महाभारत · अध्याय 5.94
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.94.1
तथा कथयतोरेव तयोर्बुद्धिमतोस्तदा ।
शिवा नक्षत्रसंपन्ना सा व्यतीयाय शर्वरी ॥ ५.९४.१ ॥
असे ते दोघे बुद्धिमान बोलत असतानाच, नक्षत्रांनी भरलेली ती शुभ रात्र सरून गेली.
5.94.2
धर्मार्थकामयुक्ताश्च विचित्रार्थपदाक्षराः ।
शृण्वतो विविधा वाचो विदुरस्य महात्मनः ॥ ५.९४.२ ॥
धर्म, अर्थ आणि काम यांनी युक्त, विचित्र अर्थांच्या पदांनी आणि अक्षरांनी भरलेली महात्मा विदुराची नानाविध वाणी तो ऐकत होता.
5.94.3
कथाभिरनुरूपाभी रक्तस्यामिततेजसः ।
अकामस्यैव कृष्णस्य सा व्यतीयाय शर्वरी ॥ ५.९४.३ ॥
अमित तेजस्वी आणि निष्काम कृष्णाशी योग्य कथा सांगत ती रात्र सरली.
5.94.4
ततस्तु स्वरसंपन्ना बहवः सूतमागधाः ।
शङ्खदुन्दुमिनिर्घोषैः केशवं प्रत्यबोधयन् ॥ ५.९४.४ ॥
मग मधुर स्वराचे पुष्कळ सूत आणि मागध शंख व दुंदुभींच्या नादाने केशवाला जागे करू लागले.
5.94.5
तत उत्थाय दाशार्हऋषभः सर्वसात्वताम् ।
सर्वमावश्यकं चक्रे प्रातः कार्यं जनार्दनः ॥ ५.९४.५ ॥
मग दाशार्हांमध्ये श्रेष्ठ आणि सर्व सात्वतांमध्ये प्रमुख जनार्दनाने उठून प्रातःकाळचे सर्व आवश्यक कर्म केले.
5.94.6
कृतोदकानुजप्यः स हुताग्निः समलङ्कृतः ।
ततश्चादित्यमुद्यन्तमुपातिष्ठत माधवः ॥ ५.९४.६ ॥
उदकतर्पण आणि जप करून, अग्नीत आहुती देऊन, सुशोभित होऊन मग माधवाने उगवत्या सूर्याची उपासना केली.
5.94.7
अथ दुर्योधनः कृष्मं शकुनिश्चापि सौबलः ।
सन्ध्यां तिष्ठन्तमभ्येत्य दाशार्हमपराजितम् ॥ ५.९४.७ ॥
नंतर दुर्योधन आणि सौबल शकुनी हेही संध्याकाळी उभ्या असलेल्या अपराजित दाशार्ह कृष्णाजवळ आले.
5.94.8
आचक्षेतां तु कृष्णस्य धृतराष्ट्रं सभागतम् ।
कुरूश्च भीष्मप्रमुखान्राज्ञः सर्वांश्च पार्थिवान् ॥ ५.९४.८ ॥
ते दोघे कृष्णाला सभेत आलेल्या धृतराष्ट्राविषयी, भीष्म प्रमुख कुरूंविषयी आणि सर्व राजांविषयी सांगू लागले.
5.94.9
त्वामर्थयन्ते गोविन्द दिवि शक्रमिवामराः ।
तावभ्यनन्दद्गोविन्दः साम्ना परमवल्गुना ॥ ५.९४.९ ॥
"हे गोविंदा, स्वर्गात देव इंद्राकडे मागणी करतात तसे ते तुझ्याकडे मागणी करत आहेत." गोविंदाने अत्यंत मधुर शब्दांनी त्या दोघांचे स्वागत केले.
