வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.26
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.26.1
अभिवाद्य तु कौसल्यां रामः सम्प्रस्थितो वनम्।
कृतस्वस्त्ययनो मात्रा धर्मिष्ठे वर्त्मनि स्थितः ॥ २.२६.१ ॥
ராமன் கௌசல்யைக்கு வணக்கம் செலுத்தி காட்டை நோக்கிப் புறப்பட்டான். தாயால் நலன் வாழ்த்துப் பெற்று, அவன் அறநெறியான பாதையில் நின்றான்.
2.26.2
विराजयन् राजसुतो राजमार्गं नरैर्वृतम्।
हृदयान्याममन्थेव जनस्य गुणवत्तया ॥ २.२६.२ ॥
அரசகுமாரன் மக்கள் நிறைந்த அரசப் பெருவழியை அலங்கரித்தபடி சென்றான்; தன் நற்குணங்களால் மக்களின் நெஞ்சங்களைக் கடைந்தது போல் ஆக்கினான்.
2.26.3
वैदेही चापि तत् सर्वं न शुश्राव तपस्विनी।
तदेव हृदि तस्याश्च यौवराज्याभिषेचनम् ॥ २.२६.३ ॥
வைதேகியும் அதையெல்லாம் கேட்கவில்லை; அந்தத் தவக்கோலமுடைய பெண்ணின் நெஞ்சில் இளவரசுப் பட்டாபிஷேகம் என்ற எண்ணமே இருந்தது.
2.26.4
देवकार्यं स्म सा कृत्वा कृतज्ञा हृष्टचेतना।
अभिज्ञा राजधर्माणां राजपुत्री प्रतीक्षति ॥ २.२६.४ ॥
தெய்வ வழிபாட்டுச் சடங்கை முடித்து, நன்றியும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்த மனத்துடன், அரச தர்மங்களை அறிந்த அந்த அரசகுமாரி காத்திருந்தாள்.
2.26.5
प्रविवेशाथ रामस्तु स्ववेश्म सुविभूषितम्।
प्रहृष्टजनसम्पूर्णं ह्रिया किंचिदवाङ्मुखः ॥ २.२६.५ ॥
பின்னர் ராமன் தன் நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட மாளிகைக்குள் நுழைந்தான்; மகிழ்ச்சியுடன் கூடிய மக்களால் நிறைந்திருந்த அது. வெட்கத்தால் சற்றே முகம் தாழ்த்தியவனாய் இருந்தான்.
2.26.6
अथ सीता समुत्पत्य वेपमाना च तं पतिम्।
अपश्यच्छोकसंतप्तं चिन्ताव्याकुलितेन्द्रियम् ॥ २.२६.६ ॥
அப்போது சீதை விரைந்து எழுந்து, நடுங்கியபடி, துக்கத்தால் வேதனையுற்றவனாய், கவலையால் புலன்கள் கலங்கிய தன் கணவனைக் கண்டாள்.
2.26.7
तां दृष्ट्वा स हि धर्मात्मा न शशाक मनोगतम्।
तं शोकं राघवः सोढुं ततो विवृततां गतः ॥ २.२६.७ ॥
அவளைப் பார்த்த தர்மாத்மாவாகிய அவனால் மனதில் இருந்ததைச் சொல்ல முடியவில்லை; அந்தத் துயரைத் தாங்க இயலாமல் பின்னர் அவன் வெளிப்பட்டான்.
2.26.8
विवर्णवदनं दृष्ट्वा तं प्रस्विन्नममर्षणम्।
आह दुःखाभिसंतप्ता किमिदानीमिदं प्रभो ॥ २.२६.८ ॥
அவனது வெளிறிய முகத்தையும் வியர்த்த, மனக்குமுறல் நிறைந்த தோற்றத்தையும் கண்டு, துயரத்தால் வருந்திய சீதை சொன்னாள்: "பிரபுவே, இப்போது இது என்ன?"
2.26.9
अद्य बार्हस्पतः श्रीमान् युक्तः पुष्येण राघव।
प्रोच्यते ब्राह्मणैः प्राज्ञैः केन त्वमसि दुर्मनाः ॥ २.२६.९ ॥
இன்று குருவின் மங்கள நட்சத்திரமான புஷ்யத்துடன் இணைந்திருக்கிறது, ஓ ராகவா, என்று அறிஞர் பிராமணர்கள் சொல்கிறார்கள்; பிறகு எதனால் நீ மனம் வருந்தியிருக்கிறாய்?
