Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.9.1
एवमुक्ता तु कैकेयी क्रोधेन ज्वलितानना।
दीर्घमुष्णं विनिःश्वस्य मन्थरामिदमब्रवीत् ॥ २.९.१ ॥
So angesprochen, mit vor Zorn glühendem Gesicht, stieß Kaikeyī einen langen, heißen Seufzer aus und sprach zu Manthara dies.
2.9.2
अद्य राममितः क्षिप्रं वनं प्रस्थापयाम्यहम्।
यौवराज्येन भरतं क्षिप्रमद्याभिषेचये ॥ २.९.२ ॥
Noch heute werde ich Rāma von hier schnell in den Wald schicken, und noch heute lasse ich Bharata rasch als Kronprinzen salben.
2.9.3
इदं त्विदानीं सम्पश्य केनोपायेन साधये।
भरतः प्राप्नुयाद् राज्यं न तु रामः कथंचन ॥ २.९.३ ॥
Nun überlege, durch welches Mittel ich bewirken soll, dass Bharata das Reich erhält, Rāma es aber auf keine Weise erhält.
2.9.4
एवमुक्ता तु सा देव्या मन्थरा पापदर्शिनी।
रामार्थमुपहिंसन्ती कैकेयीमिदमब्रवीत् ॥ २.९.४ ॥
So von der Königin angesprochen, sagte Manthara, die auf das Böse blickt und Rāmas Wohl schadet, dies zu Kaikeyī.
2.9.5
हन्तेदानीं प्रपश्य त्वं कैकेयि श्रूयतां वचः।
यथा ते भरतो राज्यं पुत्रः प्राप्स्यति केवलम् ॥ २.९.५ ॥
Schau nun gut hin, Kaikeyī, und höre mein Wort, damit dein Sohn Bharata allein das Reich erhält.
2.9.6
किं न स्मरसि कैकेयि स्मरन्ती वा निगूहसे।
यदुच्यमानमात्मार्थं मत्तस्त्वं श्रोतुमिच्छसि ॥ २.९.६ ॥
Kaikeyī, erinnerst du dich nicht? Oder erinnerst du dich und verbirgst es? Du willst von mir hören, was ich zu deinem eigenen Besten sage.
2.9.7
मयोच्यमानं यदि ते श्रोतुं छन्दो विलासिनि।
श्रूयतामभिधास्यामि श्रुत्वा चैतद् विधीयताम् ॥ २.९.७ ॥
O verspielte Frau, wenn du hören willst, was ich sage, so höre; ich werde es dir sagen, und nachdem du es gehört hast, werde es getan.
2.9.8
श्रुत्वैवं वचनं तस्या मन्थरायास्तु कैकयी।
किंचिदुत्थाय शयनात् स्वास्तीर्णादिदमब्रवीत् ॥ २.९.८ ॥
Als Kaikeyī diese Worte Mantharās gehört hatte, erhob sie sich ein wenig vom gut ausgebreiteten Lager und sprach dies.
2.9.9
कथयस्व ममोपायं केनोपायेन मन्थरे।
भरतः प्राप्नुयाद् राज्यं न तु रामः कथंचन ॥ २.९.९ ॥
Nenne mir das Mittel, o Mantharā, durch das Bharata das Königreich erlangt und Rāma keinesfalls.
2.9.10
एवमुक्ता तदा देव्या मन्थरा पापदर्शिनी।
रामार्थमुपहिंसन्ती कैकेयीमिदमब्रवीत् ॥ २.९.१० ॥
Als die Königin so gesprochen hatte, sprach Mantharā, von böser Sicht, Rāmas Sache schadend, zu Kaikeyī dies.
2.9.11
पुरा देवासुरे युद्धे सह राजर्षिभिः पतिः।
अगच्छत् त्वामुपादाय देवराजस्य साह्यकृत् ॥ २.९.११ ॥
Einst, in der Schlacht der Götter und Dämonen, ging dein Gatte mit den königlichen Weisen, dem König der Götter zu helfen, dich mitnehmend.