5.94.10
ततो विमल आदित्ये ब्राह्मणेभ्यो जनार्दनः ।
ददौ हिरण्यं वासांसि गाश्चाश्चांश्च परन्तपः ॥ ५.९४.१० ॥
नंतर स्वच्छ सूर्योदयाच्या वेळी जनार्दनाने ब्राह्मणांना सोने, वस्त्रे, गायी आणि घोडे दिले, हे शत्रुतापना.
5.94.11
विसृष्टवन्तं रत्नानि दाशार्हमपराजितम् ।
तिष्ठन्तमुपसङ्गम्य ववन्दे सारथिस्तदा ॥ ५.९४.११ ॥
रत्ने दान करून उभ्या असलेल्या अपराजित दाशार्हाजवळ जाऊन तेव्हा सारथ्याने त्याला वंदन केले.
5.94.12
तस्मै रथवरो युक्तः शुशुभे लोकविश्रुतः ।
वाजिभिः शैब्यसुग्रीवमेघपुष्पबलाहकैः ॥ ५.९४.१२ ॥
त्याच्यासाठी जुंपलेला श्रेष्ठ रथ लोकप्रसिद्ध होऊन शैब्य, सुग्रीव, मेघपुष्प आणि बलाहक या अश्वांनी शोभू लागला.
5.94.13
शैब्यस्तु शुकपत्राभः सुग्रीवः किंशुकप्रभः ।
मेघपुष्पो मेघवर्णः पाण्डरस्तु बलाहकः ॥ ५.९४.१३ ॥
शैब्य पोपटाच्या पंखासारखा होता, सुग्रीव पळसाच्या फुलासारख्या कांतीचा होता. मेघपुष्प मेघवर्णाचा होता, आणि बलाहक पांढुरका होता.
5.94.14
दक्षिणं चावहच्छैब्यः सुग्रीवः सव्यतोऽवहत् ।
पृष्ठवाहौ रथस्यास्तां मेघपुष्पबलाहकौ ॥ ५.९४.१४ ॥
शैब्याने उजवीकडे आणि सुग्रीवाने डावीकडे रथ ओढला. रथाच्या मागील दोन घोडे मेघपुष्प आणि बलाहक होते.
5.94.15
विश्वकर्मकृताऽऽपीडा रत्नजालविभूषिता ।
आश्रिता वै रथे तस्मिन्ध्वजयष्टिरशोभत ॥ ५.९४.१५ ॥
विश्वकर्म्याने घडवलेली, रत्नजाळीने सजवलेली शिखराची सजावट त्या रथावर होती; ध्वजदंड शोभत होता.
5.94.16
वैनतेयः स्थितस्तस्यां प्रभाकरमिव स्पृशन् ।
तस्य सत्ववतः केतौ भुजगारिरशोभत ॥ ५.९४.१६ ॥
वैनतेय गरुड त्यावर बसलेला होता, जणू सूर्याला स्पर्श करत होता. त्या सामर्थ्यवानाच्या ध्वजेवर सर्पशत्रू गरुड शोभत होता.
5.94.17
तस्य कीर्तिमतस्तेन भास्वरेण विराजता ।
शुशुभे स्यन्दनश्रेष्ठः पतगेन्द्रेण केतुना ॥ ५.९४.१७ ॥
कीर्तिमान त्याचा श्रेष्ठ रथ त्या तेजस्वी पक्षिराज (गरुड) ध्वजेने शोभला.
5.94.18
रश्मिजालैः पताकाभिः सौवर्णेन च केतुना ।
बभूव स रथश्रेष्ठः कालसूर्य इवोदितः ॥ ५.९४.१८ ॥
किरणजाळी, पताका व सोनेरी ध्वजेने तो श्रेष्ठ रथ उगवलेल्या कालसूर्यासारखा झाला.
5.94.19
पक्षिध्वजवितानैश्च रुक्मजालकृताङ्गणैः ।
दण्डमार्गविभागैश्च सुकृतैर्विश्वकर्मणा ॥ ५.९४.१९ ॥
पक्ष्यांच्या ध्वजांच्या मंडपांनी, सोनेरी जाळ्यांनी सजवलेल्या अंगणांनी, दंडमार्गांच्या विभागांनी आणि विश्वकर्म्याने उत्तम रीतीने घडवलेल्या गोष्टींनी.
