महाभारत · अध्याय 3.171
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.171.1
ततोऽहं स्तूयमानस्तु तत्रतत्र सुरपिभिः ।
अपश्यमुदधिं भीममपांपतिमथाव्ययम् ॥ ३.१७१.१ ॥
नंतर देव आणि ऋषींकडून ठिकठिकाणी स्तुती केला जात असताना मी भयंकर, जलाधिपती, अविनाशी समुद्र पाहिला.
3.171.2
फेनवत्यः प्रकीर्णाश्च संहताश्च समुच्छिताः ।
ऊर्मयश्चात्र दृश्यन्ते चलन्तइव पर्वताः ॥ ३.१७१.२ ॥
येथे फेसाने भरलेल्या, विखुरलेल्या, एकत्र झालेल्या आणि उंचावलेल्या लाटा चालणाऱ्या पर्वतांसारख्या दिसतात.
3.171.3
नावः सहस्रशस्तत्र रत्नपूर्णाः समन्ततः ।
नभसीव विमानानि विचरन्त्यो विरेजिरे ॥ ३.१७१.३ ॥
तेथे सर्वत्र रत्नांनी भरलेल्या हजारो नावा आकाशात विहार करणाऱ्या विमानांसारख्या चमकत होत्या.
3.171.4
तिमिङ्गिलाः कच्छपाश् तथा तिमितिभिङ्गिलाः ।
मकराश्चात्र दृश्यन्ते जले मप्रा इवाद्रयः ॥ ३.१७१.४ ॥
येथे तिमिंगिल, कासव, तिमितिमिंगिल आणि मकर पाण्यात बुडालेल्या पर्वतांसारखे दिसतात.
3.171.5
शङ्खानां च महबाणि मग्रान्यप्सु ममन्ततः ।
दृश्यन्ते स्म यथा रात्रौ तारास्तन्वभ्रमंवृताः ॥ ३.१७१.५ ॥
सर्वत्र पाण्यात बुडालेले मोठे शंख दिसत होते, जसे रात्री पातळ ढगांनी झाकलेले तारे दिसतात.
3.171.6
तथा सहस्रशस्तत्ररत्नसङ्घाः प्लवन्त्युत ।
वायुश् घृर्णते भीमस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ३.१७१.६ ॥
तसेच तेथे हजारो रत्नांचे ढीग तरंगत होते, आणि भयंकर वारा फिरत होता; ते दृश्य अद्भुत वाटत होते.
3.171.7
तमतीत्य महावेगं सर्वाम्भोनिधिमुत्तमम् ।
अपश्यं दानवाकीर्णं तद्दैत्यपुरमन्तिकात् ॥ ३.१७१.७ ॥
त्या महावेगवान्, सर्व जलनिधींमध्ये उत्तम अशा समुद्राला ओलांडून मी दानवांनी भरलेले ते दैत्यपूर जवळून पाहिले.
3.171.8
तत्रैव मातलिस्तृणं निपात्य पृथिवीतले ।
दानवान्रथघोपेण तन्पुरं समुपाद्रवत् ॥ ३.१७१.८ ॥
तिथेच मातलीने रथ भूमीवर उतरवला आणि रथाच्या गर्जनेसह त्या नगरातील दानवांवर धाव घेतली.
3.171.9
रथघोषं तु तं श्रुत्वा स्तनयित्नोग्विम्बरे ।
मन्वाना देवराजं मामाविग्ना दानवाऽभवन् ॥ ३.१७१.९ ॥
त्या रथाचा घोष ऐकून, आकाशात गर्जणारा म्हणजे देवराज मीच आहे असे समजून दानव भयभीत झाले.
3.171.10
सर्वे संभ्रान्तमनसः शग्चापधराः स्थिताः ।
तथाऽसिशूलपरशुगदामुसलपाणयः ॥ ३.१७१.१० ॥
सर्वजण गोंधळलेल्या मनाने शक्ती व धनुष्य धारण करून उभे होते; तसेच तलवार, त्रिशूल, परशू, गदा व मुसळ हातात घेतले होते.