2.9.12
दिशमास्थाय कैकेयि दक्षिणां दण्डकान् प्रति।
वैजयन्तमिति ख्यातं पुरं यत्र तिमिध्वजः ॥ २.९.१२ ॥
O Kaikeyī, nach Süden gewandt, zum Daṇḍaka-Wald hin, liegt die Stadt namens Vaijayanta, wo Timidhvaja wohnte.
2.9.13
स शम्बर इति ख्यातः शतमायो महासुरः।
ददौ शक्रस्य संग्रामं देवसङ्घैरनिर्जितः ॥ २.९.१३ ॥
Dieser Śambara, berühmt, der große Asura der hundert Trugbilder, von den Scharen der Götter unbesiegt, lieferte Indra eine Schlacht.
2.9.14
तस्मिन् महति संग्रामे पुरुषान् क्षतविक्षतान्।
रात्रौ प्रसुप्तान् घ्नन्ति स्म तरसापास्य राक्षसाः ॥ २.९.१४ ॥
In jener großen Schlacht stießen die Rākṣasas die verwundeten und zerfetzten Männer rasch beiseite und töteten sie, wenn sie nachts schliefen.
2.9.15
तत्राकरोन्महायुद्धं राजा दशरथस्तदा।
असुरैश्च महाबाहुः शस्त्रैश्च शकलीकृतः ॥ २.९.१५ ॥
Dort führte damals König Daśaratha, der Starkarmige, eine große Schlacht gegen die Asuras und wurde von Waffen in Stücke gehauen.
2.9.16
अपवाह्य त्वया देवि संग्रामान्नष्टचेतनः।
तत्रापि विक्षतः शस्त्रैः पतिस्ते रक्षितस्त्वया ॥ २.९.१६ ॥
O Königin, du hast ihn, bewusstlos, aus der Schlacht fortgetragen; und auch dort, von Waffen verwundet, wurde dein Gemahl von dir beschützt.
2.9.17
तुष्टेन तेन दत्तौ ते द्वौ वरौ शुभदर्शने।
स त्वयोक्तः पतिर्देवि यदेच्छेयं तदा वरम् ॥ २.९.१७ ॥
O du von glückverheißender Gestalt, erfreut gewährte er dir zwei Gnaden; und, o Königin, du sagtest zu deinem Gemahl: »Wann immer ich wünsche, werde ich diese Gnade nehmen.«
2.9.18
गृह्णीयां तु तदा भर्तस्तथेत्युक्तं महात्मना।
अनभिज्ञा ह्यहं देवि त्वयैव कथितं पुरा ॥ २.९.१८ ॥
»Dann werde ich es nehmen«, — darauf antwortete der Großmütige: »So sei es.« O Königin, ich wusste es nicht, denn du selbst hattest es mir zuvor gesagt.
2.9.19
कथैषा तव तु स्नेहान्मनसा धार्यते मया।
रामाभिषेकसम्भारान्निगृह्य विनिवर्तय ॥ २.९.१९ ॥
Aus Zuneigung zu dir habe ich diese Sache in meinem Herzen bewahrt. Halte die Vorbereitungen zu Rāmas Krönung auf und wende sie ab.
2.9.20
तौ च याचस्व भर्तारं भरतस्याभिषेचनम्।
प्रव्राजनं च रामस्य वर्षाणि च चतुर्दश ॥ २.९.२० ॥
Erbitte von dem König jene beiden Gunstgaben: die Salbung Bharatas und die vierzehnjährige Verbannung Rāmas.
2.9.21
चतुर्दश हि वर्षाणि रामे प्रव्राजिते वनम्।
प्रजाभावगतस्नेहः स्थिरः पुत्रो भविष्यति ॥ २.९.२१ ॥
Wenn Rāma vierzehn Jahre in den Wald geschickt ist, wird sich die Zuneigung des Volkes fest auf deinen Sohn richten, und er wird als König beständig werden.