5.94.20
प्रवालमणिशोभैश्च मुक्तावैडूर्यशोभनैः ।
किङ्किणीशतसङ्घैश्च वालजालकृतान्तरैः ॥ ५.९४.२० ॥
प्रवाळ आणि मण्यांच्या शोभेने, मोती आणि वैडूर्याच्या सौंदर्याने, शेकडो किंकिणी-गुच्छांनी आणि चवरीच्या जाळ्यांनी सजवलेल्या आतील भागांनी.
5.94.21
कार्तस्वरमयीभिश्च पद्मिनीभिरलङ्कृतः ।
शुशुभे स्यन्दनश्रेष्ठस्तापनीयैश्च पादपैः ॥ ५.९४.२१ ॥
सोन्याच्या कमळसरोवरांनी सजवलेला तो श्रेष्ठ रथ शोभला; तापवलेल्या सोन्याच्या वृक्षांनीही.
5.94.22
व्याघ्रसिंहवराहैश्च गोभिश्च मृगपक्षिभिः ।
ताराभिर्भास्करैश्चापि वारणैश्च हिरण्मयैः ॥ ५.९४.२२ ॥
वाघ, सिंह, वराह यांनी, गायी आणि मृग-पक्ष्यांनी, तारे आणि सूर्यांनी, तसेच सोन्याच्या हत्तींनी.
5.94.23
वज्राङ्कुशविमानैश्च कूबरावृत्तसन्धिषु ।
समुच्छ्रितमहानाभिः स्तनयित्नुमहास्वनः ॥ ५.९४.२३ ॥
वज्र आणि अंकुशाच्या चिन्हांच्या विमानांनी, कूबराभोवती गुंडाळलेल्या सांध्यांनी, उंच मोठ्या नाभींनी आणि गडगडाटासारख्या महान ध्वनीने.
5.94.24
ततो रथेन शुभ्रेण महता किङ्किणीकिना ।
हयोत्तमयुजा शीघ्रमुपातिष्ठत दारुकः ॥ ५.९४.२४ ॥
मग शुभ्र, मोठ्या, किंकिणी-घंटांचा नाद करणाऱ्या रथाला, उत्तम घोड्यांना जुंपलेला, दारुकाने तातडीने जवळ आणले.
5.94.25
तमुपस्थितमाज्ञाय रथं दिव्यं महामनाः ।
महाभ्रघननिर्घोषं सर्वरत्नविभूषितम् ॥ ५.९४.२५ ॥
महामना (कृष्णाने) आपल्याजवळ उभा असलेला तो दिव्य रथ ओळखला; महामेघगर्जनेसारखा ज्याचा घोष होता आणि जो सर्व रत्नांनी अलंकृत होता.
5.94.26
अग्निं प्रदक्षिणं कृत्वा ब्राह्मणांश्च जनार्दनः ।
कौस्तुभं मणिमाबध्य श्रिया परमया ज्वलन् ॥ ५.९४.२६ ॥
जनार्दनाने अग्नीला प्रदक्षिणा घातली आणि ब्राह्मणांनाही (मान दिला); कौस्तुभ मणी धारण करून परम शोभेने तेजस्वी होत.
5.94.27
कुरुभिः संवृतः कृष्णो वृष्णिभिश्चाभिरक्षितः ।
आतिष्ठत रथं शौरिः सर्वयादवनन्दनः ॥ ५.९४.२७ ॥
कुरूंनी वेढलेला, वृष्णींनी रक्षिलेला कृष्ण — सर्व यादवांना आनंद देणारा शौरि — रथावर आरूढ झाला.
