Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.5
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.5.1
संदिश्य रामं नृपतिः श्वोभाविन्यभिषेचने।
पुरोहितं समाहूय वसिष्ठमिदमब्रवीत् ॥ २.५.१ ॥
Nachdem der König Rāma über die Salbung, die morgen stattfinden sollte, unterrichtet hatte, ließ er den Priester Vasiṣṭha rufen und sprach dies.
2.5.2
गच्छोपवासं काकुत्स्थं कारयाद्य तपोधन।
श्रेयसे राज्यलाभाय वध्वा सह यतव्रत ॥ २.५.२ ॥
Geh, o Schatz der Askese, und laß heute Rāma aus dem Geschlecht der Kākutstha zusammen mit seiner Gemahlin fasten, zum Heil und zur Erlangung des Königreichs, o du von festem Gelübde.
2.5.3
तथेति च स राजानमुक्त्वा वेदविदां वरः।
स्वयं वसिष्ठो भगवान् ययौ रामनिवेशनम् ॥ २.५.३ ॥
Nachdem er dem König gesagt hatte: »So sei es«, begab sich der ehrwürdige Vasiṣṭha, der Beste unter den Kennern der Veden, selbst zur Wohnung Rāmas.
2.5.4
उपवासयितुं वीरं मन्त्रविन्मन्त्रकोविदम्।
ब्राह्मं रथवरं युक्तमास्थाय सुधृतव्रतः ॥ २.५.४ ॥
Um den Helden Rāma, Kenner und Meister der heiligen Formeln, zum Fasten zu bewegen, bestieg der Standhafte im Gelübde den vortrefflichen, angeschirrten göttlichen Wagen.
2.5.5
स रामभवनं प्राप्य पाण्डुराभ्रघनप्रभम्।
तिस्रः कक्ष्या रथेनैव विवेश मुनिसत्तमः ॥ २.५.५ ॥
Als er die Wohnung Rāmas erreichte, die wie eine Masse weißer Wolken leuchtete, fuhr der beste der Weisen auf seinem Wagen durch die drei Höfe hinein.
2.5.6
तमागतमृषिं रामस्त्वरन्निव ससम्भ्रमम्।
मानयिष्यन् स मानार्हं निश्चक्राम निवेशनात् ॥ २.५.६ ॥
Eilig und gleichsam bestürzt, um den angekommenen Weisen zu ehren, trat Rāma aus der Wohnung hinaus, bereit, ihm die gebührende Ehre zu erweisen.
2.5.7
अभ्येत्य त्वरमाणोऽथ रथाभ्याशं मनीषिणः।
ततोऽवतारयामास परिगृह्य रथात् स्वयम् ॥ २.५.७ ॥
Da eilte Rāma herbei zum Wagen des weisen Mannes, ergriff ihn selbst und ließ ihn vom Wagen herabsteigen.
2.5.8
स चैनं प्रश्रितं दृष्ट्वा सम्भाष्याभिप्रसाद्य च।
प्रियार्हं हर्षयन् राममित्युवाच पुरोहितः ॥ २.५.८ ॥
Als er Rāma bescheiden sah, mit ihm sprach und ihn erfreute, sagte der Hauspriester, den liebenswerten Rāma erfreuend, Folgendes.
2.5.9
प्रसन्नस्ते पिता राम यत्त्वं राज्यमवाप्स्यसि।
उपवासं भवानद्य करोतु सह सीतया ॥ २.५.९ ॥
Rāma, dein Vater ist zufrieden, denn du wirst das Königreich erlangen. Heute halte du mit Sītā ein Fasten.
2.5.10
प्रातस्त्वामभिषेक्ता हि यौवराज्ये नराधिपः।
पिता दशरथः प्रीत्या ययातिं नहुषो यथा ॥ २.५.१० ॥
Morgen früh wird dich dein Vater, der Herr der Menschen Daśaratha, liebevoll zum Kronprinzen salben, wie Nahuṣa einst Yayāti salbte.
2.5.11
इत्युक्त्वा स तदा राममुपवासं यतव्रतः।
मन्त्रवत् कारयामास वैदेह्या सहितं शुचिः ॥ २.५.११ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, ließ der reine, gelübdefeste Priester Rāma zusammen mit Vaidehī Sītā das Fasten nach den Mantras vollziehen.
2.5.12
ततो यथावद् रामेण स राज्ञो गुरुरर्चितः।
अभ्यनुज्ञाप्य काकुत्स्थं ययौ रामनिवेशनात् ॥ २.५.१२ ॥
Da verabschiedete sich der Lehrer des Königs, von Rāma gebührend geehrt, von Rāma aus dem Geschlecht der Kākutstha und ging aus Rāmas Wohnung fort.
2.5.13
सुहृद्भिस्तत्र रामोऽपि सहासीनः प्रियंवदैः।
सभाजितो विवेशाथ ताननुज्ञाप्य सर्वशः ॥ २.५.१३ ॥
Dort wurde auch Rāma, der mit liebenswürdig sprechenden Freunden saß, von ihnen geehrt; dann verabschiedete er sich von allen und trat ins Innere.
