ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 3.171
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.171.1
ततोऽहं स्तूयमानस्तु तत्रतत्र सुरपिभिः ।
अपश्यमुदधिं भीममपांपतिमथाव्ययम् ॥ ३.१७१.१ ॥
ତା'ପରେ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାନେ ସ୍ଥାନେ ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ ମୁଁ ଭୟଙ୍କର, ଜଳପତି, ଅବ୍ୟୟ ସମୁଦ୍ର ଦେଖିଲି।
3.171.2
फेनवत्यः प्रकीर्णाश्च संहताश्च समुच्छिताः ।
ऊर्मयश्चात्र दृश्यन्ते चलन्तइव पर्वताः ॥ ३.१७१.२ ॥
ଏଠାରେ ଫେଣ ଭରା, ବିକ୍ଷିପ୍ତ, ଏକତ୍ରିତ ଓ ଉଚ୍ଚରେ ଉଠିଥିବା ଢେଉ ଚାଲୁଥିବା ପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯାଉଛି।
3.171.3
नावः सहस्रशस्तत्र रत्नपूर्णाः समन्ततः ।
नभसीव विमानानि विचरन्त्यो विरेजिरे ॥ ३.१७१.३ ॥
ସେଠାରେ ଚାରିପାଖରେ ରତ୍ନପୂର୍ଣ୍ଣ ହଜାର ହଜାର ଜାହାଜ ଆକାଶରେ ବିଚରଣ କରୁଥିବା ବିମାନ ପରି ଝଲସୁଥିଲେ।
3.171.4
तिमिङ्गिलाः कच्छपाश् तथा तिमितिभिङ्गिलाः ।
मकराश्चात्र दृश्यन्ते जले मप्रा इवाद्रयः ॥ ३.१७१.४ ॥
ଏଠାରେ ତିମିଙ୍ଗିଳ, କଇଁଛ, ତିମିତିମିଙ୍ଗିଳ ଓ ମକର ଜଳରେ ବୁଡ଼ିଥିବା ପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
3.171.5
शङ्खानां च महबाणि मग्रान्यप्सु ममन्ततः ।
दृश्यन्ते स्म यथा रात्रौ तारास्तन्वभ्रमंवृताः ॥ ३.१७१.५ ॥
ଚାରିପାଖରେ ଜଳରେ ବୁଡ଼ିଥିବା ବଡ଼ ବଡ଼ ଶଙ୍ଖ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ରାତିରେ ପତଳା ମେଘରେ ଢାଙ୍କିଥିବା ତାରା ଦେଖାଯାଏ।
3.171.6
तथा सहस्रशस्तत्ररत्नसङ्घाः प्लवन्त्युत ।
वायुश् घृर्णते भीमस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ३.१७१.६ ॥
ସେହିପରି ସେଠାରେ ହଜାର ହଜାର ରତ୍ନରାଶି ଭାସୁଥିଲା, ଭୟଙ୍କର ପବନ ଘୂରୁଥିଲା; ସେ ଦୃଶ୍ୟ ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗୁଥିଲା।
3.171.7
तमतीत्य महावेगं सर्वाम्भोनिधिमुत्तमम् ।
अपश्यं दानवाकीर्णं तद्दैत्यपुरमन्तिकात् ॥ ३.१७१.७ ॥
ସେହି ମହାବେଗ, ସର୍ବ ଜଳନିଧି ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତମ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଦାନବମାନଙ୍କରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ସେହି ଦୈତ୍ୟପୁରକୁ ମୁଁ ନିକଟରୁ ଦେଖିଲି।
3.171.8
तत्रैव मातलिस्तृणं निपात्य पृथिवीतले ।
दानवान्रथघोपेण तन्पुरं समुपाद्रवत् ॥ ३.१७१.८ ॥
ସେଠାରେ ହିଁ ମାତଳି ରଥକୁ ଭୂମିରେ ଓହ୍ଲାଇଲା ଏବଂ ରଥର ଗର୍ଜନ ସହ ସେହି ନଗରର ଦାନବମାନଙ୍କ ଉପରେ ଧାଇଁଲା।
3.171.9
रथघोषं तु तं श्रुत्वा स्तनयित्नोग्विम्बरे ।
मन्वाना देवराजं मामाविग्ना दानवाऽभवन् ॥ ३.१७१.९ ॥
ସେହି ରଥର ଘୋଷ ଶୁଣି, ଆକାଶରେ ଗର୍ଜନକାରୀ ଭାବି, ଦେବରାଜ ବୋଲି ମୋତେ ହିଁ ଭାବି ଦାନବମାନେ ଭୀତ ହେଲେ।
3.171.10
सर्वे संभ्रान्तमनसः शग्चापधराः स्थिताः ।
तथाऽसिशूलपरशुगदामुसलपाणयः ॥ ३.१७१.१० ॥
ସମସ୍ତେ ଚଞ୍ଚଳ ମନରେ ଶକ୍ତି ଓ ଧନୁ ଧରି ଠିଆ ହେଲେ; ସେହିପରି ଖଡ୍ଗ, ଶୂଳ, କୁରାଢ଼ି, ଗଦା ଓ ମୁସଳ ହାତରେ ଧରିଥିଲେ।
3.171.11