5.94.28
अन्वारुरोह दाशार्हं विदुरः सर्वधर्मवित् ।
सर्वप्राणभृतां श्रेष्ठं सर्वबुद्धिमतां वरम् ॥ ५.९४.२८ ॥
सर्वधर्मज्ञ विदुर दाशार्हाच्या (कृष्णाच्या) मागे रथावर चढला — जो सर्व प्राणिमात्रांत श्रेष्ठ आणि सर्व बुद्धिमानांत वरिष्ठ होता.
5.94.29
ततो दुर्योधनः कृष्णं शकुनिश्चापि सौबलः ।
द्वितीयेन रथेनैनमन्वयातां परन्तपम् ॥ ५.९४.२९ ॥
मग दुर्योधन आणि सौबल शकुनी हेही दुसऱ्या रथातून त्या परंतप कृष्णाच्या मागे गेले.
5.94.30
सात्यकिः कृतवर्मा च वृष्णीनां चापरे रथाः ।
पृष्ठतोऽनुययुः कृष्णं गजैरश्वै रथैरपि ॥ ५.९४.३० ॥
सात्यकी आणि कृतवर्मा, वृष्णींचे इतर रथही मागून कृष्णाचा पाठलाग करीत गेले — हत्ती, घोडे व रथांसह.
5.94.31
तेषां हेमपरिष्कारैर्युक्ताः परमवाजिभिः ।
गच्छतां घोषिणश्चित्ररथा राजन्विरेजिरे ॥ ५.९४.३१ ॥
सोन्याच्या अलंकारांनी सजलेले, उत्तम घोड्यांनी जुंपलेले, गर्जणारे विचित्र रथ जात असताना, हे राजन, तेजस्वी दिसले.
5.94.32
संमृष्टसंसिक्तरजः प्रतिपेदे महापथम् ।
राजर्षिचरितं काले कृष्णो धीमाञ्श्रिया ज्वलन् ॥ ५.९४.३२ ॥
धूळ झाडून पाणी शिंपडलेल्या, राजर्षींनी आचरलेल्या त्या महामार्गावर, बुद्धिमान कृष्ण वेळेवर तेजाने झळकत निघाले.
5.94.33
ततः प्रयाते दाशार्हे प्रावाद्यन्तैकपुष्कराः ।
शङ्खाश्च दध्मिरे तत्र वाद्यान्यन्यानि यानि च ॥ ५.९४.३३ ॥
मग दाशार्ह निघाल्यावर तेथे एकमुखी ढोल वाजले, शंख फुंकले गेले आणि इतर जी वाद्ये होती तीही वाजवली गेली.
5.94.34
प्रवीराः सर्वलोकस्य युवानः सिंहविक्रमाः ।
परिवार्य रथं शौरेरगच्छन्त परन्तपाः ॥ ५.९४.३४ ॥
सर्व जगातील श्रेष्ठ वीर, सिंहपराक्रमी तरुण, शत्रूंना तापवणारे योद्धे शूरपुत्राच्या रथाला वेढून चालले.
5.94.35
ततोऽन्ये बहुसाहस्रा विचित्राद्भुतवाससः ।
असिप्रासायुधधराः कृष्णस्यासन्पुरःसराः ॥ ५.९४.३५ ॥
मग विचित्र अद्भुत वस्त्रे परिधान केलेले, तलवार, भाला व इतर शस्त्रे धारण केलेले अनेक हजार लोक कृष्णाच्या पुढे होते.
5.94.36
गजाः पञ्चशतास्तत्र रथाश्चासन्सहस्रशः ।
प्रयान्तमन्वयुर्वीरं दाशार्हमपराजितम् ॥ ५.९४.३६ ॥
तेथे पाचशे हत्ती आणि हजारो रथ होते; ते निघालेल्या अपराजित वीर दाशार्हाच्या मागे गेले.
5.94.37
पुरं कुरूणां संवृत्तं द्रष्टुकामं जनार्दनम् ।
सबालवृद्धं सस्त्रीकं रथ्यागतमरिन्दम ॥ ५.९४.३७ ॥
कौरवांचे नगर जनार्दनाला पाहण्याच्या इच्छेने भरलेले होते; बालक, वृद्ध आणि स्त्रिया सर्व रस्त्यावर आले होते, हे अरिंदमा.
