மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.94
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.94.1
तथा कथयतोरेव तयोर्बुद्धिमतोस्तदा ।
शिवा नक्षत्रसंपन्ना सा व्यतीयाय शर्वरी ॥ ५.९४.१ ॥
இவ்வாறு அறிவுடைய அவ்விருவரும் பேசிக்கொண்டிருக்கையில், நட்சத்திரங்கள் நிறைந்த அந்த மங்கல இரவு கழிந்தது.
5.94.2
धर्मार्थकामयुक्ताश्च विचित्रार्थपदाक्षराः ।
शृण्वतो विविधा वाचो विदुरस्य महात्मनः ॥ ५.९४.२ ॥
தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகியவற்றோடு கூடிய, பல்வேறு பொருள்கொண்ட சொற்களும் எழுத்துக்களும் நிறைந்த மகாத்மா விதுரரின் பலவகைப் பேச்சுகளை அவர் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.
5.94.3
कथाभिरनुरूपाभी रक्तस्यामिततेजसः ।
अकामस्यैव कृष्णस्य सा व्यतीयाय शर्वरी ॥ ५.९४.३ ॥
அமித தேஜஸ்வியான, பற்றற்ற கிருஷ்ணனுடன், பொருத்தமான கதைகளைப் பேசி, அந்த இரவு கழிந்தது.
5.94.4
ततस्तु स्वरसंपन्ना बहवः सूतमागधाः ।
शङ्खदुन्दुमिनिर्घोषैः केशवं प्रत्यबोधयन् ॥ ५.९४.४ ॥
பின்னர் இனிய குரல் கொண்ட பல சூதர்களும் மாகதர்களும் சங்கு, துந்துபி ஒலிகளுடன் கேசவனை எழுப்பினர்.
5.94.5
तत उत्थाय दाशार्हऋषभः सर्वसात्वताम् ।
सर्वमावश्यकं चक्रे प्रातः कार्यं जनार्दनः ॥ ५.९४.५ ॥
பின்னர் எழுந்த தாசார்ஹர்களில் சிறந்தவரும், எல்லா சாத்வதர்களிலும் உயர்ந்தவருமான ஜனார்தனர் காலைக்குரிய அனைத்து கடமைகளையும் செய்தார்.
5.94.6
कृतोदकानुजप्यः स हुताग्निः समलङ्कृतः ।
ततश्चादित्यमुद्यन्तमुपातिष्ठत माधवः ॥ ५.९४.६ ॥
நீராடி ஜபம் செய்து, அக்னியில் ஆஹுதி அளித்து, அலங்கரிக்கப்பட்டு, பின்னர் மாதவர் உதயமாகும் சூரியனை வழிபட்டார்.
5.94.7
अथ दुर्योधनः कृष्मं शकुनिश्चापि सौबलः ।
सन्ध्यां तिष्ठन्तमभ्येत्य दाशार्हमपराजितम् ॥ ५.९४.७ ॥
பின்னர் துரியோதனனும் சௌபல சகுனியும் மாலை வேளையில் நின்று கொண்டிருந்த வெல்லப்படாத தாசார்ஹ கிருஷ்ணனை அணுகினர்.
5.94.8
आचक्षेतां तु कृष्णस्य धृतराष्ट्रं सभागतम् ।
कुरूश्च भीष्मप्रमुखान्राज्ञः सर्वांश्च पार्थिवान् ॥ ५.९४.८ ॥
அவர்கள் இருவரும் கிருஷ்ணனிடம் சபைக்கு வந்திருந்த திருதராஷ்டிரரையும், பீஷ்மரை முதன்மையாகக் கொண்ட குருக்களையும், எல்லா அரசர்களையும் பற்றிக் கூறினர்.
