Mahābhārata · Adhyāya 14.56
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.56.1
उदङ्कः केन तपसा संयुक्तो वै महामनाः ।
यः शापं दातुकामोऽभूद्विष्णवे प्रभविष्ववे ॥ १४.५६.१ ॥
Durch welche Askese war der großmütige Uttaṅka begabt, er, der Viṣṇu, den mächtigen Herrn, verfluchen wollte?
14.56.2
उदङ्को महता युक्तस्तपसा जनमेजय ।
गुरभक्तः स तेजस्वी नान्यत्किञ्चिदपूजयत् ॥ १४.५६.२ ॥
O Janamejaya, Uttaṅka war mit großer Askese begabt. Strahlend und seinem Lehrer ergeben, verehrte er nichts anderes.
14.56.3
सर्वेषामृषिपुत्राणामेष आसीन्मनोरथः ।
औदङ्कीं गुरुवृत्तिं वै प्राप्नुयामेति भारत ॥ १४.५६.३ ॥
O Bhārata, dies war der Wunsch aller Söhne der Weisen: den Dienst beim Lehrer zu erlangen, wie Uttaṅka.
14.56.4
गौतमस्य तु शिष्याणां बहूनां जनमेजय ।
उदङ्केऽभ्यधिका प्रीतिः स्नेहश्चैवाभवत्तदा ॥ १४.५६.४ ॥
O Janamejaya, unter den vielen Schülern Gautamas entstand damals eine größere Zuneigung und Liebe zu Uttaṅka.
14.56.5
स तस्य दमशौचाभ्यां विक्रान्तेन च कर्मणा ।
सम्यक्चैवोपचारेण गौतमः प्रीतिमानभूत् ॥ १४.५६.५ ॥
Durch seine Selbstbeherrschung und Reinheit, seine tapferen Taten und den richtigen Dienst wurde Gautama mit ihm zufrieden.
14.56.6
अथ शिष्यसहस्राणि समनुज्ञाय गौतमः ।
उदङ्कं परया प्रीत्या नाभ्यनुज्ञातुमैच्छत ॥ १४.५६.६ ॥
Dann entließ Gautama Tausende von Schülern, wollte aber aus höchster Zuneigung Uttaṅka nicht die Erlaubnis zum Gehen geben.
14.56.7
तं क्रमेण जरा तात प्रतिपेदे महामुनिम् ।
न चान्वबुध्यत तदा स मुनिर्गुरुवत्सलः ॥ १४.५६.७ ॥
Lieber Sohn, nach und nach holte das Alter jenen großen Weisen ein, doch der seinem Lehrer ergebene Weise bemerkte es damals nicht.
14.56.8
ततः कदाचिद्राजेन्द्र काष्ठान्यानयितुं ययौ ।
उदङ्कः काष्ठभारं च महान्तं समुपानयत् ॥ १४.५६.८ ॥
Dann ging Uddaṅka einmal, o Herrscher der Könige, Holz holen und brachte eine große Last Holz zurück.
14.56.9
स तद्भाराभिभूतात्मा काष्ठभारमरिंदम ।
निचिक्षेप क्षितौ राजन्परिश्रान्तो बुभुक्षितः ॥ १४.५६.९ ॥
Von jener Last niedergedrückt, o Bezwinger der Feinde, legte er das Holzbündel auf den Boden, o König, erschöpft und hungrig.
14.56.10
तस्य काष्ठे विलग्नाऽभूज्जटा रूप्यसमप्रभा ।
ततः काष्ठैः सह तदा पपात धरणीतलम् ॥ १४.५६.१० ॥
Seine silbern glänzenden Haarflechten verfingen sich im Holz; da fiel er mit den Stäben zu Boden.
14.56.11
ततः स भारनिष्पिष्टः क्षुधाविष्टश्च भारत ।
दृष्ट्वा तां वयसोऽवस्थां रुरोदार्तस्वरं तदा ॥ १४.५६.११ ॥
Da weinte er, von der Last erdrückt und vom Hunger gepackt, o Bhārata, als er jenen Zustand seines Alters sah, mit klagender Stimme.
14.56.12
ततो गुरुसुता तस्य पद्मपत्रनिभानना ।
जग्राहाश्रूणि सुश्रोणी करेण पृथुलोचना।
पितुर्नियोगाद्भावज्ञा शिरसाऽवनता तदा ॥ १४.५६.१२ ॥
Da wischte die Tochter des Lehrers, deren Antlitz einem Lotusblatt glich, schönhüftig und großäugig, ihm mit der Hand die Tränen ab; auf Geheiß ihres Vaters, seine Gefühle verstehend, stand sie da mit geneigtem Haupt.
