رامايانا فالميكي · السارغا 2.44
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.44.1
विलपन्तीं तथा तां तु कौसल्यां प्रमदोत्तमाम्।
इदं धर्मे स्थिता धर्म्यं सुमित्रा वाक्यमब्रवीत् ॥ २.४४.१ ॥
وبينما كانت كوسالْيا، أفضل النساء، تنوح هكذا، قالت سوميترا، الثابتة في الدهرما، هذه الكلمات الموافقة للدهرما.
2.44.2
तवार्ये सद्गुणैर्युक्तः स पुत्रः पुरुषोत्तमः।
किं ते विलपितेनैवं कृपणं रुदितेन वा ॥ २.४४.२ ॥
أيتها النبيلة، ابنك رجل سامٍ متحلٍّ بالصفات الحميدة. فلماذا تنوحين وتبكين بهذا الأسى؟
2.44.3
यस्तवार्ये गतः पुत्रस्त्यक्त्वा राज्यं महाबलः।
साधु कुर्वन् महात्मानं पितरं सत्यवादिनम् ॥ २.४४.३ ॥
أيتها النبيلة، ابنك القوي الشديد مضى تاركًا المملكة، وقد أدى حق أبيه العظيم الصادق القول خير أداء.
2.44.4
शिष्टैराचरिते सम्यक्शश्वत् प्रेत्य फलोदये।
रामो धर्मे स्थितः श्रेष्ठो न स शोच्यः कदाचन ॥ २.४४.४ ॥
راما، الأفضل، الثابت في الدهرما التي يمارسها الصالحون دائمًا على الوجه الصحيح والتي تثمر بعد الموت، لا ينبغي أن يُحزن عليه أبدًا.
2.44.5
वर्तते चोत्तमां वृत्तिं लक्ष्मणोऽस्मिन् सदानघः।
दयावान् सर्वभूतेषु लाभस्तस्य महात्मनः ॥ २.४४.५ ॥
لكشمانا، البريء، يسلك معه دائمًا أعلى السلوك؛ وهو رحيم بجميع الكائنات، وهذا هو ربح ذلك العظيم النفس.
2.44.6
अरण्यवासे यद् दुःखं जानन्त्येव सुखोचिता।
अनुगच्छति वैदेही धर्मात्मानं तवात्मजम् ॥ २.४४.६ ॥
ورغم أنها اعتادت الراحة، فهي تعرف مشقة العيش في الغابة، ومع ذلك فإن فايدهي تتبع ابنك الصالح.
2.44.7
कीर्तिभूतां पताकां यो लोके भ्रमयति प्रभुः।
धर्मः सत्यव्रतपरः किं न प्राप्तस्तवात्मजः ॥ २.४४.७ ॥
لماذا لم ينل ابنُك، المتمسك بعهد الحق والمتجسد للدهرما، ذلك السيد الذي يرفع راية المجد في العالم؟
2.44.8
व्यक्तं रामस्य विज्ञाय शौचं माहात्म्यमुत्तमम्।
न गात्रमंशुभिः सूर्यः संतापयितुमर्हति ॥ २.४४.८ ॥
إذ يعلم الشمسُ بجلاءٍ طهارةَ راما وعظمتَه العليا، فلا يستطيع أن يلفح جسده بأشعته.
2.44.9
शिवः सर्वेषु कालेषु काननेभ्यो विनिःसृतः।
राघवं युक्तशीतोष्णः सेविष्यति सुखोऽनिलः ॥ २.४४.९ ॥
في كل الفصول، ستخدم راغافا نسمةٌ لطيفة سارة تهبّ من الغابات، معتدلةٌ بين البرد والحر.
2.44.10
शयानमनघं रात्रौ पितेवाभिपरिष्वजन्।
घर्मघ्नः संस्पृशन् शीतश्चन्द्रमा ह्लादयिष्यति ॥ २.४४.१० ॥
وقمرٌ بارد يطرد الحر، يحتضن الطاهرَ راما وهو نائم بالليل كأب، ويلمسه فيسرّه.