5.94.9
त्वामर्थयन्ते गोविन्द दिवि शक्रमिवामराः ।
तावभ्यनन्दद्गोविन्दः साम्ना परमवल्गुना ॥ ५.९४.९ ॥
"கோவிந்தா, தேவர்கள் வானில் இந்திரனிடம் வேண்டுவது போல் அவர்கள் உன்னிடம் வேண்டுகின்றனர்." கோவிந்தன் மிக இனிய சொற்களால் அவ்விருவரையும் வரவேற்றான்.
5.94.10
ततो विमल आदित्ये ब्राह्मणेभ्यो जनार्दनः ।
ददौ हिरण्यं वासांसि गाश्चाश्चांश्च परन्तपः ॥ ५.९४.१० ॥
பின்னர் தெளிவான விடியலில் ஜனார்தனன் அந்தணர்களுக்குப் பொன், ஆடைகள், பசுக்கள் மற்றும் குதிரைகளைக் கொடுத்தான், பகைவரை வாட்டுபவனே.
5.94.11
विसृष्टवन्तं रत्नानि दाशार्हमपराजितम् ।
तिष्ठन्तमुपसङ्गम्य ववन्दे सारथिस्तदा ॥ ५.९४.११ ॥
இரத்தினங்களைக் கொடுத்துவிட்டு நின்று கொண்டிருந்த வெல்லப்படாத தாசார்ஹனை அணுகி, அப்போது தேரோட்டி வணங்கினான்.
5.94.12
तस्मै रथवरो युक्तः शुशुभे लोकविश्रुतः ।
वाजिभिः शैब्यसुग्रीवमेघपुष्पबलाहकैः ॥ ५.९४.१२ ॥
அவனுக்காகப் பூட்டப்பட்ட சிறந்த தேர் உலகப் புகழ்பெற்றதாக, சைப்யன், சுக்ரீவன், மேகபுஷ்பன், பலாஹகன் ஆகிய குதிரைகளுடன் பிரகாசித்தது.
5.94.13
शैब्यस्तु शुकपत्राभः सुग्रीवः किंशुकप्रभः ।
मेघपुष्पो मेघवर्णः पाण्डरस्तु बलाहकः ॥ ५.९४.१३ ॥
சைப்யன் கிளியின் இறகு போன்றவன்; சுக்ரீவன் கிம்சுக மலரின் ஒளி கொண்டவன். மேகபுஷ்பன் மேகநிறம் கொண்டவன்; பாண்டரன் வெண்மையானவன்; பலாஹகனும் அவ்வாறே.
5.94.14
दक्षिणं चावहच्छैब्यः सुग्रीवः सव्यतोऽवहत् ।
पृष्ठवाहौ रथस्यास्तां मेघपुष्पबलाहकौ ॥ ५.९४.१४ ॥
சைப்யன் வலப்புறமும் சுக்ரீவன் இடப்புறமும் தேரை இழுத்தனர். தேரின் பின்புற இரு குதிரைகள் மேகபுஷ்பனும் பலாஹகனுமாக இருந்தனர்.
5.94.15
विश्वकर्मकृताऽऽपीडा रत्नजालविभूषिता ।
आश्रिता वै रथे तस्मिन्ध्वजयष्टिरशोभत ॥ ५.९४.१५ ॥
விஷ்வகர்மாவால் செய்யப்பட்ட, ரத்தின வலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மகுடம் அத்தேரில் பொருந்தியிருந்தது; கொடிக்கம்பம் ஒளிர்ந்தது.
5.94.16
वैनतेयः स्थितस्तस्यां प्रभाकरमिव स्पृशन् ।
तस्य सत्ववतः केतौ भुजगारिरशोभत ॥ ५.९४.१६ ॥
வினதையின் மகனான கருடன் அதன்மேல் அமர்ந்து சூரியனைத் தொடுவது போல் இருந்தார். அந்த வலிமையுள்ளவனின் கொடியில் பாம்புகளின் எதிரியான கருடன் ஒளிர்ந்தார்.
