મહાભારત · અધ્યાય 3.171
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.171.1
ततोऽहं स्तूयमानस्तु तत्रतत्र सुरपिभिः ।
अपश्यमुदधिं भीममपांपतिमथाव्ययम् ॥ ३.१७१.१ ॥
ત્યારે દેવો અને ઋષિઓ દ્વારા ઠેરઠેર સ્તુતિ પામતા મેં ભયંકર, જળના સ્વામી, અવ્યય સમુદ્રને જોયો.
3.171.2
फेनवत्यः प्रकीर्णाश्च संहताश्च समुच्छिताः ।
ऊर्मयश्चात्र दृश्यन्ते चलन्तइव पर्वताः ॥ ३.१७१.२ ॥
અહીં ફીણવાળા, વિખરાયેલા, એકઠા થયેલા અને ઊંચે ઊછળતા મોજાં ચાલતા પર્વતો જેવા દેખાય છે.
3.171.3
नावः सहस्रशस्तत्र रत्नपूर्णाः समन्ततः ।
नभसीव विमानानि विचरन्त्यो विरेजिरे ॥ ३.१७१.३ ॥
ત્યાં ચારેબાજુ રત્નોથી ભરેલી હજારો નૌકાઓ આકાશમાં વિહરતા વિમાનો જેવી શોભતી હતી.
3.171.4
तिमिङ्गिलाः कच्छपाश् तथा तिमितिभिङ्गिलाः ।
मकराश्चात्र दृश्यन्ते जले मप्रा इवाद्रयः ॥ ३.१७१.४ ॥
અહીં તિમિંગિલ, કાચબા, તિમિતિમિંગિલ અને મકર પાણીમાં ડૂબેલા પર્વતો જેવા દેખાય છે.
3.171.5
शङ्खानां च महबाणि मग्रान्यप्सु ममन्ततः ।
दृश्यन्ते स्म यथा रात्रौ तारास्तन्वभ्रमंवृताः ॥ ३.१७१.५ ॥
ચારેબાજુ પાણીમાં ડૂબેલા મોટા શંખ દેખાતા હતા, જેમ રાત્રે પાતળા વાદળોથી ઢંકાયેલા તારા દેખાય.
3.171.6
तथा सहस्रशस्तत्ररत्नसङ्घाः प्लवन्त्युत ।
वायुश् घृर्णते भीमस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ३.१७१.६ ॥
એવી જ રીતે ત્યાં હજારો રત્નના ઢગલા તરતા હતા, અને ભયંકર પવન ઘૂમતો હતો; તે દૃશ્ય અદ્ભુત લાગતું હતું.
3.171.7
तमतीत्य महावेगं सर्वाम्भोनिधिमुत्तमम् ।
अपश्यं दानवाकीर्णं तद्दैत्यपुरमन्तिकात् ॥ ३.१७१.७ ॥
તે મહાવેગવાળો, સર્વ જલનિધિઓમાં ઉત્તમ સમુદ્ર વટાવીને, દાનવોથી ભરેલું તે દૈત્યપુર મેં નજીકથી જોયું.
3.171.8
तत्रैव मातलिस्तृणं निपात्य पृथिवीतले ।
दानवान्रथघोपेण तन्पुरं समुपाद्रवत् ॥ ३.१७१.८ ॥
ત્યાં જ માતલિએ રથને પૃથ્વી પર ઉતાર્યો અને રથના ઘોષ સાથે તે નગરના દાનવો પર ધસી ગયો.
3.171.9
रथघोषं तु तं श्रुत्वा स्तनयित्नोग्विम्बरे ।
मन्वाना देवराजं मामाविग्ना दानवाऽभवन् ॥ ३.१७१.९ ॥
તે રથનો ઘોષ સાંભળીને, આકાશમાં ગર્જનાર એટલે દેવરાજ મને જ માનીને દાનવો ભયભીત થયા.
3.171.10
सर्वे संभ्रान्तमनसः शग्चापधराः स्थिताः ।
तथाऽसिशूलपरशुगदामुसलपाणयः ॥ ३.१७१.१० ॥
સૌ ગભરાયેલા મનવાળા, શક્તિ અને ધનુષ્ય ધારણ કરીને ઊભા હતા; તેમજ તલવાર, ત્રિશૂળ, કુહાડી, ગદા અને મુસળ હાથમાં લીધાં હતાં.
