Mahābhārata · Adhyāya 5.94
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.94.1
तथा कथयतोरेव तयोर्बुद्धिमतोस्तदा ।
शिवा नक्षत्रसंपन्ना सा व्यतीयाय शर्वरी ॥ ५.९४.१ ॥
Während die beiden Weisen so sprachen, verging jene glückverheißende, sternenreiche Nacht.
5.94.2
धर्मार्थकामयुक्ताश्च विचित्रार्थपदाक्षराः ।
शृण्वतो विविधा वाचो विदुरस्य महात्मनः ॥ ५.९४.२ ॥
Er hörte die vielfältigen Reden des großherzigen Vidura, verbunden mit Dharma, Reichtum und Begierde, mit Worten und Silben von mannigfachem Sinn.
5.94.3
कथाभिरनुरूपाभी रक्तस्यामिततेजसः ।
अकामस्यैव कृष्णस्य सा व्यतीयाय शर्वरी ॥ ५.९४.३ ॥
Mit passenden Erzählungen mit Kṛṣṇa, dem Unermesslichen an Glanz, dem Hingegebenen und dem Begierdelosen, verging jene Nacht.
5.94.4
ततस्तु स्वरसंपन्ना बहवः सूतमागधाः ।
शङ्खदुन्दुमिनिर्घोषैः केशवं प्रत्यबोधयन् ॥ ५.९४.४ ॥
Da weckten viele Sūtas und Māgadhas mit wohlklingender Stimme Keśava mit dem Dröhnen von Muscheln und Pauken.
5.94.5
तत उत्थाय दाशार्हऋषभः सर्वसात्वताम् ।
सर्वमावश्यकं चक्रे प्रातः कार्यं जनार्दनः ॥ ५.९४.५ ॥
Da erhob sich Janārdana, der Stier der Dāśārhas, der Erste aller Sātvatas, und verrichtete alle nötigen Pflichten des Morgens.
5.94.6
कृतोदकानुजप्यः स हुताग्निः समलङ्कृतः ।
ततश्चादित्यमुद्यन्तमुपातिष्ठत माधवः ॥ ५.९४.६ ॥
Nachdem er das Wasseropfer vollzogen und sein Japa rezitiert hatte, nachdem er Opfer ins Feuer gegeben und sich geschmückt hatte, verehrte Mādhava dann die aufgehende Sonne.
5.94.7
अथ दुर्योधनः कृष्मं शकुनिश्चापि सौबलः ।
सन्ध्यां तिष्ठन्तमभ्येत्य दाशार्हमपराजितम् ॥ ५.९४.७ ॥
Dann traten Duryodhana und auch Śakuni, der Sohn des Subala, zu Dāśārha, dem unbesiegten Kṛṣṇa, der in der Dämmerung stand.
5.94.8
आचक्षेतां तु कृष्णस्य धृतराष्ट्रं सभागतम् ।
कुरूश्च भीष्मप्रमुखान्राज्ञः सर्वांश्च पार्थिवान् ॥ ५.९४.८ ॥
Die beiden berichteten Kṛṣṇa von Dhṛtarāṣṭra, der zur Versammlung gekommen war, von den Kuru unter Führung Bhīṣmas und von allen Königen und Herrschern der Erde.
5.94.9
त्वामर्थयन्ते गोविन्द दिवि शक्रमिवामराः ।
तावभ्यनन्दद्गोविन्दः साम्ना परमवल्गुना ॥ ५.९४.९ ॥
"Govinda, wie die Unsterblichen Indra im Himmel anflehen, so flehen sie dich an." Govinda empfing die beiden mit den sanftesten Worten.
5.94.10
ततो विमल आदित्ये ब्राह्मणेभ्यो जनार्दनः ।
ददौ हिरण्यं वासांसि गाश्चाश्चांश्च परन्तपः ॥ ५.९४.१० ॥
Dann gab Janārdana bei klarem Sonnenaufgang den Brahmanen Gold, Gewänder, Kühe und Pferde, o Feindverbrenner.
5.94.11
विसृष्टवन्तं रत्नानि दाशार्हमपराजितम् ।
तिष्ठन्तमुपसङ्गम्य ववन्दे सारथिस्तदा ॥ ५.९४.११ ॥
Der Wagenlenker trat zu dem unbesiegten Dāśārha, der nach der Verteilung der Juwelen stand, und verneigte sich dann vor ihm.