5.94.17
तस्य कीर्तिमतस्तेन भास्वरेण विराजता ।
शुशुभे स्यन्दनश्रेष्ठः पतगेन्द्रेण केतुना ॥ ५.९४.१७ ॥
புகழ்பெற்ற அவனது தேர்களில் சிறந்த அத்தேர், ஒளிரும் அந்த பறவைகளின் அரசனான கருடக் கொடியால் பிரகாசித்தது.
5.94.18
रश्मिजालैः पताकाभिः सौवर्णेन च केतुना ।
बभूव स रथश्रेष्ठः कालसूर्य इवोदितः ॥ ५.९४.१८ ॥
ஒளிக்கதிர் வலைகள், கொடிகள், பொன் கொடி ஆகியவற்றால் அந்த உயர்ந்த தேர் உதித்த காலசூரியனைப் போலானது.
5.94.19
पक्षिध्वजवितानैश्च रुक्मजालकृताङ्गणैः ।
दण्डमार्गविभागैश्च सुकृतैर्विश्वकर्मणा ॥ ५.९४.१९ ॥
பறவைக் கொடிகளின் விதானங்களாலும், பொன் வலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட முற்றங்களாலும், தண்டமார்கப் பிரிவுகளாலும், விஸ்வகர்மாவால் நன்கு செய்யப்பட்டவற்றாலும்.
5.94.20
प्रवालमणिशोभैश्च मुक्तावैडूर्यशोभनैः ।
किङ्किणीशतसङ्घैश्च वालजालकृतान्तरैः ॥ ५.९४.२० ॥
பவளம், மணிகளின் ஒளியாலும், முத்து வைடூரியங்களின் அழகாலும், நூற்றுக்கணக்கான கிங்கிணி மணிக் கூட்டங்களாலும், சாமர வலை அமைந்த உட்புறங்களாலும்.
5.94.21
कार्तस्वरमयीभिश्च पद्मिनीभिरलङ्कृतः ।
शुशुभे स्यन्दनश्रेष्ठस्तापनीयैश्च पादपैः ॥ ५.९४.२१ ॥
பொன்னால் ஆன தாமரைக் குளங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தச் சிறந்த தேர் ஒளிர்ந்தது; தங்கத்தால் ஆன மரங்களாலும் ஒளிர்ந்தது.
5.94.22
व्याघ्रसिंहवराहैश्च गोभिश्च मृगपक्षिभिः ।
ताराभिर्भास्करैश्चापि वारणैश्च हिरण्मयैः ॥ ५.९४.२२ ॥
புலி, சிங்கம், பன்றிகளாலும், பசுக்களாலும், மான் பறவைகளாலும், நட்சத்திரங்களாலும், சூரியர்களாலும், பொன் யானைகளாலும்.
5.94.23
वज्राङ्कुशविमानैश्च कूबरावृत्तसन्धिषु ।
समुच्छ्रितमहानाभिः स्तनयित्नुमहास्वनः ॥ ५.९४.२३ ॥
வஜ்ரம், அங்குச சின்னங்கள் கொண்ட விமானங்களாலும், கூபரத்தைச் சுற்றிய இணைப்புகளாலும், உயர்ந்த பெரிய நாபிகளாலும், இடி போன்ற பெரும் முழக்கத்தாலும்.
5.94.24
ततो रथेन शुभ्रेण महता किङ्किणीकिना ।
हयोत्तमयुजा शीघ्रमुपातिष्ठत दारुकः ॥ ५.९४.२४ ॥
பின்னர், மணிகள் ஒலிக்கும் பெரிய வெண்மையான தேரை, சிறந்த குதிரைகள் பூட்டப்பட்டதை, தாருகன் விரைவாக அருகில் கொண்டு வந்தான்.
5.94.25
तमुपस्थितमाज्ञाय रथं दिव्यं महामनाः ।
महाभ्रघननिर्घोषं सर्वरत्नविभूषितम् ॥ ५.९४.२५ ॥
பெரிய மனமுடையவர் தம்மருகில் நின்ற அந்த தெய்வீக ரதத்தை அறிந்தார்; அது பெரும் மேகக் கர்ஜனை போன்ற ஒலியுடையதும் எல்லா ரத்தினங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டதுமாக இருந்தது.