5.94.38
वेदिकामाश्रिताभिश्च समाक्रान्तान्यनेकशः ।
प्रचलन्तीव भारेण योषिद्भिर्भवनान्युत ॥ ५.९४.३८ ॥
ओट्यांवर चढलेल्या स्त्रियांच्या भाराने अनेक इमारती जणू डगमगत होत्या.
5.94.39
स पूज्यमानः कुरुभिः संश्रृण्वन्मधुराः कथाः ।
यथार्हं प्रतिसत्कुर्वन्प्रेक्षमाणः शनैर्ययौ ॥ ५.९४.३९ ॥
कौरवांकडून सन्मानित होत, मधुर गोष्टी ऐकत, यथायोग्य प्रतिसन्मान देत, आजूबाजूला पाहत ते हळूहळू पुढे गेले.
5.94.40
ततः सभां समासाद्य केशवस्यानुयायिनः ।
सशङ्खैर्वेणुनिर्घोषैर्दिशः सर्वा व्यनादयन् ॥ ५.९४.४० ॥
नंतर सभेत पोहोचून केशवाचे अनुयायी शंख आणि वेणूच्या नादांनी सर्व दिशा निनादवू लागले.
5.94.41
ततः सा समितिः सर्वा राज्ञाममिततेजसाम् ।
संप्राकम्पत हर्षेण कृष्णागमनकाङ्क्षया ॥ ५.९४.४१ ॥
तेव्हा कृष्णाच्या आगमनाच्या इच्छेने, अमित तेजस्वी राजांची ती सर्व सभा आनंदाने थरथरली.
5.94.42
ततोऽभ्याशंगते कृष्णे समहृष्यन्नराधिपाः ।
श्रुत्वां तं रथनिर्घोषं पर्जन्यनिनदोपमम् ॥ ५.९४.४२ ॥
कृष्ण जवळ आल्यावर, मेघगर्जनेसारखा त्या रथाचा घोष ऐकून राजे अत्यंत हर्षित झाले.
5.94.43
आसाद्य तु सभाद्वारमृषभः सर्वसात्वताम् ।
अवतीर्य रथाच्छौरिः कैलासशिखरोपमात् ॥ ५.९४.४३ ॥
सभेच्या द्वारी पोहोचून, सर्व सात्वतांमधील वृषभ शौरी कैलासशिखरासारख्या रथातून उतरले.
5.94.44
नवमेघप्रतीकाशां ज्वलन्तीमिव तेजसा ।
महेन्द्रसदनप्रख्यां प्रविवेश सभां ततः ॥ ५.९४.४४ ॥
नव्या मेघासारख्या, तेजाने तळपणाऱ्या, महेंद्राच्या निवासासारख्या त्या सभेत मग ते प्रविष्ट झाले.
5.94.45
पाणौ गृहीत्वा विदुरं सात्यकिं च महायशाः ।
ज्येतींष्यादित्यवद्राजन्कुरून्प्राच्छादयच्छ्रिया ॥ ५.९४.४५ ॥
हे राजा! महायशस्वी कृष्णाने विदुर आणि सात्यकी यांचे हात धरून, सूर्यासारख्या तेजाने कुरूंना आपल्या शोभेने झाकून टाकले.
5.94.46
अग्रतो वासुदेवस्य कर्णदुर्योधनावुभौ ।
कृष्णयः कृतवर्मा चाप्यासन्कृष्णस्य पृष्ठतः ॥ ५.९४.४६ ॥
वासुदेवांच्या पुढे कर्ण आणि दुर्योधन दोघेही होते; कृतवर्मा देखील कृष्णाच्या मागे होते.
5.94.47
धृतराष्ट्रं पुरस्कृत्य भीष्मद्रोणादयस्ततः ।
आसनेभ्योऽचलन्सर्वे पूजयन्तो जनार्दनम् ॥ ५.९४.४७ ॥
धृतराष्ट्राला पुढे करून भीष्म, द्रोण इत्यादी सर्वजण आपापल्या आसनांवरून उठले आणि जनार्दनाचा सन्मान केला.