5.94.12
तस्मै रथवरो युक्तः शुशुभे लोकविश्रुतः ।
वाजिभिः शैब्यसुग्रीवमेघपुष्पबलाहकैः ॥ ५.९४.१२ ॥
Für ihn war ein hervorragender, in den Welten berühmter Wagen angespannt, der mit den Pferden Śaibya, Sugrīva, Meghapuṣpa und Balāhaka leuchtete.
5.94.13
शैब्यस्तु शुकपत्राभः सुग्रीवः किंशुकप्रभः ।
मेघपुष्पो मेघवर्णः पाण्डरस्तु बलाहकः ॥ ५.९४.१३ ॥
Śaibya glich einer Papageienfeder, Sugrīva hatte den Glanz der Kiṃśuka-Blüte. Megha-puṣpa war wolkenfarben, und der blasse Balāhaka war weiß.
5.94.14
दक्षिणं चावहच्छैब्यः सुग्रीवः सव्यतोऽवहत् ।
पृष्ठवाहौ रथस्यास्तां मेघपुष्पबलाहकौ ॥ ५.९४.१४ ॥
Śaibya zog rechts, Sugrīva links. Die beiden hinteren Pferde des Wagens waren Megha-puṣpa und Balāhaka.
5.94.15
विश्वकर्मकृताऽऽपीडा रत्नजालविभूषिता ।
आश्रिता वै रथे तस्मिन्ध्वजयष्टिरशोभत ॥ ५.९४.१५ ॥
Von Viśvakarman geschaffen und mit einem Netz aus Juwelen geschmückt, ruhte der Aufsatz auf jenem Wagen, und der Fahnenstab erstrahlte.
5.94.16
वैनतेयः स्थितस्तस्यां प्रभाकरमिव स्पृशन् ।
तस्य सत्ववतः केतौ भुजगारिरशोभत ॥ ५.९४.१६ ॥
Garuḍa, der Sohn der Vinatā, saß darauf, als berühre er die Sonne; auf dem Banner dieses Mächtigen strahlte der Feind der Schlangen.
5.94.17
तस्य कीर्तिमतस्तेन भास्वरेण विराजता ।
शुशुभे स्यन्दनश्रेष्ठः पतगेन्द्रेण केतुना ॥ ५.९४.१७ ॥
Der beste aller Wagen dieses Berühmten erstrahlte durch jenen leuchtenden Vogelkönig, das Banner Garuḍas.
5.94.18
रश्मिजालैः पताकाभिः सौवर्णेन च केतुना ।
बभूव स रथश्रेष्ठः कालसूर्य इवोदितः ॥ ५.९४.१८ ॥
Mit seinen Netzen von Strahlen, seinen Bannern und dem goldenen Feldzeichen wurde jener beste Wagen wie die aufgegangene Zeitsonne.
5.94.19
पक्षिध्वजवितानैश्च रुक्मजालकृताङ्गणैः ।
दण्डमार्गविभागैश्च सुकृतैर्विश्वकर्मणा ॥ ५.९४.१९ ॥
Mit Baldachinen aus Vogelbannern, mit Höfen, geschmückt mit goldenen Netzen, mit den Abteilungen seiner Stangenwege, alles von Viśvakarman trefflich gefertigt.
5.94.20
प्रवालमणिशोभैश्च मुक्तावैडूर्यशोभनैः ।
किङ्किणीशतसङ्घैश्च वालजालकृतान्तरैः ॥ ५.९४.२० ॥
Strahlend von Korallen und Edelsteinen, prächtig mit Perlen und Lapislazuli, mit Hunderten von Glöckchengruppen, seine Innenräume aus Yakschwanz-Netzen.
5.94.21
कार्तस्वरमयीभिश्च पद्मिनीभिरलङ्कृतः ।
शुशुभे स्यन्दनश्रेष्ठस्तापनीयैश्च पादपैः ॥ ५.९४.२१ ॥
Jener vorzügliche Wagen strahlte, geschmückt mit goldenen Lotusteichen und Bäumen aus geläutertem Gold.
5.94.22
व्याघ्रसिंहवराहैश्च गोभिश्च मृगपक्षिभिः ।
ताराभिर्भास्करैश्चापि वारणैश्च हिरण्मयैः ॥ ५.९४.२२ ॥
Mit Tigern, Löwen und Ebern, mit Kühen, Hirschen und Vögeln, auch mit Sternen und Sonnen, und mit goldenen Elefanten.
