ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 3.37
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.37.1
कस्यचित्त्वथ कालस्य धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
संस्मृत्य मुनिसंदेशमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ३.३७.१ ॥
କିଛି ସମୟ ପରେ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମୁନିଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ସ୍ମରଣ କରି ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
3.37.2
विविक्ते विदितप्रज्ञमर्जुनं पुरुषर्षभ ।
सान्त्वपूर्वं स्मितं कृत्वापाणिना परिसंस्पृशन् ॥ ३.३७.२ ॥
ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନିର୍ଜନରେ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ସାନ୍ତ୍ୱନାପୂର୍ଣ୍ଣ ବାକ୍ୟରେ, ହସି, ହାତରେ ସ୍ପର୍ଶ କରି (ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ)।
3.37.3
स मुहूर्तमिव ध्यात्वा वनवासमरिंदमः ।
धनंजयंधर्मराजो रहसीदमुवाच ह ॥ ३.३७.३ ॥
ଶତ୍ରୁଦମନକାରୀ ସେହି ଧର୍ମରାଜ କ୍ଷଣେ ଚିନ୍ତା କରି, ବନବାସ ବିଷୟରେ ନିର୍ଜନରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଏହିପରି କହିଲେ।
3.37.4
भीष्मे द्रोणे कृपे कर्णे द्रोणपुत्रे च भारत ।
धनुर्वेदश्चतुष्पाद एतेष्वद्य प्रतिष्ठितः ॥ ३.३७.४ ॥
ହେ ଭାରତ, ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, କୃପ, କର୍ଣ୍ଣ ଓ ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ରଙ୍କଠାରେ ଆଜି ଚାରି ପାଦବିଶିଷ୍ଟ ଧନୁର୍ବେଦ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ।
3.37.5
दैवं ब्राह्मं चासुरं च सप्रयोगचिकित्सितम् ।
सर्वास्त्राणां प्रयोगं च अभिजानन्ति कृत्स्नशः ॥ ३.३७.५ ॥
ଦୈବ, ବ୍ରାହ୍ମ ଓ ଆସୁର ଅସ୍ତ୍ର, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରୟୋଗ ଓ ପ୍ରତିକାର ସହିତ, ଏବଂ ସବୁ ଅସ୍ତ୍ରର ପ୍ରୟୋଗ ସେମାନେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଜାଣନ୍ତି।
3.37.6
ते सर्वे धृतराष्ट्रस्य पुत्रेण परिसान्त्विताः ।
संविभक्ताश्च तुष्टाश्च गुरुवत्तेषु वर्तते।
सर्वयोधेषु चैवास्य सदा प्रीतिरनुत्तमा ॥ ३.३७.६ ॥
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭଲ ଭାବେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ପାଇଛନ୍ତି; ବାଣ୍ଟି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରାଯାଇଛି; ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ସେ ଗୁରୁ ପରି ବ୍ୟବହାର କରେ; ସମସ୍ତ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ପ୍ରତି ତାହାର ସଦା ଅନୁପମ ସ୍ନେହ ଅଛି।
3.37.7
आचार्या मानितास्तुष्टाः शान्तिं व्यवहरन्न्युत ।
शक्तिं न हापयिष्यन्ति ते काले प्रतिपूजिताः ॥ ३.३७.७ ॥
ଆଚାର୍ଯମାନେ ସମ୍ମାନିତ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଶାନ୍ତିରେ ବ୍ୟବହାର କଲେ। ଠିକ୍ ସମୟରେ ପୂଜିତ ହୋଇ ସେମାନେ ନିଜର ଶକ୍ତି ହ୍ରାସ କରିବେ ନାହିଁ।
3.37.8
अद्य चेयं मही कृत्स्ना दुर्याधनवशानुगा ।
सग्रामनगरा पार्थ ससागरवनाकरा ॥ ३.३७.८ ॥
ଆଜି ଏହି ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କ ବଶରେ, ତାଙ୍କର ଅନୁଗାମୀ, ହେ ପାର୍ଥ; ଗ୍ରାମ, ନଗର, ସମୁଦ୍ର, ବନ ଓ ଖଣି ସହିତ।
3.37.9
भवानेव प्रियोऽस्माकं त्वयि भारः समाहितः ॥ ३.३७.९ ॥
ଆପଣ ହିଁ ଆମର ପ୍ରିୟ; ଏହି ଭାର ଆପଣଙ୍କ ଉପରେ ହିଁ ରଖାଯାଇଛି।
3.37.10
अत्र कृत्यं प्रपश्यामि प्राप्तकालमरिंदम ।
कृष्णद्वैपायनात्तात गृहीतोपनिषन्मया ॥ ३.३७.१० ॥
ଏଠାରେ ମୁଁ ଠିକ୍ ସମୟରେ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଦେଖେ, ହେ ଅରିନ୍ଦମ। ହେ ତାତ, କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନଙ୍କଠାରୁ ମୁଁ ଏହି ଉପନିଷଦ ପାଇଛି।
3.37.11
गृहीतया तया सम्यग्जगत्सर्वं प्रकाशते ।
तेन त्वं ब्रह्मणा तात संयुक्तः सुसमाहितः ॥ ३.३७.११ ॥
ତାହାକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ ସମଗ୍ର ଜଗତ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ। ହେ ତାତ, ସେହି ବ୍ରହ୍ମ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ଓ ସୁସମାହିତ ହୁଅ।
3.37.12
देवतानां यथाकालं प्रसादं प्रतिपालय ।
तपसा योजयात्मानमुग्रेण भरतर्षभ ॥ ३.३७.१२ ॥
ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରସାଦକୁ ଯଥାକାଳରେ ରକ୍ଷା କର। ହେ ଭରତର୍ଷଭ, ଉଗ୍ର ତପସ୍ୟାରେ ନିଜକୁ ଯୁକ୍ତ କର।
3.37.13
धनुष्मान्कवची खङ्गी मुनिः साधुव्रते स्थितः ।
न कस्यचिद्ददन्मार्गं गच्छ तातोत्तरां दिशम् ॥ ३.३७.१३ ॥
ଧନୁ, କବଚ ଓ ଖଡ୍ଗ ଧାରଣ କରି, ସାଧୁ ବ୍ରତରେ ସ୍ଥିତ ମୁନି ହୋଇ, କାହାକୁ ବାଟ ନ ଦେଇ, ହେ ତାତ, ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଯାଅ।
3.37.14
इनद्रे ह्यस्त्राणि दिव्यानि समस्तानि धनंजय ।
वृत्राद्भीतैर्बलं देवैस्तदा शक्रे समर्पितम् ॥ ३.३७.१४ ॥
ହେ ଧନଞ୍ଜୟ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କଠାରେ ହିଁ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଅଛି। ବୃତ୍ରଙ୍କ ଭୟରେ ଭୀତ ଦେବତାମାନେ ସେତେବେଳେ ନିଜ ବଳ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ସମର୍ପଣ କରିଥିଲେ।
3.37.15
तान्येकस्थानि सर्वाणि ततस्त्वं प्रतिपत्स्यसे ।
अनेन ब्रह्मणा तात सर्वं संप्रतिपद्यते ॥ ३.३७.१५ ॥
ସେସବୁ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଅଛି; ତେବେ ତୁମେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପାଇବ। ହେ ତାତ, ଏହି ବ୍ରହ୍ମ (ମନ୍ତ୍ର) ଦ୍ୱାରା ସବୁକିଛି ମିଳେ।
3.37.16
शक्रमेव प्रपद्यस्व स तेऽस्त्राणि प्रदास्यति ।
दीक्षितोऽद्यैव गच्छ त्वं द्रष्टुं देवं पुरंदरम् ॥ ३.३७.१६ ॥
ଶକ୍ରଙ୍କର ହିଁ ଶରଣ ନିଅ; ସେ ତୁମକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦେବେ। ଆଜି ହିଁ ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇ ଦେବ ପୁରନ୍ଦରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଅ।
3.37.17
एवमुक्त्वा धर्मराजस्तमध्यापयत प्रभुः ॥ ३.३७.१७ ॥
ଏହିପରି କହି, ପ୍ରଭୁ ଧର୍ମରାଜ ତାଙ୍କୁ (ମନ୍ତ୍ର) ଅଧ୍ୟୟନ କରାଇଲେ।
3.37.18
दीक्षितं विधिना तेन यतवाक्कायमानसम् ।
अनुजज्ञे तदा वीरं भ्राता भ्रातरमग्रजः ॥ ३.३७.१८ ॥
ସେହି ବିଧି ଅନୁସାରେ ଦୀକ୍ଷିତ, ବାକ୍-କାୟ-ମନକୁ ସଂଯତ କରିଥିବା ସେହି ବୀରଙ୍କୁ ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭାଇ ଯିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ।
3.37.19
निदेशाद्धर्मराजस्य द्रष्टुकामः पुरंदरम् ।
धनुर्गाण्डीवमादाय तथाऽक्षय्ये महेषुधी ॥ ३.३७.१९ ॥
ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ସେ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁ ଏବଂ ଦୁଇଟି ଅକ୍ଷୟ ବଡ଼ ତୂଣୀର ନେଲେ।
3.37.20
कवची सतलत्राणो बद्धगोधाङ्गुलित्रवान् ।
हत्वाऽग्निं ब्राह्मणान्निष्कैः स्वस्तिवाच्य मह्यभुज ॥ ३.३७.२० ॥
କବଚ ପିନ୍ଧି, ତଳତ୍ରାଣ ଓ ଗୋଧା-ଚର୍ମର ଆଙ୍ଗୁଳିତ୍ରାଣ ବାନ୍ଧି, ଅଗ୍ନିରେ ଆହୁତି ଦେଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୁଦ୍ରା ଦେଇ, ସ୍ୱସ୍ତିବାଚନ ଶୁଣି ସେହି ମହାବାହୁ।
3.37.21
प्रातिष्ठत महाबाहुः प्रगृहीतशरासनः ।
वधाय धार्तराष्ट्राणां निःश्वस्योर्ध्वमुदैक्षत ॥ ३.३७.२१ ॥
ମହାବାହୁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ବଧ ପାଇଁ ଧନୁ ଧରି ଚାଲିଲେ; ନିଃଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଚାହିଁଲେ।
3.37.22
तं दृष्ट्वा तत्रकौन्तेयं प्रगृहीतशरासनम् ।
अब्रुवन्ब्रह्मणाः सिद्धा भूतान्यन्तर्हितानि च ॥ ३.३७.२२ ॥
ସେଠାରେ ଧନୁ ଧରି ଠିଆ ହୋଇଥିବା କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଲୁଚିଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ କହିଲେ।
3.37.23
क्षिप्रमाप्नुहि कौन्तेय मनसा यद्यदिच्छसि ।
संसाधयस्व कौन्तेय ध्रुवोस्तु विजयस्तव ॥ ३.३७.२३ ॥
ହେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ମନରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରୁଛ ତାହା ଶୀଘ୍ର ପାଅ। ହେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ତାହା ସାଧନ କର; ତୁମ୍ଭର ବିଜୟ ନିଶ୍ଚିତ ହେଉ।
3.37.24
अब्रुवन्ब्राह्मणाः पार्थमिति कृत्वा जयाशिषः ।
सिद्धचारणसङ्घाश्च गन्धर्वाश्च तमब्रुवन् ॥ ३.३७.२४ ॥
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଜୟାଶିଷ ଦେଇ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଏହିପରି କହିଲେ; ସିଦ୍ଧ-ଚାରଣ ଦଳ ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
3.37.25
स्वस्तिव्रतमुपाधत्स्व सङ्कल्पस्तव सिद्ध्यताम् ।
मनोरथाश्च ते सर्वे समृद्ध्यन्तां महारथ ॥ ३.३७.२५ ॥
ସ୍ୱସ୍ତିବ୍ରତ ଧାରଣ କର; ତୁମର ସଙ୍କଳ୍ପ ସିଦ୍ଧ ହେଉ। ହେ ମହାରଥ, ତୁମର ସମସ୍ତ ମନୋରଥ ସମୃଦ୍ଧ ହେଉ।
3.37.26
एवमुक्तोऽभिवाद्यैतान्बद्धाञ्जलिपुटस्तथा ।
तपोयोगमनाः पार्थः पुरोहितमवन्दत ॥ ३.३७.२६ ॥
ଏପରି କୁହାଯିବାରୁ ପାର୍ଥ ଏମାନଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ କଲେ, ଯୋଡ଼ହାତରେ, ତପ ଓ ଯୋଗରେ ମନ ଦେଇ, ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
3.37.27
ततः प्रीतमना जिष्णुस्तावुभावभ्यवन्दत ।
सहोदरावतिरथौ युधिष्ठिरवृकोदरौ ॥ ३.३७.२७ ॥
ତା'ପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ମନ ଜିଷ୍ଣୁ ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ — ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ବୃକୋଦରଙ୍କୁ, ନିଜ ସହୋଦର ଓ ଅତିରଥୀ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ — ପ୍ରଣାମ କଲେ।
3.37.28
तं क्लान्तमनसौ पूर्णमभिगम्य महारथौ ।
यमौ गाण्डीवधन्वानमभ्यवादयतामुभौ ॥ ३.३७.२८ ॥
କ୍ଳାନ୍ତମନା ସେହି ଦୁଇ ମହାରଥୀ ଯମଳ ଭାଇ — ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗାଣ୍ଡୀବଧନ୍ୱାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଉଭୟେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
3.37.29
अभिवाद्य तु तौ वीरावूचतुः पाकशासनिम् ।
अवाप्तव्यानि सर्वाणि दिव्यान्यस्त्राणि वासवात्।
अस्त्राण्याप्नुहि कौन्तेय मनसा यद्यदिच्छसि ॥ ३.३७.२९ ॥
ସେହି ଦୁଇ ବୀର ପ୍ରଣାମ କରି ପାକଶାସନି (ଅର୍ଜୁନ)ଙ୍କୁ କହିଲେ — ବାସବଙ୍କଠାରୁ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ପାଇବାକୁ ହେବ। ହେ କୌନ୍ତେୟ, ମନ ଯାହା ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରେ, ସେହି ଅସ୍ତ୍ର ପାଅ।
3.37.30
गिरो ह्यशिथिलाः सर्वा निर्दोषाः संमताः सताम् ।
त्वमेकः पाण्डवेष्वद्य संप्राप्तोसि धनञ्जय ॥ ३.३७.३० ॥
ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମତ ସମସ୍ତ ବାକ୍ୟ ଦୃଢ଼ ଓ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ। ହେ ଧନଞ୍ଜୟ, ଆଜି ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଏକା ତାହା ପାଇଛ।
3.37.31
न चाधर्मविदं देवा नासिद्धं नातपस्विनम् ।
द्रष्टुमिच्छन्ति कौन्तेय चलचित्तं शठं न च ॥ ३.३७.३१ ॥
ହେ କୌନ୍ତେୟ, ଦେବତାମାନେ ଅଧର୍ମଜ୍ଞ, ଅସିଦ୍ଧ, ତପହୀନ, ଚଞ୍ଚଳଚିତ୍ତ ବା ଶଠକୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି ନାହିଁ।
3.37.32
रोरूयमाणः कटुकमीर्ष्यकः कटुकाक्षरः ।
शठकः श्लाघकः क्षेप्ता हन्ता च विचिकित्सिता ॥ ३.३७.३२ ॥
କାନ୍ଦି ବିଳାପ କରୁଥିବା, କଟୁ କଥା କହୁଥିବା, ଈର୍ଷାଳୁ, କଠୋର ଅକ୍ଷର କହୁଥିବା, ଶଠ, ଆତ୍ମପ୍ରଶଂସକ, ନିନ୍ଦକ, ହନ୍ତା ଓ ସନ୍ଦେହୀ।
3.37.33
विश्वस् हन्ता मायावी क्रोधनोऽनृतभाषिता ।
अत्याशी नास्तिकोऽदाता मित्रध्रुक्सर्वशङ्कितः ॥ ३.३७.३३ ॥
ବିଶ୍ୱାସଘାତୀ, ହନ୍ତା, ମାୟାବୀ, କ୍ରୋଧୀ, ମିଥ୍ୟା କହୁଥିବା, ଅତ୍ୟଧିକ ଖାଉଥିବା, ନାସ୍ତିକ, ଦାନ ନ କରୁଥିବା, ମିତ୍ରଦ୍ରୋହୀ ଓ ସର୍ବଶଙ୍କିତ।
3.37.34
आक्रोष्टा चातिमानी च रौद्रो लुब्धोऽथ लोलुपः ।
स्तेनश्च मद्यपश्चैव भ्रूणहा गुरुतल्पगः ॥ ३.३७.३४ ॥
