Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 1.57
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.57.1
ततः संतप्तहृदयः स्मरन्निग्रहमात्मनः।
विनिःश्वस्य विनिःश्वस्य कृतवैरो महात्मना ॥ १.५७.१ ॥
Da fasste er, mit gequältem Herzen, seine Niederlage erinnernd und immer wieder seufzend, Feindschaft gegen den Hochherzigen.
1.57.2
स दक्षिणां दिशं गत्वा महिष्या सह राघव।
तताप परमं घोरं विश्वामित्रो महातपाः ॥ १.५७.२ ॥
O Rāghava, nachdem er mit seiner Königin in die südliche Richtung gegangen war, übte Viśvāmitra, der große Asket, eine höchste und schreckliche Buße.
1.57.3
फलमूलाशनो दान्तश्चचार परमं तपः।
अथास्य जज्ञिरे पुत्राः सत्यधर्मपरायणाः ॥ १.५७.३ ॥
Früchte und Wurzeln essend, selbstbeherrscht, übte er höchste Askese; dann wurden ihm Söhne geboren, die der Wahrheit und dem Dharma ergeben waren.
1.57.4
हविष्पन्दो मधुष्पन्दो दृढनेत्रो महारथः।
पूर्णे वर्षसहस्रे तु ब्रह्मा लोकपितामहः ॥ १.५७.४ ॥
Haviṣpanda, Madhuṣpanda und Dṛḍhanetra, große Wagenkämpfer, wurden geboren; und als tausend Jahre vollendet waren, kam Brahmā, der Großvater der Welten.
1.57.5
अब्रवीन्मधुरं वाक्यं विश्वामित्रं तपोधनम्।
जिता राजर्षिलोकास्ते तपसा कुशिकात्मज ॥ १.५७.५ ॥
Er sprach süße Worte zu Viśvāmitra, dessen Reichtum die Askese ist: »O Sohn des Kuśika, durch deine Askese hast du die Welten der königlichen Weisen erobert.«
1.57.6
अनेन तपसा त्वां हि राजर्षिरिति विद्महे।
एवमुक्त्वा महातेजा जगाम सह दैवतैः ॥ १.५७.६ ॥
»Durch diese Askese erkennen wir dich wahrlich als königlichen Weisen.« Nachdem er dies gesagt hatte, ging der an Glanz Große zusammen mit den Göttern davon.
1.57.7
त्रिविष्टपं ब्रह्मलोकं लोकानां परमेश्वरः।
विश्वामित्रोऽपि तच्छ्रुत्वा ह्रिया किंचिदवाङ्मुखः ॥ १.५७.७ ॥
Als der höchste Herr der Welten vom Himmel und von Brahmās Welt sprach, senkte auch Viśvāmitra, dies hörend, vor Scham leicht das Gesicht.
1.57.8
दुःखेन महताविष्टः समन्युरिदमब्रवीत्।
तपश्च सुमहत् तप्तं राजर्षिरिति मां विदुः ॥ १.५७.८ ॥
Von großem Kummer und Zorn erfüllt, sprach Viśvāmitra so: "Ich habe eine sehr große Askese vollbracht, und doch kennt man mich nur als Königsweisen."
1.57.9
देवाः सर्षिगणाः सर्वे नास्ति मन्ये तपः फलम्।
एवं निश्चित्य मनसा भूय एव महातपाः ॥ १.५७.९ ॥
"Ich glaube, dass die Götter und alle Scharen der Weisen nicht die Frucht der Askese sind." Nachdem er dies in seinem Geist beschlossen hatte, begann der große Asket wieder...
1.57.10
तपश्चचार धर्मात्मा काकुत्स्थ परमात्मवान्।
एतस्मिन्नेव काले तु सत्यवादी जितेन्द्रियः ॥ १.५७.१० ॥
O Nachkomme des Kakutstha (Rāma), der Gerechtgesinnte und Selbstbeherrschte übte Askese. Zur selben Zeit aber ein wahrhaftiger, sinnenbeherrschter König...
1.57.11
त्रिशङ्कुरिति विख्यात इक्ष्वाकुकुलवर्धनः।
तस्य बुद्धिः समुत्पन्ना यजेयमिति राघव ॥ १.५७.११ ॥
In dem König, bekannt als Triśaṅku, der das Geschlecht des Ikṣvāku mehrte — o Rāghava — entstand der Gedanke: "Ich will ein Opfer darbringen."