2.9.22
क्रोधागारं प्रविश्याद्य क्रुद्धेवाश्वपतेः सुते।
शेष्वानन्तर्हितायां त्वं भूमौ मलिनवासिनी ॥ २.९.२२ ॥
Tochter Aśvapatis, tritt nun in die Zornkammer, und lege dich, als wärest du erzürnt, verborgen auf den Boden, in schmutzigen Kleidern.
2.9.23
मा स्मैनं प्रत्युदीक्षेथा मा चैनमभिभाषथाः।
रुदन्ती पार्थिवं दृष्ट्वा जगत्यां शोकलालसा ॥ २.९.२३ ॥
Blicke ihn nicht erwartungsvoll an und sprich nicht mit ihm, auch wenn du den König siehst; weinend auf dem Boden, nach Kummer verlangend.
2.9.24
दयिता त्वं सदा भर्तुरत्र मे नास्ति संशयः।
त्वत्कृते च महाराजो विशेदपि हुताशनम् ॥ २.९.२४ ॥
Du warst deinem Gemahl stets teuer; daran zweifle ich nicht. Um deinetwillen würde der große König sogar ins Feuer gehen.
2.9.25
न त्वां क्रोधयितुं शक्तो न क्रुद्धां प्रत्युदीक्षितुम्।
तव प्रियार्थं राजा तु प्राणानपि परित्यजेत् ॥ २.९.२५ ॥
Der König kann dich nicht erzürnen, noch kann er dich ansehen, wenn du zornig bist. Für deine Freude würde der König sogar sein Leben hingeben.
2.9.26
न ह्यतिक्रमितुं शक्तस्तव वाक्यं महीपतिः।
मन्दस्वभावे बुध्यस्व सौभाग्यबलमात्मनः ॥ २.९.२६ ॥
Der König ist in der Tat nicht imstande, dein Wort zu übertreten. O du von einfacher Natur, erkenne die Kraft deines eigenen Glücks.
2.9.27
मणिमुक्तासुवर्णानि रत्नानि विविधानि च।
दद्याद् दशरथो राजा मा स्म तेषु मनः कृथाः ॥ २.९.२७ ॥
König Daśaratha mag Edelsteine, Perlen, Gold und vielerlei Juwelen geben; doch richte deinen Sinn nicht auf sie.
2.9.28
यौ तौ देवासुरे युद्धे वरौ दशरथो ददौ।
तौ स्मारय महाभागे सोऽर्थो न त्वा क्रमेदति ॥ २.९.२८ ॥
Erinnere ihn an jene zwei Gaben, die Daśaratha dir in der Schlacht der Götter und Asuras gewährte, o Hochbeglückte. Dieser Zweck wird dir nicht entgehen.
2.9.29
यदा तु ते वरं दद्यात् स्वयमुत्थाप्य राघवः।
व्यवस्थाप्य महाराजं त्वमिमं वृणुया वरम् ॥ २.९.२९ ॥
Wenn Rāghava selbst bereit ist, dir eine Gabe zu gewähren, richte den großen König auf und setze ihn, und dann wähle diese Gabe.
2.9.30
रामप्रव्रजनं दूरं नव वर्षाणि पञ्च च।
भरतः क्रियतां राजा पृथिव्यां पार्थिवर्षभ ॥ २.९.३० ॥
Möge Rāma für vierzehn Jahre in die Ferne verbannt werden, und möge Bharata zum König der Erde gemacht werden, o Stier unter den Königen.
2.9.31
चतुर्दश हि वर्षाणि रामे प्रव्राजिते वनम्।
रूढश्च कृतमूलश्च शेषं स्थास्यति ते सुतः ॥ २.९.३१ ॥
Wenn Rāma in den Wald geschickt ist, werden vierzehn Jahre vergehen, und dein Sohn wird, mit fest verwurzelten Wurzeln, gefestigt bleiben.
