ਮਹਾਂਭਾਰਤ · ਅਧਿਆਇ 14.56
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.56.1
उदङ्कः केन तपसा संयुक्तो वै महामनाः ।
यः शापं दातुकामोऽभूद्विष्णवे प्रभविष्ववे ॥ १४.५६.१ ॥
ਕਿਸ ਤਪ ਨਾਲ ਮਹਾਮਨਾ ਉਤੰਕ ਯੁਕਤ ਸੀ? ਜੋ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਭਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
14.56.2
उदङ्को महता युक्तस्तपसा जनमेजय ।
गुरभक्तः स तेजस्वी नान्यत्किञ्चिदपूजयत् ॥ १४.५६.२ ॥
ਹੇ ਜਨਮੇਜਯ, ਉਤੰਕ ਮਹਾਨ ਤਪ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ। ਉਹ ਗੁਰੂ-ਭਗਤ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪੂਜਦਾ ਸੀ।
14.56.3
सर्वेषामृषिपुत्राणामेष आसीन्मनोरथः ।
औदङ्कीं गुरुवृत्तिं वै प्राप्नुयामेति भारत ॥ १४.५६.३ ॥
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਇੱਛਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਔਦੰਕੀ ਵਾਂਗ ਗੁਰੂ-ਸੇਵਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ।
14.56.4
गौतमस्य तु शिष्याणां बहूनां जनमेजय ।
उदङ्केऽभ्यधिका प्रीतिः स्नेहश्चैवाभवत्तदा ॥ १४.५६.४ ॥
ਹੇ ਜਨਮੇਜਯ, ਗੌਤਮ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਤੰਕ ਪ੍ਰਤੀ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਸਨੇਹ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
14.56.5
स तस्य दमशौचाभ्यां विक्रान्तेन च कर्मणा ।
सम्यक्चैवोपचारेण गौतमः प्रीतिमानभूत् ॥ १४.५६.५ ॥
ਉਸ ਦੇ ਦਮ, ਸ਼ੌਚ, ਬਹਾਦਰੀ ਭਰੇ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਠੀਕ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਗੌਤਮ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
14.56.6
अथ शिष्यसहस्राणि समनुज्ञाय गौतमः ।
उदङ्कं परया प्रीत्या नाभ्यनुज्ञातुमैच्छत ॥ १४.५६.६ ॥
ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਅਤਿ ਪ੍ਰੇਮ ਕਾਰਨ ਉਤੰਕ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀ।
14.56.7
तं क्रमेण जरा तात प्रतिपेदे महामुनिम् ।
न चान्वबुध्यत तदा स मुनिर्गुरुवत्सलः ॥ १४.५६.७ ॥
ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬੁਢਾਪਾ ਉਸ ਮਹਾਮੁਨੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਪਰ ਗੁਰੂ-ਪਿਆਰੇ ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਹ ਨਾ ਜਾਣਿਆ।
14.56.8
ततः कदाचिद्राजेन्द्र काष्ठान्यानयितुं ययौ ।
उदङ्कः काष्ठभारं च महान्तं समुपानयत् ॥ १४.५६.८ ॥
ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰ, ਹੇ ਰਾਜੇਂਦਰ, ਉਦੰਕ ਲੱਕੜਾਂ ਲਿਆਉਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਲੱਕੜਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਲੈ ਆਇਆ।
14.56.9
स तद्भाराभिभूतात्मा काष्ठभारमरिंदम ।
निचिक्षेप क्षितौ राजन्परिश्रान्तो बुभुक्षितः ॥ १४.५६.९ ॥
ਉਸ ਭਾਰ ਨਾਲ ਦੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ, ਹੇ ਅਰਿੰਦਮ, ਲੱਕੜਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਥੱਕਿਆ ਅਤੇ ਭੁੱਖਾ ਸੀ।
14.56.10
तस्य काष्ठे विलग्नाऽभूज्जटा रूप्यसमप्रभा ।
ततः काष्ठैः सह तदा पपात धरणीतलम् ॥ १४.५६.१० ॥
ਉਸ ਦੀ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀ ਜਟਾ ਲੱਕੜਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਈ; ਤਦ ਉਹ ਲੱਕੜਾਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
14.56.11
ततः स भारनिष्पिष्टः क्षुधाविष्टश्च भारत ।
दृष्ट्वा तां वयसोऽवस्थां रुरोदार्तस्वरं तदा ॥ १४.५६.११ ॥
ਫਿਰ ਭਾਰ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਉਹ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੀ ਉਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੁਖੀ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਿਆ।
14.56.12
ततो गुरुसुता तस्य पद्मपत्रनिभानना ।
जग्राहाश्रूणि सुश्रोणी करेण पृथुलोचना।
पितुर्नियोगाद्भावज्ञा शिरसाऽवनता तदा ॥ १४.५६.१२ ॥
ਫਿਰ ਕਮਲ ਦੀ ਪੱਤੀ ਵਰਗੇ ਮੁੱਖ ਵਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਗੁਰੂ-ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਅੱਥਰੂ ਪੂੰਝੇ; ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਭਾਵ ਸਮਝ ਕੇ, ਤਦ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ।
