Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.103
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.103.1
वसिष्ठः पुरतः कृत्वा दारान् दशरथस्य च ।
अभिचक्राम तं देशं रामदर्शनतर्षितः ॥ २.१०३.१ ॥
Vasiṣṭha, dürstend nach dem Anblick Rāmas, ging zu jenem Ort, die Gattinnen Daśarathas voran.
2.103.2
राजपत्न्यश्च गच्छन्त्यो मन्दं मन्दाकिनीं प्रति ।
ददृशुस्तत्र तत्तीर्थं रामलक्ष्मणसेवितम् ॥ २.१०३.२ ॥
Die königlichen Gattinnen, langsam zur Mandākinī gehend, sahen dort die heilige Badestelle, die Rāma und Lakṣmaṇa besucht hatten.
2.103.3
कौसल्या बाष्पपूर्णेन मुखेन परिशुष्यता ।
सुमित्रामब्रवीद्दीना याश्ऺचान्या राजयोषितः ॥ २.१०३.३ ॥
Kausalyā, das Gesicht voller Tränen und austrocknend, sprach betrübt zu Sumitrā und den anderen Frauen des Königs.
2.103.4
इदं तेषामनाथानां क्लिष्टमक्लिष्टकर्मणाम् ।
वने प्राक्केवलं तीर्थं ये ते निर्विषयीकृताः ॥ २.१०३.४ ॥
Dies ist die leidvolle Badestelle jener Schutzlosen, deren Taten makellos waren und die im Wald ihres Reiches beraubt wurden.
2.103.5
इतः सुमित्रे पुत्रस्ते सदा जलमतन्द्रितः ।
स्वयं हरति सौमित्रिर्मम पुत्रस्य कारणात् ॥ २.१०३.५ ॥
Hier, o Sumitrā, holt dein Sohn Saumitri selbst unermüdlich stets Wasser um meines Sohnes willen.
2.103.6
जघन्यमपि ते पुत्रः कृतवान्न तु गर्हितः ।
भ्रातुर्यदर्थसहितं सर्वं तद्विहितं गुणैः ॥ २.१०३.६ ॥
Dein Sohn hat sogar eine niedere Arbeit getan, doch er ist nicht zu tadeln; alles, was um seines Bruders willen geschah, geschah mit Tugenden.
2.103.7
अद्यायमपि ते पुत्रः क्लेशानामतथोचितः ।
नीचानर्थसमाचारं सज्जं कर्म प्रमुञ्चतु ॥ २.१०३.७ ॥
Nun möge auch dein Sohn, der solche Leiden nicht verdient, sein niederträchtiges und verderbliches Verhalten aufgeben und seine rechte Pflicht verlassen.
2.103.8
दक्षिणाग्रेषु दर्भेषु सा ददर्श महीतले ।
पितुरिङ्गुदिपिण्याकं न्यस्तमायतलोचना ॥ २.१०३.८ ॥
Auf den nach Süden weisenden Kuśa-Gräsern sah die Frau mit den weiten Augen auf dem Boden den Ölkuchen der Iṅgudi-Frucht liegen, der für ihren Vater hingelegt war.
2.103.9
तं भूमौ पितुरार्तेन न्यस्तं रामेण वीक्ष्य सा ।
उवाच देवी कौसल्या सर्वा दशरथस्त्रियः ॥ २.१०३.९ ॥
Als sie die Opfergabe sah, die der von Trauer ergriffene Rāma für seinen Vater auf den Boden gelegt hatte, sprach die Königin Kausalyā zu allen Frauen Daśarathas.
2.103.10
इदमिक्ष्वाकुनाथस्य राघवस्य महात्मनः ।
राघवेण पितुर्दत्तं पश्यतैतद्यथाविधि ॥ २.१०३.१० ॥
Dies hat Rāghava seinem Vater gegeben, dem großherzigen Herrn der Ikṣvāku; seht es nach der Vorschrift an.
2.103.11
तस्य देवसमानस्य पार्थिवस्य महात्मनः ।
नैतदौपयिकं मन्ये भुक्तभोगस्य भोजनम् ॥ २.१०३.११ ॥
Für jenen gottgleichen, großherzigen König, der die Freuden genossen hat, halte ich diese Speise nicht für angemessen.
2.103.12
चतुरन्तां महीं भुक्त्वा महेन्द्रसदृशो विभुः ।
कथमिङ्गुदिपिण्याकं स भुङ्क्ते वसुधाधिपः ॥ २.१०३.१२ ॥
Nachdem er die von vier Meeren begrenzte Erde genossen hat, wie kann dieser Herr, Mahendra gleich, der Herrscher der Erde, nun Iṅgudi-Ölkuchen essen?