14.56.13
तस्या निपेततुर्दग्धौ करौ तैरश्रुबिन्दुभिः ।
न हि तानश्रुपातांस्तु शक्ता धारयितुं मही।
गौतमस्त्वब्रवीद्विप्रमुदङ्कं प्रीतमानसः ॥ १४.५६.१३ ॥
Ihre beiden verbrannten Hände fielen mit diesen Tränentropfen herab; die Erde vermochte die fallenden Tränen nicht zu halten. Da sprach Gautama mit erfreutem Sinn zum Brahmanen Uttanka.
14.56.14
कस्मात्तात तवाद्येह शोकोत्तरमिदं मनः ।
स स्वैरं ब्रूहि विप्रर्षे श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥ १४.५६.१४ ॥
Lieber Sohn, warum ist dein Sinn heute hier über den Kummer hinaus? Sprich es frei aus, o Weiser unter den Brahmanen; ich möchte es wahrhaftig hören.
14.56.15
भवद्गतेन मनसा भवत्प्रियचिकीर्षया ।
भवद्भक्तिगतेनेह भवद्भावानुगेन च ॥ १४.५६.१५ ॥
Mit einem auf dich gerichteten Sinn, mit dem Wunsch, dir Freude zu bereiten, hier in Hingabe an dich versunken und deiner Gesinnung folgend.
14.56.16
जरेयं नाघबुद्धा मे नाभिज्ञातं सुखं च मे ।
शतवर्षोषितं मां हि न त्वमन्यनुजानिथाः ॥ १४.५६.१६ ॥
Dieses Alter wurde für mich nicht als Sünde erachtet, und meine Freude ist nicht bekannt geworden; nach hundert Jahren hast du mir nicht erlaubt zu gehen.
14.56.17
भवता त्वभ्यनुज्ञाताः शिष्याः प्रत्यवरा मम ।
उपपन्ना द्विजश्रेष्ठ शतशोऽथ सहस्रशः ॥ १४.५६.१७ ॥
Doch meine jüngeren Schüler, von dir erlaubt, sind gekommen, o Bester der Zweimalgeborenen, hunderte und dann tausende.
14.56.18
त्वत्प्रीतियुक्तेन मया गुरुशुश्रूषया तव ।
व्यतिक्रामन्महाकालो नावबुद्धो द्विजर्षभ ॥ १४.५६.१८ ॥
Während ich, verbunden mit Liebe zu dir, im Dienst meines Lehrers stand, o Stier unter den Brahmanen, verstrich eine große Zeit, und ich bemerkte es nicht.
14.56.19
किं त्वद्य यदि ते श्रद्धा गमनं प्रति भार्गव ।
अनुज्ञां प्रतिगृह्य त्वं स्वगृहान्गच्छ माचिरम् ॥ १४.५६.१९ ॥
Bhārgava, wenn du heute aufbrechen willst, nimm Abschied und geh ohne Verzug in dein eigenes Haus.
14.56.20
गुर्वर्तं कं प्रयच्छामि ब्रूहि त्वं द्विजसत्तम ।
तमुपाहृत्य गच्छेयमनुज्ञातस्त्वया विभो ॥ १४.५६.२० ॥
Bester der Zweimalgeborenen, welche Gabe soll ich für den Lehrer bringen? Sag es mir, o Mächtiger, damit ich sie hole und mit deiner Erlaubnis gehe.
14.56.21
दक्षिणापरितोषो वै गुरूणां सद्भिरुच्यते ।
तवि ह्याचरतो धर्मं तुष्टोऽहं वै न संशयः।
इत्थं च परितुष्टं मां विजानीहि भृगूद्वह ॥ १४.५६.२१ ॥
Die Guten sagen, dass Zufriedenheit mit der Gabe das ist, was man Lehrern schuldet. Da du das Dharma übst, bin ich gewiss zufrieden, ohne Zweifel. Wisse, dass ich so zufrieden bin, o Bester der Bhṛgus.
14.56.22
युवा षोडशवर्षो हि यद्यद्य भविता भवान् ।
ददानि पत्नीं कन्यां च स्वां ते दुहितरं द्विज।
एतामृतेऽङ्गना नान्या त्वत्तेजोऽर्हति सेवितुम् ॥ १४.५६.२२ ॥
Wärst du heute ein sechzehnjähriger Jüngling, o Zweimalgeborener, so würde ich dir meine eigene Tochter zur Gattin geben. Keine andere Frau außer ihr ist würdig, deinem Glanz zu dienen.
14.56.23
ततस्तां प्रतिजग्राह युवा भूत्वा यशस्विनीम् ।
गुरुणा चाभ्यनुज्ञातो गुरुपत्नीमथाब्रवीत् ॥ १४.५६.२३ ॥
Dann, als Jüngling geworden, nahm er jene berühmte Frau an; und, vom Lehrer erlaubt, sprach er zur Gattin des Lehrers.