2.26.10
न ते शतशलाकेन जलफेननिभेन च।
आवृतं वदनं वल्गु च्छत्रेणाभिविराजते ॥ २.२६.१० ॥
நூறு கம்பிகளையுடைய, நீர்நுரை போன்ற வெண்குடையால் உன் அழகிய முகம் மறைக்கப்படவில்லை; ஆயினும் அது ஒளிர்கிறது.
2.26.11
व्यजनाभ्यां च मुख्याभ्यां शतपत्रनिभेक्षणम्।
चन्द्रहंसप्रकाशाभ्यां वीज्यते न तवाननम् ॥ २.२६.११ ॥
தாமரை இதழ் போன்ற கண்களையுடைய உன் முகம், சந்திரனையும் அன்னத்தையும் போல ஒளிரும் சிறந்த இரண்டு விசிறிகளால் வீசப்படவில்லை.
2.26.12
वाग्मिनो वन्दिनश्चापि प्रहृष्टास्त्वां नरर्षभ।
स्तुवन्तो नाद्य दृश्यन्ते मङ्गलैः सूतमागधाः ॥ २.२६.१२ ॥
மனிதருள் சிறந்தவனே, இன்று மகிழ்ச்சியுடன் பேசும் வந்தி புலவர்களும், தேர்ப்பாகர் மற்றும் மாகதர்களும் மங்கலச் சொற்களால் உன்னைப் புகழ்ந்து பாடுவதைக் காண முடியவில்லை.
2.26.13
न ते क्षौद्रं च दधि च ब्राह्मणा वेदपारगाः।
मूर्ध्नि मूर्धाभिषिक्तस्य ददति स्म विधानतः ॥ २.२६.१३ ॥
வேதங்களில் தேர்ந்த அந்தணர்கள் முறைப்படி முடிசூட்டப்படும் உன் தலையில் தேனும் தயிரும் வார்க்கவில்லை.
2.26.14
न त्वां प्रकृतयः सर्वाः श्रेणीमुख्याश्च भूषिताः।
अनुव्रजितुमिच्छन्ति पौरजानपदास्तथा ॥ २.२६.१४ ॥
நகர மக்களும் நாட்டுப்புற மக்களும், குழுக்களின் தலைவர்களும், அலங்கரிக்கப்பட்டவர்களாய், உன்னுடன் செல்ல விரும்பவில்லை.
2.26.15
चतुर्भिर्वेगसम्पन्नैर्हयैः काञ्चनभूषणैः।
मुख्यः पुष्परथो युक्तः किं न गच्छति तेऽग्रतः ॥ २.२६.१५ ॥
நான்கு வேகமான குதிரைகளும் பொன் அணிகலன்களும் பூட்டப்பட்ட முதன்மையான மலர்த்தேர் ஏன் உனக்கு முன்னே செல்லவில்லை?
2.26.16
न हस्ती चाग्रतः श्रीमान् सर्वलक्षणपूजितः।
प्रयाणे लक्ष्यते वीर कृष्णमेघगिरिप्रभः ॥ २.२६.१६ ॥
வீரனே, எல்லா நற்குறிகளாலும் போற்றப்பட்ட, கரிய மேகம் அல்லது மலையைப் போல் ஒளிரும் அழகிய யானையும் உன் பயணத்தில் முன்னே காணப்படவில்லை.
2.26.17
न च काञ्चनचित्रं ते पश्यामि प्रियदर्शन।
भद्रासनं पुरस्कृत्य यान्तं वीर पुरःसरम् ॥ २.२६.१७ ॥
அழகிய தோற்றம் உடையவனே, பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மங்கல ஆசனத்தை முன்னிறுத்தி வீரனே நீ முன்னே செல்வதை நான் காணவில்லை.
2.26.18
अभिषेको यदा सज्जः किमिदानीमिदं तव।
अपूर्वो मुखवर्णश्च न प्रहर्षश्च लक्ष्यते ॥ २.२६.१८ ॥
அபிஷேகம் தயாராக இருக்கும்போது இப்போது உனக்கு இது என்ன? உன் முகநிறம் வழக்கத்திற்கு மாறாக உள்ளது; மகிழ்ச்சியும் காணப்படவில்லை.
2.26.19
इतीव विलपन्तीं तां प्रोवाच रघुनन्दनः।
सीते तत्रभवांस्तातः प्रव्राजयति मां वनम् ॥ २.२६.१९ ॥
இவ்வாறு புலம்பிக்கொண்டிருந்த அவளிடம் ரகுநந்தனன் கூறினான்: சீதையே, மதிப்பிற்குரிய தந்தை என்னை காட்டுக்கு அனுப்புகிறார்.
