Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.26
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.26.1
अभिवाद्य तु कौसल्यां रामः सम्प्रस्थितो वनम्।
कृतस्वस्त्ययनो मात्रा धर्मिष्ठे वर्त्मनि स्थितः ॥ २.२६.१ ॥
Nachdem Rāma Kausalyā seine Ehrerbietung erwiesen hatte, brach er in den Wald auf. Von seiner Mutter mit Segenswünschen bedacht, stand er fest auf dem Pfad des Dharma.
2.26.2
विराजयन् राजसुतो राजमार्गं नरैर्वृतम्।
हृदयान्याममन्थेव जनस्य गुणवत्तया ॥ २.२६.२ ॥
Der Königssohn, der die von Menschen erfüllte Königsstraße zierte, bewegte gleichsam die Herzen der Menschen durch die Vortrefflichkeit seiner Eigenschaften.
2.26.3
वैदेही चापि तत् सर्वं न शुश्राव तपस्विनी।
तदेव हृदि तस्याश्च यौवराज्याभिषेचनम् ॥ २.२६.३ ॥
Auch Vaidehī hörte das alles nicht; im Herzen jener asketischen Frau war allein die Salbung zum Kronprinzen.
2.26.4
देवकार्यं स्म सा कृत्वा कृतज्ञा हृष्टचेतना।
अभिज्ञा राजधर्माणां राजपुत्री प्रतीक्षति ॥ २.२६.४ ॥
Nachdem sie das Opfer für die Götter vollzogen hatte, dankbar und mit frohem Sinn, wartete jene Prinzessin, die die Pflichten der Könige kannte.
2.26.5
प्रविवेशाथ रामस्तु स्ववेश्म सुविभूषितम्।
प्रहृष्टजनसम्पूर्णं ह्रिया किंचिदवाङ्मुखः ॥ २.२६.५ ॥
Dann betrat Rāma seine prächtig geschmückte Wohnung, erfüllt von fröhlichen Menschen, das Gesicht vor Scham ein wenig gesenkt.
2.26.6
अथ सीता समुत्पत्य वेपमाना च तं पतिम्।
अपश्यच्छोकसंतप्तं चिन्ताव्याकुलितेन्द्रियम् ॥ २.२६.६ ॥
Da erhob sich Sītā rasch, zitternd, und sah ihren Gemahl, von Kummer gequält, seine Sinne von Sorge verwirrt.
2.26.7
तां दृष्ट्वा स हि धर्मात्मा न शशाक मनोगतम्।
तं शोकं राघवः सोढुं ततो विवृततां गतः ॥ २.२६.७ ॥
Als er sie sah, vermochte der rechtschaffene Rāghava nicht auszusprechen, was in seinem Geist war; unfähig, jenen Kummer zu ertragen, ließ er ihn dann offen hervortreten.
2.26.8
विवर्णवदनं दृष्ट्वा तं प्रस्विन्नममर्षणम्।
आह दुःखाभिसंतप्ता किमिदानीमिदं प्रभो ॥ २.२६.८ ॥
Als sie sein bleiches Gesicht und seine schweißnasse, erregte Haltung sah, sprach Sītā, von Kummer gequält: "Herr, was ist das nun?"
2.26.9
अद्य बार्हस्पतः श्रीमान् युक्तः पुष्येण राघव।
प्रोच्यते ब्राह्मणैः प्राज्ञैः केन त्वमसि दुर्मनाः ॥ २.२६.९ ॥
Heute ist das glückverheißende Puṣya-Gestirn, das zu Bṛhaspati gehört, verbunden, wie die weisen Brahmanen sagen, o Rāghava; warum also ist dein Sinn bekümmert?
2.26.10
न ते शतशलाकेन जलफेननिभेन च।
आवृतं वदनं वल्गु च्छत्रेणाभिविराजते ॥ २.२६.१० ॥
Dein liebliches Antlitz ist nicht vom hundertstrahligen Sonnenschirm bedeckt, der wie Meeresschaum weiß ist, und doch strahlt es.
2.26.11
व्यजनाभ्यां च मुख्याभ्यां शतपत्रनिभेक्षणम्।
चन्द्रहंसप्रकाशाभ्यां वीज्यते न तवाननम् ॥ २.२६.११ ॥
Dein Antlitz mit lotusblattgleichen Augen wird nicht von den beiden vorzüglichen Fächern gefächelt, die hell sind wie Mond und Schwan.
2.26.12
वाग्मिनो वन्दिनश्चापि प्रहृष्टास्त्वां नरर्षभ।
स्तुवन्तो नाद्य दृश्यन्ते मङ्गलैः सूतमागधाः ॥ २.२६.१२ ॥
O Bester der Menschen, heute sieht man die redegewandten Barden, Wagenlenker und Genealogen nicht, wie sie dich froh mit glückverheißenden Worten preisen.