2.44.11
ददौ चास्त्राणि दिव्यानि यस्मै ब्रह्मा महौजसे।
दानवेन्द्रं हतं दृष्ट्वा तिमिध्वजसुतं रणे ॥ २.४४.११ ॥
الذي منح براهما له الأسلحة الإلهية، حين رأى في المعركة مقتولًا ملكَ الدانافا ابنَ تيميدفاجا.
2.44.12
स शूरः पुरुषव्याघ्रः स्वबाहुबलमाश्रितः।
असंत्रस्तो ह्यरण्येऽसौ वेश्मनीव निवत्स्यते ॥ २.४४.१२ ॥
ذلك البطل خيرُ الرجال، متكلاً على قوة ذراعيه، غيرُ هيّاب، سيقيم في الغابة كأنه في بيت.
2.44.13
यस्येषुपथमासाद्य विनाशं यान्ति शत्रवः।
कथं न पृथिवी तस्य शासने स्थातुमर्हति ॥ २.४४.१३ ॥
كيف لا تثبت الأرض تحت حكم من يهلك الأعداء إذا دخلوا مدى سهامه؟
2.44.14
या श्रीः शौर्यं च रामस्य या च कल्याणसत्त्वता।
निवृत्तारण्यवासः स्वं क्षिप्रं राज्यमवाप्स्यति ॥ २.४४.१४ ॥
إن جلال رام وشجاعته وصلاحه المبارك سيعيدون إليه مملكته سريعا بعد انتهاء إقامته في الغابة.
2.44.15
सूर्यस्यापि भवेत् सूर्यो ह्यग्नेरग्नः प्रभोः प्रभुः।
श्रियाः श्रीश्च भवेदग्र्या कीर्त्याः कीर्तिः क्षमाक्षमा ॥ २.४४.१५ ॥
سيكون شمس الشمس، ونار النار، وسيد السادة؛ أعلى الجلال للجلال، ومجد المجد، وصبر الصبر.
2.44.16
दैवतं देवतानां च भूतानां भूतसत्तमः।
तस्य के ह्यगुणा देवि वने वाप्यथवा पुरे ॥ २.४४.१६ ॥
إنه إله الآلهة وأفضل الكائنات؛ أيتها الإلهة، أي عيب فيه سواء في الغابة أو في المدينة؟
2.44.17
पृथिव्या सह वैदेह्या श्रिया च पुरुषर्षभः।
क्षिप्रं तिसृभिरेताभिः सह रामोऽभिषेक्ष्यते ॥ २.४४.१७ ॥
مع الأرض وفيدهي والجلال — هذه الثلاثة — سيُتوَّج رام، أفضل الرجال، عن قريب.
2.44.18
दुःखजं विसृजत्यश्रु निष्क्रामन्तमुदीक्ष्य यम्।
अयोध्यायां जनः सर्वः शोकवेगसमाहतः ॥ २.४४.१८ ॥
عند رؤيته يرحل، يذرف جميع أهل أيودهيا، وقد أصابتهم شدة الحزن، دموعا نابعة من الألم.
2.44.19
कुशचीरधरं वीरं गच्छन्तमपराजितम्।
सीतेवानुगता लक्ष्मीस्तस्य किं नाम दुर्लभम् ॥ २.४४.१९ ॥
يمضي البطل الذي لا يُقهر، متشحًا بعشب الكوشا ولحاء الشجر، وتتبعه لكشمي كما تتبعه سيتا. فأي شيء يصعب عليه نيله؟
2.44.20
धनुर्ग्रहवरो यस्य बाणखड्गास्त्रभृत् स्वयम्।
लक्ष्मणो व्रजति ह्यग्रे तस्य किं नाम दुर्लभम् ॥ २.४४.२० ॥
ولكشمانا نفسه، أفضل حاملي القوس، حاملًا السهام والسيف والأسلحة، يمشي أمامه؛ فأي شيء يصعب عليه نيله؟
2.44.21
निवृत्तवनवासं तं द्रष्टासि पुनरागतम्।
जहि शोकं च मोहं च देवि सत्यं ब्रवीमि ते ॥ २.४४.२१ ॥
ستراه مجددًا عائدًا من منفاه في الغابة. أيتها الملكة، اطرحي الحزن والوهم؛ إني أقول لك الحق.