5.94.23
वज्राङ्कुशविमानैश्च कूबरावृत्तसन्धिषु ।
समुच्छ्रितमहानाभिः स्तनयित्नुमहास्वनः ॥ ५.९४.२३ ॥
Mit Wagenkästen, gezeichnet mit Donnerkeil und Stachelstab, mit um die Deichsel gewundenen Fugen, mit großen erhobenen Naben und mächtigem donnerähnlichem Dröhnen.
5.94.24
ततो रथेन शुभ्रेण महता किङ्किणीकिना ।
हयोत्तमयुजा शीघ्रमुपातिष्ठत दारुकः ॥ ५.९४.२४ ॥
Dann brachte Dāruka eilig den hellen, großen Wagen heran, der mit Glöckchen klirrte und vor die besten Pferde gespannt war.
5.94.25
तमुपस्थितमाज्ञाय रथं दिव्यं महामनाः ।
महाभ्रघननिर्घोषं सर्वरत्नविभूषितम् ॥ ५.९४.२५ ॥
Der Großmütige erkannte den göttlichen Wagen, der neben ihm stand, dessen Donnern wie das Grollen einer großen Wolke war und der mit allen Juwelen geschmückt war.
5.94.26
अग्निं प्रदक्षिणं कृत्वा ब्राह्मणांश्च जनार्दनः ।
कौस्तुभं मणिमाबध्य श्रिया परमया ज्वलन् ॥ ५.९४.२६ ॥
Janārdana umschritt das heilige Feuer rechtsherum und ehrte die Brahmanen; dann legte er das Juwel Kaustubha an, leuchtend in höchster Pracht.
5.94.27
कुरुभिः संवृतः कृष्णो वृष्णिभिश्चाभिरक्षितः ।
आतिष्ठत रथं शौरिः सर्वयादवनन्दनः ॥ ५.९४.२७ ॥
Von den Kuru umgeben und von den Vṛṣṇi beschützt, bestieg Kṛṣṇa, der Nachkomme Śūras, die Wonne aller Yādava, den Wagen.
5.94.28
अन्वारुरोह दाशार्हं विदुरः सर्वधर्मवित् ।
सर्वप्राणभृतां श्रेष्ठं सर्वबुद्धिमतां वरम् ॥ ५.९४.२८ ॥
Vidura, der Kenner aller Dharmas, bestieg hinter dem Dāśārha (Kṛṣṇa) den Wagen — den Besten aller Lebewesen, den Ersten aller Weisen.
5.94.29
ततो दुर्योधनः कृष्णं शकुनिश्चापि सौबलः ।
द्वितीयेन रथेनैनमन्वयातां परन्तपम् ॥ ५.९४.२९ ॥
Da folgten Duryodhana und Śakuni, der Sohn Subalas, ebenfalls Kṛṣṇa, dem Feindebezwinger, auf einem zweiten Wagen.
5.94.30
सात्यकिः कृतवर्मा च वृष्णीनां चापरे रथाः ।
पृष्ठतोऽनुययुः कृष्णं गजैरश्वै रथैरपि ॥ ५.९४.३० ॥
Sātyaki und Kṛtavarman sowie die übrigen Wagen der Vṛṣṇi folgten Kṛṣṇa von hinten, mit Elefanten, Pferden und Wagen.
5.94.31
तेषां हेमपरिष्कारैर्युक्ताः परमवाजिभिः ।
गच्छतां घोषिणश्चित्ररथा राजन्विरेजिरे ॥ ५.९४.३१ ॥
Mit vortrefflichen Pferden bespannt und mit Gold geschmückt, glänzten ihre dröhnenden, prächtigen Wagen, o König, als sie dahinzogen.
5.94.32
संमृष्टसंसिक्तरजः प्रतिपेदे महापथम् ।
राजर्षिचरितं काले कृष्णो धीमाञ्श्रिया ज्वलन् ॥ ५.९४.३२ ॥
Auf jene große Straße, vom Staub gefegt und besprengt, von königlichen Weisen begangen, betrat der weise Kṛṣṇa zur rechten Zeit, strahlend vor Glanz, den Weg.
5.94.33
ततः प्रयाते दाशार्हे प्रावाद्यन्तैकपुष्कराः ।
शङ्खाश्च दध्मिरे तत्र वाद्यान्यन्यानि यानि च ॥ ५.९४.३३ ॥
Als der Dāśārha aufbrach, ertönten dort einfellige Trommeln, Muscheltrompeten erklangen, und die übrigen Instrumente, die dort waren, wurden gespielt.