5.94.26
अग्निं प्रदक्षिणं कृत्वा ब्राह्मणांश्च जनार्दनः ।
कौस्तुभं मणिमाबध्य श्रिया परमया ज्वलन् ॥ ५.९४.२६ ॥
ஜனார்தனர் அக்னியை வலமாகச் சுற்றி வந்து, பிராமணர்களையும் வணங்கினார்; கௌஸ்துப மணியை அணிந்து பெரும் ஒளியுடன் பிரகாசித்தார்.
5.94.27
कुरुभिः संवृतः कृष्णो वृष्णिभिश्चाभिरक्षितः ।
आतिष्ठत रथं शौरिः सर्वयादवनन्दनः ॥ ५.९४.२७ ॥
குருக்களால் சூழப்பட்டு, விருஷ்ணிகளால் பாதுகாக்கப்பட்ட கிருஷ்ணர் — அனைத்து யாதவர்களுக்கும் மகிழ்ச்சியளிப்பவரான சௌரி — ரதத்தில் ஏறினார்.
5.94.28
अन्वारुरोह दाशार्हं विदुरः सर्वधर्मवित् ।
सर्वप्राणभृतां श्रेष्ठं सर्वबुद्धिमतां वरम् ॥ ५.९४.२८ ॥
எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்த விதுரர், தாசார்ஹருக்குப் பின்னால் ஏறினார்; அவர் எல்லா உயிர்களிலும் சிறந்தவரும் எல்லா அறிவாளிகளிலும் முதன்மையானவருமாவார்.
5.94.29
ततो दुर्योधनः कृष्णं शकुनिश्चापि सौबलः ।
द्वितीयेन रथेनैनमन्वयातां परन्तपम् ॥ ५.९४.२९ ॥
பிறகு துரியோதனனும் சௌபல சகுனியும் இரண்டாவது ரதத்தில் அந்த பரந்தபரான கிருஷ்ணரைப் பின்தொடர்ந்தனர்.
5.94.30
सात्यकिः कृतवर्मा च वृष्णीनां चापरे रथाः ।
पृष्ठतोऽनुययुः कृष्णं गजैरश्वै रथैरपि ॥ ५.९४.३० ॥
சாத்யகியும் கிருதவர்மனும், விருஷ்ணிகளின் மற்ற ரதங்களும் பின்னால் கிருஷ்ணரைத் தொடர்ந்தன — யானைகளோடும் குதிரைகளோடும் ரதங்களோடும்.
5.94.31
तेषां हेमपरिष्कारैर्युक्ताः परमवाजिभिः ।
गच्छतां घोषिणश्चित्ररथा राजन्विरेजिरे ॥ ५.९४.३१ ॥
பொன் அலங்காரங்களுடன், சிறந்த குதிரைகளால் பூட்டப்பட்ட, முழங்கும் அழகிய தேர்கள் செல்லும்போது, அரசே, ஒளிர்ந்தன.
5.94.32
संमृष्टसंसिक्तरजः प्रतिपेदे महापथम् ।
राजर्षिचरितं काले कृष्णो धीमाञ्श्रिया ज्वलन् ॥ ५.९४.३२ ॥
தூசி துடைக்கப்பட்டு நீர் தெளிக்கப்பட்ட, அரசரிஷிகள் நடந்த அந்தப் பெருஞ்சாலையில், ஞானியான கிருஷ்ணன் ஒளியுடன் உரிய நேரத்தில் சென்றான்.
5.94.33
ततः प्रयाते दाशार्हे प्रावाद्यन्तैकपुष्कराः ।
शङ्खाश्च दध्मिरे तत्र वाद्यान्यन्यानि यानि च ॥ ५.९४.३३ ॥
அப்போது தாசார்ஹர் புறப்பட்டபோது, ஒற்றைமுகப் பறைகள் முழங்கின, சங்குகள் ஊதப்பட்டன, அங்கே மற்ற இசைக்கருவிகளும் இசைக்கப்பட்டன.
