வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.40
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.40.1
अथ रामश्च सीता च लक्ष्मणश्च कृताञ्जलिः।
उपसंगृह्य राजानं चक्रुर्दीनाः प्रदक्षिणम् ॥ २.४०.१ ॥
பின்னர் ராமனும் சீதையும் லக்ஷ்மணனும் கைகூப்பி, அரசனை அணுகி, வருத்தத்துடன் அவருக்குப் பிரதக்ஷிணம் செய்தனர்.
2.40.2
तं चापि समनुज्ञाप्य धर्मज्ञः सह सीतया।
राघवः शोकसम्मूढो जननीमभ्यवादयत् ॥ २.४०.२ ॥
தர்மம் அறிந்த ராகவன் அவரிடமும் விடைபெற்று, சீதையுடன் துயரத்தால் குழம்பியவனாக, தன் தாயை வணங்கினான்.
2.40.3
अन्वक्षं लक्ष्मणो भ्रातुः कौसल्यामभ्यवादयत्।
अपि मातुः सुमित्राया जग्राह चरणौ पुनः ॥ २.४०.३ ॥
பின்னர் லக்ஷ்மணன் சகோதரனைப் பின்தொடர்ந்து கௌசல்யைக்கு வணக்கம் செலுத்தி, மீண்டும் தன் தாய் சுமித்ராவின் பாதங்களைப் பற்றினான்.
2.40.4
तं वन्दमानं रुदती माता सौमित्रिमब्रवीत्।
हितकामा महाबाहुं मूर्ध्न्युपाघ्राय लक्ष्मणम् ॥ २.४०.४ ॥
அவன் வணங்குவதைக் கண்டு அழுதபடி, அவனுக்கு நலம் விரும்பிய தாய், மகாபாகுவான சௌமித்திரி லக்ஷ்மணனின் தலையை முகர்ந்து முத்தமிட்டு இவ்வாறு சொன்னாள்.
2.40.5
सृष्टस्त्वं वनवासाय स्वनुरक्तः सुहृज्जने।
रामे प्रमादं मा कार्षीः पुत्र भ्रातरि गच्छति ॥ २.४०.५ ॥
மகனே, நீ வனவாசத்துக்கு அனுப்பப்படுகிறாய்; நண்பர்களிடம் நீ அன்பு கொண்டவன். சகோதரன் ராமன் செல்லும்போது அவனிடம் அலட்சியம் காட்டாதே.
2.40.6
व्यसनी वा समृद्धो वा गतिरेष तवानघ।
एष लोके सतां धर्मो यज्ज्येष्ठवशगो भवेत् ॥ २.४०.६ ॥
களங்கமற்றவனே, துன்பத்திலிருந்தாலும் செழிப்பிலிருந்தாலும், இதுவே உனக்கு வழி. உலகில் நல்லோரின் தர்மம் மூத்தவனுக்கு அடங்கி நடப்பதே.
2.40.7
इदं हि वृत्तमुचितं कुलस्यास्य सनातनम्।
दानं दीक्षा च यज्ञेषु तनुत्यागो मृधेषु हि ॥ २.४०.७ ॥
இதுவே இக்குலத்தின் பழமையான, தகுந்த ஒழுக்கம்: யாகங்களில் தானமும் தீட்சையும், போர்களில் உடலை அர்ப்பணிப்பதும்.
2.40.8
लक्ष्मणं त्वेवमुक्त्वासौ संसिद्धं प्रियराघवम्।
सुमित्रा गच्छ गच्छेति पुनः पुनरुवाच तम् ॥ २.४०.८ ॥
இவ்வாறு லட்சுமணனிடம் கூறிவிட்டு, உறுதியானவரும் ராகவனுக்குப் பிரியமானவருமான அவரிடம், "சுமித்ரையின் மகனே, போ, போ" என்று மீண்டும் மீண்டும் சொன்னார்.
