Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.44
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.44.1
विलपन्तीं तथा तां तु कौसल्यां प्रमदोत्तमाम्।
इदं धर्मे स्थिता धर्म्यं सुमित्रा वाक्यमब्रवीत् ॥ २.४४.१ ॥
Als Kausalyā, die beste der Frauen, so klagte, sprach Sumitrā, im Dharma gefestigt, diese dharmagemäßen Worte.
2.44.2
तवार्ये सद्गुणैर्युक्तः स पुत्रः पुरुषोत्तमः।
किं ते विलपितेनैवं कृपणं रुदितेन वा ॥ २.४४.२ ॥
O edle Frau, dein Sohn ist ein höchster Mann, mit guten Eigenschaften begabt. Warum klagst und weinst du so erbärmlich?
2.44.3
यस्तवार्ये गतः पुत्रस्त्यक्त्वा राज्यं महाबलः।
साधु कुर्वन् महात्मानं पितरं सत्यवादिनम् ॥ २.४४.३ ॥
O edle Frau, dein machtvoller Sohn ist gegangen und hat das Königreich aufgegeben, und erfüllt so recht seine Pflicht gegenüber dem großherzigen, wahrhaftigen Vater.
2.44.4
शिष्टैराचरिते सम्यक्शश्वत् प्रेत्य फलोदये।
रामो धर्मे स्थितः श्रेष्ठो न स शोच्यः कदाचन ॥ २.४४.४ ॥
Rāma, der Beste, der im Dharma gefestigt ist, den die Weisen stets recht üben und der nach dem Tod Früchte trägt, darf niemals betrauert werden.
2.44.5
वर्तते चोत्तमां वृत्तिं लक्ष्मणोऽस्मिन् सदानघः।
दयावान् सर्वभूतेषु लाभस्तस्य महात्मनः ॥ २.४४.५ ॥
Lakṣmaṇa, der Makellose, verhält sich ihm gegenüber stets auf die höchste Weise; er ist mitfühlend gegenüber allen Wesen, und dies ist der Gewinn jenes Großherzigen.
2.44.6
अरण्यवासे यद् दुःखं जानन्त्येव सुखोचिता।
अनुगच्छति वैदेही धर्मात्मानं तवात्मजम् ॥ २.४४.६ ॥
Obwohl an Bequemlichkeit gewöhnt, kennt sie das Leid des Waldlebens wohl; dennoch folgt Vaidehī deinem rechtschaffenen Sohn.
2.44.7
कीर्तिभूतां पताकां यो लोके भ्रमयति प्रभुः।
धर्मः सत्यव्रतपरः किं न प्राप्तस्तवात्मजः ॥ २.४४.७ ॥
Warum hat dein Sohn, dem Gelübde der Wahrheit ergeben und Verkörperung des Dharma, nicht jenen Herrn erreicht, der das Banner des Ruhms über die Welt wehen lässt?
2.44.8
व्यक्तं रामस्य विज्ञाय शौचं माहात्म्यमुत्तमम्।
न गात्रमंशुभिः सूर्यः संतापयितुमर्हति ॥ २.४४.८ ॥
Da die Sonne Rāmas Reinheit und seine höchste Größe klar erkennt, vermag sie seinen Körper mit ihren Strahlen nicht zu versengen.
2.44.9
शिवः सर्वेषु कालेषु काननेभ्यो विनिःसृतः।
राघवं युक्तशीतोष्णः सेविष्यति सुखोऽनिलः ॥ २.४४.९ ॥
Zu allen Jahreszeiten wird der sanfte, angenehme Wind, der aus den Wäldern weht und Kühle wie Wärme ausgewogen verbindet, Rāghava dienen.
2.44.10
शयानमनघं रात्रौ पितेवाभिपरिष्वजन्।
घर्मघ्नः संस्पृशन् शीतश्चन्द्रमा ह्लादयिष्यति ॥ २.४४.१० ॥
Wie ein Vater den makellosen Rāma umarmend, während er nachts schläft, wird der kühle Mond, der die Hitze vertreibt, ihn berührend erfreuen.
2.44.11
ददौ चास्त्राणि दिव्यानि यस्मै ब्रह्मा महौजसे।
दानवेन्द्रं हतं दृष्ट्वा तिमिध्वजसुतं रणे ॥ २.४४.११ ॥
Dem Mächtigen, dem Brahmā göttliche Waffen schenkte, als er den Herrn der Dānavas, den Sohn des Timidhvaja, im Kampf erschlagen sah.