ଗାଳି ଦେଉଥିବା, ଅତି-ଅଭିମାନୀ, କ୍ରୂର, ଲୋଭୀ, ଲୋଲୁପ, ଚୋର, ମଦ୍ୟପ, ଭ୍ରୂଣହତ୍ୟାକାରୀ ଓ ଗୁରୁଶଯ୍ୟାଗାମୀ।
3.37.35
संभावितात्मा चात्यर्थं नृशंसः पुरुषश्च यः ।
नैते लोकानाप्नुवन्ति निर्लोकास्ते धनञ्जय ॥ ३.३७.३५ ॥
ଅତ୍ୟଧିକ ଆତ୍ମପ୍ରଶଂସକ ଓ ନୃଶଂସ ମନୁଷ୍ୟ ଏହି ଲୋକସବୁ ପାଏ ନାହିଁ; ହେ ଧନଞ୍ଜୟ, ସେମାନେ ଲୋକହୀନ।
3.37.36
आनृशंस्यमनुक्रोशः सत्यं करुणवेदिता ।
दमः स्थितिर्धृतिर्धर्मः क्षमा कृत्यमनुत्तमम् ॥ ३.३७.३६ ॥
ଅନୃଶଂସ୍ୟ, ଅନୁକମ୍ପା, ସତ୍ୟ, କରୁଣା ବୋଧ, ଦମ, ସ୍ଥିତି, ଧୃତି, ଧର୍ମ, କ୍ଷମା — ଏହାହିଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ।
3.37.37
दया शमश्च धर्मश्च गुरुपूजा कृतज्ञता ।
मैत्रता द्विजभक्तिश्च वसन्ति त्वयि फल्गुन।
व्यपेक्षा सर्वभूतेषु कृपा दानं मतिः स्मृतिः ॥ ३.३७.३७ ॥
ଦୟା, ଶମ, ଧର୍ମ, ଗୁରୁପୂଜା, କୃତଜ୍ଞତା, ମୈତ୍ରୀ ଓ ଦ୍ୱିଜଭକ୍ତି — ହେ ଫାଲ୍ଗୁନ, ଏସବୁ ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ବାସ କରନ୍ତି। ସର୍ବଭୂତ ପ୍ରତି ଯତ୍ନ, କୃପା, ଦାନ, ମତି ଓ ସ୍ମୃତି ମଧ୍ୟ।
3.37.38
तस्मात्कौरव्य शक्रेण समेष्यसि धनञ्जय ।
त्वादृशेन हि देवानां श्लाघनीयः समागमः ॥ ३.३७.३८ ॥
ତେଣୁ, ହେ କୌରବ୍ୟ, ଧନଞ୍ଜୟ, ତୁମେ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଭେଟିବ। ତୁମ ପରି ଜଣଙ୍କ ସହ ଦେବତାଙ୍କ ସମାଗମ ପ୍ରକୃତରେ ପ୍ରଶଂସନୀୟ।
3.37.39
सुहृदां सोदराणां च सर्वेषां भरतर्षभ ।
त्वं गतिः परमा तात वृत्रहा मरुतामिव ॥ ३.३७.३९ ॥
ହେ ଭରତର୍ଷଭ, ସୁହୃଦ ଓ ସହୋଦରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ହିଁ ପରମ ଆଶ୍ରୟ, ପ୍ରିୟ; ମରୁତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବୃତ୍ରହନ୍ତା ଯେପରି।
3.37.40
तस्मिंस्त्रयोदशे वर्षे भ्रातरः सुहृदश्च ते ।
सर्वे हिसंश्रयिष्यन्ति बाहुवीर्यं महाबल ॥ ३.३७.४० ॥
ସେଇ ତେରଟି ବର୍ଷରେ ତୁମ ଭାଇ ଓ ସୁହୃଦମାନେ ସମସ୍ତେ, ହେ ମହାବଳ, ତୁମ ବାହୁବୀର୍ଯ୍ୟକୁ ହିଁ ଆଶ୍ରୟ କରିବେ।
3.37.41
स पार्थ पितरं गच्छ सहस्राक्षमरिन्दम ।
मुष्टिग्रहणमादत्स्व सर्वाण्यस्त्राणि वासवात् ॥ ३.३७.४१ ॥
ତେଣୁ ହେ ପାର୍ଥ, ହେ ଅରିନ୍ଦମ, ତୁମ ପିତା ସହସ୍ରାକ୍ଷଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ, ଓ ବାସବଙ୍କଠାରୁ ମୁଷ୍ଟିଗ୍ରହଣ ବିଧିରେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କର।
3.37.42
शतशृङ्गे महाबाहो मघवानिदमब्रवीत् ।
शृण्वतां सर्वभूतानां त्वामुपाघ्राय मूर्धनि ॥ ३.३७.४२ ॥
ହେ ମହାବାହୁ, ଶତଶୃଙ୍ଗ ପର୍ବତରେ ମଘବାନ (ଇନ୍ଦ୍ର) ଏହା କହିଲେ — ସବୁ ପ୍ରାଣୀ ଶୁଣୁଥିବା ବେଳେ, ତୁମ ମସ୍ତକ ଆଘ୍ରାଣ କରି।
3.37.43
विदितः सर्वभूतानां दिवं तात गमिष्यसि ।
प्राप्य पुण्यकृतां लोकान्रंस्यसे जयतांवर ॥ ३.३७.४३ ॥
ହେ ପୁତ୍ର, ସର୍ବଭୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଶୁଣା ହୋଇ ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବ। ପୁଣ୍ୟକର୍ମୀମାନଙ୍କର ଲୋକ ପାଇ, ହେ ବିଜୟୀଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଆନନ୍ଦିତ ହେବ।
3.37.44
मानितस्त्रिदशैः पार्थ विहृत्य सुसुखं दिवि ।
अवाप्यपरमास्त्राणि पृथिवीं पुनरेष्यसि ॥ ३.३७.४४ ॥
ହେ ପାର୍ଥ, ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅତି ସୁଖରେ ବିହାର କରି, ପରମ ଅସ୍ତ୍ର ପାଇ ତୁମେ ପୁଣି ପୃଥିବୀକୁ ଆସିବ।
3.37.45
गुणांस्ते वासवस्तात खाण्डवं दहति त्वयि ।
शृण्वतां सर्वभूतानां पुनः पुनरभाषत ॥ ३.३७.४५ ॥
ହେ ପୁତ୍ର, ବାସବ (ଇନ୍ଦ୍ର) ତୁମର ଗୁଣ ଓ ତୁମେ ଖାଣ୍ଡବ ଦହନ କରିବା ବିଷୟରେ — ସର୍ବଭୂତ ଶୁଣୁଥିବା ବେଳେ — ବାରମ୍ବାର କହିଲେ।
3.37.46
तां प्रतिज्ञां नरश्रेष्ठ कर्तुमर्हसि वासवीम् ।
कंचिद्देशमितः प्राप्य तपोयोगमना भव ॥ ३.३७.४६ ॥
ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବାସବଙ୍କ ସେହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ତୁମେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠାରୁ କୌଣସି ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ, ତପସ୍ୟା ଓ ଯୋଗରେ ମନ ଲଗାଅ।