2.26.13
न ते क्षौद्रं च दधि च ब्राह्मणा वेदपारगाः।
मूर्ध्नि मूर्धाभिषिक्तस्य ददति स्म विधानतः ॥ २.२६.१३ ॥
Die Brahmanen, Meister der Veden, haben dir weder Honig noch Quark auf das Haupt gegossen, wie es die Regel für den auf dem Haupt Gesalbten vorschreibt.
2.26.14
न त्वां प्रकृतयः सर्वाः श्रेणीमुख्याश्च भूषिताः।
अनुव्रजितुमिच्छन्ति पौरजानपदास्तथा ॥ २.२६.१४ ॥
Weder alle deine Untertanen noch die Vorsteher der Zünfte, obwohl geschmückt, wollen dich begleiten, ebenso wenig die Stadt- und Landbewohner.
2.26.15
चतुर्भिर्वेगसम्पन्नैर्हयैः काञ्चनभूषणैः।
मुख्यः पुष्परथो युक्तः किं न गच्छति तेऽग्रतः ॥ २.२६.१५ ॥
Warum fährt der vornehmste Blumenwagen, bespannt mit vier schnellen, golden geschmückten Pferden, nicht vor dir her?
2.26.16
न हस्ती चाग्रतः श्रीमान् सर्वलक्षणपूजितः।
प्रयाणे लक्ष्यते वीर कृष्णमेघगिरिप्रभः ॥ २.२६.१६ ॥
Auch der prächtige Elefant ist, o Held, auf deinem Zug nicht vorn zu sehen, geehrt für alle glückverheißenden Zeichen und leuchtend wie eine dunkle Wolke oder ein Berg.
2.26.17
न च काञ्चनचित्रं ते पश्यामि प्रियदर्शन।
भद्रासनं पुरस्कृत्य यान्तं वीर पुरःसरम् ॥ २.२६.१७ ॥
Auch sehe ich dich nicht, o Liebenswerter, wie du mit dem golden verzierten Glückssitz vor dir vorausziehst, o Held, der den Weg führt.
2.26.18
अभिषेको यदा सज्जः किमिदानीमिदं तव।
अपूर्वो मुखवर्णश्च न प्रहर्षश्च लक्ष्यते ॥ २.२६.१८ ॥
Wenn die Salbung bereit ist, was ist das jetzt mit dir? Deine Gesichtsfarbe ist ungewöhnlich, und Freude ist nicht zu sehen.
2.26.19
इतीव विलपन्तीं तां प्रोवाच रघुनन्दनः।
सीते तत्रभवांस्तातः प्रव्राजयति मां वनम् ॥ २.२६.१९ ॥
So sprach Rāma, die Freude der Raghus, zu ihr, die klagte: O Sītā, der verehrte Vater schickt mich in die Verbannung in den Wald.
2.26.20
कुले महति सम्भूते धर्मज्ञे धर्मचारिणि।
शृणु जानकि येनेदं क्रमेणाद्यागतं मम ॥ २.२६.२० ॥
O Jānakī, geboren in einer großen Familie, Kennerin des Dharma, Ausüberin des Dharma, höre, wie dies heute der Reihe nach über mich gekommen ist.
2.26.21
राज्ञा सत्यप्रतिज्ञेन पित्रा दशरथेन वै।
कैकेय्यै मम मात्रे तु पुरा दत्तौ महावरौ ॥ २.२६.२१ ॥
Vom König, dessen Gelübde wahr ist, meinem Vater Daśaratha, wurden einst meiner Mutter Kaikeyī zwei große Gunstbeweise gewährt.
2.26.22
तयाद्य मम सज्जेऽस्मिन्नभिषेके नृपोद्यते।
प्रचोदितः स समयो धर्मेण प्रतिनिर्जितः ॥ २.२६.२२ ॥
Heute wurde sie, während die Vorbereitungen für meine Salbung zum König im Gange waren, daran erinnert; und gemäß dem Dharma wurde sie im Gegenzug erfüllt.
2.26.23
चतुर्दश हि वर्षाणि वस्तव्यं दण्डके मया।
पित्रा मे भरतश्चापि यौवराज्ये नियोजितः ॥ २.२६.२३ ॥
Vierzehn Jahre muss ich im Daṇḍaka-Wald wohnen, und mein Vater hat außerdem Bharata zum Kronprinzen ernannt.
2.26.24
सोऽहं त्वामागतो द्रष्टुं प्रस्थितो विजनं वनम्।
भरतस्य समीपे ते नाहं कथ्यः कदाचन ॥ २.२६.२४ ॥
Eben ich bin gekommen, dich zu sehen, auf dem Weg in den öden Wald. In Bharatas Gegenwart darfst du niemals von mir sprechen.
2.26.25
ऋद्धियुक्ता हि पुरुषा न सहन्ते परस्तवम्।
तस्मान्न ते गुणाः कथ्या भरतस्याग्रतो मम ॥ २.२६.२५ ॥
Männer, die mit Wohlstand gesegnet sind, ertragen nicht das Lob anderer. Darum sollst du in meiner Gegenwart Bharatas Tugenden nicht erwähnen.