2.5.14
हृष्टनारीनरयुतं रामवेश्म तदा बभौ।
यथा मत्तद्विजगणं प्रफुल्लनलिनं सरः ॥ २.५.१४ ॥
Da strahlte Rāmas Wohnung, voll von frohen Frauen und Männern, wie ein See mit berauschten Vogelscharen und voll erblühten Lotusblüten.
2.5.15
स राजभवनप्रख्यात् तस्माद् रामनिवेशनात्।
निर्गत्य ददृशे मार्गं वसिष्ठो जनसंवृतम् ॥ २.५.१५ ॥
Als Vasiṣṭha aus Rāmas Wohnung trat, die einem königlichen Palast glich, sah er den Weg voller Menschen.
2.5.16
वृन्दवृन्दैरयोध्यायां राजमार्गाः समन्ततः।
बभूवुरभिसम्बाधाः कुतूहलजनैर्वृताः ॥ २.५.१६ ॥
In Ayodhyā wurden die königlichen Straßen überall von Menschenmengen überfüllt und eng, umgeben von neugierigen Scharen.
2.5.17
जनवृन्दोर्मिसंघर्षहर्षस्वनवृतस्तदा।
बभूव राजमार्गस्य सागरस्येव निःस्वनः ॥ २.५.१७ ॥
Umgeben vom freudigen Tosen der aufeinanderprallenden Wogen der Menge, wurde das Getöse der königlichen Straße da wie das Brausen des Ozeans.
2.5.18
सिक्तसम्मृष्टरथ्या हि तथा च वनमालिनी।
आसीदयोध्या तदहः समुच्छ्रितगृहध्वजा ॥ २.५.१८ ॥
An jenem Tag waren Ayodhyās Straßen besprengt und gefegt, mit Girlanden geschmückt, und seine hohen Häuser trugen hoch aufragende Banner.
2.5.19
तदा ह्ययोध्यानिलयः सस्त्रीबालाकुलो जनः।
रामाभिषेकमाकांक्षन्नाकांक्षन्नुदयं रवेः ॥ २.५.१९ ॥
Damals sehnten sich die Bewohner Ayodhyās, voller Frauen und Kinder, nach Rāmas Krönung, wie man nach dem Aufgang der Sonne verlangt.
2.5.20
प्रजालंकारभूतं च जनस्यानन्दवर्धनम्।
उत्सुकोऽभूज्जनो द्रष्टुं तमयोध्यामहोत्सवम् ॥ २.५.२० ॥
Das Volk war begierig, jenes große Fest Ayodhyās zu sehen, das der Schmuck der Untertanen war und die Freude des Volkes mehrte.
2.5.21
एवं तज्जनसम्बाधं राजमार्गं पुरोहितः।
व्यूहन्निव जनौघं तं शनै राजकुलं ययौ ॥ २.५.२१ ॥
So ging der Priester über die von Menschen gedrängte Königsstraße langsam zum königlichen Palast, als teilte er die Menge.
2.5.22
सिताभ्रशिखरप्रख्यं प्रासादमधिरुह्य च।
समीयाय नरेन्द्रेण शक्रेणेव बृहस्पतिः ॥ २.५.२२ ॥
Nachdem er den Palast, einem weißen Wolkengipfel gleich, bestiegen hatte, traf er den König, wie Bṛhaspati auf Indra trifft.
2.5.23
तमागतमभिप्रेक्ष्य हित्वा राजासनं नृपः।
पप्रच्छ स्वमतं तस्मै कृतमित्यभिवेदयत् ॥ २.५.२३ ॥
Als er ihn kommen sah, verließ der König seinen königlichen Sitz und fragte, ob sein eigener Wunsch erfüllt sei; und jener berichtete, es sei geschehen.
2.5.24
तेन चैव तदा तुल्यं सहासीनाः सभासदः।
आसनेभ्यः समुत्तस्थुः पूजयन्तः पुरोहितम् ॥ २.५.२४ ॥
Da erhoben sich die Mitglieder der Versammlung, die gemeinsam saßen, zugleich mit ihm von ihren Sitzen und ehrten den Priester.
2.5.25
गुरुणा त्वभ्यनुज्ञातो मनुजौघं विसृज्य तम्।
विवेशान्तःपुरं राजा सिंहो गिरिगुहामिव ॥ २.५.२५ ॥
Vom Lehrer die Erlaubnis erhalten, entließ der König die Menge und betrat den inneren Palast, wie ein Löwe in eine Berghöhle tritt.
2.5.26
तदग्र्यवेषप्रमदाजनाकुलं
महेन्द्रवेश्मप्रतिमं निवेशनम्।
व्यदीपयंश्चारु विवेश पार्थिवः
शशीव तारागणसंकुलं नभः ॥ २.५.२६ ॥
In jene Wohnung, die von Frauen in prächtigster Kleidung erfüllt war und dem Haus Indras glich, trat der König ein und erhellte sie wunderbar, wie der Mond in den von Sternenscharen erfüllten Himmel tritt.