Mahābhārata · Adhyāya 4.23
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.23.1
अहं सैरन्ध्रिवेषेण वसन्ती राजवेश्मनि ।
वशगाऽस्मि सुदेष्णाया अक्षधूर्तस्य कारणात् ॥ ४.२३.१ ॥
In der Gestalt einer Dienerin, im Palast des Königs wohnend, bin ich Sudeṣṇās Gewalt unterworfen, wegen des Würfelbetrügers.
4.23.2
विक्रियां पश्य मे तीव्रां राजपुत्र्याः परन्तप ।
आसे कालमुपासीना सर्वदुःखसहा पुनः ॥ ४.२३.२ ॥
Sieh meine bittere Erniedrigung, du Peiniger der Feinde: als Königstochter sitze ich wieder wartend da und ertrage jeden Schmerz.
4.23.3
अनित्याः खलु मर्त्यानामर्थाश्च व्यसनानि च ।
इति मत्वा प्रतीक्षामि भर्तॄणामुदयं पुनः ॥ ४.२३.३ ॥
In dem Gedanken, dass Reichtum und Unglück der Sterblichen tatsächlich unbeständig sind, erwarte ich den erneuten Aufstieg meiner Gatten.
4.23.4
चक्रवत्परिवर्तन्ते ह्यर्थाश्च व्यसनानि च ।
इति कृत्वा प्रतीक्षामि भर्तॄणामुदयं पुनः ॥ ४.२३.४ ॥
In dem Gedanken, dass Glück und Unglück sich wie ein Rad drehen, erwarte ich den erneuten Aufstieg meiner Gatten.
4.23.5
य एव हेतुर्भवति पुरुषस्य जयावहः ।
पराजये च हेतुः स इति च प्रतिपालये ॥ ४.२३.५ ॥
Dieselbe Ursache, die dem Menschen den Sieg bringt, ist auch die Ursache seiner Niederlage; dies wissend, bewache ich den Augenblick.
4.23.6
दत्त्वा याचन्ति पुरुषा हत्वा हन्यन्त एव ते ।
पातयित्वा च पात्यन्ते परैरिति च मे श्रुतम् ॥ ४.२३.६ ॥
Nachdem sie gegeben haben, betteln die Menschen; nachdem sie erschlagen haben, werden auch sie erschlagen; nachdem sie gestürzt haben, werden sie von Feinden gestürzt, so habe ich gehört.
4.23.7
न दैवस्यातिभारोस्ति न चैवास्यातिवर्तनम् ।
इति चाप्यागमं भूयो दैवस्य प्रतिपालये ॥ ४.२३.७ ॥
Das Schicksal trägt keine übermäßige Last, und man kann es auch nicht überschreiten. Darum warte ich erneut auf das Kommen des Schicksals.
4.23.8
स्थितं पूर्वं जलं यत्र न पुनस्तत्र तिष्ठति ।
इति पर्यायमिच्छन्ति प्रतीक्षाम्युदयं पुनः ॥ ४.२३.८ ॥
Wo einst das Wasser stand, steht es dort nicht wieder. So wünschen die Menschen einen Wechsel; ich warte erneut auf den Aufstieg.
4.23.9
दैवेन किल यस्यार्थः सुनीतोपि विपद्यते ।
सदा दैवागमे यत्नस्तेन कार्यो विजानता ॥ ४.२३.९ ॥
Wessen Ziel, obwohl gut erdacht, durch das Schicksal zunichtegemacht wird, der Weise muss sich stets bemühen, wenn das Schicksal kommt.
4.23.10
किंनु मे वचनस्याद्य कथितस्य प्रयोजनम् ।
पृच्छ मां दुःखितामेनामपृष्टाऽपि ब्रवीमि ते ॥ ४.२३.१० ॥
Was nützt heute mein Wort? Frage mich, die Betrübte; auch ungefragt spreche ich zu dir.
4.23.11
महिषी पाण्डुपुत्राणां दुहिता द्रुपदस्य च ।
इमामवस्थां संप्राप्ता मदन्या का जिजीविषेत् ॥ ४.२३.११ ॥
Ich bin die Hauptkönigin der Söhne Pāṇḍus und die Tochter Drupadas. Wer außer mir, in diese Lage gebracht, würde leben wollen?