3.37.47
कर्तुमर्हसि कौरव्य मघवद्वचनं हितम् ।
दीक्षित्वाऽद्यैव गच्छ त्वं द्रष्टाऽसि त्वं पुरन्दरम् ॥ ३.३७.४७ ॥
ହେ କୌରବ୍ୟ, ମଘବାନ (ଇନ୍ଦ୍ର)ଙ୍କର ହିତକର ବାକ୍ୟ ତୁମେ ପାଳିବା ଉଚିତ। ଆଜି ହିଁ ଦୀକ୍ଷା ନେଇ ଯାଅ; ତୁମେ ପୁରନ୍ଦରଙ୍କୁ ଦେଖିବ।
3.37.48
तौ परिष्वज्य बीभत्सुः कृष्णामामन्त्र्य चाप्युभौ ।
मनांस्यादाय सर्वेषां प्रयातः पुरुषर्षभः ॥ ३.३७.४८ ॥
ବୀଭତ୍ସୁ (ଅର୍ଜୁନ) ସେହି ଦୁହିଁଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, କୃଷ୍ଣା (ଦ୍ରୌପଦୀ) ଓ ଦୁହିଁଙ୍କଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଇ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ହରଣ କରି ସେହି ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।
3.37.49
तं तथा प्रस्थितं वीरं सिंहस्कन्धोरसं तदा ।
प्राञ्जलिः पाण्डवंकृष्णा देवानां कुर्वती नमः।
वाग्भिः परमशुद्धाभिर्मङ्गलाभिरभाषत् ॥ ३.३७.४९ ॥
ସେତେବେଳେ ସେପରି ପ୍ରସ୍ଥାନ କରୁଥିବା ସିଂହ-ସ୍କନ୍ଧ ଓ ପ୍ରଶସ୍ତ ବକ୍ଷ ସେହି ବୀରଙ୍କୁ, କୃଷ୍ଣା କରଯୋଡ଼ି ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଅତି ପବିତ୍ର ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ବାକ୍ୟରେ କହିଲେ।
3.37.50
नमो धात्रे विधात्रे च स्वस्ति गच्छ वनाद्वनम् ।
धर्मस्त्वां जुषतां पार्थ भास्करश्च विभावसुः।
ब्रह्मा त्वां ब्राह्मणाश्चैव पालयन्तु धनञ्जय ॥ ३.३७.५० ॥
ଧାତା ଓ ବିଧାତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବନରୁ ବନକୁ ଯାଉଥିବା ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ହେ ପାର୍ଥ। ଧର୍ମ ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ବିଭାବସୁ (ଅଗ୍ନି) ମଧ୍ୟ; ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ହେ ଧନଞ୍ଜୟ।
3.37.51
ज्येष्ठापचायी ज्येष्ठस्य भ्रातुर्वचनमास्थितः ।
प्रपद्येथा वसूव्रुद्रानादित्यान्समरुद्गणान्।
विश्वेदेवांस्तथा साध्याञ्शान्त्यर्थं भरतर्षभ ॥ ३.३७.५१ ॥
ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭାଇଙ୍କ ବାକ୍ୟ ପାଳନ କରି ଜ୍ୟେଷ୍ଠମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କର। ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ, ମରୁତଗଣ, ବିଶ୍ୱଦେବ ଓ ସାଧ୍ୟଙ୍କୁ ଶରଣ ଯାଅ।
3.37.52
स्वस्ति तेस्त्वान्तरिक्षेभ्यो दिव्येभ्यो भरतर्षभ ।
पार्थिवेभ्यश्च सर्वेभ्यो ये केचित्परिपन्थिनः ॥ ३.३७.५२ ॥
ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅନ୍ତରିକ୍ଷରୁ, ଦିବ୍ୟ ଲୋକରୁ, ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ; ପଥରେ ଯେଉଁମାନେ ତୁମର ବିରୋଧୀ, ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ମଧ୍ୟ।
3.37.53
अवरोधाद्वने वासात्सर्वस्वहरणादपि ।
इदं दुःखतरं मन्ये पुत्रेभ्यश्च विवासनात् ॥ ३.३७.५३ ॥
ଅନ୍ତଃପୁରରେ ବନ୍ଦୀ ହେବା, ବନରେ ବାସ, ସର୍ବସ୍ୱ ହରଣ ହେବା ଠାରୁ ମଧ୍ୟ, ପୁତ୍ରମାନଙ୍କଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ ନିର୍ବାସିତ ହେବା ଅଧିକ ଦୁଃଖଦାୟକ ବୋଲି ମୁଁ ଭାବେ।
3.37.54
मास्माकं क्षत्रियकुले जातुचित्पुनरुद्भवः ।
ब्राह्मणेभ्यो नमस्यामि येषां नायुधजीविका ॥ ३.३७.५४ ॥
ଆମ କ୍ଷତ୍ରିୟ କୁଳରେ କେବେ ବି ପୁନର୍ବାର ଉତ୍ଥାନ ନ ହେଉ। ଯାହାଙ୍କ ଜୀବିକା ଅସ୍ତ୍ରରେ ନୁହେଁ, ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।
3.37.55
इदं मे परमं दुःखं यः स पापः सुयोधनः ।
दृष्ट्वा मां गौरिति प्राह प्रहसन्राजसंसदि ॥ ३.३७.५५ ॥
ସେହି ପାପୀ ସୁଯୋଧନ ମୋତେ ଦେଖି ରାଜସଭାରେ ହସି ହସି 'ଗାଈ!' ବୋଲି କହିଥିଲା — ଏହା ହିଁ ମୋର ପରମ ଦୁଃଖ।
3.37.56
तस्माद्दुःखादिदं दुःखं गरीय इतिमे मतिः ।
यत्तत्परिषदो मध्ये बह्वयुक्तमभाषत ॥ ३.३७.५६ ॥
ତେଣୁ ମୋ ମତରେ ଏହି ଦୁଃଖ ସେହି ଦୁଃଖଠାରୁ ମଧ୍ୟ ବଡ଼; କାରଣ ସେ ସଭା ମଧ୍ୟରେ ବହୁତ ଅନୁଚିତ କଥା କହିଥିଲା।
3.37.57
ध्वंसितः स्वगृहेभ्यश्च राष्ट्राच्च भरतर्षभ ।
वने प्रतिष्ठितो भूत्वा सौहार्दादवतिष्ठसे ॥ ३.३७.५७ ॥