2.9.32
रामप्रव्राजनं चैव देवि याचस्व तं वरम्।
एवं सेत्स्यन्ति पुत्रस्य सर्वार्थास्तव कामिनि ॥ २.९.३२ ॥
O Königin, erbitte dir als Gabe Rāmas Verbannung; so werden alle Ziele deines Sohnes erfüllt, Geliebte.
2.9.33
एवं प्रव्राजितश्चैव रामोऽरामो भविष्यति।
भरतश्च गतामित्रस्तव राजा भविष्यति ॥ २.९.३३ ॥
So wird Rāma, einmal verbannt, zu einem, der sich nicht erfreut, und Bharata, ohne Feinde, wird dein König sein.
2.9.34
येन कालेन रामश्च वनात् प्रत्यागमिष्यति।
अन्तर्बहिश्च पुत्रस्ते कृतमूलो भविष्यति ॥ २.९.३४ ॥
Bis Rāma aus dem Wald zurückkehrt, wird dein Sohn seine Wurzeln innen wie außen gefestigt haben.
2.9.35
संगृहीतमनुष्यश्च सुहृद्भिः साकमात्मवान्।
प्राप्तकालं नु मन्येऽहं राजानं वीतसाध्वसा ॥ २.९.३५ ॥
Ich denke, die Zeit ist gekommen, dass Bharata, der mit seinen Freunden das Volk für sich gewonnen hat und sich selbst beherrscht, furchtlos König wird.
2.9.36
रामाभिषेकसंकल्पान्निगृह्य विनिवर्तय।
अनर्थमर्थरूपेण ग्राहिता सा ततस्तया ॥ २.९.३६ ॥
Halte den Entschluss zur Krönung Rāmas zurück und wende ihn ab. So wurde ihr das Unheil als Gewinn angenommen, und sie ließ es sich dann von ihr annehmen.
2.9.37
हृष्टा प्रतीता कैकेयी मन्थरामिदमब्रवीत्।
सा हि वाक्येन कुब्जायाः किशोरीवोत्पथं गता ॥ २.९.३७ ॥
Erfreut und beruhigt sprach Kaikeyī zu Mantharā diese Worte. Durch die Rede der Buckligen war sie vom rechten Weg abgekommen, wie ein junges Mädchen.
2.9.38
कैकेयी विस्मयं प्राप्य परं परमदर्शना।
प्रज्ञां ते नावजानामि श्रेष्ठे श्रेष्ठाभिधायिनि ॥ २.९.३८ ॥
Tief erstaunt, die Kaikeyī mit dem höchsten Blick, sprach: »O Vortreffliche, du Sprecherin des Vortrefflichen, ich verachte deine Klugheit nicht.«
2.9.39
पृथिव्यामसि कुब्जानामुत्तमा बुद्धिनिश्चये।
त्वमेव तु ममार्थेषु नित्ययुक्ता हितैषिणी ॥ २.९.३९ ॥
Auf Erden bist du die Vorzüglichste unter den Buckligen an festem Urteil; und du allein bist stets in meine Angelegenheiten vertieft und suchst mein Wohl.
2.9.40
नाहं समवबुद्ध्येयं कुब्जे राज्ञश्चिकीर्षितम्।
सन्ति दुःसंस्थिताः कुब्जाः वक्राः परमपापिकाः ॥ २.९.४० ॥
Ich kann die Absicht des Königs nicht erkennen, o Bucklige. Die Buckligen sind missgestaltet, krumm und äußerst boshaft.
2.9.41
त्वं पद्ममिव वातेन संनता प्रियदर्शना।
उरस्तेऽभिनिविष्टं वै यावत् स्कन्धात् समुन्नतम् ॥ २.९.४१ ॥
Du gleichst einer vom Wind gebeugten Lotusblume, lieblich anzusehen; deine Brust, fest gesetzt, erhebt sich bis zur Schulter.