14.56.13
तस्या निपेततुर्दग्धौ करौ तैरश्रुबिन्दुभिः ।
न हि तानश्रुपातांस्तु शक्ता धारयितुं मही।
गौतमस्त्वब्रवीद्विप्रमुदङ्कं प्रीतमानसः ॥ १४.५६.१३ ॥
ਉਸਦੇ ਸੜੇ ਹੋਏ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਥਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਡਿੱਗਦੇ ਅੱਥਰੂਆਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾ ਸਕੀ। ਤਦ ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਵਾਲੇ ਗੌਤਮ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਦੰਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
14.56.14
कस्मात्तात तवाद्येह शोकोत्तरमिदं मनः ।
स स्वैरं ब्रूहि विप्रर्षे श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥ १४.५६.१४ ॥
ਪੁੱਤਰ, ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਸੋਗ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਹੇ ਵਿਪ੍ਰਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਦੱਸ। ਮੈਂ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
14.56.15
भवद्गतेन मनसा भवत्प्रियचिकीर्षया ।
भवद्भक्तिगतेनेह भवद्भावानुगेन च ॥ १४.५६.१५ ॥
ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਏਥੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਭਾਵ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
14.56.16
जरेयं नाघबुद्धा मे नाभिज्ञातं सुखं च मे ।
शतवर्षोषितं मां हि न त्वमन्यनुजानिथाः ॥ १४.५६.१६ ॥
ਇਹ ਬੁਢਾਪਾ ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਸੁਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ। ਸੌ ਸਾਲ ਬਿਤਾ ਚੁੱਕੇ ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ।
14.56.17
भवता त्वभ्यनुज्ञाताः शिष्याः प्रत्यवरा मम ।
उपपन्ना द्विजश्रेष्ठ शतशोऽथ सहस्रशः ॥ १४.५६.१७ ॥
ਪਰ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਮੇਰੇ ਛੋਟੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਹੇ ਦਵਿਜਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸੈਂਕੜੇ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ।
14.56.18
त्वत्प्रीतियुक्तेन मया गुरुशुश्रूषया तव ।
व्यतिक्रामन्महाकालो नावबुद्धो द्विजर्षभ ॥ १४.५६.१८ ॥
ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮੈਂ ਗੁਰੂ-ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਦਵਿਜਰਸ਼ਭ, ਮਹਾਕਾਲ ਬੀਤ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਾ।
14.56.19
किं त्वद्य यदि ते श्रद्धा गमनं प्रति भार्गव ।
अनुज्ञां प्रतिगृह्य त्वं स्वगृहान्गच्छ माचिरम् ॥ १४.५६.१९ ॥
ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਜੇ ਤੇਰੀ ਅੱਜ ਹੀ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਬਿਨਾਂ ਦੇਰੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾ।
14.56.20
गुर्वर्तं कं प्रयच्छामि ब्रूहि त्वं द्विजसत्तम ।
तमुपाहृत्य गच्छेयमनुज्ञातस्त्वया विभो ॥ १४.५६.२० ॥
ਹੇ ਦ੍ਵਿਜਸ਼ਰੇਸ਼ਟ, ਗੁਰੂ ਲਈ ਮੈਂ ਕਿਹੜੀ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਦਿਆਂ? ਦੱਸੋ, ਹੇ ਵਿਭੋ; ਉਹ ਲਿਆ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।
14.56.21
दक्षिणापरितोषो वै गुरूणां सद्भिरुच्यते ।
तवि ह्याचरतो धर्मं तुष्टोऽहं वै न संशयः।
इत्थं च परितुष्टं मां विजानीहि भृगूद्वह ॥ १४.५६.२१ ॥
ਗੁਰਾਂ ਲਈ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਨਾਲ ਸੰਤੋਖ ਹੀ ਸਜਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਜ਼ਰੂਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਜਾਣ, ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
14.56.22
युवा षोडशवर्षो हि यद्यद्य भविता भवान् ।
ददानि पत्नीं कन्यां च स्वां ते दुहितरं द्विज।
एतामृतेऽङ्गना नान्या त्वत्तेजोऽर्हति सेवितुम् ॥ १४.५६.२२ ॥
ਜੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਹੀ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਹੇ ਦ੍ਵਿਜ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਧੀ ਤੈਨੂੰ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਦਿਆਂਗਾ। ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਇਸਤਰੀ ਤੇਰੇ ਤੇਜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