1.57.12
गच्छेयं स्वशरीरेण देवतानां परां गतिम्।
वसिष्ठं स समाहूय कथयामास चिन्तितम् ॥ १.५७.१२ ॥
"Mit meinem eigenen Körper möge ich zum höchsten Aufenthalt der Götter gelangen." Nachdem er Vasiṣṭha herbeigerufen hatte, teilte er ihm mit, was er gedacht hatte.
1.57.13
अशक्यमिति चाप्युक्तो वसिष्ठेन महात्मना।
प्रत्याख्यातो वसिष्ठेन स ययौ दक्षिणां दिशम् ॥ १.५७.१३ ॥
Obwohl der großmütige Vasiṣṭha sagte: »Das ist unmöglich«, und von Vasiṣṭha abgewiesen, ging er in die südliche Richtung.
1.57.14
ततस्तत्कर्मसिद्ध्यर्थं पुत्रांस्तस्य गतो नृपः।
वासिष्ठा दीर्घतपसस्तपो यत्र हि तेपिरे ॥ १.५७.१४ ॥
Dann ging der König zur Erfüllung jenes Ritus zu den Söhnen Vasiṣṭhas, wo jene von langer Askese Bußübungen verrichteten.
1.57.15
त्रिशङ्कुस्तु महातेजाः शतं परमभास्वरम्।
वसिष्ठपुत्रान् ददृशे तप्यमानान् मनस्विनः ॥ १.५७.१५ ॥
Doch Triśaṅku von großem Glanz sah die hundert Söhne Vasiṣṭhas, überaus strahlend und hochgesinnt, in Askese versunken.
1.57.16
सोऽभिगम्य महात्मानः सर्वानेव गुरोः सुतान्।
अभिवाद्यानुपूर्वेण ह्रिया किंचिदवाङ्मुखः ॥ १.५७.१६ ॥
Er trat zu allen großmütigen Söhnen seines Lehrers Vasiṣṭha, grüßte sie der Reihe nach ehrerbietig und stand mit etwas gesenktem Gesicht vor Scham da.
1.57.17
अब्रवीत् स महात्मानः सर्वानेव कृताञ्जलिः।
शरणं वः प्रपन्नोऽहं शरण्यान् शरणं गतः ॥ १.५७.१७ ॥
Mit gefalteten Händen sprach er zu allen diesen Großmütigen: »O Großmütige, ich habe bei euch Zuflucht genommen; o ihr, die ihr Zuflucht zu gewähren würdig seid, ich bin gekommen, um Zuflucht zu suchen.«
1.57.18
प्रत्याख्यातो हि भद्रं वो वसिष्ठेन महात्मना।
यष्टुकामो महायज्ञं तदनुज्ञातुमर्हथ ॥ १.५७.१८ ॥
Vom großmütigen Vasiṣṭha bin ich abgewiesen worden; möge es euch wohlergehen. Ich wünsche ein großes Opfer zu vollziehen, und ihr seid würdig, mir dazu die Erlaubnis zu geben.
1.57.19
गुरुपुत्रानहं सर्वान् नमस्कृत्य प्रसादये।
शिरसा प्रणतो याचे ब्राह्मणांस्तपसि स्थितान् ॥ १.५७.१९ ॥
Nachdem ich alle Söhne des Lehrers ehrerbietig gegrüßt habe, suche ich ihre Gunst zu gewinnen. Mit gesenktem Haupt bitte ich jene Brahmanen, die in Askese verharren.
1.57.20
ते मां भवन्तः सिद्ध्यर्थं याजयन्तु समाहिताः।
सशरीरो यथाहं वै देवलोकमवाप्नुयाम् ॥ १.५७.२० ॥
Mögt ihr, mit gesammeltem Geist, das Opfer für mich vollziehen, zur Erlangung des Erfolgs, auf dass ich mit meinem Leib die Welt der Götter erreiche.
1.57.21
प्रत्याख्यातो वसिष्ठेन गतिमन्यां तपोधनाः।
गुरुपुत्रानृते सर्वान् नाहं पश्यामि कांचन ॥ १.५७.२१ ॥
O Schätze der Askese, von Vasiṣṭha zurückgewiesen, sehe ich keine andere Zuflucht außer den Söhnen des Lehrers.
1.57.22
इक्ष्वाकूणां हि सर्वेषां पुरोधाः परमा गतिः।
तस्मादनन्तरं सर्वे भवन्तो दैवतं मम ॥ १.५७.२२ ॥
Denn der Purohita ist die höchste Zuflucht aller Ikṣvākus; darum seid ihr nun alle meine Gottheiten.