3.171.11
ततो द्वाराणि पिदधुर्दानवास्त्रस्तचेतसः ।
संविधाय पुरे रक्षां न स्म कश्चन दृश्यते ॥ ३.१७१.११ ॥
ત્યારે ભયભીત મનવાળા દાનવોએ દરવાજા બંધ કરી દીધા; નગરની રક્ષા ગોઠવી હોવા છતાં કોઈ દેખાતું નહોતું.
3.171.12
ततः शङ्खमुपादाय देवदत्तं महास्वनम् ।
परमां मुदमाश्रित्य प्राधमं तं शनैरहम् ॥ ३.१७१.१२ ॥
ત્યારે મહાધ્વનિવાળો દેવદત્ત શંખ ઉપાડીને, પરમ આનંદનો આશ્રય લઈને, મેં તેને ધીમે ધીમે ફૂંક્યો.
3.171.13
स तु शब्दो दिवं स्तब्ध्वा प्रतिशब्दमजीजनत् ।
वित्रेसुश्च निलिल्युश्च भूतानि सुमहान्त्यपि ॥ ३.१७१.१३ ॥
તે શબ્દે સ્વર્ગ ભરી દીધું અને પ્રતિધ્વનિ ઉત્પન્ન કર્યો; મોટાં પ્રાણીઓ પણ કાંપીને સંતાઈ ગયાં.
3.171.14
ततो निवातकवचाः सर्व एव समन्ततः ।
दंशिता विविधैस्त्राणैर्विचित्रायुपाणयः ॥ ३.१७१.१४ ॥
પછી નિવાતકવચો બધા ચારે બાજુથી, વિવિધ કવચોથી સજ્જ થઈ, હાથમાં વિચિત્ર આયુધો લઈને આવ્યા.
3.171.15
आयसैश्र महाशूलैर्गदाभिर्मुसलैरपि ।
पट्टसैः करवालैश्च रथचक्रैश्च भारत ॥ ३.१७१.१५ ॥
હે ભરતવંશી! લોખંડનાં મોટાં ભાલાં, ગદાઓ, મુસળો, પટ્ટિશો, તલવારો અને રથચક્રો સાથે.
3.171.16
शतघ्नीभिर्भुशुण्डीभिः खङ्गैश्चित्रैः स्वलंकृतैः ।
प्रगृहीतैर्दितेः पुत्राः प्रादुरासन्सहस्रशः ॥ ३.१७१.१६ ॥
શતઘ્ની, ભુશુંડી અને સુંદર શણગારેલા વિચિત્ર ખડગો ઉપાડેલા દિતિના પુત્રો હજારોની સંખ્યામાં પ્રગટ થયા.
3.171.17
ततो विचार्य बहुशो रथमार्गेषु तान्हयान् ।
प्राचोदयत्समे देशे मातलिर्भरतर्षभ ॥ ३.१७१.१७ ॥
પછી માતલિએ ઘણી વાર વિચારીને રથમાર્ગો પર એ ઘોડાઓને સમતળ ભૂમિ પર આગળ હાંક્યા, હે ભરતશ્રેષ્ઠ.
3.171.18
तेन तेषां प्रणुन्नानासाशुत्वाच्छीघ्रगामिनाम् ।
नान्वपश्यत्तदा कश्रित्तन्मेऽद्भुतमिवाभवत् ॥ ३.१७१.१८ ॥
તેના દ્વારા હંકારાયેલા એ ઝડપથી જનારાઓની ગતિને કારણે ત્યારે કોઈને તેઓ દેખાયા નહિ; તે મને અદ્ભુત લાગ્યું.
3.171.19
ततस्ते दानवास्तत्रयोधवातान्यनेकशः ।
विकृतस्वररूपाणि भृशं सर्वाण्यचोदयन् ॥ ३.१७१.१९ ॥
ત્યારે તે દાનવોએ ત્યાં અનેક પ્રકારના યુદ્ધવાયુ, વિકૃત સ્વર અને રૂપવાળા સર્વને પ્રચંડ વેગે પ્રેર્યા.
3.171.20
तेन शब्देन सहसा समुद्रे पर्वतोपमाः ।
आप्लवन्त गतैः सत्वैर्मत्स्याः शतसहस्रशः ॥ ३.१७१.२० ॥
તે અવાજથી અચાનક સમુદ્રમાં પર્વત જેવા માછલાં લાખોની સંખ્યામાં ઊછળી પડ્યાં.