2.40.9
रामं दशरथं विद्धि मां विद्धि जनकात्मजाम्।
अयोध्यामटवीं विद्धि गच्छ तात यथासुखम् ॥ २.४०.९ ॥
"என்னை இராமனாகவும் தசரதனாகவும் அறிக; என்னை ஜனகன் மகள் (சீதை) என்று அறிக; அயோத்தியையே காடு என்று அறிக. அன்பனே, சுகமாக எவ்வாறு விரும்புகிறாயோ அவ்வாறு போ."
2.40.10
ततः सुमन्त्रः काकुत्स्थं प्राञ्जलिर्वाक्यमब्रवीत्।
विनीतो विनयज्ञश्च मातलिर्वासवं यथा ॥ २.४०.१० ॥
அப்போது சுமந்திரர் கைகூப்பி காகுத்ஸ்தனிடம் (ராமனிடம்) சொற்களைச் சொன்னார்; பணிவும் நயமும் அறிந்தவராய், மாதலி இந்திரனிடம் பேசியதுபோல.
2.40.11
रथमारोह भद्रं ते राजपुत्र महायशः।
क्षिप्रं त्वां प्रापयिष्यामि यत्र मां राम वक्ष्यसे ॥ २.४०.११ ॥
"தேரில் ஏறுங்கள், உமக்கு நலம் உண்டாகட்டும், அரசகுமாரனே, மகா புகழுடையவரே. ராமா, நீங்கள் எங்கு செல்லச் சொல்கிறீர்களோ அங்கு உங்களை விரைவில் கொண்டு சேர்ப்பேன்."
2.40.12
चतुर्दश हि वर्षाणि वस्तव्यानि वने त्वया।
तान्युपक्रमितव्यानि यानि देव्या प्रचोदितः ॥ २.४०.१२ ॥
"பதினான்கு ஆண்டுகள் நீ காட்டில் வாழ வேண்டும். ராணி உன்னைத் தூண்டி எவற்றைச் செய்யச் சொன்னாளோ, அவற்றையெல்லாம் நீ தொடங்க வேண்டும்."
2.40.13
तं रथं सूर्यसंकाशं सीता हृष्टेन चेतसा।
आरुरोह वरारोहा कृत्वालंकारमात्मनः ॥ २.४०.१३ ॥
சூரியனைப் போல் ஒளிரும் அந்தத் தேரில் சீதை மகிழ்ந்த மனத்துடன் ஏறினாள்; அழகிய இடையுடையவள் தன்னை அணிகலன்களால் அலங்கரித்துக்கொண்டிருந்தாள்.
2.40.14
वनवासं हि संख्याय वासांस्याभरणानि च।
भर्तारमनुगच्छन्त्यै सीतायै श्वशुरो ददौ ॥ २.४०.१४ ॥
காட்டு வாசத்தைக் கருத்தில் கொண்டு, கணவனைப் பின்தொடர்ந்து செல்லும் சீதைக்கு மாமனார் ஆடைகளையும் அணிகலன்களையும் கொடுத்தார்.
2.40.15
तथैवायुधजातानि भ्रातृभ्यां कवचानि च।
रथोपस्थे प्रविन्यस्य सचर्म कठिनं च यत् ॥ २.४०.१५ ॥
அதேபோல் இரு சகோதரர்களுக்கான ஆயுதத் தொகுதிகளும் கவசங்களும், கேடயங்களுடன் கடினமானவையும், தேரின் தளத்தில் வைக்கப்பட்டன.
2.40.16
अथो ज्वलनसंकाशं चामीकरविभूषितम्।
तमारुरुहतुस्तूर्णं भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ ॥ २.४०.१६ ॥
பின்னர் நெருப்பைப் போல் ஒளிர்ந்து பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தத் தேரில் இரு சகோதரர்களான ராமனும் லக்ஷ்மணனும் விரைவாக ஏறினர்.
2.40.17
सीतातृतीयानारूढान् दृष्ट्वा रथमचोदयत्।
सुमन्त्रः सम्मतानश्वान् वायुवेगसमाञ्जवे ॥ २.४०.१७ ॥
சீதையை மூன்றாவதாகக் கொண்டு ஏறியிருந்தவர்களைப் பார்த்து, சுமந்திரன் காற்றின் வேகத்திற்கு இணையான வேகமுடைய பழக்கப்பட்ட குதிரைகளைத் தேரோட்டத் தூண்டினான்.