2.26.20
कुले महति सम्भूते धर्मज्ञे धर्मचारिणि।
शृणु जानकि येनेदं क्रमेणाद्यागतं मम ॥ २.२६.२० ॥
ஜானகியே, உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்தவளும், தர்மத்தை அறிந்து தர்மத்தைக் கடைப்பிடிப்பவளுமான நீ கேள், இது எவ்வாறு வரிசைக்கிரமமாக இன்று எனக்கு வந்தது என்று.
2.26.21
राज्ञा सत्यप्रतिज्ञेन पित्रा दशरथेन वै।
कैकेय्यै मम मात्रे तु पुरा दत्तौ महावरौ ॥ २.२६.२१ ॥
சத்திய சபதம் கொண்ட அரசனும் என் தந்தையுமான தசரதன், முன்பு என் தாய் கைகேயிக்கு இரண்டு பெரும் வரங்களை அளித்திருந்தான்.
2.26.22
तयाद्य मम सज्जेऽस्मिन्नभिषेके नृपोद्यते।
प्रचोदितः स समयो धर्मेण प्रतिनिर्जितः ॥ २.२६.२२ ॥
இன்று அவளால், எனது இந்த முடிசூட்டு விழாவுக்கு ஏற்பாடுகள் நடந்தபோது, அந்த நிபந்தனை வலியுறுத்தப்பட்டது; தர்மத்தின்படி அது நிறைவேற்றப்பட்டது.
2.26.23
चतुर्दश हि वर्षाणि वस्तव्यं दण्डके मया।
पित्रा मे भरतश्चापि यौवराज्ये नियोजितः ॥ २.२६.२३ ॥
பதினான்கு ஆண்டுகள் நான் தண்டகாரண்யத்தில் வாழ வேண்டும்; என் தந்தை பரதனை யௌவராஜ்ய பதவியில் நியமித்துள்ளார்.
2.26.24
सोऽहं त्वामागतो द्रष्टुं प्रस्थितो विजनं वनम्।
भरतस्य समीपे ते नाहं कथ्यः कदाचन ॥ २.२६.२४ ॥
அந்த நான் உன்னைக் காண வந்தேன்; ஆளில்லாத காட்டுக்குப் புறப்படுகிறேன். பரதன் முன்னிலையில் நீ என்னைப் பற்றி ஒருபோதும் பேசக்கூடாது.
2.26.25
ऋद्धियुक्ता हि पुरुषा न सहन्ते परस्तवम्।
तस्मान्न ते गुणाः कथ्या भरतस्याग्रतो मम ॥ २.२६.२५ ॥
செல்வம் நிறைந்த மனிதர்கள் பிறரின் புகழைப் பொறுப்பதில்லை. ஆகவே என் முன்னிலையில் பரதனின் குணங்களை நீ சொல்லக்கூடாது.
2.26.26
अहं ते नानुवक्तव्यो विशेषेण कदाचन।
अनुकूलतया शक्यं समीपे तस्य वर्तितुम् ॥ २.२६.२६ ॥
என்னைப் பற்றி நீ ஒருபோதும் சிறப்பாக அவனிடம் சொல்லக்கூடாது. அவனருகில் இணக்கமாக நடந்துகொள்வதே சாத்தியம்.
2.26.27
तस्मै दत्तं नृपतिना यौवराज्यं सनातनम्।
स प्रसाद्यस्त्वया सीते नृपतिश्च विशेषतः ॥ २.२६.२७ ॥
அரசர் அவனுக்கு நிலையான யௌவராஜ்ய பதவியை அளித்தார். சீதையே, நீ அவனையும் குறிப்பாக அரசரையும் மகிழ்விக்க வேண்டும்.
2.26.28
अहं चापि प्रतिज्ञां तां गुरोः समनुपालयन्।
वनमद्यैव यास्यामि स्थिरीभव मनस्विनि ॥ २.२६.२८ ॥
நானும் குருவின் அந்த சபதத்தை நன்கு காப்பாற்றியபடி இன்றே காட்டுக்குச் செல்வேன். மனஸ்வினியே, மனதை உறுதியாக வைத்திரு.
