வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.103
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.103.1
वसिष्ठः पुरतः कृत्वा दारान् दशरथस्य च ।
अभिचक्राम तं देशं रामदर्शनतर्षितः ॥ २.१०३.१ ॥
ராமனைக் காணும் தாகத்தால் தவித்தவராய், வசிட்டர் தசரதனின் மனைவியரை முன்னிட்டுக் கொண்டு அந்த இடத்தை நோக்கிச் சென்றார்.
2.103.2
राजपत्न्यश्च गच्छन्त्यो मन्दं मन्दाकिनीं प्रति ।
ददृशुस्तत्र तत्तीर्थं रामलक्ष्मणसेवितम् ॥ २.१०३.२ ॥
அரசியர் மெல்ல மந்தாகினியை நோக்கிச் செல்லும்போது, ராமனும் லக்ஷ்மணனும் பயன்படுத்திய அந்தத் தீர்த்தத்தைக் கண்டனர்.
2.103.3
कौसल्या बाष्पपूर्णेन मुखेन परिशुष्यता ।
सुमित्रामब्रवीद्दीना याश्ऺचान्या राजयोषितः ॥ २.१०३.३ ॥
கண்ணீர் நிறைந்து வறண்டு போன முகத்துடன், துயரத்தில் இருந்த கௌசல்யை சுமித்திரையிடமும் மற்ற அரசப் பெண்களிடமும் பேசினாள்.
2.103.4
इदं तेषामनाथानां क्लिष्टमक्लिष्टकर्मणाम् ।
वने प्राक्केवलं तीर्थं ये ते निर्विषयीकृताः ॥ २.१०३.४ ॥
குற்றமற்ற செயல்களைச் செய்தவர்களான அந்த அனாதைகளின் துன்பகரமான தீர்த்தம் இது; அவர்கள் முன்பு காட்டில் நாடற்றவர்களாக்கப்பட்டனர்.
2.103.5
इतः सुमित्रे पुत्रस्ते सदा जलमतन्द्रितः ।
स्वयं हरति सौमित्रिर्मम पुत्रस्य कारणात् ॥ २.१०३.५ ॥
சுமித்திரையே, உன் மகன் சௌமித்ரி என் மகனுக்காக இங்கிருந்து எப்போதும் சோர்வின்றித் தானே தண்ணீர் கொண்டு வருகிறான்.
2.103.6
जघन्यमपि ते पुत्रः कृतवान्न तु गर्हितः ।
भ्रातुर्यदर्थसहितं सर्वं तद्विहितं गुणैः ॥ २.१०३.६ ॥
உன் மகன் தாழ்ந்த வேலையைக் கூடச் செய்தான்; ஆனாலும் அவன் இகழ்ச்சிக்கு உரியவன் அல்ல. சகோதரனுக்காக அவன் செய்த அனைத்தும் நற்குணங்களுடன் செய்யப்பட்டவை.
2.103.7
अद्यायमपि ते पुत्रः क्लेशानामतथोचितः ।
नीचानर्थसमाचारं सज्जं कर्म प्रमुञ्चतु ॥ २.१०३.७ ॥
இப்போது உன் இந்த மகனும், துன்பங்களுக்குத் தகுதியற்றவன், கீழ்மையும் பேரழிவும் தரும் செயல்களை விட்டு தனக்குரிய நல்ல கடமையைக் கைவிடட்டும்.
2.103.8
दक्षिणाग्रेषु दर्भेषु सा ददर्श महीतले ।
पितुरिङ्गुदिपिण्याकं न्यस्तमायतलोचना ॥ २.१०३.८ ॥
தென்திசை நோக்கிய நுனியுடைய தர்ப்பைப் புல்லின் மேல், தரையில் வைக்கப்பட்டிருந்த தந்தைக்கான இங்குதி எண்ணெய்ப் பிண்ணாக்கை அகன்ற கண்களுடைய அவள் கண்டாள்.