5.94.34
प्रवीराः सर्वलोकस्य युवानः सिंहविक्रमाः ।
परिवार्य रथं शौरेरगच्छन्त परन्तपाः ॥ ५.९४.३४ ॥
உலகின் சிறந்த வீரர்களும், சிங்கம் போன்ற வீரமுள்ள இளைஞர்களும், எதிரிகளை வாட்டும் வீரர்களும் சூரனின் மகனின் தேரைச் சூழ்ந்து சென்றனர்.
5.94.35
ततोऽन्ये बहुसाहस्रा विचित्राद्भुतवाससः ।
असिप्रासायुधधराः कृष्णस्यासन्पुरःसराः ॥ ५.९४.३५ ॥
பின்னர் பல்லாயிரம் பேர், விசித்திரமான அற்புத ஆடைகள் அணிந்து, வாள், ஈட்டி, பிற ஆயுதங்கள் ஏந்தி, கிருஷ்ணனுக்கு முன்னால் சென்றனர்.
5.94.36
गजाः पञ्चशतास्तत्र रथाश्चासन्सहस्रशः ।
प्रयान्तमन्वयुर्वीरं दाशार्हमपराजितम् ॥ ५.९४.३६ ॥
அங்கே ஐநூறு யானைகளும், ஆயிரக்கணக்கான தேர்களும் இருந்தன; அவை புறப்பட்ட தோற்கடிக்கப்படாத வீரத் தாசார்ஹரைப் பின்தொடர்ந்தன.
5.94.37
पुरं कुरूणां संवृत्तं द्रष्टुकामं जनार्दनम् ।
सबालवृद्धं सस्त्रीकं रथ्यागतमरिन्दम ॥ ५.९४.३७ ॥
குருக்களின் நகரம் ஜனார்த்தனனைக் காண விரும்பி நிறைந்திருந்தது; சிறுவர், முதியோர், பெண்டிர் அனைவரும் தெருக்களுக்கு வந்திருந்தனர், ஓ அரிந்தமா.
5.94.38
वेदिकामाश्रिताभिश्च समाक्रान्तान्यनेकशः ।
प्रचलन्तीव भारेण योषिद्भिर्भवनान्युत ॥ ५.९४.३८ ॥
மேடைகளில் ஏறிய பெண்டிரால் நிரம்பி, பல இடங்களில் வீடுகள் பாரத்தால் அசைவது போலத் தோன்றின.
5.94.39
स पूज्यमानः कुरुभिः संश्रृण्वन्मधुराः कथाः ।
यथार्हं प्रतिसत्कुर्वन्प्रेक्षमाणः शनैर्ययौ ॥ ५.९४.३९ ॥
குருக்களால் போற்றப்பட்டு, இனிய உரையாடல்களைக் கேட்டுக்கொண்டு, தகுதிக்கேற்ப மரியாதை செலுத்திப் பார்த்தவாறே அவர் மெல்லச் சென்றார்.
5.94.40
ततः सभां समासाद्य केशवस्यानुयायिनः ।
सशङ्खैर्वेणुनिर्घोषैर्दिशः सर्वा व्यनादयन् ॥ ५.९४.४० ॥
பின்னர் சபையை அடைந்து, கேசவனைப் பின்தொடர்ந்தோர் சங்குகளும் குழல் ஓசைகளுமாகச் சகல திசைகளையும் ஒலிக்கச் செய்தனர்.
5.94.41
ततः सा समितिः सर्वा राज्ञाममिततेजसाम् ।
संप्राकम्पत हर्षेण कृष्णागमनकाङ्क्षया ॥ ५.९४.४१ ॥
அப்போது கிருஷ்ணனின் வருகையை விரும்பி, மகத்தான தேஜஸ் கொண்ட அரசர்களின் அந்தச் சபை முழுவதும் மகிழ்ச்சியால் அதிர்ந்தது.