5.94.34
प्रवीराः सर्वलोकस्य युवानः सिंहविक्रमाः ।
परिवार्य रथं शौरेरगच्छन्त परन्तपाः ॥ ५.९४.३४ ॥
Die tapfersten Helden der ganzen Welt, junge Männer von löwenhafter Kühnheit, Peiniger der Feinde, zogen den Wagen des Śūra-Sohnes umringend dahin.
5.94.35
ततोऽन्ये बहुसाहस्रा विचित्राद्भुतवाससः ।
असिप्रासायुधधराः कृष्णस्यासन्पुरःसराः ॥ ५.९४.३५ ॥
Dann waren viele tausend andere, in wunderbar bunte Gewänder gekleidet, Schwerter, Lanzen und andere Waffen tragend, vor Kṛṣṇa.
5.94.36
गजाः पञ्चशतास्तत्र रथाश्चासन्सहस्रशः ।
प्रयान्तमन्वयुर्वीरं दाशार्हमपराजितम् ॥ ५.९४.३६ ॥
Dort waren fünfhundert Elefanten und tausende Wagen, die dem aufbrechenden, unbesiegten Helden, dem Dāśārha, folgten.
5.94.37
पुरं कुरूणां संवृत्तं द्रष्टुकामं जनार्दनम् ।
सबालवृद्धं सस्त्रीकं रथ्यागतमरिन्दम ॥ ५.९४.३७ ॥
Die Stadt der Kurus, erfüllt vom Wunsch, Janārdana zu sehen, mit Kindern, Alten und Frauen, war auf die Straßen getreten, o Bezwinger der Feinde.
5.94.38
वेदिकामाश्रिताभिश्च समाक्रान्तान्यनेकशः ।
प्रचलन्तीव भारेण योषिद्भिर्भवनान्युत ॥ ५.९४.३८ ॥
Und viele Häuser, an vielen Stellen überfüllt von Frauen, die auf die Plattformen gestiegen waren, schienen unter der Last zu zittern.
5.94.39
स पूज्यमानः कुरुभिः संश्रृण्वन्मधुराः कथाः ।
यथार्हं प्रतिसत्कुर्वन्प्रेक्षमाणः शनैर्ययौ ॥ ५.९४.३९ ॥
Von den Kurus geehrt, süße Worte hörend, den Respekt gebührend erwidernd, um sich blickend, zog er langsam weiter.
5.94.40
ततः सभां समासाद्य केशवस्यानुयायिनः ।
सशङ्खैर्वेणुनिर्घोषैर्दिशः सर्वा व्यनादयन् ॥ ५.९४.४० ॥
Dann, als sie den Versammlungssaal erreichten, ließen Keśavas Gefolgsleute alle Richtungen von Muschelhörnern und Flötenklang widerhallen.
5.94.41
ततः सा समितिः सर्वा राज्ञाममिततेजसाम् ।
संप्राकम्पत हर्षेण कृष्णागमनकाङ्क्षया ॥ ५.९४.४१ ॥
Da erbebte die ganze Versammlung der Könige von unermesslicher Pracht vor Freude, aus Sehnsucht nach Kṛṣṇas Ankunft.
5.94.42
ततोऽभ्याशंगते कृष्णे समहृष्यन्नराधिपाः ।
श्रुत्वां तं रथनिर्घोषं पर्जन्यनिनदोपमम् ॥ ५.९४.४२ ॥
Als Kṛṣṇa nahe kam, freuten sich die Herren der Menschen sehr, als sie das Rollen jenes Wagens hörten, gleich dem Donner einer Regenwolke.
5.94.43
आसाद्य तु सभाद्वारमृषभः सर्वसात्वताम् ।
अवतीर्य रथाच्छौरिः कैलासशिखरोपमात् ॥ ५.९४.४३ ॥
Am Tor der Versammlungshalle angekommen, stieg Śauri, der Stier aller Sātvata, von seinem Wagen herab, der dem Gipfel des Kailāsa glich.
5.94.44
नवमेघप्रतीकाशां ज्वलन्तीमिव तेजसा ।
महेन्द्रसदनप्रख्यां प्रविवेश सभां ततः ॥ ५.९४.४४ ॥
Dann betrat er jene Versammlungshalle, die einer neuen Wolke glich, von Glanz erstrahlend und dem Palast des großen Indra ähnlich.
