Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 1.57
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.57.1
ततः संतप्तहृदयः स्मरन्निग्रहमात्मनः।
विनिःश्वस्य विनिःश्वस्य कृतवैरो महात्मना ॥ १.५७.१ ॥
Entonces, con el corazón atormentado, recordando su derrota, suspirando una y otra vez, selló enemistad con el magnánimo.
1.57.2
स दक्षिणां दिशं गत्वा महिष्या सह राघव।
तताप परमं घोरं विश्वामित्रो महातपाः ॥ १.५७.२ ॥
Oh Rāghava, habiendo ido a la dirección sur junto con su reina, Viśvāmitra, el gran asceta, practicó una penitencia suprema y terrible.
1.57.3
फलमूलाशनो दान्तश्चचार परमं तपः।
अथास्य जज्ञिरे पुत्राः सत्यधर्मपरायणाः ॥ १.५७.३ ॥
Alimentándose de frutos y raíces, dominado a sí mismo, practicó la suprema austeridad; entonces le nacieron hijos devotos de la verdad y el dharma.
1.57.4
हविष्पन्दो मधुष्पन्दो दृढनेत्रो महारथः।
पूर्णे वर्षसहस्रे तु ब्रह्मा लोकपितामहः ॥ १.५७.४ ॥
Haviṣpanda, Madhuṣpanda y Dṛḍhanetra, grandes guerreros en carro, nacieron; y cuando se cumplieron mil años, llegó Brahmā, el abuelo de los mundos.
1.57.5
अब्रवीन्मधुरं वाक्यं विश्वामित्रं तपोधनम्।
जिता राजर्षिलोकास्ते तपसा कुशिकात्मज ॥ १.५७.५ ॥
Pronunció palabras dulces a Viśvāmitra, cuya riqueza es la austeridad: «Oh hijo de Kuśika, por tu austeridad has conquistado los mundos de los sabios reales».
1.57.6
अनेन तपसा त्वां हि राजर्षिरिति विद्महे।
एवमुक्त्वा महातेजा जगाम सह दैवतैः ॥ १.५७.६ ॥
«Por esta austeridad, ciertamente te reconocemos como sabio real». Habiendo dicho esto, el de gran esplendor se marchó junto con los dioses.
1.57.7
त्रिविष्टपं ब्रह्मलोकं लोकानां परमेश्वरः।
विश्वामित्रोऽपि तच्छ्रुत्वा ह्रिया किंचिदवाङ्मुखः ॥ १.५७.७ ॥
Cuando el señor supremo de los mundos habló del cielo y del mundo de Brahmā, Viśvāmitra, al oírlo, quedó con el rostro algo inclinado por la vergüenza.
1.57.8
दुःखेन महताविष्टः समन्युरिदमब्रवीत्।
तपश्च सुमहत् तप्तं राजर्षिरिति मां विदुः ॥ १.५७.८ ॥
Colmado de gran pesar y enojo, Viśvāmitra habló así: "He realizado una penitencia muy grande, y sin embargo me conocen solo como rājarṣi."
1.57.9
देवाः सर्षिगणाः सर्वे नास्ति मन्ये तपः फलम्।
एवं निश्चित्य मनसा भूय एव महातपाः ॥ १.५७.९ ॥
"Creo que ni los dioses ni todas las asambleas de sabios son el fruto de la penitencia." Habiendo decidido esto en su mente, el gran asceta de nuevo...
1.57.10
तपश्चचार धर्मात्मा काकुत्स्थ परमात्मवान्।
एतस्मिन्नेव काले तु सत्यवादी जितेन्द्रियः ॥ १.५७.१० ॥
Oh descendiente de Kakutstha (Rāma), el de alma justa y dominio de sí practicó la penitencia. En ese mismo tiempo, un rey veraz y dueño de sus sentidos...
1.57.11
त्रिशङ्कुरिति विख्यात इक्ष्वाकुकुलवर्धनः।
तस्य बुद्धिः समुत्पन्ना यजेयमिति राघव ॥ १.५७.११ ॥
A un rey renombrado como Triśaṅku, acrecentador del linaje de Ikṣvāku — oh Rāghava — le surgió el pensamiento: "Debo realizar un sacrificio."