5.94.48
अभ्यागच्छति दाशार्हे प्रज्ञाचक्षुर्नरेश्वर ।
सहैव द्रोणभीष्माभ्यामुदतिष्ठन्महायशाः ॥ ५.९४.४८ ॥
हे नरेश्वरा! दाशार्ह जवळ येताच, प्रज्ञाचक्षू (धृतराष्ट्र) महायशस्वी द्रोण व भीष्मांसोबत एकदम उठून उभे राहिले.
5.94.49
उत्तिष्ठति महाराजे धृतराष्ट्रे जनेश्वरे ।
तानि राजसहस्राणि समुत्तस्थुः समन्ततः ॥ ५.९४.४९ ॥
जनेश्वर महाराज धृतराष्ट्र उठले तेव्हा हजारो राजे सर्व बाजूंनी उठून उभे राहिले.
5.94.50
आसनं सर्वतोभद्रं जाम्बूनदपरिष्कृतम् ।
कृष्णार्थे कल्पितं तत्र धृतराष्ट्रस्य शासनात् ॥ ५.९४.५० ॥
तेथे धृतराष्ट्राच्या आज्ञेने कृष्णासाठी जांबूनद सुवर्णाने सजवलेले सर्वतोभद्र आसन सिद्ध करण्यात आले.
5.94.51
स्मयमानस्तु राजानं भीष्मद्रोणौ च माधवः ।
अभ्यभाषत धर्मात्मा राज्ञश्चान्यान्यथावयः ॥ ५.९४.५१ ॥
धर्मात्मा माधव हसत राजाशी, भीष्म आणि द्रोणांशी, आणि इतर राजांशी त्यांच्या वयानुसार बोलले.
5.94.52
तत्र केशवमानर्चुः सम्यगभ्यागतं सभाम् ।
राजानः पार्थिवाः सर्वे कुरवश्च जनार्दनम् ॥ ५.९४.५२ ॥
तेथे सभेत योग्य रीतीने आलेल्या केशवाचा सर्व पार्थिव राजांनी आणि कुरूंनी जनार्दनाचा सन्मान केला.
5.94.53
तत्र तिष्ठन्स दाशार्हो राजमध्ये परन्तपः ।
अपश्यदन्तरिक्षस्थानृषीन्परपुरञ्जयः। ॥ ५.९४.५३ ॥
तेथे राजांमध्ये उभे असलेल्या, शत्रूंना तापवणाऱ्या, शत्रुनगरे जिंकणाऱ्या दाशार्हाने आकाशात उभ्या असलेल्या ऋषींना पाहिले.
5.94.54
ततस्तानभिसंप्रेक्ष्य नारदप्रमुखानृषीन् ।
अभ्यभाषत दाशार्हो भीष्मं शान्तनवं शनैः । ॥ ५.९४.५४ ॥
नंतर नारदप्रमुख त्या ऋषींकडे पाहून दाशार्ह शंतनूपुत्र भीष्मांशी हळूच बोलले.
5.94.55
पार्थिवीं समितिं द्रष्टुमृषयोऽभ्यागता नृप ।
निमन्त्र्यन्तामासनैश्च सत्कारेण च भूयसा । ॥ ५.९४.५५ ॥
हे राजा, राजसभा पाहण्यासाठी ऋषी आले आहेत. त्यांना आसने देऊन मोठ्या सत्कारासह आमंत्रित करावे.
5.94.56
नैतेष्वनुपविष्टेषु शक्यं केनचिदासितुम् ।
पूजा प्रयुज्यतामाशु मुनीनां भावितात्मनाम् । ॥ ५.९४.५६ ॥
हे बसल्याशिवाय कोणालाही बसणे शक्य नाही. शुद्धात्मा मुनींची लवकर पूजा करावी.