2.44.22
शिरसा चरणावेतौ वन्दमानमनिन्दिते।
पुनर्द्रक्ष्यसि कल्याणि पुत्रं चन्द्रमिवोदितम् ॥ २.४४.२२ ॥
أيتها البريئة، سترين ابنك مجددًا يحني رأسه متعبدًا لهاتين القدمين، أيتها المباركة، كالقمر الطالع.
2.44.23
पुनः प्रविष्टं दृष्ट्वा तमभिषिक्तं महाश्रियम्।
समुत्स्रक्ष्यसि नेत्राभ्यां शीघ्रमानन्दजं जलम् ॥ २.४४.२३ ॥
حين تريه يدخل مجددًا، متوَّجًا بعظيم البهاء، ستذرفين عن عينيك قريبًا دموع الفرح.
2.44.24
मा शोको देवि दुःखं वा न रामे दृष्यतेऽशिवम्।
क्षिप्रं द्रक्ष्यसि पुत्रं त्वं ससीतं सहलक्ष्मणम् ॥ २.४४.२४ ॥
لا تحزني أيتها الملكة؛ فلا يُرى في راما شر ولا كرب. ستريْن ابنك قريبًا مع سيتا ولكشمانا.
2.44.25
त्वयाऽशेषो जनश्चायं समाश्वास्यो यतोऽनघे।
कमिदानीमिदं देवि करोषि हृदि विक्लवम् ॥ २.४४.२५ ॥
يا بلا عيب، إن هذا الشعب كله ينبغي أن تُعزّيه أنت. أيتها الملكة، لماذا تحملين الآن في قلبك هذا الاضطراب؟
2.44.26
नार्हा त्वं शोचितुं देवि यस्यास्ते राघवः सुतः।
नहि रामात् परो लोके विद्यते सत्पथे स्थितः ॥ २.४४.२६ ॥
أيتها الملكة، إنه لا يليق بك أن تحزني، وأنتِ أم راغافا (راما). ليس في هذا العالم من هو أعلى من راما الثابت على الطريق القويم.
2.44.27
अभिवादयमानं तं दृष्ट्वा ससुहृदं सुतम्।
मुदाश्रु मोक्ष्यसे क्षिप्रं मेघरेखेव वार्षिकी ॥ २.४४.२७ ॥
حين ترين ابنك مع أصحابه يحيّيونك بإجلال، ستذرفين عن قريب دموع الفرح كما تنهمر سحب موسم المطر.
2.44.28
पुत्रस्ते वरदः क्षिप्रमयोध्यां पुनरागतः।
कराभ्यां मृदुपीनाभ्यां चरणौ पीडयिष्यति ॥ २.४४.२८ ॥
لقد عاد ابنك، واهب النعم، إلى أيوديا سريعاً؛ وسيضغط قدميك بيديه الناعمتين القويتين.
2.44.29
अभिवाद्य नमस्यन्तं शूरं ससुहृदं सुतम्।
मुदास्रैः प्रोक्षसे पुत्रं मेघराजिरिवाचलम् ॥ २.४४.२९ ॥
ابنك الشجاع، يحيّيك ويخفض رأسه إجلالاً مع أصحابه، ستغمرينه بدموع الفرح كما تغمر سحابة متصلة الجبل.
2.44.30
आश्वासयन्ती विविधैश्च वाक्यै-
र्वाक्योपचारे कुशलानवद्या।
रामस्य तां मातरमेवमुक्त्वा
देवी सुमित्रा विरराम रामा ॥ २.४४.३० ॥
وهي تواسي أم راما بشتى الكلمات، الماهرة في فن الكلام والبريئة من العيب، قالت الملكة سومِترا هذا لأم راما ثم سكتت.
2.44.31
निशम्य तल्लक्ष्मणमातृवाक्यं
रामस्य मातुर्नरदेवपत्न्याः।
सद्यः शरीरे विननाश शोकः
शरद्गतो मेघ इवाल्पतोयः ॥ २.४४.३१ ॥
ولما سمعت كلمات أم لاكشمانا، زال حزن أم راما، زوجة الملك، من جسدها في الحال، كما يتلاشى سحاب قليل الماء في الخريف.