மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.239
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.239.1
कर्णस्य वचनं श्रुत्वा राजा दुर्योधनस्ततः ।
हृष्टो भूत्वापुनर्दीनो राधेयमिदमब्रवीत् ॥ ३.२३९.१ ॥
கர்ணனின் சொல்லைக் கேட்டு, அப்போது அரசன் துரியோதனன் முதலில் மகிழ்ந்தான்; பின்னர் மனம் தளர்ந்து ராதேயனாகிய கர்ணனிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
3.239.2
ब्रवीषि यदिदं कर्ण सर्वं मनसि मे स्थितम् ।
न त्वभ्यनुज्ञां लप्स्यामि गमने यत्रपाण्डवाः ॥ ३.२३९.२ ॥
கர்ணா, நீ இப்போது சொல்வதெல்லாம் என் மனதில் உள்ளது; ஆனால் பாண்டவர்கள் இருக்குமிடத்திற்குச் செல்ல அனுமதி எனக்குக் கிடைக்காது.
3.239.3
परिदेवति तान्वीरान्धृतराष्ट्रो महीपतिः ।
मन्यतेऽभ्यधिकांश्चापि तपोयोगेन पाण्डवान् ॥ ३.२३९.३ ॥
அரசன் திருதராஷ்டிரன் அந்த வீரர்களுக்காக அழுது புலம்புகிறான்; தவத்தின் வலிமையால் பாண்டவர்களைத் தன்னைவிடவும் உயர்ந்தவர்களாக எண்ணுகிறான்.
3.239.4
अथवाऽप्यनुबुध्येत नृपोऽस्माकं चिकीर्षितम् ।
एतामप्यायतिं रक्षन्नाभ्यनुज्ञातुमर्हति ॥ ३.२३९.४ ॥
அல்லது அரசன் நம் நோக்கத்தை அறிந்துகொண்டால், எதிர்கால விளைவைக் காக்கும் பொருட்டு அவன் அனுமதி அளிப்பது தகாது.
3.239.5
न हि द्वैतवने किंचिद्विद्यतेऽन्यत्प्रयोजनम् ।
उन्माथनमृते तेषां वनस्थानामपि द्विषाम् ॥ ३.२३९.५ ॥
துவைத வனத்தில் அவர்களை, வனத்தில் வசிக்கும் அந்தப் பகைவர்களை அழிப்பதைத் தவிர வேறு எந்தக் காரியமும் இல்லை.
3.239.6
जानासिहि यथा क्षत्ता द्यूतकाल उपस्थिते ।
अब्रवीद्यच्च मां त्वां च सौबलं वचनं तदा ॥ ३.२३९.६ ॥
சூதாட்டக் காலம் வந்தபோது க்ஷத்தா என்னிடமும் உன்னிடமும் சௌபலனிடமும் அப்போது சொன்ன சொற்களை நீ அறிவாய்.
3.239.7
तानिसर्वाणि वाक्यानि यच्चान्यत्परिदेवितम् ।
विचिन्त्य निश्चय गच्छे गमनायेतराय वा ॥ ३.२३९.७ ॥
அந்த அனைத்து வார்த்தைகளையும், புலம்பலில் கூறிய மற்றவற்றையும் சிந்தித்து, நான் போவது என்று உறுதி செய்வேன், அல்லது மற்றொன்றுக்காக இருப்பேன்.
3.239.8
ममापि हिमहान्हर्षो यदहं भीमफल्गुनौ ।
क्लिष्टावरण्ये पश्येयं कृष्णया सहिताविति ॥ ३.२३९.८ ॥
பீமனும் பால்குனனும் காட்டில் துன்புற்று, கிருஷ்ணையுடன் இருக்கக் காண்பதில் எனக்கும் பெரும் மகிழ்ச்சி உண்டாகும்.
3.239.9
न तथा ह्याप्नुयां प्रीतिमवाप्य वसुधामिमाम् ।
दृष्ट्वा यथा पाण्डुसुतान्वल्कलाजिनवाससः ॥ ३.२३९.९ ॥
இந்த பூமியை அடைந்தாலும், பாண்டுவின் மக்கள் மரவுரியும் மான்தோலும் அணிந்திருப்பதைக் கண்டால் அடையும் மகிழ்ச்சி எனக்குக் கிடைக்காது.
3.239.10
किंनु स्यादधिकं तस्माद्यदहं द्रुपदात्मजाम् ।
द्रौपदीं कर्ण पश्येयं काषायवसनां वने ॥ ३.२३९.१० ॥
கர்ணா! அதைவிட மேலானது என்ன இருக்க முடியும், நான் துருபதனின் மகள் திரௌபதியை காட்டில் காவி ஆடை அணிந்திருப்பதைக் காண்பதைவிட?
3.239.11
यदि मां दर्मराजश्च भीमसेनश्च पाण्डवः ।
युक्तं रपरमया लक्ष्म्या पश्येतां जीवितं भवेत् ॥ ३.२३९.११ ॥
தர்மராஜனும் பாண்டவனான பீமசேனனும் என்னை மிகு ஒளியோடு கண்டால், என் வாழ்வு நிறைவுறும்.
3.239.12
उपायं न तु पश्यामि येन गच्छेम तद्वनम् ।
यथाचाभ्यनुजानीयाद्गच्छन्तं मां महीपतिः ॥ ३.२३९.१२ ॥
ஆனால், அந்தக் காட்டிற்குச் செல்வதற்கு வழியை நான் காணவில்லை; அரசன் நான் போவதற்கு அனுமதி அளிக்கும்படியும் ஒரு வழியைக் காணவில்லை.