ହେ ଭରତବଂଶର ବୃଷଭ, ତୁମେ ନିଜ ଗୃହ ଓ ରାଜ୍ୟରୁ ବିତାଡିତ ହୋଇଛ; ବନରେ ରହି ସ୍ନେହବଶତଃ ଏଠାରେ ରହିଛ।
3.37.58
जेता यः सर्वशत्रूणां यः पावकमतर्पयः ।
जनस्त्वां पश्यतीदानीं गच्छन्तं भरतर्षभ ॥ ३.३७.५८ ॥
ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିଥିବା, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କରିଥିବା ତୁମେ; ହେ ଭରତବଂଶର ବୃଷଭ, ଏବେ ଲୋକେ ତୁମକୁ ଯାଉଥିବା ଦେଖୁଛନ୍ତି।
3.37.59
अस्मिन्नूनं महारण्ये भ्रातरः सुहृदश्च ते ।
त्वत्कथाः कथयिष्यन्ति चारणा ऋषयस्तथा ॥ ३.३७.५९ ॥
ଏହି ମହାବନରେ ତୁମ ଭାଇମାନେ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ, ଏବଂ ଚାରଣ ଓ ଋଷିମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ କାହାଣୀ କହିବେ।
3.37.60
यत्ते कुन्ती महाबाहो जातस्यैच्छद्धनञ्जय ।
तत्तेऽस्तु सर्वं कौन्तेय यथा च स्वयमिच्छसि ॥ ३.३७.६० ॥
ହେ ମହାବାହୁ ଧନଞ୍ଜୟ, ଜନ୍ମିତ ତୁମ ପାଇଁ କୁନ୍ତୀ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ, ହେ କୌନ୍ତେୟ, ତାହା ସବୁ ତୁମର ହେଉ, ଏବଂ ତୁମେ ନିଜେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର ତାହା ମଧ୍ୟ।
3.37.61
वसुदेवस्वसा देवी त्वामार्या पुनरागतम् ।
पश्यतु त्वां पृथा पार्थ सहस्राक्षमिवादितिः ॥ ३.३७.६१ ॥
ବସୁଦେବଙ୍କ ଭଗିନୀ, ଆର୍ଯ୍ୟା ଦେବୀ ପୃଥା, ଫେରି ଆସିଥିବା ତୁମକୁ ଦେଖନ୍ତୁ, ଯେପରି ଅଦିତି ସହସ୍ରାକ୍ଷଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ହେ ପାର୍ଥ।
3.37.62
नूनं ते भ्रातरः सर्वे त्वत्कथाभिः प्रजागरे ।
रंस्यन्ते तव कर्माणि कीरत्यन्तः पुनः पुनः ॥ ३.३७.६२ ॥
ନିଶ୍ଚୟ ତୁମର ସମସ୍ତ ଭାଇ ଜାଗରଣ ରାତ୍ରିରେ ତୁମ କଥାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେବେ, ତୁମ କର୍ମକୁ ପୁନଃ ପୁନଃ କୀର୍ତ୍ତନ କରି।
3.37.63
न च नः पार्थ भोगेषु न धने नोत जीविते ।
तुष्टिर्बुद्धिर्भवित्री वा त्वयि दीर्घप्रवासिनि ॥ ३.३७.६३ ॥
ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମେ ଦୀର୍ଘ ପ୍ରବାସରେ ଥିବାବେଳେ ଆମର ଭୋଗରେ, ଧନରେ କିମ୍ବା ଜୀବନରେ ସନ୍ତୋଷ ବା ବୁଦ୍ଧିର ସ୍ଥିରତା ରହିବ ନାହିଁ।
3.37.64
त्वयि नः पार्थ सर्वेषां सुखदुःखे प्रतिष्ठते ।
जीवितं मरणं चैव राज्यमैश्वर्यमेव च ॥ ३.३७.६४ ॥
ହେ ପାର୍ଥ, ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କର ସୁଖଦୁଃଖ ତୁମଠାରେ ହିଁ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ; ଜୀବନ ଓ ମରଣ, ରାଜ୍ୟ ଓ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତୁମଠାରେ ଅଛି।
3.37.65
आपृष्टो नोसि कौन्तेय स्वस्ति प्राप्नुहि पाण्डव ।
कृतास्त्रं स्वस्तिमन्तं त्वां द्रक्ष्यामि पुनरागतम् ॥ ३.३७.६५ ॥
ହେ କୌନ୍ତେୟ, ତୁମକୁ ବିଦାୟ ଦିଆଯାଇ ନାହିଁ; ହେ ପାଣ୍ଡବ, ତୁମକୁ କଲ୍ୟାଣ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉ। ଅସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାରେ ନିପୁଣ, କଲ୍ୟାଣଯୁକ୍ତ ହୋଇ ଫେରିଥିବା ତୁମକୁ ମୁଁ ପୁଣି ଦେଖିବି।
3.37.66
बलवद्भिर्विरुद्धं न कार्यमेतत्त्वयाऽनघ ।
प्रयाह्यविघ्नेयैवाशु विजयाय महाबल ॥ ३.३७.६६ ॥
ହେ ନିଷ୍ପାପ, ବଳବାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ଏହା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ହେ ମହାବଳୀ, ବିଜୟ ପାଇଁ ଶୀଘ୍ର ବିଘ୍ନହୀନ ଭାବେ ଯାତ୍ରା କର।
3.37.67
ह्रीः श्रीः कीर्तिर्धृतिः पुष्टिरुमा लक्ष्मीः सरस्वती ।
इमा वै तव पान्थस् पालयन्तु धनञ्जय ॥ ३.३७.६७ ॥
ଲଜ୍ଜା, ଶ୍ରୀ, କୀର୍ତ୍ତି, ଧୃତି, ପୁଷ୍ଟି, ଉମା, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସରସ୍ୱତୀ — ଏମାନେ ସମସ୍ତେ, ହେ ଧନଞ୍ଜୟ, ତୁମ ପଥିକ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
3.37.68
एवमुक्त्वाऽऽशिषः कृष्णा विरराम यशस्विनी। ॥ ३.३७.६८ ॥
ଏପରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଯଶସ୍ୱିନୀ କୃଷ୍ଣା (ଦ୍ରୌପଦୀ) ନୀରବ ହେଲେ।
3.37.69