2.9.42
अधस्ताच्चोदरं शान्तं सुनाभमिव लज्जितम्।
प्रतिपूर्णं च जघनं सुपीनौ च पयोधरौ ॥ २.९.४२ ॥
Unten ist dein Bauch ruhig und wohlgenabelt, wie beschämt; deine Hüften sind voll, und deine beiden Brüste sind sehr voll.
2.9.43
विमलेन्दुसमं वक्त्रमहो राजसि मन्थरे।
जघनं तव निर्मृष्टं रशनादामभूषितम् ॥ २.९.४३ ॥
O Mantharā, wie dein Antlitz wie der makellose Mond strahlt! Deine Hüften, mit der Gürtelkette geschmückt, sind glänzend und schön.
2.9.44
जङ्घे भृशमुपन्यस्ते पादौ च व्यायतावुभौ।
त्वमायताभ्यां सक्थिभ्यां मन्थरे क्षौमवासिनी ॥ २.९.४४ ॥
O Mantharā, deine Unterschenkel sind sehr wohlgeformt, und beide Füße sind lang. In Leinen gekleidet strahlst du mit deinen langen Schenkeln.
2.9.45
अग्रतो मम गच्छन्ती राजसेऽतीव शोभने।
आसन् याः शम्बरे मायाः सहस्रम् असुराधिपे ॥ २.९.४५ ॥
O Schöne, wie du vor mir gehst, strahlst du überaus! Die tausend Täuschungen, die in Śambara, dem Herrn der Asuras, waren, sind auch in dir.
2.9.46
हृदये ते निविष्टास् ता भूयश् चान्याः सहस्रशः।
तदेव स्थगु यद् दीर्घं रथ-घोणम् इवायतम् ॥ २.९.४६ ॥
Jene Täuschungen haben sich in deinem Herzen niedergelassen, und Tausende andere dazu. Dein Buckel, lang wie die Deichsel eines Wagens, ist selbst eine davon.
2.9.47
मतयः क्षत्र-विद्याश् च मायाश्चात्र वसन्ति ते।
अत्र तेऽहं प्रमोक्ष्यामि मालां कुब्जे हिरण्मयीम् ॥ २.९.४७ ॥
O Buckelige, in dir wohnen Listen, die Künste des Kriegers und Täuschungen. Darum werde ich dir hier diese goldene Girlande schenken.
2.9.48
अभिषिक्ते च भरते राघवे च वनं गते।
जात्येन च सुवर्णेन सुनिष्टप्तेन सुन्दरि ॥ २.९.४८ ॥
Wenn Bharata geweiht ist und Rāghava in den Wald gegangen ist, dann, o Schöne, werde ich dir (einen Schmuck) aus feinem, im Feuer gut geläutertem Gold geben.
2.9.49
लब्धार्था च प्रतीता च लेपयिष्यामि ते स्थगु।
मुखे च तिलकं चित्रं जातरूपमयं शुभम् ॥ २.९.४९ ॥
Kaikeyī sagt zu Mantharā: "Dein Ziel ist erreicht, und du bist vertrauenswürdig. Ich werde dir Sandelpaste auf den Körper streichen lassen und ein schönes, glückverheißendes goldenes Mal auf dein Gesicht setzen."
2.9.50
कारयिष्यामि ते कुब्जे शुभान्याभरणानि च।
परिधाय शुभे वस्त्रे देवतेव चरिष्यसि ॥ २.९.५० ॥
"O Bucklige, ich werde dir schöne Schmuckstücke anfertigen lassen; in prächtige Gewänder gekleidet wirst du wie eine Göttin einhergehen."