3.239.13
स सौबलेन सहितस्तथा दुःशासनेन च ।
उपायं पश्य रनिपुणं येन गच्छेम तद्वनम् ॥ ३.२३९.१३ ॥
அவன் சௌபலனுடனும் துச்சாசனனுடனும் சேர்ந்திருந்தான். (அவன் கூறினான்:) அந்தக் காட்டுக்குச் செல்வதற்கான ஒரு வழியை நன்கு சிந்தித்துப் பார்.
3.239.14
अहमप्यनुगच्छामि गमनायेतराय च ।
कल्यमेव गमिष्यामि समीपं पार्थिवस्य ह ॥ ३.२३९.१४ ॥
நானும் அதற்காகப் பின்தொடர்ந்து செல்வேன், போவதற்கும் வேறு காரணத்திற்கும். நாளையே அரசரின் அருகில் செல்வேன்.
3.239.15
मयि तत्रोपविष्टे तु भीष्मे च कुरुसत्तमे ।
उपायो यो भवेद्दृष्टस्तं ब्रूयाः सहसौबलः ॥ ३.२३९.१५ ॥
நான் அங்கே அமர்ந்திருக்கும்போது, குருக்களில் சிறந்த பீஷ்மரும் அமர்ந்திருக்கும்போது, எந்த வழி கண்டறியப்பட்டதோ அதைச் சௌபலனுடன் சேர்ந்து நீ சொல்ல வேண்டும்.
3.239.16
ततो भीष्मस्य राज्ञश्च निशम्य रगमनं प्रति ।
व्यवसायं करिष्येऽहमनुनीय पितामहम् ॥ ३.२३९.१६ ॥
பின்னர் பீஷ்மரும் அரசரும் செல்லவிருப்பதைக் கேட்டு, பிதாமகரை வேண்டி நான் அந்தச் செயலைச் செய்வேன்.
3.239.17
तथेत्युक्त्वा तु ते सर्वेग्मुरावसथान्प्रति ।
व्युषितायां रजन्यां तु कर्णो राजानमभ्ययात् ॥ ३.२३९.१७ ॥
"அப்படியே ஆகட்டும்" என்று கூறிவிட்டு, அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் இருப்பிடங்களுக்குச் சென்றனர். இரவு கழிந்ததும் கர்ணன் அரசரிடம் வந்தான்.
3.239.18
ततो दुर्योधनं कर्णः प्रहसन्निदमब्रवीत् ।
उपायः परिदृष्टोऽयं तं निबोधजनेश्वर ॥ ३.२३९.१८ ॥
பின்னர் கர்ணன் சிரித்துக்கொண்டு துரியோதனனிடம் இவ்வாறு கூறினான்: ஜனேஸ்வரா, இந்த உபாயத்தை நன்கு கண்டுவிட்டேன்; அதைக் கேள்.
3.239.19
घोषा द्वैतवने सर्वेत्वत्प्रतीक्षा नराधिप ।
घोषयात्रापदेशेन गमिष्यामो न संशयः ॥ ३.२३९.१९ ॥
ஓ மன்னர்களின் தலைவரே, துவைத வனத்தில் அனைத்து இடையர்களும் உங்களை எதிர்பார்க்கிறார்கள். மாடு பார்வையிடும் பயணம் என்ற சாக்கில் நாங்கள் நிச்சயமாகச் செல்வோம், இதில் ஐயமில்லை.
3.239.20
उचितं हि सदा गन्तुं घोषयात्रां विशांपते ।
एवं चेत्त्वां पिता राजन्समनुज्ञातुमर्हति ॥ ३.२३९.२० ॥
ஓ மக்களின் தலைவரே, மாடு பார்வையிடும் பயணத்திற்குச் செல்வது எப்போதும் பொருத்தமானது. ஓ அரசே, இவ்வாறெனில் தந்தை உங்களுக்கு அனுமதி அளிப்பதே தகும்.
3.239.21
तथा कथयमानौ तु घोषयात्राविनिश्चयम् ।
गान्धारराजः शकुनिरित्युवाच हसन्निव ॥ ३.२३९.२१ ॥
மாடு பயணத்தின் முடிவைப் பற்றி அவர்கள் இருவரும் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில், காந்தார மன்னன் சகுனி சிரிப்பது போல் கூறினான்.
3.239.22
उपायोऽयंमया दृष्टो गमनाय निरामयः ।
अनुज्ञास्यतिनो राजा चोदयिष्यति चाप्युत ॥ ३.२३९.२२ ॥
நான் கண்ட இந்த வழி, செல்வதற்குக் குற்றமற்றது. மன்னர் நமக்கு அனுமதி அளிப்பார், மேலும் ஊக்குவிக்கவும் செய்வார்.
3.239.23
घोषा द्वैतव्रने सर्वेत्वत्प्रतीक्षा नराधिप ।
घोषयात्रापदेशेन गमिष्यामः सरः प्रति ॥ ३.२३९.२३ ॥
ஓ மன்னர்களின் தலைவரே, துவைத வனத்தில் அனைத்து இடையர்களும் உங்களை எதிர்பார்க்கிறார்கள். மாடு பார்வையிடும் பயணம் என்ற சாக்கில் நாங்கள் ஏரியை நோக்கிச் செல்வோம்.
3.239.24
ततः प्रहसिताः सर्वे तेऽन्योन्यस्य तलान्ददुः ।
तदेव च विनिश्चेत्य ददृशुः कुरुसत्तमम् ॥ ३.२३९.२४ ॥
பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் சிரித்துக்கொண்டு ஒருவர் உள்ளங்கையை ஒருவர் தட்டினர். அதையே தீர்மானித்து அவர்கள் குருக்களில் சிறந்தவரை நோக்கினர்.