2.103.9
तं भूमौ पितुरार्तेन न्यस्तं रामेण वीक्ष्य सा ।
उवाच देवी कौसल्या सर्वा दशरथस्त्रियः ॥ २.१०३.९ ॥
தந்தைக்காக துயருற்ற ராமனால் தரையில் வைக்கப்பட்ட அதைப் பார்த்து, தேவி கௌசல்யை தசரதனின் அனைத்து மனைவியரிடமும் கூறினாள்.
2.103.10
इदमिक्ष्वाकुनाथस्य राघवस्य महात्मनः ।
राघवेण पितुर्दत्तं पश्यतैतद्यथाविधि ॥ २.१०३.१० ॥
இது மகாத்மாவான இக்ஷ்வாகு நாதன் ராகவனுக்காக, ராகவனால் தந்தைக்குக் கொடுக்கப்பட்டது; இதை முறைப்படி பாருங்கள்.
2.103.11
तस्य देवसमानस्य पार्थिवस्य महात्मनः ।
नैतदौपयिकं मन्ये भुक्तभोगस्य भोजनम् ॥ २.१०३.११ ॥
தேவனுக்கு ஒப்பான அந்த மகாத்மா அரசனுக்கு, இன்பங்களை அனுபவித்தவருக்கு இந்த உணவு பொருத்தமானதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை.
2.103.12
चतुरन्तां महीं भुक्त्वा महेन्द्रसदृशो विभुः ।
कथमिङ्गुदिपिण्याकं स भुङ्क्ते वसुधाधिपः ॥ २.१०३.१२ ॥
நான்கு கடல்களையும் எல்லையாகக் கொண்ட பூமியை அனுபவித்து, இந்திரனுக்கு ஒப்பான வல்லமை மிக்க அந்த மன்னன் இங்குதி எண்ணெய்ப் பிண்ணாக்கை எப்படி உண்கிறான்?
2.103.13
अतो दुःखतरं लोके न किञ्चित् प्रतिभाति मा ।
यत्र रामः पितुर्दद्यादिङ्गुदीक्षोदमृद्धिमान् ॥ २.१०३.१३ ॥
ஆகையால் உலகில் எனக்கு இதைவிடத் துன்பகரமானது எதுவும் தோன்றவில்லை; செல்வம் நிறைந்த ராமன் தந்தைக்கு இங்குதியின் கூழை அளிக்கிறான் என்பதைவிட.
2.103.14
रामेणेङ्गुदिपिण्याकं पितुर्दत्तं समीक्ष्य मे ।
कथं दुःखेन हृदयं न स्फोटति सहस्रधा ॥ २.१०३.१४ ॥
ராமன் தந்தைக்கு அளித்த இங்குதியின் கூழைக் கண்டும், துயரத்தால் என் இதயம் ஏன் ஆயிரம் துண்டுகளாக வெடிக்கவில்லை?
2.103.15
श्रुतिस्तु खल्वियं सत्या लौकिकी प्रतिभाति मा ।
यदन्नः पुरुषो भवति तदन्नास्तस्य देवताः ॥ २.१०३.१५ ॥
"மனிதன் எந்த உணவை உண்கிறானோ, அவனுடைய தேவதைகளும் அந்த உணவினவே" என்ற இந்த உலக வேதவாக்கு உண்மையாகத் தோன்றுகிறது.
2.103.16
एवमार्त्तां सपत्न्यस्ता जग्मुराश्वास्य तां तदा ।
ददृशुश्चाश्रमे रामं स्वर्गच्युतमिवामरम् ॥ २.१०३.१६ ॥
இவ்வாறு துயருற்ற கௌசல்யைக்கு ஆறுதல் கூறிவிட்டு, அவளுடைய சக்களத்திகள் சென்றனர்; அப்போது ஆசிரமத்தில் ராமனை அவர்கள் கண்டனர்—சொர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்த தேவனைப் போல.
2.103.17
सर्वभोगैः परित्यक्तं रामं सम्प्रेक्ष्य मातरः ।
आर्त्ता मुमुचुरश्रूणि सस्वरं शोककर्शिताः ॥ २.१०३.१७ ॥
எல்லாச் சுகங்களையும் துறந்த ராமனைக் கண்டு, துயரத்தால் மெலிந்த தாய்மார் துயருற்று உரக்க அழுதனர்.