2.26.29
याते च मयि कल्याणि वनं मुनिनिषेवितम्।
व्रतोपवासपरया भवितव्यं त्वयानघे ॥ २.२६.२९ ॥
கல்யாணியே, நான் முனிவர்கள் சேவிக்கும் காட்டுக்குச் சென்றபின், குற்றமற்றவளே, நீ விரதமும் உபவாசமும் கடைப்பிடிப்பவளாய் இருக்க வேண்டும்.
2.26.30
कल्यमुत्थाय देवानां कृत्वा पूजां यथाविधि।
वन्दितव्यो दशरथः पिता मम जनेश्वरः ॥ २.२६.३० ॥
காலையில் எழுந்து தேவர்களுக்கு முறைப்படி பூஜை செய்து, என் தந்தை மக்களின் அரசன் தசரதரை வணங்க வேண்டும்.
2.26.31
माता च मम कौसल्या वृद्धा संतापकर्शिता।
धर्ममेवाग्रतः कृत्वा त्वत्तः सम्मानमर्हति ॥ २.२६.३१ ॥
என் தாய் கௌசல்யை முதியவர், துயரத்தால் மெலிந்தவர். தர்மத்தை முன்னிட்டு அவர் உன்னிடமிருந்து மரியாதைக்கு உரியவர்.
2.26.32
वन्दितव्याश्च ते नित्यं याः शेषा मम मातरः।
स्नेहप्रणयसम्भोगैः समा हि मम मातरः ॥ २.२६.३२ ॥
என்னுடைய மற்ற தாய்மார்களை நீ எப்போதும் வணங்க வேண்டும். அன்பு, பிரியம், உறவு ஆகியவற்றில் அவர்கள் அனைவரும் எனக்கு சமமானவர்கள்.
2.26.33
भ्रातृपुत्रसमौ चापि द्रष्टव्यौ च विशेषतः।
त्वया भरतशत्रुघ्नौ प्राणैः प्रियतरौ मम ॥ २.२६.३३ ॥
பரதனையும் சத்ருக்னனையும் சகோதரர்கள் போலவும் மகன் போலவும் நீ கருத வேண்டும். அவர்கள் எனக்கு உயிரைவிடப் பிரியமானவர்கள்.
2.26.34
विप्रियं च न कर्तव्यं भरतस्य कदाचन।
स हि राजा च वैदेहि देशस्य च कुलस्य च ॥ २.२६.३४ ॥
பரதனுக்கு ஒருபோதும் அப்ரியம் செய்யக்கூடாது. ஓ வைதேஹி, அவனே அரசன்; அவனே நாட்டுக்கும் குலத்துக்கும் உரியவன்.
2.26.35
आराधिता हि शीलेन प्रयत्नैश्चोपसेविताः।
राजानः सम्प्रसीदन्ति प्रकुप्यन्ति विपर्यये ॥ २.२६.३५ ॥
அரசர்கள் நல்ல நடத்தையால் ஆராதிக்கப்பட்டும், முயற்சியுடன் சேவிக்கப்பட்டும் மகிழ்கின்றனர்; மாறுபட்டால் கோபம் கொள்கின்றனர்.
2.26.36
औरस्यानपि पुत्रान् हि त्यजन्त्यहितकारिणः।
समर्थान् सम्प्रगृह्णन्ति जनानपि नराधिपाः ॥ २.२६.३६ ॥
அரசர்கள் தீங்கு செய்பவராயின் தங்கள் சொந்த மகன்களையும் கைவிடுகின்றனர்; திறமையுள்ளவர்களை, சாதாரண மனிதராயினும், ஏற்றுக்கொள்கின்றனர்.
2.26.37
सा त्वं वसेह कल्याणि राज्ञः समनुवर्तिनी।
भरतस्य रता धर्मे सत्यव्रतपरायणा ॥ २.२६.३७ ॥
கல்யாணி, நீ இங்கேயே தங்கியிரு. அரசனுக்கு (பரதனுக்கு) அடங்கி நடந்து, தர்மத்தில் ஈடுபட்டு, சத்திய விரதத்தில் நிலைத்திருப்பாயாக.
2.26.38
अहं गमिष्यामि महावनं प्रिये
त्वया हि वस्तव्यमिहैव भामिनि।
यथा व्यलीकं कुरुषे न कस्यचित्
तथा त्वया कार्यमिदं वचो मम ॥ २.२६.३८ ॥
அன்பே, நான் பெரிய காட்டிற்குச் செல்வேன். பாமினியே, நீ இங்கேயே இருக்க வேண்டும். யாருக்கும் தீங்கு செய்யாமல் நடந்துகொள்வதுபோல, என் இந்த சொல்லையும் நீ செய்ய வேண்டும்.