5.94.45
पाणौ गृहीत्वा विदुरं सात्यकिं च महायशाः ।
ज्येतींष्यादित्यवद्राजन्कुरून्प्राच्छादयच्छ्रिया ॥ ५.९४.४५ ॥
Vidura und Sātyaki bei der Hand haltend, überstrahlte der ruhmreiche, o König, die Kuru mit seinem Glanz wie das Licht der Sonne.
5.94.46
अग्रतो वासुदेवस्य कर्णदुर्योधनावुभौ ।
कृष्णयः कृतवर्मा चाप्यासन्कृष्णस्य पृष्ठतः ॥ ५.९४.४६ ॥
Vor Vāsudeva standen sowohl Karṇa als auch Duryodhana, und Kṛtavarman befand sich ebenfalls hinter Kṛṣṇa.
5.94.47
धृतराष्ट्रं पुरस्कृत्य भीष्मद्रोणादयस्ततः ।
आसनेभ्योऽचलन्सर्वे पूजयन्तो जनार्दनम् ॥ ५.९४.४७ ॥
Dhṛtarāṣṭra voranstellend, erhoben sich Bhīṣma, Droṇa und die anderen alle von ihren Sitzen und ehrten Janārdana.
5.94.48
अभ्यागच्छति दाशार्हे प्रज्ञाचक्षुर्नरेश्वर ।
सहैव द्रोणभीष्माभ्यामुदतिष्ठन्महायशाः ॥ ५.९४.४८ ॥
Als der Dāśārha herankam, o Herr der Menschen, erhob sich der Blinde (Dhṛtarāṣṭra) zugleich mit Droṇa und Bhīṣma, den Ruhmreichen.
5.94.49
उत्तिष्ठति महाराजे धृतराष्ट्रे जनेश्वरे ।
तानि राजसहस्राणि समुत्तस्थुः समन्ततः ॥ ५.९४.४९ ॥
Als der große König Dhṛtarāṣṭra, der Herr der Menschen, sich erhob, erhoben sich ringsum Tausende von Königen.
5.94.50
आसनं सर्वतोभद्रं जाम्बूनदपरिष्कृतम् ।
कृष्णार्थे कल्पितं तत्र धृतराष्ट्रस्य शासनात् ॥ ५.९४.५० ॥
Dort wurde auf Befehl Dhṛtarāṣṭras ein mit Jāmbūnada-Gold geschmückter Sarvatobhadra-Sitz für Kṛṣṇa bereitet.
5.94.51
स्मयमानस्तु राजानं भीष्मद्रोणौ च माधवः ।
अभ्यभाषत धर्मात्मा राज्ञश्चान्यान्यथावयः ॥ ५.९४.५१ ॥
Mādhava, der Rechtschaffene, lächelnd, sprach zum König, zu Bhīṣma und Droṇa und zu den anderen Königen, je nach ihrem Alter.
5.94.52
तत्र केशवमानर्चुः सम्यगभ्यागतं सभाम् ।
राजानः पार्थिवाः सर्वे कुरवश्च जनार्दनम् ॥ ५.९४.५२ ॥
Dort ehrten alle Erdenkönige und die Kuru Keśava, Janārdana, der zur Versammlung gekommen war, gebührend.
5.94.53
तत्र तिष्ठन्स दाशार्हो राजमध्ये परन्तपः ।
अपश्यदन्तरिक्षस्थानृषीन्परपुरञ्जयः। ॥ ५.९४.५३ ॥
Dort, mitten unter den Königen stehend, sah der Dāśārha, der Feindeverbrenner und Eroberer feindlicher Städte, die Weisen am Himmel stehen.
5.94.54
ततस्तानभिसंप्रेक्ष्य नारदप्रमुखानृषीन् ।
अभ्यभाषत दाशार्हो भीष्मं शान्तनवं शनैः । ॥ ५.९४.५४ ॥
Dann, auf jene Weisen blickend, an deren Spitze Nārada stand, sprach der Dāśārha leise zu Bhīṣma, dem Sohn Śantanus.
5.94.55
पार्थिवीं समितिं द्रष्टुमृषयोऽभ्यागता नृप ।
निमन्त्र्यन्तामासनैश्च सत्कारेण च भूयसा । ॥ ५.९४.५५ ॥
O König, Weise sind gekommen, um die königliche Versammlung zu sehen. Man lade sie mit Sitzen und reichlicher Ehrerbietung ein.