5.94.42
ततोऽभ्याशंगते कृष्णे समहृष्यन्नराधिपाः ।
श्रुत्वां तं रथनिर्घोषं पर्जन्यनिनदोपमम् ॥ ५.९४.४२ ॥
கிருஷ்ணன் அருகில் வந்தபோது, மேகக் கர்ஜனையைப் போன்ற அந்த ரதத்தின் ஒலியைக் கேட்டு அரசர்கள் பெரிதும் மகிழ்ந்தனர்.
5.94.43
आसाद्य तु सभाद्वारमृषभः सर्वसात्वताम् ।
अवतीर्य रथाच्छौरिः कैलासशिखरोपमात् ॥ ५.९४.४३ ॥
சபையின் வாசலை அடைந்து, சாத்வதர்களில் காளையான சௌரி, கைலாச சிகரம் போன்ற தன் தேரிலிருந்து இறங்கினார்.
5.94.44
नवमेघप्रतीकाशां ज्वलन्तीमिव तेजसा ।
महेन्द्रसदनप्रख्यां प्रविवेश सभां ततः ॥ ५.९४.४४ ॥
புதிய மேகம் போலவும், ஒளியால் ஜொலிக்கும் தீ போலவும், மகேந்திரனின் மாளிகை போன்றதுமான அந்த சபையில் பின்னர் அவர் நுழைந்தார்.
5.94.45
पाणौ गृहीत्वा विदुरं सात्यकिं च महायशाः ।
ज्येतींष्यादित्यवद्राजन्कुरून्प्राच्छादयच्छ्रिया ॥ ५.९४.४५ ॥
அரசே! மகாயசஸ்வியான கிருஷ்ணர் விதுரரையும் சாத்யகியையும் கைபிடித்து, சூரியனைப் போன்ற ஒளிகளால் குருக்களை தம் சோபையால் மூடினார்.
5.94.46
अग्रतो वासुदेवस्य कर्णदुर्योधनावुभौ ।
कृष्णयः कृतवर्मा चाप्यासन्कृष्णस्य पृष्ठतः ॥ ५.९४.४६ ॥
வாசுதேவருக்கு முன்னால் கர்ணனும் துரியோதனனும் இருவரும் இருந்தனர்; கிருதவர்மாவும் கிருஷ்ணருக்குப் பின்னால் இருந்தார்.
5.94.47
धृतराष्ट्रं पुरस्कृत्य भीष्मद्रोणादयस्ततः ।
आसनेभ्योऽचलन्सर्वे पूजयन्तो जनार्दनम् ॥ ५.९४.४७ ॥
திருதராஷ்டிரரை முன்னிறுத்தி, பீஷ்மர், துரோணர் முதலானோர் அனைவரும் தங்கள் ஆசனங்களிலிருந்து எழுந்து ஜனார்த்தனரை வணங்கினர்.
5.94.48
अभ्यागच्छति दाशार्हे प्रज्ञाचक्षुर्नरेश्वर ।
सहैव द्रोणभीष्माभ्यामुदतिष्ठन्महायशाः ॥ ५.९४.४८ ॥
அரசே! தாசார்ஹர் நெருங்கி வந்ததும், பிரக்ஞாசக்ஷு (திருதராஷ்டிரர்) மகாயசஸ்வியான துரோணர், பீஷ்மருடன் சேர்ந்தே எழுந்தார்.
5.94.49
उत्तिष्ठति महाराजे धृतराष्ट्रे जनेश्वरे ।
तानि राजसहस्राणि समुत्तस्थुः समन्ततः ॥ ५.९४.४९ ॥
மக்களின் தலைவரான மகாராஜா திருதராஷ்டிரர் எழுந்தபோது, ஆயிரக்கணக்கான அரசர்கள் நாற்புறமும் எழுந்தனர்.