1.57.12
गच्छेयं स्वशरीरेण देवतानां परां गतिम्।
वसिष्ठं स समाहूय कथयामास चिन्तितम् ॥ १.५७.१२ ॥
"Que pueda ir con mi propio cuerpo a la morada suprema de los dioses." Habiendo llamado a Vasiṣṭha, le contó lo que había pensado.
1.57.13
अशक्यमिति चाप्युक्तो वसिष्ठेन महात्मना।
प्रत्याख्यातो वसिष्ठेन स ययौ दक्षिणां दिशम् ॥ १.५७.१३ ॥
Aunque el magnánimo Vasiṣṭha le dijo: «Esto es imposible», y fue rechazado por Vasiṣṭha, partió hacia la dirección sur.
1.57.14
ततस्तत्कर्मसिद्ध्यर्थं पुत्रांस्तस्य गतो नृपः।
वासिष्ठा दीर्घतपसस्तपो यत्र हि तेपिरे ॥ १.५७.१४ ॥
Entonces, para el cumplimiento de aquel rito, el rey fue a los hijos de Vasiṣṭha, donde ellos, de larga penitencia, practicaban austeridades.
1.57.15
त्रिशङ्कुस्तु महातेजाः शतं परमभास्वरम्।
वसिष्ठपुत्रान् ददृशे तप्यमानान् मनस्विनः ॥ १.५७.१५ ॥
Pero Triśaṅku, de gran esplendor, vio a los cien hijos de Vasiṣṭha, sumamente resplandecientes y de alma elevada, practicando austeridades.
1.57.16
सोऽभिगम्य महात्मानः सर्वानेव गुरोः सुतान्।
अभिवाद्यानुपूर्वेण ह्रिया किंचिदवाङ्मुखः ॥ १.५७.१६ ॥
Se acercó a todos los magnánimos hijos de su maestro Vasiṣṭha, los saludó con reverencia en orden, y permaneció con el rostro algo inclinado por la vergüenza.
1.57.17
अब्रवीत् स महात्मानः सर्वानेव कृताञ्जलिः।
शरणं वः प्रपन्नोऽहं शरण्यान् शरणं गतः ॥ १.५७.१७ ॥
Con las palmas juntas, les dijo a todos ellos, los magnánimos: «¡Oh magnánimos, me he refugiado en vosotros; oh vosotros, dignos de dar refugio, he venido buscando refugio!».
1.57.18
प्रत्याख्यातो हि भद्रं वो वसिष्ठेन महात्मना।
यष्टुकामो महायज्ञं तदनुज्ञातुमर्हथ ॥ १.५७.१८ ॥
El magnánimo Vasiṣṭha me ha rechazado; que os vaya bien. Deseo realizar un gran sacrificio, y vosotros sois dignos de concederme el permiso para ello.
1.57.19
गुरुपुत्रानहं सर्वान् नमस्कृत्य प्रसादये।
शिरसा प्रणतो याचे ब्राह्मणांस्तपसि स्थितान् ॥ १.५७.१९ ॥
Habiendo reverenciado a todos los hijos del preceptor, procuro ganar su favor. Con la cabeza inclinada, suplico a aquellos brahmanes que permanecen en austeridad.
1.57.20
ते मां भवन्तः सिद्ध्यर्थं याजयन्तु समाहिताः।
सशरीरो यथाहं वै देवलोकमवाप्नुयाम् ॥ १.५७.२० ॥
Que ustedes, con la mente recogida, celebren el sacrificio por mí para alcanzar el éxito, para que yo alcance el mundo de los dioses con mi propio cuerpo.
1.57.21
प्रत्याख्यातो वसिष्ठेन गतिमन्यां तपोधनाः।
गुरुपुत्रानृते सर्वान् नाहं पश्यामि कांचन ॥ १.५७.२१ ॥
Oh tesoros de austeridad, rechazado por Vasiṣṭha, no veo otro refugio fuera de los hijos del preceptor.
1.57.22
इक्ष्वाकूणां हि सर्वेषां पुरोधाः परमा गतिः।
तस्मादनन्तरं सर्वे भवन्तो दैवतं मम ॥ १.५७.२२ ॥
Pues el purohita es el refugio supremo de todos los Ikṣvākus; por tanto, desde ahora ustedes son mis divinidades.