ततःप्रदक्षिणं कृत्वा भ्रातॄन्धौम्यं च पाण्डवः ।
प्रातिष्ठत महाबाहुः प्रगृह्य रुचिरं धनुः ॥ ३.३७.६९ ॥
ତା'ପରେ ଭାଇମାନଙ୍କୁ ଓ ଧୌମ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ କରି ମହାବାହୁ ପାଣ୍ଡବ ସୁନ୍ଦର ଧନୁ ଧରି ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।
3.37.70
शनैरिव दिशं वीर उदीचीं भरतर्षभ ।
संहरंस्तरसा वृक्षाँल्लता वल्लीश्च भारत।
असज्जमानो वृक्षेषु जगाम सुमहाबलः ॥ ३.३७.७० ॥
ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ବୀର ଧୀରେ ଧୀରେ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଗଲେ; ଗଛ ଓ ଲତାକୁ ବଳରେ ଠେଲି, ଗଛରେ ନ ଅଟକି, ସେ ମହାବଳୀ ଆଗକୁ ଗଲେ।
3.37.71
तस्य मार्गादपाक्रामन्सर्वभूतानि गच्छतः ।
युक्तस्यैन्द्रेण योगेन पराक्रान्तस्य शुष्मिणः ॥ ३.३७.७१ ॥
ସେ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ତାହାର ପଥରୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସରି ଯାଉଥିଲେ; ଇନ୍ଦ୍ରଯୋଗରେ ଯୁକ୍ତ, ପରାକ୍ରମୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେ।
3.37.72
सोऽगच्छत्पर्वतांस्तात तपोधननिषेवितान् ।
दिव्यं हैमवतं पुण्यं देवजुष्टं परंतपः ॥ ३.३७.७२ ॥
ହେ ତାତ! ତପୋଧନମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ପର୍ବତଗୁଡ଼ିକୁ ସେ ଗଲେ — ଦିବ୍ୟ, ହିମାଳୟର ପବିତ୍ର, ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ତାପଦାତା।
3.37.73
अगच्छत्पर्वतं पुण्यमेकाह्नैव महामनाः ।
मनोजवगतिर्भूत्वा योगयुक्तो यथाऽनिलः ॥ ३.३७.७३ ॥
ମହାମନା ଏକ ଦିନରେ ସେ ପବିତ୍ର ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ମନର ବେଗରେ, ଯୋଗଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ପବନ ପରି।
3.37.74
हिमवन्तमतिक्रम्य गन्धमादनमेव च ।
अत्यक्रामत्स दुर्गाणि दिवारात्रमतन्द्रितः ॥ ३.३७.७४ ॥
ହିମବାନ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଏବଂ ଗନ୍ଧମାଦନକୁ ମଧ୍ୟ, ସେ ଦୁର୍ଗମ ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ଦିନରାତି ଅକ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ ଅତିକ୍ରମ କଲା।
3.37.75
इन्द्रिकीलं समासाद्य ततोऽतिष्ठद्धनंजयः ।
गत्वा स षडहोरात्रान्सप्तमेऽहनि पाण्डवः ॥ ३.३७.७५ ॥
ଇନ୍ଦ୍ରକୀଳରେ ପହଞ୍ଚି ତା'ପରେ ଧନଞ୍ଜୟ ଠିଆ ହେଲେ। ଛଅ ଦିନରାତି ଚାଲି, ସପ୍ତମ ଦିନରେ ସେ ପାଣ୍ଡବ ଠିଆ ହେଲେ।
3.37.76
प्रस्थेन्द्रकीलस्य शुभे तपोयोगपरोऽभवत् ।
ऊर्ध्वबाहुर्न चाङ्गानि प्रास्पन्दयत किंचन ॥ ३.३७.७६ ॥
ଇନ୍ଦ୍ରକୀଳର ଶୁଭ ଢାଲରେ ସେ ତପୋଯୋଗରେ ନିମଗ୍ନ ହେଲେ; ହାତ ଉପରକୁ ଉଠାଇ, ନିଜର କୌଣସି ଅଙ୍ଗକୁ ଟିକିଏ ମଧ୍ୟ ହଲାଇଲେ ନାହିଁ।
3.37.77
समाहितात्मा नियतः सहस्राक्षसुतोऽच्युतः ।
अन्तरिक्षे स शुश्राव तिष्ठेति स वचस्तदा ॥ ३.३७.७७ ॥
ସମାହିତାତ୍ମା, ନିୟତ, ସହସ୍ରାକ୍ଷଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଅଚ୍ୟୁତ ସେ ତା ପରେ ଆକାଶରେ "ଠିଆ ହୁଅ" ଏହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣିଲେ।
3.37.78
तच्छ्रुत्वा सर्वतो दृष्टिं चारयामास रपाण्डवः ।
अथापश्यत्सव्यसाची वृक्षमूले तपस्विनम् ॥ ३.३७.७८ ॥
ତାହା ଶୁଣି ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନ ଚାରିଆଡ଼େ ଦୃଷ୍ଟି ଫେରାଇଲେ। ତା’ପରେ ସବ୍ୟସାଚୀ ଏକ ବୃକ୍ଷମୂଳରେ ଜଣେ ତପସ୍ୱୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
3.37.79
ब्राह्म्या श्रिया दीप्यमानं पिङ्गलं जटिलं कृशम् ।
सोऽब्रवीदर्जुनं तत्रस्थितं दृष्ट्वा महातपाः ॥ ३.३७.७९ ॥
ବ୍ରାହ୍ମୀ ଶୋଭାରେ ଝଲସୁଥିବା, ପିଙ୍ଗଳବର୍ଣ୍ଣ, ଜଟାଧାରୀ ଓ କୃଶ ସେ ମହାତପସ୍ୱୀ ସେଠାରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ।
3.37.80
कस्त्वं तातेह संप्राप्तो धनुष्मान्कवची शरी ।
निबद्धाऽसितलत्राणः क्षत्रधर्ममनुव्रतः ॥ ३.३७.८० ॥
ହେ ତାତ! ଧନୁ, କବଚ ଓ ବାଣ ଧାରଣ କରି, ଖଡ୍ଗ ଓ ଚର୍ମ ଢାଲ ବାନ୍ଧି, କ୍ଷତ୍ରିୟଧର୍ମ ପାଳନ କରି ଏଠାକୁ ଆସିଥିବା ତୁମେ କିଏ?