5.94.57
ऋषीञ्शान्तनवो दृष्ट्वा सभाद्वारमुपस्थितान् ।
त्वरमाणस्ततो भृत्यानासनानीत्यचोदयत् । ॥ ५.९४.५७ ॥
सभेच्या दारात उभे असलेले ऋषी पाहून शंतनुपुत्र त्वरेने सेवकांना 'आसने आणा' असे सांगून प्रेरित करीत म्हणाले.
5.94.58
आसनान्यथ मृष्टानि महान्ति विपुलानि च ।
मणिकाञ्चनचित्राणि समाजह्रुस्ततस्ततः । ॥ ५.९४.५८ ॥
मग घासलेली, मोठी, विस्तीर्ण, मणी आणि सोन्याने नक्षीकाम केलेली आसने सर्वत्रून आणली गेली.
5.94.59
तेषु तत्रोपविष्टेषु गृहीतार्घ्येषु भारत ।
निषसादासने कृष्णो राजानश्च यथासनम् । ॥ ५.९४.५९ ॥
हे भरतवंशा, ते तेथे बसून अर्घ्य स्वीकारल्यावर कृष्ण आसनावर बसले आणि राजेही यथास्थानी बसले.
5.94.60
दुःशासनः सात्यकये ददावासनमुत्तमम् ।
विविंशतिर्ददौ पीठं काञ्चनं कृतवर्मणे । ॥ ५.९४.६० ॥
दुःशासनाने सात्यकीला उत्तम आसन दिले; विविंशतीने कृतवर्म्याला सोन्याचे पीठ दिले.
5.94.61
अविदूरे तु कृष्णस्य कर्णदुर्योधनावुभौ ।
एकासने महात्मानौ निषीदतुरमर्षणौ । ॥ ५.९४.६१ ॥
कृष्णाजवळच कर्ण आणि दुर्योधन दोघेही, ते असहिष्णू महात्मे, एकाच आसनावर बसले.
5.94.62
गान्धारराजः शकुनिर्गान्धारैरभिरक्षितः ।
निषसादासने राजा सहपुत्रो विशांपते । ॥ ५.९४.६२ ॥
गांधारांनी रक्षिलेला गांधारराज शकुनी पुत्रासह आसनावर बसला, हे प्रजापते.
5.94.63
विदुरो मणिपीठे तु शुक्लस्पर्ध्याजिनोत्तरे ।
संस्पृशन्नासनं शौरेर्महामतिरुपाविशत्। ॥ ५.९४.६३ ॥
महामती विदुर पांढऱ्या मऊ हरणाच्या कातड्याने आच्छादलेल्या मणिपीठावर, शौरीच्या (कृष्णाच्या) आसनाला स्पर्श करत बसले.
5.94.64
चिरस्य दृष्ट्वा दाशार्हं राजानः सर्व एव ते ।
अमृतस्येव नातृप्यन्प्रेक्षमाणा जनार्दनम्। ॥ ५.९४.६४ ॥
पुष्कळ काळानंतर दाशार्हाला (कृष्णाला) पाहून ते सर्व राजे अमृतासारख्या जनार्दनाला पाहूनही तृप्त झाले नाहीत.
5.94.65
अतसीपुष्पसङ्काशः पीतवासा जनार्दनः ।
व्यभ्राजत सभामध्ये हेम्नीवोपहितो मणिः ॥ ५.९४.६५ ॥
जवसाच्या फुलासारखा, पिवळे वस्त्र परिधान केलेला जनार्दन सभेच्या मध्यभागी सोन्यात जडलेल्या मण्यासारखा झळकला.
5.94.66
ततस्तूष्णीं सर्वमासीद्गोविन्दगतमानसम् ।
न तत्र कश्चित्किंचिद्वा व्याजहार पुमान्क्वचित् ॥ ५.९४.६६ ॥
तेव्हा सर्वत्र शांतता पसरली, सर्वांची मने गोविंदाकडे लागली होती; तेथे कोणीही कधीच काही बोलले नाही.