14.56.23
ततस्तां प्रतिजग्राह युवा भूत्वा यशस्विनीम् ।
गुरुणा चाभ्यनुज्ञातो गुरुपत्नीमथाब्रवीत् ॥ १४.५६.२३ ॥
ਫਿਰ ਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੇ ਉਸ ਯਸ਼ਸਵਿਨੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਗੁਰੂ-ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
14.56.24
किं भवत्यै प्रयच्छामि गुर्वर्थं विनियुङ्क्ष माम् ।
प्रियं हितं च काङ्क्षामि प्राणैरपि धनैरपि ॥ १४.५६.२४ ॥
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਦਿਆਂ? ਗੁਰੂ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਆਰਾ ਅਤੇ ਭਲਾ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਵੀ।
14.56.25
यद्दुर्लभं हि लोकेऽस्मिन्रत्नमत्यद्भुतं महत् ।
तदानयेयं तपसा न हि मेऽत्रास्ति संशयः ॥ १४.५६.२५ ॥
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜੋ ਰਤਨ ਦੁਰਲੱਭ, ਅਤਿ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਤਪ ਨਾਲ ਲਿਆਵਾਂਗਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
14.56.26
अहल्योवाच ।
परितुष्टाऽस्मि ते विप्र नित्यं भक्त्या तवानघ।
पर्याप्तमेतद्भद्रं ते गच्छ तात यथेप्सितम् ॥ १४.५६.२६ ॥
ਹੇ ਨਿਰਮਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰੀ ਨਿੱਤ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਖ਼ੁਸ਼ ਹਾਂ। ਇਹੀ ਬਹੁਤ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਪੁੱਤਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ ਉਵੇਂ ਜਾ।
14.56.27
उदङ्कस्तु महाराज पुनरेवाब्रवीद्वचः ।
आज्ञापयस्व मां मातः कर्तव्यं च तव प्रियम् ॥ १४.५६.२७ ॥
ਪਰ, ਮਹਾਰਾਜ, ਉਤੰਕ ਨੇ ਫਿਰ ਇਹ ਬਚਨ ਕਿਹਾ: ਮਾਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਜੋ ਪਿਆਰਾ ਕਰਤੱਵ ਹੈ ਉਹ ਮੈਂ ਕਰਾਂ।
14.56.28
अहल्योवाच ।
सौदासपत्न्या विधृते दिव्ये ये मणिकुण्डले।
ते समानय भद्रं ते गुर्वर्थः सुकृतो भवेत् ॥ १४.५६.२८ ॥
ਸੌਦਾਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜੋ ਦਿਵਯ ਮਣੀਕੁੰਡਲ ਹਨ, ਉਹ ਲੈ ਆ। ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਗੁਰੂ ਦਾ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋਵੇ।
14.56.29
स तथेति प्रतिश्रुत्य जगाम जनमेजय ।
गुरुपत्नीप्रियार्थं वै ते समानयितुं तदा ॥ १४.५६.२९ ॥
ਹੇ ਜਨਮੇਜਯ, ਉਸਨੇ "ਠੀਕ ਹੈ" ਕਹਿ ਕੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਗੁਰੂ-ਪਤਨੀ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਲਈ ਉਹ ਲਿਆਉਣ ਤੁਰ ਪਿਆ।
14.56.30
स जगाम ततः शीघ्रमुदङ्को ब्राह्मणर्षभः ।
सौदासं पुरुषादं वै भिक्षितुं मणिकुण्डले ॥ १४.५६.३० ॥
ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਉਦੰਕ ਤੁਰੰਤ ਨਰਭਕਸ਼ੀ ਸੌਦਾਸ ਕੋਲ ਮਣੀ-ਕੁੰਡਲ ਮੰਗਣ ਗਏ।
14.56.31
गौतमस्त्वब्रवीत्पत्नीमुदङ्को नात्र दृश्यते ।
इति पृष्टा तमाचष्ट कुण्डलार्थे गतं च सा ॥ १४.५६.३१ ॥
ਗੌਤਮ ਨੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਉਦੰਕ ਇੱਥੇ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ।' ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੁੰਡਲਾਂ ਲਈ ਗਿਆ ਹੈ।
14.56.32
ततः प्रोवाच पत्नीं स न ते सम्यगिदं कृतम् ।
शप्तः स पार्थिवो नूनं ब्राह्मणं तं वधिष्यति ॥ १४.५६.३२ ॥
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਸਰਾਪਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਰਾਜਾ ਜ਼ਰੂਰ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।'
14.56.33
अहल्योवाच ।
अजानन्त्या नियुक्तः स भगवन्ब्राह्मणो मया।
भवत्प्रसादान्न भयं किञ्चित्तस्य भविष्यति ॥ १४.५६.३३ ॥
ਅਹੱਲਿਆ ਬੋਲੀ, 'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਹੀ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਸੀ। ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।'
14.56.34
इत्युक्तः प्राह तां पत्नीमेवमस्त्विति गौतमः ।
उदङ्कोऽपि वने शून्ये राजानं तं ददर्श ह ॥ १४.५६.३४ ॥
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਗੌਤਮ ਨੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਇਵੇਂ ਹੀ ਹੋਵੇ।' ਉਦੰਕ ਨੇ ਵੀ ਸੁੰਨਸਾਨ ਬਣ ਵਿੱਚ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।