2.40.18
प्रयाते तु महारण्यं चिररात्राय राघवे।
बभूव नगरे मूर्च्छा बलमूर्च्छा जनस्य च ॥ २.४०.१८ ॥
ராகவன் நீண்ட நாள் வாசத்திற்காக அந்தப் பெரிய காட்டுக்குச் சென்றபோது, நகரத்திலும் மக்களிடையிலும் மயக்கம் உண்டானது; மக்களின் வலிமையும் மயங்கியது.
2.40.19
तत् समाकुलसम्भ्रान्तं मत्तसंकुपितद्विपम्।
हयसिञ्जितनिर्घोषं पुरमासीन्महास्वनम् ॥ २.४०.१९ ॥
அப்போது அந்நகரம் பெரும் குழப்பத்திலும் திகைப்பிலும் ஆழ்ந்தது; மதம்கொண்டு சினந்த யானைகளின் பிளிறலும் குதிரைகளின் கனைப்பும் ஆரவாரமும் அதை நிறைத்தன.
2.40.20
ततः सबालवृद्धा सा पुरी परमपीडिता।
राममेवाभिदुद्राव घर्मार्तः सलिलं यथा ॥ २.४०.२० ॥
அப்போது சிறுவர்களும் முதியவர்களும் உட்பட அந்நகரம் பெரும் துயருற்று, வெயிலால் வாடியவன் நீரை நோக்கி ஓடுவதுபோல் ராமனை நோக்கியே ஓடியது.
2.40.21
पार्श्वतः पृष्ठतश्चापि लम्बमानास्तदुन्मुखाः।
बाष्पपूर्णमुखाः सर्वे तमूचुर्भृशनिःस्वनाः ॥ २.४०.२१ ॥
பக்கங்களிலும் பின்புறத்திலும் தொங்கியபடி, அவனை நோக்கி முகம் திருப்பி, கண்ணீர் நிறைந்த முகங்களுடன் அனைவரும் உரக்கக் கதறி அவனிடம் கூறினர்.
2.40.22
संयच्छ वाजिनां रश्मीन् सूत याहि शनैः शनैः।
मुखं द्रक्ष्याम रामस्य दुर्दर्शं नो भविष्यति ॥ २.४०.२२ ॥
சாரதியே, குதிரைகளின் கடிவாளத்தை இறுக்கிப் பிடித்து மெல்ல மெல்ல ஓட்டு; ராமனின் முகத்தை நாங்கள் காண வேண்டும், இல்லையேல் அது எங்களுக்குக் காண அரிதாகிவிடும்.
2.40.23
आयसं हृदयं नूनं राममातुरसंशयम्।
यद् देवगर्भप्रतिमे वनं याति न भिद्यते ॥ २.४०.२३ ॥
ராமனின் தாயின் இதயம் நிச்சயமாக இரும்பாலானது; தேவனின் மகனைப் போன்றவன் காட்டுக்குச் செல்லும்போதும் அது பிளக்கவில்லையே.
2.40.24
कृतकृत्या हि वैदेही छायेवानुगता पतिम्।
न जहाति रता धर्मे मेरुमर्कप्रभा यथा ॥ २.४०.२४ ॥
வைதேஹி நிறைவேற்றிய கடமையுடையவள்; நிழல்போல் கணவனைப் பின்தொடர்கிறாள். தர்மத்தில் பற்றுடையவளாய் அவனை விட்டுப் பிரியவில்லை; சூரியனின் ஒளி மேருவை விட்டுப் பிரியாததுபோல்.
2.40.25
अहो लक्ष्मण सिद्धार्थः सततं प्रियवादिनम्।
भ्रातरं देवसंकाशं यस्त्वं परिचरिष्यसि ॥ २.४०.२५ ॥
ஐயோ லட்சுமணா! எப்போதும் இனிய சொல் பேசும், தேவனுக்கு ஒப்பான சகோதரனுக்கு நீ பணிவிடை செய்வாயே — நீ பெரும் பேறு பெற்றவன்.
