincos.
14.56.32
ततः प्रोवाच पत्नीं स न ते सम्यगिदं कृतम् ।
शप्तः स पार्थिवो नूनं ब्राह्मणं तं वधिष्यति ॥ १४.५६.३२ ॥
Então ele disse à esposa: 'Você não fez isso corretamente. Aquele rei, amaldiçoado, certamente matará aquele brâmane.'
14.56.33
अहल्योवाच ।
अजानन्त्या नियुक्तः स भगवन्ब्राह्मणो मया।
भवत्प्रसादान्न भयं किञ्चित्तस्य भविष्यति ॥ १४.५६.३३ ॥
Ahalyā disse: 'Venerável senhor, fui eu, sem saber, quem enviou aquele brâmane. Pela vossa graça, nenhum medo o atingirá.'
14.56.34
इत्युक्तः प्राह तां पत्नीमेवमस्त्विति गौतमः ।
उदङ्कोऽपि वने शून्ये राजानं तं ददर्श ह ॥ १४.५६.३४ ॥
Ao ouvir isso, Gautama disse à esposa: 'Assim seja.' Uttanka também viu aquele rei na floresta deserta.