2.103.18
तासां रामः समुत्थाय जग्राह चरणान् शुभान् ।
मातऽणां मनुजव्याघ्रः सर्वासां सत्यसङ्गरः ॥ २.१०३.१८ ॥
அவர்களிடம் எழுந்து சென்று, சத்தியம் தவறாத மனிதர்களில் சிறந்தவனான ராமன் எல்லாத் தாய்மாரின் மங்கல அடிகளையும் பற்றினான்.
2.103.19
ताः पाणिभिः सुखस्पर्शैर्मृद्वङ्गुलितलैः शुभैः ।
प्रममार्जू रजः पृष्ठाद्रामस्यायतलोचनाः ॥ २.१०३.१९ ॥
நீண்ட கண்களையுடைய அந்தத் தாய்மார்கள் தங்கள் மென்மையான விரல்களால், இனிய தொடுதலுடன், மங்கலமான கைகளால் ராமனின் முதுகிலிருந்து தூசியைத் துடைத்தனர்.
2.103.20
सौमित्रिरपि ताः सर्वाः मातऽः सम्प्रेक्ष्य दुःखितः ।
अभ्यवादयतासक्तं शनै रामादनन्तरम् ॥ २.१०३.२० ॥
சுமித்திரையின் மகன் லக்ஷ்மணனும் அந்தத் தாய்மார்கள் அனைவரையும் கண்டு துயருற்று, ராமனுக்குப் பின் மெல்ல ஒவ்வொருவராக வணங்கினான்.
2.103.21
यथा रामे तथा तस्मिन् सर्वा ववृतिरे स्त्रियः ।
वृत्तिं दशरथाज्जाते लक्ष्मणे शुभलक्षणे ॥ २.१०३.२१ ॥
ராமனிடம் காட்டியது போலவே, தசரதனிடமிருந்து பிறந்த, நற்குறிகள் பொருந்திய லக்ஷ்மணனிடமும் அந்தப் பெண்கள் அனைவரும் நடந்துகொண்டனர்.
2.103.22
सीतापि चरणांस्तासामुपसंगृह्य दुःखिता ।
श्वश्रूणामश्रुपूर्णाक्षी सा बभूवाग्रतः स्थिता ॥ २.१०३.२२ ॥
சீதையும் துயருற்று அந்த மாமியார்களின் பாதங்களைத் தொட்டு வணங்கி, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் அவர்களுக்கு முன்னே நின்றாள்.
2.103.23
तां परिष्वज्य दुःखार्त्तां माता दुहितरं यथा ।
वनवासकृशां दीनां कौसल्या वाक्यमब्रवीत् ॥ २.१०३.२३ ॥
துயரால் வருந்தி, வனவாசத்தால் மெலிந்து, பரிதாபமாக இருந்த அவளைக் கௌசல்யை ஒரு தாய் மகளைத் தழுவுவது போல் அணைத்து, இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.
2.103.24
विदेहराजस्य सुता स्नुषा दशरथस्य च ।
रामपत्नी कथं दुःखं सम्प्राप्ता निर्जने वने ॥ २.१०३.२४ ॥
விதேக அரசனின் மகளே, தசரதனின் மருமகளே, ராமனின் மனைவியே—வெறிச்சோடிய காட்டில் நீ எப்படி இத்தகைய துயரை அடைந்தாய்?
2.103.25
पद्ममातपसन्तप्तं परिक्लिष्टमिवोत्पलम् ।
काञ्चनं रजसा ध्वस्तं क्लिष्टं चन्द्रमिवाम्बुदैः ॥ २.१०३.२५ ॥
வெயிலால் வாடிய தாமரை போலவும், வாடிய நீலோத்பலம் போலவும், தூசியால் மங்கிய பொன் போலவும், மேகங்களால் மறைக்கப்பட்ட சந்திரன் போலவும் அவள் இருந்தாள்.