3.171.11
ततो द्वाराणि पिदधुर्दानवास्त्रस्तचेतसः ।
संविधाय पुरे रक्षां न स्म कश्चन दृश्यते ॥ ३.१७१.११ ॥
तेव्हा भयभीत मनाच्या दानवांनी दारे बंद केली; नगराचे रक्षण व्यवस्थित केले असूनही कोणीही दिसत नव्हते.
3.171.12
ततः शङ्खमुपादाय देवदत्तं महास्वनम् ।
परमां मुदमाश्रित्य प्राधमं तं शनैरहम् ॥ ३.१७१.१२ ॥
मग महानाद करणारा देवदत्त शंख उचलून, परम आनंदाचा आश्रय घेऊन, मी तो हळूहळू फुंकला.
3.171.13
स तु शब्दो दिवं स्तब्ध्वा प्रतिशब्दमजीजनत् ।
वित्रेसुश्च निलिल्युश्च भूतानि सुमहान्त्यपि ॥ ३.१७१.१३ ॥
त्या शब्दाने स्वर्ग भरून टाकले आणि प्रतिध्वनी निर्माण केली; मोठे प्राणीही थरथरून लपले.
3.171.14
ततो निवातकवचाः सर्व एव समन्ततः ।
दंशिता विविधैस्त्राणैर्विचित्रायुपाणयः ॥ ३.१७१.१४ ॥
नंतर निवातकवच सर्व चहूबाजूंनी, विविध कवचांनी सज्ज होऊन, हाती विचित्र आयुधे घेऊन आले.
3.171.15
आयसैश्र महाशूलैर्गदाभिर्मुसलैरपि ।
पट्टसैः करवालैश्च रथचक्रैश्च भारत ॥ ३.१७१.१५ ॥
हे भरता! लोखंडी मोठे भाले, गदा, मुसळे, पट्टिश, तलवारी आणि रथचक्रे घेऊन.
3.171.16
शतघ्नीभिर्भुशुण्डीभिः खङ्गैश्चित्रैः स्वलंकृतैः ।
प्रगृहीतैर्दितेः पुत्राः प्रादुरासन्सहस्रशः ॥ ३.१७१.१६ ॥
शतघ्नी, भुशुंडी आणि सुशोभित विचित्र खड्गे हाती धरलेले दितीचे पुत्र हजारोंच्या संख्येने प्रकट झाले.
3.171.17
ततो विचार्य बहुशो रथमार्गेषु तान्हयान् ।
प्राचोदयत्समे देशे मातलिर्भरतर्षभ ॥ ३.१७१.१७ ॥
मग मातलीने पुन्हा पुन्हा विचार करून रथमार्गांवर ते घोडे सपाट भूमीवर पुढे चालवले, हे भरतश्रेष्ठा.
3.171.18
तेन तेषां प्रणुन्नानासाशुत्वाच्छीघ्रगामिनाम् ।
नान्वपश्यत्तदा कश्रित्तन्मेऽद्भुतमिवाभवत् ॥ ३.१७१.१८ ॥
त्याने हाकलेल्या त्या वेगवान वाहनांच्या वेगामुळे त्या वेळी कुणालाही ते दिसले नाहीत; ते मला अद्भुतासारखे वाटले.
3.171.19
ततस्ते दानवास्तत्रयोधवातान्यनेकशः ।
विकृतस्वररूपाणि भृशं सर्वाण्यचोदयन् ॥ ३.१७१.१९ ॥
तेव्हा त्या दानवांनी तिथे अनेक प्रकारचे युद्धवारे, विकृत स्वर आणि रूप असलेले सर्व काही जोरदारपणे उठवले.
3.171.20
तेन शब्देन सहसा समुद्रे पर्वतोपमाः ।
आप्लवन्त गतैः सत्वैर्मत्स्याः शतसहस्रशः ॥ ३.१७१.२० ॥
त्या आवाजाने अचानक समुद्रात पर्वतासारखे मासे लाखोंच्या संख्येने उसळी मारू लागले.