Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.5
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.5.1
संदिश्य रामं नृपतिः श्वोभाविन्यभिषेचने।
पुरोहितं समाहूय वसिष्ठमिदमब्रवीत् ॥ २.५.१ ॥
Tras instruir a Rāma sobre la consagración que tendría lugar mañana, el rey llamó al sacerdote Vasiṣṭha y le habló así.
2.5.2
गच्छोपवासं काकुत्स्थं कारयाद्य तपोधन।
श्रेयसे राज्यलाभाय वध्वा सह यतव्रत ॥ २.५.२ ॥
Ve, oh tesoro de ascetismo, y haz que hoy Rāma, del linaje Kākutstha, observe el ayuno junto con su esposa, para el bien y la obtención del reino, oh tú de votos firmes.
2.5.3
तथेति च स राजानमुक्त्वा वेदविदां वरः।
स्वयं वसिष्ठो भगवान् ययौ रामनिवेशनम् ॥ २.५.३ ॥
Diciendo al rey «Así sea», el venerable Vasiṣṭha, el mejor de los conocedores de los Vedas, fue él mismo a la morada de Rāma.
2.5.4
उपवासयितुं वीरं मन्त्रविन्मन्त्रकोविदम्।
ब्राह्मं रथवरं युक्तमास्थाय सुधृतव्रतः ॥ २.५.४ ॥
Para hacer que el héroe Rāma, conocedor y maestro de las fórmulas sagradas, observara el ayuno, el de votos firmes subió al excelente carro divino que estaba uncido.
2.5.5
स रामभवनं प्राप्य पाण्डुराभ्रघनप्रभम्।
तिस्रः कक्ष्या रथेनैव विवेश मुनिसत्तमः ॥ २.५.५ ॥
Al llegar a la morada de Rāma, que brillaba como un cúmulo de nubes blancas, el mejor de los sabios entró en su carro por sus tres patios.
2.5.6
तमागतमृषिं रामस्त्वरन्निव ससम्भ्रमम्।
मानयिष्यन् स मानार्हं निश्चक्राम निवेशनात् ॥ २.५.६ ॥
Apresurándose como con agitación para honrar al sabio que había llegado, Rāma salió de la morada, dispuesto a tributarle el honor que merecía.
2.5.7
अभ्येत्य त्वरमाणोऽथ रथाभ्याशं मनीषिणः।
ततोऽवतारयामास परिगृह्य रथात् स्वयम् ॥ २.५.७ ॥
Entonces Rāma, apresurándose, llegó junto al carro del sabio y, tomándolo él mismo, lo hizo descender del carro.
2.5.8
स चैनं प्रश्रितं दृष्ट्वा सम्भाष्याभिप्रसाद्य च।
प्रियार्हं हर्षयन् राममित्युवाच पुरोहितः ॥ २.५.८ ॥
Al ver a Rāma humilde, hablando con él y complaciéndolo, el sacerdote doméstico, alegrando al amado Rāma, dijo:
2.5.9
प्रसन्नस्ते पिता राम यत्त्वं राज्यमवाप्स्यसि।
उपवासं भवानद्य करोतु सह सीतया ॥ २.५.९ ॥
Rāma, tu padre está complacido, pues vas a obtener el reino. Hoy que observes un ayuno junto con Sītā.
2.5.10
प्रातस्त्वामभिषेक्ता हि यौवराज्ये नराधिपः।
पिता दशरथः प्रीत्या ययातिं नहुषो यथा ॥ २.५.१० ॥
Mañana por la mañana tu padre, el señor de los hombres Daśaratha, te ungirá con afecto como príncipe heredero, como Nahuṣa ungió a Yayāti.
2.5.11
इत्युक्त्वा स तदा राममुपवासं यतव्रतः।
मन्त्रवत् कारयामास वैदेह्या सहितं शुचिः ॥ २.५.११ ॥
Habiendo dicho esto, aquel sacerdote puro y firme en su voto hizo que Rāma observara el ayuno junto con Vaidehī Sītā, con los mantras debidos.
2.5.12
ततो यथावद् रामेण स राज्ञो गुरुरर्चितः।
अभ्यनुज्ञाप्य काकुत्स्थं ययौ रामनिवेशनात् ॥ २.५.१२ ॥
Entonces el preceptor del rey, debidamente honrado por Rāma, se despidió de Rāma de la estirpe de Kakutstha y partió de la residencia de Rāma.
2.5.13
सुहृद्भिस्तत्र रामोऽपि सहासीनः प्रियंवदैः।
सभाजितो विवेशाथ ताननुज्ञाप्य सर्वशः ॥ २.५.१३ ॥
Allí también Rāma, sentado con amigos de palabra amable, fue honrado por ellos; luego, despidiéndose de todos, entró en el interior.