2.40.26
महत्येषा हि ते बुद्धिरेष चाभ्युदयो महान्।
एष स्वर्गस्य मार्गश्च यदेनमनुगच्छसि ॥ २.४०.२६ ॥
இது உன் பெரிய மனத்திடம்; இதுவே பெரிய உயர்வும். இவரைப் பின்தொடர்வது நீ தேர்ந்த சொர்க்கத்தின் வழியாகும்.
2.40.27
एवं वदन्तस्ते सोढुं न शेकुर्बाष्पमागतम्।
नरास्तमनुगच्छन्ति प्रियमिक्ष्वाकुनन्दनम् ॥ २.४०.२७ ॥
இவ்வாறு சொல்லிக்கொண்டிருந்தவர்கள் பொங்கி வந்த கண்ணீரை அடக்க முடியவில்லை. மக்கள் அன்புக்குரிய, இக்ष்வாகு குலத்தின் மகிழ்ச்சியான அவரையே பின்தொடர்ந்தனர்.
2.40.28
अथ राजा वृतः स्त्रीभिर्दीनाभिर्दीनचेतनः।
निर्जगाम प्रियं पुत्रं द्रक्ष्यामीति ब्रुवन् गृहात् ॥ २.४०.२८ ॥
பின்னர் துயருற்ற மனத்துடன் அரசன், துயருற்ற பெண்களால் சூழப்பட்டு, 'என் அன்பு மகனைப் பார்ப்பேன்' என்று சொல்லிக்கொண்டே அரண்மனையிலிருந்து புறப்பட்டான்.
2.40.29
शुश्रुवे चाग्रतः स्त्रीणां रुदतीनां महास्वनः।
यथा नादः करेणूनां बद्धे महति कुञ्जरे ॥ २.४०.२९ ॥
முன்னால் அழுது கொண்டிருந்த பெண்களின் பெரும் ஒலி கேட்டது; பெரிய யானை கட்டுண்டபோது பெண் யானைகள் எழுப்பும் ஒலி போல.
2.40.30
पिता हि राजा काकुत्स्थः श्रीमान् सन्नस्तदा बभौ।
परिपूर्णः शशी काले ग्रहेणोपप्लुतो यथा ॥ २.४०.३० ॥
காகுத்த குலத்து மன்னனாகிய தந்தை, மகிமை பொருந்தியவராயினும் அப்போது வாடியவராகத் தோன்றினார்; முழுநிலவு கிரகணத்தால் பற்றப்பட்டதுபோல்.
2.40.31
स च श्रीमानचिन्त्यात्मा रामो दशरथात्मजः।
सूतं संचोदयामास त्वरितं वाह्यतामिति ॥ २.४०.३१ ॥
ஒளி பொருந்திய, சிந்திக்க இயலாத இயல்புடைய தசரதனின் மகன் ராமன், சாரதியை விரைவாக தேரைப் பூட்டுமாறு ஏவினான்.
2.40.32
रामो याहीति तं सूतं तिष्ठेति च जनस्तथा।
उभयं नाशकत् सूतः कर्तुमध्वनि चोदितः ॥ २.४०.३२ ॥
"போ" என்று ராமன் சாரதியிடம் கூறினான்; மக்களோ "நில்" என்றனர்; இரண்டையும் செய்ய இயலாமல் சாரதி பாதையில் தவித்தான்.
2.40.33
निर्गच्छति महाबाहौ रामे पौरजनाश्रुभिः।
पतितैरभ्यवहितं प्रणनाश महीरजः ॥ २.४०.३३ ॥
மகாபாகு ராமன் புறப்படுகையில், நகர மக்களின் விழுந்த கண்ணீரால் நிலத்தின் புழுதி அடங்கியது.
2.40.34
रुदिताश्रुपरिद्यूनं हाहाकृतमचेतनम्।
प्रयाणे राघवस्यासीत् पुरं परमपीडितम् ॥ २.४०.३४ ॥
ராகவனின் புறப்பாட்டில், அழுகையாலும் கண்ணீராலும் சோர்ந்து, "ஐயோ" என்று கதறி உணர்விழந்த நகரம் மிகவும் துயருற்றது.