5.94.50
आसनं सर्वतोभद्रं जाम्बूनदपरिष्कृतम् ।
कृष्णार्थे कल्पितं तत्र धृतराष्ट्रस्य शासनात् ॥ ५.९४.५० ॥
அங்கே திருதராஷ்டிரரின் கட்டளைப்படி கிருஷ்ணருக்காக ஜாம்பூநத பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சர்வதோபத்ர ஆசனம் அமைக்கப்பட்டது.
5.94.51
स्मयमानस्तु राजानं भीष्मद्रोणौ च माधवः ।
अभ्यभाषत धर्मात्मा राज्ञश्चान्यान्यथावयः ॥ ५.९४.५१ ॥
தர்மாத்மாவான மாதவர் புன்னகைத்தவாறு அரசனிடமும், பீஷ்மரிடமும் துரோணரிடமும், மற்ற அரசர்களிடமும் அவர்களின் வயதுக்கேற்ப பேசினார்.
5.94.52
तत्र केशवमानर्चुः सम्यगभ्यागतं सभाम् ।
राजानः पार्थिवाः सर्वे कुरवश्च जनार्दनम् ॥ ५.९४.५२ ॥
அங்கே சபைக்கு முறையாக வந்த கேசவரை, பூமியின் அரசர்களும் அனைத்து குருக்களும் ஜனார்த்தனரை மதித்து வணங்கினர்.
5.94.53
तत्र तिष्ठन्स दाशार्हो राजमध्ये परन्तपः ।
अपश्यदन्तरिक्षस्थानृषीन्परपुरञ्जयः। ॥ ५.९४.५३ ॥
அங்கே அரசர்களின் நடுவே நின்றிருந்த, பகைவரைச் சுடும், பகை நகரங்களை வென்ற தாசார்ஹர், ஆகாயத்தில் நின்ற ரிஷிகளைக் கண்டார்.
5.94.54
ततस्तानभिसंप्रेक्ष्य नारदप्रमुखानृषीन् ।
अभ्यभाषत दाशार्हो भीष्मं शान्तनवं शनैः । ॥ ५.९४.५४ ॥
பின்னர் நாரதர் தலைமையிலான அந்த ரிஷிகளை நோக்கி, தாசார்ஹர் சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மரிடம் மெல்ல பேசினார்.
5.94.55
पार्थिवीं समितिं द्रष्टुमृषयोऽभ्यागता नृप ।
निमन्त्र्यन्तामासनैश्च सत्कारेण च भूयसा । ॥ ५.९४.५५ ॥
அரசே, அரச சபையைக் காண முனிவர்கள் வந்திருக்கிறார்கள். அவர்களை ஆசனங்களுடன் அழைத்து மிகுந்த மரியாதையுடன் உபசரிக்கட்டும்.
5.94.56
नैतेष्वनुपविष्टेषु शक्यं केनचिदासितुम् ।
पूजा प्रयुज्यतामाशु मुनीनां भावितात्मनाम् । ॥ ५.९४.५६ ॥
இவர்கள் அமராமல் யாரும் அமர இயலாது. தூய உள்ளம் கொண்ட முனிவர்களுக்கு விரைவில் பூஜை செய்யப்படட்டும்.
5.94.57
ऋषीञ्शान्तनवो दृष्ट्वा सभाद्वारमुपस्थितान् ।
त्वरमाणस्ततो भृत्यानासनानीत्यचोदयत् । ॥ ५.९४.५७ ॥
சபை வாயிலில் நின்றிருந்த முனிவர்களைக் கண்ட சாந்தனுவின் மகன் விரைந்து, 'ஆசனங்களைக் கொண்டு வாருங்கள்' என்று ஏவலர்களைத் தூண்டினார்.
5.94.58
आसनान्यथ मृष्टानि महान्ति विपुलानि च ।
मणिकाञ्चनचित्राणि समाजह्रुस्ततस्ततः । ॥ ५.९४.५८ ॥
பின்னர் மெருகூட்டப்பட்ட, பெரிய, அகன்ற, மணியும் பொன்னும் பதித்த அழகிய ஆசனங்கள் பல இடங்களிலிருந்தும் கொண்டுவரப்பட்டன.