2.5.14
हृष्टनारीनरयुतं रामवेश्म तदा बभौ।
यथा मत्तद्विजगणं प्रफुल्लनलिनं सरः ॥ २.५.१४ ॥
Entonces la morada de Rāma, llena de mujeres y hombres alegres, brilló como un lago con bandadas de aves ebrias y lotos plenamente abiertos.
2.5.15
स राजभवनप्रख्यात् तस्माद् रामनिवेशनात्।
निर्गत्य ददृशे मार्गं वसिष्ठो जनसंवृतम् ॥ २.५.१५ ॥
Saliendo de aquella morada de Rāma, semejante a un palacio real, Vasiṣṭha vio el camino lleno de gente.
2.5.16
वृन्दवृन्दैरयोध्यायां राजमार्गाः समन्ततः।
बभूवुरभिसम्बाधाः कुतूहलजनैर्वृताः ॥ २.५.१६ ॥
En Ayodhyā las vías reales se volvieron, por todas partes, abarrotadas y estrechas, rodeadas de multitudes de gente curiosa.
2.5.17
जनवृन्दोर्मिसंघर्षहर्षस्वनवृतस्तदा।
बभूव राजमार्गस्य सागरस्येव निःस्वनः ॥ २.५.१७ ॥
Rodeado por el clamor gozoso de las olas de la multitud al chocar, el sonido de la vía real se volvió entonces como el estruendo del océano.
2.5.18
सिक्तसम्मृष्टरथ्या हि तथा च वनमालिनी।
आसीदयोध्या तदहः समुच्छ्रितगृहध्वजा ॥ २.५.१८ ॥
Aquel día Ayodhyā tenía sus calles rociadas y barridas, estaba adornada con guirnaldas y sus altas casas lucían estandartes elevados.
2.5.19
तदा ह्ययोध्यानिलयः सस्त्रीबालाकुलो जनः।
रामाभिषेकमाकांक्षन्नाकांक्षन्नुदयं रवेः ॥ २.५.१९ ॥
Entonces el pueblo de Ayodhyā, lleno de mujeres y niños, anhelaba la consagración de Rāma, como se anhela la salida del sol.
2.5.20
प्रजालंकारभूतं च जनस्यानन्दवर्धनम्।
उत्सुकोऽभूज्जनो द्रष्टुं तमयोध्यामहोत्सवम् ॥ २.५.२० ॥
El pueblo ansiaba contemplar aquel gran festival de Ayodhyā, adorno de los súbditos e incremento de la alegría del pueblo.
2.5.21
एवं तज्जनसम्बाधं राजमार्गं पुरोहितः।
व्यूहन्निव जनौघं तं शनै राजकुलं ययौ ॥ २.५.२१ ॥
Así el sacerdote, por la calle real atestada de gente, fue lentamente al palacio real, como si abriera paso entre la multitud.
2.5.22
सिताभ्रशिखरप्रख्यं प्रासादमधिरुह्य च।
समीयाय नरेन्द्रेण शक्रेणेव बृहस्पतिः ॥ २.५.२२ ॥
Habiendo subido al palacio, semejante al pico de una nube blanca, se encontró con el rey, como Bṛhaspati con Indra.
2.5.23
तमागतमभिप्रेक्ष्य हित्वा राजासनं नृपः।
पप्रच्छ स्वमतं तस्मै कृतमित्यभिवेदयत् ॥ २.५.२३ ॥
Al verlo llegar, el rey dejó su asiento real y preguntó si su propia voluntad se había cumplido; y él le informó que estaba hecho.
2.5.24
तेन चैव तदा तुल्यं सहासीनाः सभासदः।
आसनेभ्यः समुत्तस्थुः पूजयन्तः पुरोहितम् ॥ २.५.२४ ॥
Entonces los miembros de la asamblea, sentados juntos, se levantaron de sus asientos junto con él, honrando al sacerdote.
2.5.25
गुरुणा त्वभ्यनुज्ञातो मनुजौघं विसृज्य तम्।
विवेशान्तःपुरं राजा सिंहो गिरिगुहामिव ॥ २.५.२५ ॥
Con la licencia de su preceptor, el rey despidió a aquella multitud y entró en el palacio interior, como un león entra en la cueva de una montaña.
2.5.26
तदग्र्यवेषप्रमदाजनाकुलं
महेन्द्रवेश्मप्रतिमं निवेशनम्।
व्यदीपयंश्चारु विवेश पार्थिवः
शशीव तारागणसंकुलं नभः ॥ २.५.२६ ॥
Aquella morada, llena de mujeres con las mejores galas y semejante a la morada de Indra, la entró el rey iluminándola con esplendor, como la luna entra en el cielo cuajado de estrellas.