2.103.13
अतो दुःखतरं लोके न किञ्चित् प्रतिभाति मा ।
यत्र रामः पितुर्दद्यादिङ्गुदीक्षोदमृद्धिमान् ॥ २.१०३.१३ ॥
Darum scheint mir nichts auf der Welt betrüblicher, als dass der wohlhabende Rāma seinem Vater einen Brei aus Iṅgudī-Früchten reicht.
2.103.14
रामेणेङ्गुदिपिण्याकं पितुर्दत्तं समीक्ष्य मे ।
कथं दुःखेन हृदयं न स्फोटति सहस्रधा ॥ २.१०३.१४ ॥
Wie kann mein Herz, da ich sehe, dass Rāma seinem Vater Iṅgudī-Brei gegeben hat, vor Kummer nicht in tausend Stücke zerspringen?
2.103.15
श्रुतिस्तु खल्वियं सत्या लौकिकी प्रतिभाति मा ।
यदन्नः पुरुषो भवति तदन्नास्तस्य देवताः ॥ २.१०३.१५ ॥
Dieser weltliche Spruch der Schrift scheint mir nun wahr: Wie die Speise eines Menschen ist, so sind auch seine Götter.
2.103.16
एवमार्त्तां सपत्न्यस्ता जग्मुराश्वास्य तां तदा ।
ददृशुश्चाश्रमे रामं स्वर्गच्युतमिवामरम् ॥ २.१०३.१६ ॥
Nachdem sie die betrübte Kausalyā so getröstet hatten, gingen die Nebenfrauen fort; und im Einsiedlerhain sahen sie Rāma, wie einen vom Himmel gefallenen Gott.
2.103.17
सर्वभोगैः परित्यक्तं रामं सम्प्रेक्ष्य मातरः ।
आर्त्ता मुमुचुरश्रूणि सस्वरं शोककर्शिताः ॥ २.१०३.१७ ॥
Als sie Rāma sahen, aller Freuden beraubt, brachen die von Kummer gezehrten Mütter in lautes Weinen aus und vergossen Tränen.
2.103.18
तासां रामः समुत्थाय जग्राह चरणान् शुभान् ।
मातऽणां मनुजव्याघ्रः सर्वासां सत्यसङ्गरः ॥ २.१०३.१८ ॥
Er erhob sich, ging zu ihnen, und Rāma, der beste der Männer und treu seinem Wort, ergriff die gesegneten Füße aller Mütter.
2.103.19
ताः पाणिभिः सुखस्पर्शैर्मृद्वङ्गुलितलैः शुभैः ।
प्रममार्जू रजः पृष्ठाद्रामस्यायतलोचनाः ॥ २.१०३.१९ ॥
Mit ihren weichen, glückverheißenden Fingerspitzen und angenehmer Berührung wischten die langäugigen Mütter Rāma den Staub vom Rücken.
2.103.20
सौमित्रिरपि ताः सर्वाः मातऽः सम्प्रेक्ष्य दुःखितः ।
अभ्यवादयतासक्तं शनै रामादनन्तरम् ॥ २.१०३.२० ॥
Auch Saumitri, als er all diese Mütter sah, wurde betrübt, und nach Rāma verneigte er sich langsam, einzeln vor ihnen.
2.103.21
यथा रामे तथा तस्मिन् सर्वा ववृतिरे स्त्रियः ।
वृत्तिं दशरथाज्जाते लक्ष्मणे शुभलक्षणे ॥ २.१०३.२१ ॥
So wie sie sich gegenüber Rāma verhielten, so verhielten sich alle diese Frauen gegenüber Lakṣmaṇa, dem Sohn Daśarathas mit den glückverheißenden Zeichen.
2.103.22
सीतापि चरणांस्तासामुपसंगृह्य दुःखिता ।
श्वश्रूणामश्रुपूर्णाक्षी सा बभूवाग्रतः स्थिता ॥ २.१०३.२२ ॥
Auch Sītā, betrübt, umfasste die Füße der Schwiegermütter und stand, die Augen voller Tränen, vor ihnen.
2.103.23
तां परिष्वज्य दुःखार्त्तां माता दुहितरं यथा ।
वनवासकृशां दीनां कौसल्या वाक्यमब्रवीत् ॥ २.१०३.२३ ॥
Sie umarmte die von Kummer gepeinigte, vom Waldexil abgemagerte, elende Sītā wie eine Mutter ihre Tochter, und Kausalyā sprach diese Worte.