2.26.26
अहं ते नानुवक्तव्यो विशेषेण कदाचन।
अनुकूलतया शक्यं समीपे तस्य वर्तितुम् ॥ २.२६.२६ ॥
Du sollst ihm gegenüber niemals besonders von mir sprechen; nur indem man sich entgegenkommend verhält, kann man in seiner Nähe leben.
2.26.27
तस्मै दत्तं नृपतिना यौवराज्यं सनातनम्।
स प्रसाद्यस्त्वया सीते नृपतिश्च विशेषतः ॥ २.२६.२७ ॥
Dem König hat ihm die dauerhafte Würde des Kronprinzen verliehen. O Sītā, du musst ihn besänftigen, und besonders den König.
2.26.28
अहं चापि प्रतिज्ञां तां गुरोः समनुपालयन्।
वनमद्यैव यास्यामि स्थिरीभव मनस्विनि ॥ २.२६.२८ ॥
Getreu dem Gelübde meines Lehrers werde ich noch heute in den Wald gehen. Sei standhaft, o Mutige.
2.26.29
याते च मयि कल्याणि वनं मुनिनिषेवितम्।
व्रतोपवासपरया भवितव्यं त्वयानघे ॥ २.२६.२९ ॥
O Glückliche, wenn ich in den von Weisen besuchten Wald gegangen bin, sollst du, o Makellose, dich ganz Gelübden und Fasten widmen.
2.26.30
कल्यमुत्थाय देवानां कृत्वा पूजां यथाविधि।
वन्दितव्यो दशरथः पिता मम जनेश्वरः ॥ २.२६.३० ॥
Am Morgen aufgestanden und die Götter nach Vorschrift verehrt, sollst du Daśaratha, meinen Vater, den Herrn der Menschen, ehren.
2.26.31
माता च मम कौसल्या वृद्धा संतापकर्शिता।
धर्ममेवाग्रतः कृत्वा त्वत्तः सम्मानमर्हति ॥ २.२६.३१ ॥
Meine Mutter Kausalyā ist alt und von Kummer ausgezehrt; den Dharma stets vor Augen, verdient sie deine Ehrerbietung.
2.26.32
वन्दितव्याश्च ते नित्यं याः शेषा मम मातरः।
स्नेहप्रणयसम्भोगैः समा हि मम मातरः ॥ २.२६.३२ ॥
Du sollst stets die übrigen meiner Mütter verehren; in Zuneigung, Liebe und Gemeinschaft sind alle meine Mütter mir gleich.
2.26.33
भ्रातृपुत्रसमौ चापि द्रष्टव्यौ च विशेषतः।
त्वया भरतशत्रुघ्नौ प्राणैः प्रियतरौ मम ॥ २.२६.३३ ॥
Bharata und Śatrughna sollst du besonders als Brüder und Söhne betrachten; sie sind mir lieber als das Leben selbst.
2.26.34
विप्रियं च न कर्तव्यं भरतस्य कदाचन।
स हि राजा च वैदेहि देशस्य च कुलस्य च ॥ २.२६.३४ ॥
Niemals darfst du Bharata etwas Missfälliges antun; denn er ist der König, o Vaidehī, und auch des Landes und der Familie.
2.26.35
आराधिता हि शीलेन प्रयत्नैश्चोपसेविताः।
राजानः सम्प्रसीदन्ति प्रकुप्यन्ति विपर्यये ॥ २.२६.३५ ॥
Könige werden, wenn man sie durch gutes Betragen besänftigt und eifrig bedient, zufrieden; im gegenteiligen Fall aber zürnen sie.
2.26.36
औरस्यानपि पुत्रान् हि त्यजन्त्यहितकारिणः।
समर्थान् सम्प्रगृह्णन्ति जनानपि नराधिपाः ॥ २.२६.३६ ॥
Könige verstoßen sogar ihre eigenen Söhne, wenn diese schädlich handeln, und nehmen die Fähigen an, auch wenn sie einfache Leute sind.
2.26.37
सा त्वं वसेह कल्याणि राज्ञः समनुवर्तिनी।
भरतस्य रता धर्मे सत्यव्रतपरायणा ॥ २.२६.३७ ॥
O Kalyāṇī, bleibe hier, dem König (Bharata) gehorsam, dem Dharma ergeben und dem Gelübde der Wahrheit treu.
2.26.38
अहं गमिष्यामि महावनं प्रिये
त्वया हि वस्तव्यमिहैव भामिनि।
यथा व्यलीकं कुरुषे न कस्यचित्
तथा त्वया कार्यमिदं वचो मम ॥ २.२६.३८ ॥
Geliebte, ich werde in den großen Wald gehen. O Strahlende, du sollst hier bleiben; und so wie du niemandem Unrecht tust, so sollst du dieses mein Wort erfüllen.