5.94.59
तेषु तत्रोपविष्टेषु गृहीतार्घ्येषु भारत ।
निषसादासने कृष्णो राजानश्च यथासनम् । ॥ ५.९४.५९ ॥
பாரதா, அவர்கள் அங்கு அமர்ந்து அர்க்கியம் பெற்ற பின், கிருஷ்ணர் ஆசனத்தில் அமர்ந்தார்; அரசர்களும் தத்தம் ஆசனங்களில் அமர்ந்தனர்.
5.94.60
दुःशासनः सात्यकये ददावासनमुत्तमम् ।
विविंशतिर्ददौ पीठं काञ्चनं कृतवर्मणे । ॥ ५.९४.६० ॥
துச்சாசனன் சாத்யகிக்கு உயர்ந்த ஆசனத்தையும், விவிம்சதி கிருதவர்மனுக்கு பொன் பீடத்தையும் கொடுத்தார்.
5.94.61
अविदूरे तु कृष्णस्य कर्णदुर्योधनावुभौ ।
एकासने महात्मानौ निषीदतुरमर्षणौ । ॥ ५.९४.६१ ॥
கிருஷ்ணனுக்கு அருகில் கர்ணனும் துரியோதனனும் இருவரும், பொறுமையற்ற அந்த மகாத்மாக்கள், ஒரே ஆசனத்தில் அமர்ந்தனர்.
5.94.62
गान्धारराजः शकुनिर्गान्धारैरभिरक्षितः ।
निषसादासने राजा सहपुत्रो विशांपते । ॥ ५.९४.६२ ॥
கந்தாரர்களால் காக்கப்பட்ட கந்தார மன்னன் சகுனி, தன் மகனுடன் ஆசனத்தில் அமர்ந்தான், மக்கள் தலைவனே.
5.94.63
विदुरो मणिपीठे तु शुक्लस्पर्ध्याजिनोत्तरे ।
संस्पृशन्नासनं शौरेर्महामतिरुपाविशत्। ॥ ५.९४.६३ ॥
மகாமதி விதுரர் வெண்மையான மென்மையான மான்தோலின் மேல் அமைந்த மணிபீடத்தில், சௌரியின் (கிருஷ்ணனின்) ஆசனத்தைத் தொட்டபடி அமர்ந்தார்.
5.94.64
चिरस्य दृष्ट्वा दाशार्हं राजानः सर्व एव ते ।
अमृतस्येव नातृप्यन्प्रेक्षमाणा जनार्दनम्। ॥ ५.९४.६४ ॥
நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு தாசார்ஹனைக் (கிருஷ்ணனைக்) கண்டு, அந்த அரசர்கள் அனைவரும் அமிர்தத்தைப் போன்ற ஜனார்தனனைப் பார்த்துக்கொண்டே திருப்தியடையவில்லை.
5.94.65
अतसीपुष्पसङ्काशः पीतवासा जनार्दनः ।
व्यभ्राजत सभामध्ये हेम्नीवोपहितो मणिः ॥ ५.९४.६५ ॥
ஆளி மலரின் நிறம் கொண்ட, மஞ்சள் ஆடை அணிந்த ஜனார்தனன் சபையின் நடுவில், பொன்னில் பதிக்கப்பட்ட மணியைப் போல் ஒளிர்ந்தான்.
5.94.66
ततस्तूष्णीं सर्वमासीद्गोविन्दगतमानसम् ।
न तत्र कश्चित्किंचिद्वा व्याजहार पुमान्क्वचित् ॥ ५.९४.६६ ॥
அப்போது அனைத்தும் அமைதியாயிற்று, அனைவரின் மனமும் கோவிந்தனிடம் நிலைத்திருந்தது; அங்கு எவரும் எதையும் எப்போதும் பேசவில்லை.