2.44.12
स शूरः पुरुषव्याघ्रः स्वबाहुबलमाश्रितः।
असंत्रस्तो ह्यरण्येऽसौ वेश्मनीव निवत्स्यते ॥ २.४४.१२ ॥
Jener tapfere Beste unter den Menschen wird, auf die Kraft seiner eigenen Arme vertrauend, furchtlos im Wald wohnen, als wäre es ein Haus.
2.44.13
यस्येषुपथमासाद्य विनाशं यान्ति शत्रवः।
कथं न पृथिवी तस्य शासने स्थातुमर्हति ॥ २.४४.१३ ॥
Wie sollte die Erde nicht unter der Herrschaft dessen bestehen, in dessen Pfeilreichweite die Feinde zugrunde gehen?
2.44.14
या श्रीः शौर्यं च रामस्य या च कल्याणसत्त्वता।
निवृत्तारण्यवासः स्वं क्षिप्रं राज्यमवाप्स्यति ॥ २.४४.१४ ॥
Die Herrlichkeit, die Tapferkeit und die verheißungsvolle Güte Rāmas werden ihm, wenn sein Waldexil endet, bald sein eigenes Reich zurückgewinnen.
2.44.15
सूर्यस्यापि भवेत् सूर्यो ह्यग्नेरग्नः प्रभोः प्रभुः।
श्रियाः श्रीश्च भवेदग्र्या कीर्त्याः कीर्तिः क्षमाक्षमा ॥ २.४४.१५ ॥
Er wird die Sonne der Sonne sein, das Feuer des Feuers, der Herr der Herren; die höchste Pracht der Pracht, der Ruhm des Ruhms, die Geduld der Geduld.
2.44.16
दैवतं देवतानां च भूतानां भूतसत्तमः।
तस्य के ह्यगुणा देवि वने वाप्यथवा पुरे ॥ २.४४.१६ ॥
Er ist die Gottheit der Götter und der beste der Wesen. O Göttin, welcher Mangel ist an ihm, ob im Wald oder in der Stadt?
2.44.17
पृथिव्या सह वैदेह्या श्रिया च पुरुषर्षभः।
क्षिप्रं तिसृभिरेताभिः सह रामोऽभिषेक्ष्यते ॥ २.४४.१७ ॥
Zusammen mit der Erde, mit Vaidehī und mit der Glücksgöttin Śrī — diesen dreien — wird Rāma, der beste der Männer, bald geweiht werden.
2.44.18
दुःखजं विसृजत्यश्रु निष्क्रामन्तमुदीक्ष्य यम्।
अयोध्यायां जनः सर्वः शोकवेगसमाहतः ॥ २.४४.१८ ॥
Als sie ihn scheiden sehen, vergießen alle Menschen Ayodhyās, von der Wucht des Kummers getroffen, Tränen, aus Leid geboren.
2.44.19
कुशचीरधरं वीरं गच्छन्तमपराजितम्।
सीतेवानुगता लक्ष्मीस्तस्य किं नाम दुर्लभम् ॥ २.४४.१९ ॥
In Kuśa-Gras und Baumrinde gekleidet geht der unbesiegte Held; Lakṣmī folgt ihm wie Sītā. Was wäre ihm schwer zu erlangen?
2.44.20
धनुर्ग्रहवरो यस्य बाणखड्गास्त्रभृत् स्वयम्।
लक्ष्मणो व्रजति ह्यग्रे तस्य किं नाम दुर्लभम् ॥ २.४४.२० ॥
Lakṣmaṇa selbst, der beste der Bogenschützen, mit Pfeilen, Schwert und Waffen, geht vor ihm; was wäre ihm schwer zu erlangen?
2.44.21
निवृत्तवनवासं तं द्रष्टासि पुनरागतम्।
जहि शोकं च मोहं च देवि सत्यं ब्रवीमि ते ॥ २.४४.२१ ॥
Du wirst ihn wiedersehen, zurückgekehrt aus dem Waldexil. O Königin, lass ab von Kummer und Verblendung; ich sage dir die Wahrheit.