2.103.26
मुखं ते प्रेक्ष्य मां शोको दहत्यग्निरिवाश्रयम्
भृशं मनसि वैदेहि व्यसनारणिसम्भवः ॥ २.१०३.२६ ॥
வைதேகி, உன் முகத்தைக் கண்டு என் மனத்தில் துயரம் மிகவும் எரிக்கிறது, நெருப்பு தன் இருப்பிடத்தை எரிப்பது போல; துன்பமாகிய அரணியில் பிறந்த துயர் இது.
2.103.27
ब्रुवन्त्यामेवमार्त्तायां जनन्यां भरताग्रजः ।
पादावासाद्य जग्राह वसिष्ठस्य च राघवः ॥ २.१०३.२७ ॥
தாய் இவ்வாறு துயரத்துடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, பரதனின் மூத்த சகோதரனாகிய ராகவன் வசிட்டரின் அருகில் சென்று அவருடைய பாதங்களைப் பற்றினான்.
2.103.28
पुरोहितस्याग्निसमस्य वै तदा बृहस्पतेरिन्द्र इवामराधिपः ।
प्रगृह्य पादौ सुसमृद्धतेजसः सहैव तेनोपविवेश राघवः ॥ २.१०३.२८ ॥
அப்போது தேவர்களின் தலைவன் இந்திரன் பிருஹஸ்பதியை அணுகுவது போல, அக்னிக்கு ஒப்பான, மிகுந்த ஒளி வீசும் புரோகிதரின் பாதங்களைப் பற்றி ராகவன் அவருடன் அமர்ந்தான்.
2.103.29
ततो जघन्यं सहितैः समन्त्रिभिः पुरप्रधानैश्च सहैव सैनिकैः ।
जनेन धर्मज्ञतमेन धर्मवानुपोपविष्टो भरतस्तदाग्रजम् ॥ २.१०३.२९ ॥
பின்னர் தர்மவானாகிய பரதன், அமைச்சர்களும் நகரப் பெரியோர்களும் வீரர்களும் உடனிருக்க, தர்மத்தை மிக நன்கு அறிந்த மக்களுடன் சேர்ந்து, பின்புறத்தில் தன் மூத்த சகோதரனுக்கு அருகில் அமர்ந்தான்.
2.103.30
उपोपविष्टस्तु तथा स वीर्यवांस्तपस्विवेषेण समीक्ष्य राघवम् ।
श्रिया ज्वलन्तं भरतः कृताञ्जलिर्यथा महेन्द्रः प्रयतः प्रजापतिम् ॥ २.१०३.३० ॥
அவ்வாறு அருகில் அமர்ந்திருந்த வீரனான பரதன், தவசி வேடத்தில் ஒளி வீசிய ராகவனைக் கண்டு, கைகளைக் குவித்து, மகேந்திரன் பிரஜாபதியை பணிவுடன் அணுகுவது போல் இருந்தான்.
2.103.31
किमेष वाक्यं भरतो ऽद्य राघवं प्रणम्य सत्कृत्य च साधु वक्ष्यति ।
इतीव तस्यार्यजनस्य तत्त्वतो बभूव कौतूहलमुत्तमं तदा ॥ २.१०३.३१ ॥
இன்று பரதன் ராघவனை வணங்கி, மரியாதை செய்து, சரியான வார்த்தைகளைச் சொல்வானோ என்று அப்போது அங்கிருந்த பெரியோர்களுக்கு மிகுந்த ஆர்வம் ஏற்பட்டது.
2.103.32
स राघवः सत्यधृतिश्च लक्ष्मणो महानुभवो भरतश्च धार्मिकः ।
वृताः सुहृद्भिश्च विरेजुरध्वरे यथा सदस्यैः सहितास्त्रयो ऽग्नयः ॥ २.१०३.३२ ॥
ராகவனும், சத்தியத்தில் நிலைத்த லக்ஷ்மணனும், மகாபலம் கொண்ட தர்மசீலன் பரதனும், நண்பர்களால் சூழப்பட்டு, யாகத்தில் சபையோருடன் கூடிய மூன்று அக்னிகளைப் போல ஒளிர்ந்தனர்.