2.103.24
विदेहराजस्य सुता स्नुषा दशरथस्य च ।
रामपत्नी कथं दुःखं सम्प्राप्ता निर्जने वने ॥ २.१०३.२४ ॥
Tochter des Königs von Videha, Schwiegertochter Daśarathas, Gattin Rāmas – wie bist du dazu gekommen, in einem öden Wald solches Leid zu erfahren?
2.103.25
पद्ममातपसन्तप्तं परिक्लिष्टमिवोत्पलम् ।
काञ्चनं रजसा ध्वस्तं क्लिष्टं चन्द्रमिवाम्बुदैः ॥ २.१०३.२५ ॥
Wie ein von der Sonne versengter Lotus, wie eine verwelkte blaue Lotusblüte, wie Gold, von Staub getrübt, wie der Mond, von Wolken verhüllt – so war sie.
2.103.26
मुखं ते प्रेक्ष्य मां शोको दहत्यग्निरिवाश्रयम्
भृशं मनसि वैदेहि व्यसनारणिसम्भवः ॥ २.१०३.२६ ॥
Dein Antlitz sehend, o Vaidehī, brennt der Kummer tief in meinem Geist, wie das Feuer seine eigene Zuflucht verbrennt; dieser Kummer ist aus dem Reibholz des Unglücks geboren.
2.103.27
ब्रुवन्त्यामेवमार्त्तायां जनन्यां भरताग्रजः ।
पादावासाद्य जग्राह वसिष्ठस्य च राघवः ॥ २.१०३.२७ ॥
Während die Mutter, von Kummer erfüllt, so sprach, trat Rāghava, der ältere Bruder Bharatas, zu Vasiṣṭha und ergriff seine Füße.
2.103.28
पुरोहितस्याग्निसमस्य वै तदा बृहस्पतेरिन्द्र इवामराधिपः ।
प्रगृह्य पादौ सुसमृद्धतेजसः सहैव तेनोपविवेश राघवः ॥ २.१०३.२८ ॥
Da ergriff Rāghava, wie Indra, der Herr der Unsterblichen, zu Bṛhaspati geht, die Füße des Hauspriesters, der dem Feuer gleicht und von strahlender Pracht ist, und setzte sich mit ihm nieder.
2.103.29
ततो जघन्यं सहितैः समन्त्रिभिः पुरप्रधानैश्च सहैव सैनिकैः ।
जनेन धर्मज्ञतमेन धर्मवानुपोपविष्टो भरतस्तदाग्रजम् ॥ २.१०३.२९ ॥
Dann setzte sich Bharata, der Rechtschaffene, nahe seinem älteren Bruder im hinteren Teil nieder, zusammen mit den Ministern, den Vornehmen der Stadt, den Soldaten und den im Dharma bewanderten Menschen.
2.103.30
उपोपविष्टस्तु तथा स वीर्यवांस्तपस्विवेषेण समीक्ष्य राघवम् ।
श्रिया ज्वलन्तं भरतः कृताञ्जलिर्यथा महेन्द्रः प्रयतः प्रजापतिम् ॥ २.१०३.३० ॥
So nahe sitzend, sah der mächtige Bharata Rāghava in der Gestalt eines Asketen in Glanz erstrahlen und verharrte mit gefalteten Händen, wie der große Indra ehrfürchtig vor Prajāpati.
2.103.31
किमेष वाक्यं भरतो ऽद्य राघवं प्रणम्य सत्कृत्य च साधु वक्ष्यति ।
इतीव तस्यार्यजनस्य तत्त्वतो बभूव कौतूहलमुत्तमं तदा ॥ २.१०३.३१ ॥
Wird Bharata heute sich vor Rāghava verneigen, ihn ehren und passende Worte sprechen? So entstand damals wahrhaftig große Neugier unter den edlen Menschen dort.
2.103.32
स राघवः सत्यधृतिश्च लक्ष्मणो महानुभवो भरतश्च धार्मिकः ।
वृताः सुहृद्भिश्च विरेजुरध्वरे यथा सदस्यैः सहितास्त्रयो ऽग्नयः ॥ २.१०३.३२ ॥
Rāghava, Lakṣmaṇa, standhaft in der Wahrheit, und der große, rechtschaffene Bharata, von ihren Freunden umgeben, leuchteten beim Opfer wie drei Feuer zusammen mit den Opferpriestern.