5.94.56
नैतेष्वनुपविष्टेषु शक्यं केनचिदासितुम् ।
पूजा प्रयुज्यतामाशु मुनीनां भावितात्मनाम् । ॥ ५.९४.५६ ॥
Solange diese nicht Platz genommen haben, kann sich niemand setzen. Den geläuterten Weisen soll sogleich Verehrung dargebracht werden.
5.94.57
ऋषीञ्शान्तनवो दृष्ट्वा सभाद्वारमुपस्थितान् ।
त्वरमाणस्ततो भृत्यानासनानीत्यचोदयत् । ॥ ५.९४.५७ ॥
Als er die Weisen am Eingang der Versammlung stehen sah, trieb der Sohn Śāntanus eilig die Diener an: »Bringt Sitze!«
5.94.58
आसनान्यथ मृष्टानि महान्ति विपुलानि च ।
मणिकाञ्चनचित्राणि समाजह्रुस्ततस्ततः । ॥ ५.९४.५८ ॥
Dann wurden von überall her glänzende, große, breite Sitze, mit Edelsteinen und Gold verziert, herbeigeschafft.
5.94.59
तेषु तत्रोपविष्टेषु गृहीतार्घ्येषु भारत ।
निषसादासने कृष्णो राजानश्च यथासनम् । ॥ ५.९४.५९ ॥
O Nachkomme Bharatas, als sie sich dort gesetzt und das Arghya empfangen hatten, nahm Kṛṣṇa auf seinem Sitz Platz, und die Könige setzten sich jeder an seinen Platz.
5.94.60
दुःशासनः सात्यकये ददावासनमुत्तमम् ।
विविंशतिर्ददौ पीठं काञ्चनं कृतवर्मणे । ॥ ५.९४.६० ॥
Duḥśāsana gab Sātyaki einen vorzüglichen Sitz, und Vivinśati gab Kṛtavarman einen goldenen Schemel.
5.94.61
अविदूरे तु कृष्णस्य कर्णदुर्योधनावुभौ ।
एकासने महात्मानौ निषीदतुरमर्षणौ । ॥ ५.९४.६१ ॥
Nicht weit von Kṛṣṇa setzten sich Karṇa und Duryodhana, beide großherzig und unduldsam, auf einen einzigen Sitz.
5.94.62
गान्धारराजः शकुनिर्गान्धारैरभिरक्षितः ।
निषसादासने राजा सहपुत्रो विशांपते । ॥ ५.९४.६२ ॥
Śakuni, der König von Gandhāra, von den Gandhāras beschützt, setzte sich mit seinem Sohn auf den Sitz, o Herr der Menschen.
5.94.63
विदुरो मणिपीठे तु शुक्लस्पर्ध्याजिनोत्तरे ।
संस्पृशन्नासनं शौरेर्महामतिरुपाविशत्। ॥ ५.९४.६३ ॥
Vidura, der Weise, setzte sich auf einen Juwelensitz über einer weißen, weichen Hirschhaut und berührte den Sitz Śauris (Kṛṣṇas).
5.94.64
चिरस्य दृष्ट्वा दाशार्हं राजानः सर्व एव ते ।
अमृतस्येव नातृप्यन्प्रेक्षमाणा जनार्दनम्। ॥ ५.९४.६४ ॥
Nachdem sie den Dāśārha (Kṛṣṇa) nach langer Zeit gesehen hatten, wurden all jene Könige, die Janārdana wie Nektar betrachteten, nicht satt.
5.94.65
अतसीपुष्पसङ्काशः पीतवासा जनार्दनः ।
व्यभ्राजत सभामध्ये हेम्नीवोपहितो मणिः ॥ ५.९४.६५ ॥
Janārdana, glänzend wie eine Leinblüte und in gelbe Gewänder gekleidet, strahlte mitten in der Versammlung wie ein in Gold gefasster Edelstein.
5.94.66
ततस्तूष्णीं सर्वमासीद्गोविन्दगतमानसम् ।
न तत्र कश्चित्किंचिद्वा व्याजहार पुमान्क्वचित् ॥ ५.९४.६६ ॥
Da verstummte alles, die Gedanken auf Govinda gerichtet, und niemand dort sprach ein einziges Wort.