2.40.35
सुस्राव नयनैः स्त्रीणामस्रमायाससम्भवम्।
मीनसंक्षोभचलितैः सलिलं पङ्कजैरिव ॥ २.४०.३५ ॥
பெண்களின் கண்களிலிருந்து, வருத்தத்தாலும் உழைப்பாலும் எழுந்த கண்ணீர் பாய்ந்தது; மீன்களின் அசைவால் அலையும் நீரிலிருந்து தாமரைகள் சிந்துவது போல.
2.40.36
दृष्ट्वा तु नृपतिः श्रीमानेकचित्तगतं पुरम्।
निपपातैव दुःखेन कृत्तमूल इव द्रुमः ॥ २.४०.३६ ॥
நகரம் ஒருமனமாக ராமனைத் தொடர்ந்து செல்வதைக் கண்ட ஒளிமிக்க மன்னன் துயரால் வேர் அறுந்த மரம் போல விழுந்தான்.
2.40.37
ततो हलहलाशब्दो जज्ञे रामस्य पृष्ठतः।
नराणां प्रेक्ष्य राजानं सीदन्तं भृशदुःखितम् ॥ २.४०.३७ ॥
அப்போது ராமனுக்குப் பின்னால் மக்களின் பெருங்கூச்சல் எழுந்தது; மன்னன் மிகுந்த துயரால் சோர்ந்து விழுவதைக் கண்டு.
2.40.38
हा रामेति जनाः केचिद् राममातेति चापरे।
अन्तःपुरसमृद्धं च क्रोशन्तं पर्यदेवयन् ॥ २.४०.३८ ॥
சிலர் "ஐயோ ராமா!" என்று புலம்பினர்; வேறு சிலர் "ராமனின் தாயே!" என்று புலம்பினர்; அந்தப்புர மகளிர் கதறி அழுதனர்.
2.40.39
अन्वीक्षमाणो रामस्तु विषण्णं भ्रान्तचेतसम्।
राजानं मातरं चैव ददर्शानुगतौ पथि ॥ २.४०.३९ ॥
ராமன் திரும்பிப் பார்த்தபோது, வழியில் தம்மைப் பின்தொடர்ந்து வரும் துயருற்ற, மனம் குழம்பிய மன்னனையும் தாயையும் கண்டார்.
2.40.40
स बद्ध इव पाशेन किशोरो मातरं यथा।
धर्मपाशेन संयुक्तः प्रकाशं नाभ्युदैक्षत ॥ २.४०.४० ॥
அவர் பாசத்தில் கட்டுண்ட இளங்கன்று போல் ஆனார்; தர்மபாசத்தால் பிணைக்கப்பட்டவராய் தாயை வெளிப்படையாகப் பார்க்கவில்லை.
2.40.41
पदातिनौ च यानार्हावदुःखार्हौ सुखोचितौ।
दृष्ट्वा संचोदयामास शीघ्रं याहीति सारथिम् ॥ २.४०.४१ ॥
நடந்து செல்லும் அவ்விருவரையும் — வாகனத்திற்குத் தகுந்தவர்களும், துன்பத்திற்குத் தகாதவர்களும், இன்பத்திற்குப் பழகியவர்களுமானவர்களை — கண்டு, தேரோட்டியை விரைந்து செல் என்று தூண்டினார்.
2.40.42
नहि तत् पुरुषव्याघ्रो दुःखजं दर्शनं पितुः।
मातुश्च सहितुं शक्तस्तोत्त्रैर्नुन्न इव द्विपः ॥ २.४०.४२ ॥
மனிதர்களில் புலியான ராமனால் தந்தையையும் தாயையும் அத்துயரக் காட்சியில் காண்பதைத் தாங்க முடியவில்லை; தோட்டிக் கம்பால் குத்தப்பட்ட யானை போல்.
2.40.43
प्रत्यगारमिवायान्ती सवत्सा वत्सकारणात्।
बद्धवत्सा यथा धेनू राममाताभ्यधावत ॥ २.४०.४३ ॥
கன்றின் காரணமாக, கன்று கட்டப்பட்ட பசு வீடு நோக்கித் திரும்புவது போல, ராமனின் தாய் ஓடினாள்.