4.23.12
कुरून्परिहरन्सर्वान्पाञ्चालानपि भारत ।
पाण्डवेयांश्च संप्राप्तो मम शोको ह्यरिन्दम ॥ ४.२३.१२ ॥
O Nachfahre Bharatas, o Bezwinger der Feinde, mein Kummer hat die Pāṇḍavas erreicht, nachdem er sogar die Kurus und Pāñcālas umgangen hat.
4.23.13
भ्रातृभिः श्वशुरैः पुत्रैर्बहुभिः परिवारिता ।
एवं समुदिता नारी कान्वेयं दुःखभागिनी ॥ ४.२३.१३ ॥
Umgeben von Brüdern, Schwiegervätern und vielen Söhnen, ist eine so geehrte Frau nun zur Teilhaberin solchen Leids geworden.
4.23.14
नूनं बालतया धातुर्मया वै विप्रियं कृतम् ।
तस्य प्रभावाद्दुर्नीतं प्राप्ताऽस्मि भरतर्षभ ॥ ४.२३.१४ ॥
Gewiss habe ich aus kindischer Unbedachtheit dem Schöpfer ein Unrecht getan; durch seine Macht, o Stier der Bharatas, bin ich in dieses Unglück geraten.
4.23.15
वर्णं विकारमपि मे पश्य पाण्डव यादृशम् ।
ईदृशो मे न तत्रासीद्दुःखे परमके पुरा ॥ ४.२३.१५ ॥
O Pāṇḍava, sieh auch die Veränderung meiner Gesichtsfarbe, wie sie geworden ist; früher war mein Aussehen selbst in großem Leid nie so.
4.23.16
त्वमेव भीम जानीषे यन्मे पार्थ सुखं पुरा ।
साऽहं दासीत्वमापन्ना न शान्तिं मनसा लभे ॥ ४.२३.१६ ॥
Du allein, o Bhīma, weißt, was mein Glück einst war, o Sohn der Pṛthā; ich, dieselbe Frau, bin in Knechtschaft gefallen und finde keinen Frieden im Herzen.
4.23.17
तद्दैविकमिदं मन्ये यत्र पार्थो धनञ्जयः ।
भीमधन्वा महारङ्गे चास्ते शान्त इवानलः ॥ ४.२३.१७ ॥
Ich halte es für ein Werk des Schicksals, dass Pārtha Dhanañjaya, der furchtbare Bogenschütze, im großen Kampfplatz ruhig wie ein verlöschtes Feuer sitzt.
4.23.18
अशक्या वेदितुं पार्थ प्राणिनां वै गतिर्नरैः ।
विनिपातमिमं पश्य युष्माकमविचिन्तितम् ॥ ४.२३.१८ ॥
O Pārtha, den Weg der Lebewesen können die Menschen nicht erkennen; sieh diesen Sturz von euch, wie unerwartet er war.
4.23.19
यस्या मम मुखप्रेक्षा यूयमिन्द्रसमाः सदा ।
सा प्रेक्ष्य मुखमन्यासामवराणां वरा सती ॥ ४.२३.१९ ॥
Ihr, Indra gleich, saht stets auf mein Antlitz; nun, als Beste unter den Niedrigen, blicke ich auf die Gesichter anderer Frauen.
4.23.20
पश्य पाण्डव मेऽवस्थां यथा नार्हामि वै तथा ।
युष्मासु ध्रियमाणेषु पाञ्चालेषु च मानद ॥ ४.२३.२० ॥
Sieh, Pāṇḍava, meinen Zustand, der mir nicht gebührt; o Ehrengeber, während ihr und die Pāñcālas am Leben seid.
4.23.21
यस्याः सागरपर्यन्ता पृथिवी वशवर्तिनी ।
आसीत्साऽद्य सुदेष्णायाः पाञ्चाली वशवर्तिनी ॥ ४.२३.२१ ॥
Sie, deren Herrschaft über die vom Ozean umgrenzte Erde einst bestand, die Pāñcālī, steht heute unter der Gewalt Sudeṣṇās.
4.23.22
यस्याः पुरश्चरा ह्यासन्पृष्ठतश्चानुगामिनः ।
साहमद्य सुदेष्णायाः पुरः पश्चाच्च गामिनी ॥ ४.२३.२२ ॥
Ich, vor der die Diener einhergingen und hinter der die Gefolgschaft folgte, gehe heute vor und hinter Sudeṣṇā.