14.56.24
किं भवत्यै प्रयच्छामि गुर्वर्थं विनियुङ्क्ष माम् ।
प्रियं हितं च काङ्क्षामि प्राणैरपि धनैरपि ॥ १४.५६.२४ ॥
Was soll ich dir geben? Befiehl mir um des Lehrers willen. Ich wünsche dir Liebes und Heilsames, mit dem Leben wie mit dem Reichtum.
14.56.25
यद्दुर्लभं हि लोकेऽस्मिन्रत्नमत्यद्भुतं महत् ।
तदानयेयं तपसा न हि मेऽत्रास्ति संशयः ॥ १४.५६.२५ ॥
Welches Juwel in dieser Welt das seltenste, wunderbarste und größte ist, das werde ich durch Askese herbeibringen. Daran habe ich keinen Zweifel.
14.56.26
अहल्योवाच ।
परितुष्टाऽस्मि ते विप्र नित्यं भक्त्या तवानघ।
पर्याप्तमेतद्भद्रं ते गच्छ तात यथेप्सितम् ॥ १४.५६.२६ ॥
O sündloser Brahmane, ich bin mit deiner beständigen Hingabe sehr zufrieden. Das genügt. Mögest du wohlbehalten sein, mein Lieber; geh, wie du es wünschst.
14.56.27
उदङ्कस्तु महाराज पुनरेवाब्रवीद्वचः ।
आज्ञापयस्व मां मातः कर्तव्यं च तव प्रियम् ॥ १४.५६.२७ ॥
Aber, großer König, Uttanka sprach abermals diese Worte: Mutter, befiehl mir; möge ich tun, was dir lieb ist und was zu tun ist.
14.56.28
अहल्योवाच ।
सौदासपत्न्या विधृते दिव्ये ये मणिकुण्डले।
ते समानय भद्रं ते गुर्वर्थः सुकृतो भवेत् ॥ १४.५६.२८ ॥
Bring die göttlichen Juwelenohrringe, die die Gattin des Saudāsa besitzt. Mögest du wohlbehalten sein; möge das Vorhaben des Lehrers gut vollendet werden.
14.56.29
स तथेति प्रतिश्रुत्य जगाम जनमेजय ।
गुरुपत्नीप्रियार्थं वै ते समानयितुं तदा ॥ १४.५६.२९ ॥
O Janamejaya, sprach er: »So sei es«, gab sein Versprechen und machte sich dann auf, sie zu holen, zur Freude der Gattin des Lehrers.
14.56.30
स जगाम ततः शीघ्रमुदङ्को ब्राह्मणर्षभः ।
सौदासं पुरुषादं वै भिक्षितुं मणिकुण्डले ॥ १४.५६.३० ॥
Da ging Uttanka, der Stier unter den Brahmanen, eilig, um Saudāsa, den Menschenfresser, um die Juwelen-Ohrringe zu bitten.
14.56.31
गौतमस्त्वब्रवीत्पत्नीमुदङ्को नात्र दृश्यते ।
इति पृष्टा तमाचष्ट कुण्डलार्थे गतं च सा ॥ १४.५६.३१ ॥
Gautama sprach zu seiner Frau: »Uttanka ist hier nicht zu sehen.« Auf Nachfrage erzählte sie ihm, er sei um der Ohrringe willen fortgegangen.
14.56.32
ततः प्रोवाच पत्नीं स न ते सम्यगिदं कृतम् ।
शप्तः स पार्थिवो नूनं ब्राह्मणं तं वधिष्यति ॥ १४.५६.३२ ॥
Dann sprach er zu seiner Frau: »Du hast das nicht richtig getan. Jener König, verflucht, wird gewiss diesen Brahmanen töten.«
14.56.33
अहल्योवाच ।
अजानन्त्या नियुक्तः स भगवन्ब्राह्मणो मया।
भवत्प्रसादान्न भयं किञ्चित्तस्य भविष्यति ॥ १४.५६.३३ ॥
Ahalyā sprach: »Ehrwürdiger, ich, unwissend, habe jenen Brahmanen gesandt. Durch deine Gnade wird ihm keinerlei Furcht zustoßen.«
14.56.34
इत्युक्तः प्राह तां पत्नीमेवमस्त्विति गौतमः ।
उदङ्कोऽपि वने शून्ये राजानं तं ददर्श ह ॥ १४.५६.३४ ॥
Als Gautama dies hörte, sprach er zu seiner Frau: »So sei es.« Auch Uttanka sah jenen König im menschenleeren Wald.