ततो द्वाराणि पिदधुर्दानवास्त्रस्तचेतसः ।
संविधाय पुरे रक्षां न स्म कश्चन दृश्यते ॥ ३.१७१.११ ॥
ତା'ପରେ ଭୟଭୀତ ମନର ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ କଲେ; ନଗର ରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ କେହି ଦେଖାଗଲେ ନାହିଁ।
3.171.12
ततः शङ्खमुपादाय देवदत्तं महास्वनम् ।
परमां मुदमाश्रित्य प्राधमं तं शनैरहम् ॥ ३.१७१.१२ ॥
ତା'ପରେ ମହାଧ୍ୱନି ଦେବଦତ୍ତ ଶଙ୍ଖ ଉଠାଇ, ପରମ ଆନନ୍ଦ ଆଶ୍ରୟ କରି, ମୁଁ ତାହାକୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ବଜାଇଲି।
3.171.13
स तु शब्दो दिवं स्तब्ध्वा प्रतिशब्दमजीजनत् ।
वित्रेसुश्च निलिल्युश्च भूतानि सुमहान्त्यपि ॥ ३.१७१.१३ ॥
ସେହି ଶବ୍ଦ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ପ୍ରତିଧ୍ୱନି ଉତ୍ପନ୍ନ କଲା; ବଡ଼ ବଡ଼ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ କମ୍ପି ଲୁଚିଗଲେ।
3.171.14
ततो निवातकवचाः सर्व एव समन्ततः ।
दंशिता विविधैस्त्राणैर्विचित्रायुपाणयः ॥ ३.१७१.१४ ॥
ତା'ପରେ ନିବାତକବଚମାନେ ସମସ୍ତେ ଚାରିଆଡ଼ୁ, ବିବିଧ କବଚରେ ସଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ହାତରେ ବିଚିତ୍ର ଆୟୁଧ ଧରି ଆସିଲେ।
3.171.15
आयसैश्र महाशूलैर्गदाभिर्मुसलैरपि ।
पट्टसैः करवालैश्च रथचक्रैश्च भारत ॥ ३.१७१.१५ ॥
ହେ ଭରତ! ଲୁହାର ବଡ଼ ବଡ଼ ଶୂଳ, ଗଦା, ମୁଷଳ, ପଟ୍ଟିଶ, ଖଡ୍ଗ ଓ ରଥଚକ୍ର ସହିତ।
3.171.16
शतघ्नीभिर्भुशुण्डीभिः खङ्गैश्चित्रैः स्वलंकृतैः ।
प्रगृहीतैर्दितेः पुत्राः प्रादुरासन्सहस्रशः ॥ ३.१७१.१६ ॥
ଶତଘ୍ନୀ, ଭୁଶୁଣ୍ଡୀ ଓ ସୁସଜ୍ଜିତ ବିଚିତ୍ର ଖଡ୍ଗ ଧରିଥିବା ଦିତିର ପୁତ୍ରମାନେ ହଜାର ହଜାର ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
3.171.17
ततो विचार्य बहुशो रथमार्गेषु तान्हयान् ।
प्राचोदयत्समे देशे मातलिर्भरतर्षभ ॥ ३.१७१.१७ ॥
ତା'ପରେ ମାତଲି ବହୁବାର ଚିନ୍ତା କରି, ରଥପଥରେ ସେହି ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କୁ ସମତଳ ଭୂମିରେ ଆଗକୁ ଚଳାଇଲେ, ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ।
3.171.18
तेन तेषां प्रणुन्नानासाशुत्वाच्छीघ्रगामिनाम् ।
नान्वपश्यत्तदा कश्रित्तन्मेऽद्भुतमिवाभवत् ॥ ३.१७१.१८ ॥
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚାଳିତ ସେହି ଦ୍ରୁତଗାମୀମାନଙ୍କ ବେଗ ହେତୁ ସେତେବେଳେ କେହି ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ପାରିଲେ ନାହିଁ; ତାହା ମୋ ପାଇଁ ଅଦ୍ଭୁତ ପରି ଲାଗିଲା।
3.171.19
ततस्ते दानवास्तत्रयोधवातान्यनेकशः ।
विकृतस्वररूपाणि भृशं सर्वाण्यचोदयन् ॥ ३.१७१.१९ ॥
ତା'ପରେ ସେହି ଦାନବମାନେ ସେଠାରେ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଯୁଦ୍ଧବାୟୁ, ବିକୃତ ସ୍ୱର ଓ ରୂପବିଶିଷ୍ଟ ସବୁକିଛିକୁ ପ୍ରବଳ ବେଗରେ ପ୍ରେରଣ କଲେ।
3.171.20
तेन शब्देन सहसा समुद्रे पर्वतोपमाः ।
आप्लवन्त गतैः सत्वैर्मत्स्याः शतसहस्रशः ॥ ३.१७१.२० ॥
ସେହି ଶବ୍ଦରେ ହଠାତ୍ ସମୁଦ୍ରରେ ପର୍ବତ ସଦୃଶ ମାଛମାନେ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଡେଇଁ ପଡ଼ିଲେ।