2.40.44
तथा रुदन्तीं कौसल्यां रथं तमनुधावतीम्।
क्रोशन्तीं राम रामेति हा सीते लक्ष्मणेति च ॥ २.४०.४४ ॥
அவ்வாறு அழுதபடி கௌசல்யை அந்தத் தேரின் பின்னே ஓடினாள்; 'ராமா! ராமா!' 'ஐயோ சீதா!' 'லக்ஷ்மணா!' என்று கதறினாள்.
2.40.45
रामलक्ष्मणसीतार्थं स्रवन्तीं वारि नेत्रजम्।
असकृत् प्रैक्षत स तां नृत्यन्तीमिव मातरम् ॥ २.४०.४५ ॥
ராமன், லக்ஷ்மணன், சீதைக்காக கண்ணீர் சிந்திய, நடனமாடுவது போல் தள்ளாடிய தாயை அவர் மீண்டும் மீண்டும் பார்த்தார்.
2.40.46
तिष्ठेति राजा चुक्रोश याहि याहीति राघवः।
सुमन्त्रस्य बभूवात्मा चक्रयोरिव चान्तरा ॥ २.४०.४६ ॥
'நில்!' என்று அரசன் கதறினான்; 'போ, போ!' என்று ராகவன் கூறினான். சுமந்திரனின் நிலை இரண்டு சக்கரங்களுக்கு நடுவே சிக்கியது போல் ஆயிற்று.
2.40.47
नाश्रौषमिति राजानमुपालब्धोऽपि वक्ष्यसि।
चिरं दुःखस्य पापिष्ठमिति रामस्तमब्रवीत् ॥ २.४०.४७ ॥
'நான் கேட்கவில்லை' என்று அரசனிடம் சொல், நீ நிந்திக்கப்பட்டாலும்; 'நீண்ட காலம் துன்பம் தரும் இந்தப் பாவி (ராமன்)' என்றும் சொல் — என்று ராமன் அவனிடம் கூறினான்.
2.40.48
स रामस्य वचः कुर्वन्ननुज्ञाप्य च तं जनम्।
व्रजतोऽपि हयान् शीघ्रं चोदयामास सारथिः ॥ २.४०.४८ ॥
ராமனின் சொற்களை நிறைவேற்றி, அந்த மக்களிடம் விடைபெற்று, சாரதி புறப்படும்போதே குதிரைகளை விரைந்து ஓட்டினான்.
2.40.49
न्यवर्तत जनो राज्ञो रामं कृत्वा प्रदक्षिणम्।
मनसाप्याशुवेगेन न न्यवर्तत मानुषम् ॥ २.४०.४९ ॥
அரசனின் மக்கள் ராமனை வலம் வந்து திரும்பினர்; ஆனால் மனதால் மிக வேகமாகச் சென்று, அந்த மனிதர்களில் சிறந்தவனிடமிருந்து அவர்கள் திரும்பவில்லை.
2.40.50
यमिच्छेत् पुनरायातं नैनं दूरमनुव्रजेत्।
इत्यमात्या महाराजमूचुर्दशरथं वचः ॥ २.४०.५० ॥
"மீண்டும் வரவேண்டும் என்று விரும்பும் ஒருவனை, தூரம் வரை பின்தொடரக் கூடாது." இவ்வாறு அமைச்சர்கள் மகாராஜா தசரதனிடம் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்.
2.40.51
तेषां वचः सर्वगुणोपपन्नः
प्रस्विन्नगात्रः प्रविषण्णरूपः।
निशम्य राजा कृपणः सभार्यो
व्यवस्थितस्तं सुतमीक्षमाणः ॥ २.४०.५१ ॥
அவர்களின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட, எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்த அரசன், வியர்வையால் உடல் நனைந்து, துயரம் நிறைந்த தோற்றத்துடன், மனைவியுடன் துன்பத்தில் மூழ்கி, தன் மகனைப் பார்த்தபடி நின்றான்.