2.44.22
शिरसा चरणावेतौ वन्दमानमनिन्दिते।
पुनर्द्रक्ष्यसि कल्याणि पुत्रं चन्द्रमिवोदितम् ॥ २.४४.२२ ॥
O Makellose, du wirst deinen Sohn wiedersehen, der mit dem Haupt diese beiden Füße verehrt, o Glückliche, wie den aufgehenden Mond.
2.44.23
पुनः प्रविष्टं दृष्ट्वा तमभिषिक्तं महाश्रियम्।
समुत्स्रक्ष्यसि नेत्राभ्यां शीघ्रमानन्दजं जलम् ॥ २.४४.२३ ॥
Wenn du ihn wieder eintreten siehst, gesalbt in großer Pracht, wirst du bald Freudentränen aus deinen Augen vergießen.
2.44.24
मा शोको देवि दुःखं वा न रामे दृष्यतेऽशिवम्।
क्षिप्रं द्रक्ष्यसि पुत्रं त्वं ससीतं सहलक्ष्मणम् ॥ २.४४.२४ ॥
Gräme dich nicht, o Königin; an Rāma ist kein Unheil oder Leid zu erkennen. Bald wirst du deinen Sohn mit Sītā und Lakṣmaṇa sehen.
2.44.25
त्वयाऽशेषो जनश्चायं समाश्वास्यो यतोऽनघे।
कमिदानीमिदं देवि करोषि हृदि विक्लवम् ॥ २.४४.२५ ॥
O Makellose, durch dich soll dieses ganze Volk getröstet werden. O Königin, warum hegst du jetzt diese Verzweiflung in deinem Herzen?
2.44.26
नार्हा त्वं शोचितुं देवि यस्यास्ते राघवः सुतः।
नहि रामात् परो लोके विद्यते सत्पथे स्थितः ॥ २.४४.२६ ॥
O Königin, du, deren Sohn Rāghava (Rāma) ist, bist nicht würdig zu trauern. In dieser Welt gibt es niemanden Höheren als Rāma, der auf dem rechten Pfad steht.
2.44.27
अभिवादयमानं तं दृष्ट्वा ससुहृदं सुतम्।
मुदाश्रु मोक्ष्यसे क्षिप्रं मेघरेखेव वार्षिकी ॥ २.४४.२७ ॥
Wenn du deinen Sohn mit seinen Freunden ehrerbietig grüßen siehst, wirst du bald Freudentränen vergießen, wie die Regenwolken der Regenzeit.
2.44.28
पुत्रस्ते वरदः क्षिप्रमयोध्यां पुनरागतः।
कराभ्यां मृदुपीनाभ्यां चरणौ पीडयिष्यति ॥ २.४४.२८ ॥
Dein Sohn, der Gewährer von Gaben, ist schnell wieder nach Ayodhyā zurückgekehrt; mit seinen weichen, kräftigen Händen wird er deine Füße massieren.
2.44.29
अभिवाद्य नमस्यन्तं शूरं ससुहृदं सुतम्।
मुदास्रैः प्रोक्षसे पुत्रं मेघराजिरिवाचलम् ॥ २.४४.२९ ॥
Dein tapferer Sohn, der dich grüßt und sich verehrungsvoll verneigt, mit seinen Freunden, wirst du mit Freudentränen benetzen, wie eine Reihe von Wolken einen Berg benetzt.
2.44.30
आश्वासयन्ती विविधैश्च वाक्यै-
र्वाक्योपचारे कुशलानवद्या।
रामस्य तां मातरमेवमुक्त्वा
देवी सुमित्रा विरराम रामा ॥ २.४४.३० ॥
Mit vielerlei Worten tröstend, geschickt und makellos im Gebrauch der Rede, verstummte die edle Königin Sumitrā, nachdem sie so zu Rāmas Mutter gesprochen hatte.
2.44.31
निशम्य तल्लक्ष्मणमातृवाक्यं
रामस्य मातुर्नरदेवपत्न्याः।
सद्यः शरीरे विननाश शोकः
शरद्गतो मेघ इवाल्पतोयः ॥ २.४४.३१ ॥
Als sie die Worte von Lakṣmaṇas Mutter hörte, verschwand der Kummer der Mutter Rāmas, der Gemahlin des Königs, sogleich aus ihrem Körper, wie eine Wolke mit wenig Wasser im Herbst.