4.23.23
इदं तु दुःखं कौन्तेय ममासह्यं निबोध तत् ।
या न जातु स्वयं पिंषे गात्रोद्वर्तनमात्मनः ।
अन्यत्र कुन्त्या भद्रं ते सा पिनष्म्यद्य चन्दनं ॥ ४.२३.२३ ॥
Höre, Sohn der Kuntī, dieses unerträgliche Leid von mir: Ich, die ich niemals selbst Sandelpaste für meinen Körper rieb, außer für Kuntī, möge es dir wohl ergehen, reibe heute Sandelholz.
4.23.24
पश्य कौन्तेय पाणी मे नैवं वै भवतः पुरा ।
इत्यस्मै दर्शयामास किणवन्तौ करावुभौ ॥ ४.२३.२४ ॥
Sieh, Sohn der Kuntī, meine Hände, die früher nicht so waren. So sprechend zeigte sie ihm beide Hände, schwielig.
4.23.25
बिभेमि कुन्त्या या नाऽहं युष्माकं वा कदाचन ।
साऽद्याग्रतो विराटस्य भीता तिष्ठामि किंकरी ॥ ४.२३.२५ ॥
Ich habe mich nie vor Kuntī oder euch gefürchtet. Heute stehe ich verängstigt vor Virāṭa als Dienerin.
4.23.26
किंनु वक्ष्यति सम्राण्मां वर्णकः सुकृतो न वा ।
नान्यपिष्टं विराटस्य चन्दनं किल रोचते ॥ ४.२३.२६ ॥
Was wird der Kaiser zu mir sagen? Hat der Masseur es gut bereitet oder nicht? Virāṭa mag das von einem anderen zerriebene Sandelholz nicht.
4.23.27
सा कीर्तयन्ती दुःखानि भीमसेनस्य भामिनी ।
रुरोद शनकैः कृष्णा भीमस्योरस्समाश्रिता ॥ ४.२३.२७ ॥
Die Leiden Bhīmasenas aufzählend, weinte die schöne Kṛṣṇā leise, an Bhīmas Brust gelehnt.
4.23.28
सा बाष्पकलया वाचा निश्वसन्ती पुनःपुनः ।
हृदयं भीमसेनस्य घटयन्तीदमब्रवीत् ॥ ४.२३.२८ ॥
Mit tränenerstickter Stimme, immer wieder seufzend, Bhīmasenas Herz berührend, sprach sie diese Worte.
4.23.29
नाल्पं कृतं मया भीम देवानां किल्बिषं पुरा ।
अभाग्या या तु जीवामि मर्तव्ये सति पाण्डव ॥ ४.२३.२९ ॥
O Bhīma, ich habe in früherer Zeit den Göttern keinen geringen Frevel begangen, doch ich Unglückliche lebe weiter, obwohl der Tod möglich ist, o Sohn Pāṇḍus.
4.23.30
कीचकं चेन्न हन्यास्त्वं स्वात्मानं नाशयाम्यहम् ।
विषमालोड्य पास्यामि प्रवेक्ष्याम्यथवाऽनलम्।
अभाग्याऽहमपुण्याऽहं नित्यदुःखा च विक्लवा ॥ ४.२३.३० ॥
Wenn du Kīcaka nicht erschlägst, werde ich mich selbst vernichten: Ich mische Gift und trinke es oder gehe ins Feuer. Ich bin unglücklich, verdienstlos, immerfort betrübt und verzweifelt.
4.23.31
पापे निपतितायाश्च किं फलं जीवितेन मे ।
इत्यस्मै दर्शयामास किणबद्धौ करावुभौ ॥ ४.२३.३१ ॥
»Was nützt mir das Leben, da ich in Sünde gefallen bin?« So sprechend zeigte sie ihm ihre beiden Hände, die von Schwielen verhärtet waren.
4.23.32
ततस्तस्याः करौ पीनौ किणबद्धौ वृकोदरः ।
मुखमानीय वेपन्त्या रुरोद परवीरहा ॥ ४.२३.३२ ॥
Da nahm Vṛkodara ihre dicken, von Schwielen verhärteten Hände, zog ihr zitterndes Gesicht nahe zu sich, und der Töter feindlicher Helden weinte.
4.23.33
तौ गृहीत्वा च कौन्तेयो बाष्पमुत्सृज्य वीर्यवान् ।
ततः परमदुःखार्त इदं वचनमब्रवीत् ॥ ४.२३.३३ ॥
Er nahm jene beiden Hände, vergoss Tränen, und der mächtige Sohn der Kuntī, von übergroßem Kummer gequält, sprach darauf diese Worte.