3.37.81
नेह शस्त्रेण कर्तव्यं शान्तानामेष आलयः ।
विनीतक्रोधहर्षाणां ब्राह्मणानां तपस्विनाम् ॥ ३.३७.८१ ॥
ଏଠାରେ ଶସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏହା ଶାନ୍ତମାନଙ୍କ ବାସସ୍ଥାନ — କ୍ରୋଧ ଓ ହର୍ଷକୁ ଜୟ କରିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କର।
3.37.82
नेहास्ति धनुषा कार्यं न संग्रामोऽत्र कर्हिचित् ।
निक्षिपैतद्धनुस्तात प्राप्तोसि परमां गतिम् ॥ ३.३७.८२ ॥
ଏଠାରେ ଧନୁର କୌଣସି ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ, ଏଠାରେ କେବେ ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟ ହୁଏ ନାହିଁ। ହେ ତାତ! ଏ ଧନୁ ରଖିଦିଅ; ତୁମେ ପରମ ଗତି ପାଇଛ।
3.37.83
इत्यनन्तौजसं वीरं यथा चान्यं पृथग्जनम् ।
तथा हसन्निवाभीक्ष्णं ब्राह्मणोऽर्जुनमब्रवीत्।
न चैनं चालयामास धैर्यात्सुधृतनिश्चयम् ॥ ३.३७.८३ ॥
ଏହିପରି ଅନନ୍ତ ଓଜସ୍ୱୀ ବୀର ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ, ଜଣେ ସାଧାରଣ ମଣିଷକୁ ଯେପରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ବାରମ୍ବାର ହସି ହସି କହିଲେ। କିନ୍ତୁ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ସେ ନିଜ ଧୈର୍ୟରେ ବିଚଳିତ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
3.37.84
तमुवाच ततः प्रीतः स द्विजः प्रहसन्निव ।
वरं वृणीष्व भद्रं ते शक्रोऽहमरिसूदन ॥ ३.३७.८४ ॥
ତା'ପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସେହି ଦ୍ୱିଜ ଯେମିତି ହସିହସି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ — ବର ବାଛ, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ହେ ଅରିସୂଦନ, ମୁଁ ଶକ୍ର।
3.37.85
एवमुक्तः सहस्राक्षं प्रत्युवाच धनंजयः ।
प्राञ्जलिः प्रणतो भूत्वा सूरः कुरुकुलोद्वहः ॥ ३.३७.८५ ॥
ଏହିପରି କୁହାଯିବାରୁ ଧନଞ୍ଜୟ ସହସ୍ରାକ୍ଷଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ; ହାତ ଯୋଡ଼ି ନମ୍ର ହୋଇ ସେହି ବୀର, କୁରୁକୁଳର ଧାରକ।
3.37.86
ईप्सितो ह्येष वै कामो वरं चैनं प्रयच्छ मे ।
त्वत्तोऽद्य भगवन्नस्त्रंकृत्स्नमिच्छामि वेदितम् ॥ ३.३७.८६ ॥
ଏହା ହିଁ ମୋର ଇଚ୍ଛିତ କାମନା; ଏହି ବର ମୋତେ ଦିଅନ୍ତୁ। ହେ ଭଗବାନ, ଆଜି ଆପଣଙ୍କଠାରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟା ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି।
3.37.87
प्रत्युवाच महेन्द्रस्तं प्रीतात्मा प्रहसन्निव ।
इह प्राप्तस्य किं कार्यमस्त्रैस्तव धनंजय ॥ ३.३७.८७ ॥
ପ୍ରସନ୍ନ ମନ ମହେନ୍ଦ୍ର ଯେମିତି ହସିହସି ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: ହେ ଧନଞ୍ଜୟ, ଏଠାକୁ ଆସିଥିବା ତୁମର ଅସ୍ତ୍ରରେ କଣ କାମ?
3.37.88
कामान्वृणीष्व लोकांस्त्वं प्राप्तोसि परमां गतिम् ।
एवमुक्तः प्रत्युवाच सहस्राक्षं धनंजयः ॥ ३.३७.८८ ॥
କାମନା ବାଛ, ଲୋକ ବାଛ; ତୁମେ ପରମ ଗତି ପାଇଛ। ଏହିପରି କୁହାଯିବାରୁ ଧନଞ୍ଜୟ ସହସ୍ରାକ୍ଷଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
3.37.89
न लोभान्न पुनः कामान्न देवत्वं पुनः सुखम् ।
न च सर्वामरैश्वर्यं कामये त्रिदशाधिप ॥ ३.३७.८९ ॥
ଲୋଭରୁ ନୁହେଁ, ପୁନର୍ବାର କାମନାରୁ ନୁହେଁ; ଦେବତ୍ୱ ନୁହେଁ, ପୁନର୍ବାର ସୁଖ ନୁହେଁ; ସବୁ ଅମରଙ୍କ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ହେ ତ୍ରିଦଶାଧିପ, ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
3.37.90
भ्रातॄंस्तान्विपिने त्यक्त्वा वैरमप्रतियात्य च ।
अकीर्तिं सर्वलोकेषु गच्छेयं शाश्वतीः समाः ॥ ३.३७.९० ॥
ସେହି ଭାଇମାନଙ୍କୁ ବନରେ ଛାଡ଼ି ଓ ଶତ୍ରୁତାର ପ୍ରତିକାର ନ କରି ଫେରିଗଲେ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଅନନ୍ତ ବର୍ଷ ଧରି ଅପକୀର୍ତ୍ତି ପାଇବି।
3.37.91
एवमुक्तः प्रत्युवाच वृत्रहा पाण्डुनन्दनम् ।
सान्त्वयञ्श्लक्ष्णया वाचा सर्वलोकनमस्कृतः ॥ ३.३७.९१ ॥
ଏପରି କୁହାଯିବାରୁ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନମସ୍କୃତ ବୃତ୍ରହନ୍ତା ଇନ୍ଦ୍ର ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ ମୃଦୁ ବାଣୀରେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
3.37.92
यदा द्रक्ष्यसि भूतेशं त्र्यक्षं शूलधरं शिवम् ।
तदा दाताऽस्मि ते तात दिव्यान्यस्त्राणि सर्वशः ॥ ३.३७.९२ ॥
ଯେବେ ତୁମେ ଭୂତେଶ, ତ୍ରିନେତ୍ର, ଶୂଳଧାରୀ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିବ, ସେତେବେଳେ ହେ ପୁତ୍ର, ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦେବି।
3.37.93
क्रियतां दर्शने यत्नो देवस्य परमेष्ठिनः ।
दर्शनात्तस्य कौन्तेय संसिद्धः स्वर्गमेष्यसि ॥ ३.३७.९३ ॥
ଦେବତା ପରମେଷ୍ଠୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଯତ୍ନ କର; ହେ କୌନ୍ତେୟ, ତାଙ୍କ ଦର୍ଶନରୁ ତୁମେ ସିଦ୍ଧ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବ।
3.37.94
इत्युक्त्वा फल्गुनं शक्रो जगामादर्शनं पुनः ।
अर्जुनोप्यथ तत्रैव तस्थौ योगसमन्वितः ॥ ३.३७.९४ ॥
ଏପରି କହି ଶକ୍ର ଫାଲ୍ଗୁନଙ୍କ ଠାରୁ ପୁନର୍ବାର ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ; ଅର୍ଜୁନ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଯୋଗରେ ସମନ୍ୱିତ ହୋଇ ଠିଆ ହେଲେ।