2.9.51
चन्द्रमाह्वयमानेन मुखेनाप्रतिमानना।
गमिष्यसि गतिं मुख्यां गर्वयन्ती द्विषज्जने ॥ २.९.५१ ॥
"Mit einem Antlitz, das den Mond herausfordert, o Unvergleichliche, wirst du mit vortrefflichem Gang einherschreiten und vor deinen Feinden Stolz zeigen."
2.9.52
तवापि कुब्जाः कुब्जायाः सर्वाभरणभूषिताः।
पादौ परिचरिष्यन्ति यथैव त्वं सदा मम ॥ २.९.५२ ॥
"Auch deine bucklige Dienerinnen werden, mit allem Schmuck geschmückt, deine Füße pflegen, so wie du stets die meinen pflegst."
2.9.53
शयानां शयने शुभ्रे वेद्यामग्निशिखामिव ॥ २.९.५३ ॥
"Auf dem hellen weißen Lager liegend, erscheinst du wie eine Feuerflamme auf dem Altar."
2.9.54
गतोदके सेतुबन्धो न कल्याणि विधीयते।
उत्तिष्ठ कुरु कल्याणं राजानमनुदर्शय ॥ २.९.५४ ॥
"O Glückverheißende, wenn das Wasser schon abgeflossen ist, baut man keinen Damm mehr. Erhebe dich, tu, was gut ist, und zeige dich dem König."
2.9.55
तथा प्रोत्साहिता देवी गत्वा मन्थरया सह।
क्रोधागारं विशालाक्षी सौभाग्यमदगर्विता ॥ २.९.५५ ॥
So ermutigt, ging die großäugige Königin, stolz im Rausch ihres Glücks, mit Mantharā in die Kammer des Zorns.
2.9.56
अनेकशतसाहस्रं मुक्ताहारं वराङ्गना।
अवमुच्य वरार्हाणि शुभान्याभरणानि च ॥ २.९.५६ ॥
Jene schöne Frau legte viele tausend Perlenketten und die vorzüglichen, glückverheißenden Schmuckstücke ab.
2.9.57
तदा हेमोपमा तत्र कुब्जावाक्यवशंगता।
संविश्य भूमौ कैकेयी मन्थरामिदमब्रवीत् ॥ २.९.५७ ॥
Da legte sich Kaikeyī, goldfarben, dem Wort der Buckligen gehorchend, auf die Erde und sprach zu Mantharā diese Worte.
2.9.58
इह वा मां मृतां कुब्जे
नृपायावेदयिष्यसि।
वनं तु राघवे प्राप्ते
भरतः प्राप्स्यते क्षितिम् ॥ २.९.५८ ॥
O Buckelige, wirst du dem König melden, dass ich hier gestorben bin? Wenn Rāghava in den Wald gegangen ist, wird Bharata die Erde erlangen.
2.9.59
सुवर्णेन न मे ह्यर्थो
न रत्नैर्न च भोजनैः।
एष मे जीवितस्यान्तो
रामो यद्यभिषिच्यते ॥ २.९.५९ ॥
Ich habe kein Verlangen nach Gold, nicht nach Juwelen, nicht nach Speise. Wird Rāma gesalbt, so ist das das Ende meines Lebens.
2.9.60
ततः पुनस्तां महिषीं महीक्षितो
वचोभिरत्यर्थमहापराक्रमैः।
उवाच कुब्जा भरतस्य मातरं
हितं वचो राममुपेत्य चाहितम् ॥ २.९.६० ॥
Da sprach die Buckelige wieder zur Hauptkönigin des Königs, der Mutter Bharatas, mit Worten höchster Tapferkeit: ein Wort, heilsam, obwohl Rāma abträglich.
2.9.61
प्रपत्स्यते राज्यमिदं हि राघवो
यदि ध्रुवं त्वं ससुता च तप्स्यसे।
ततो हि कल्याणि यतस्व तत् तथा
यथा सुतस्ते भरतोऽभिषेक्ष्यते ॥ २.९.६१ ॥
Wenn Rāghava dieses Königreich erlangt, werdet du und dein Sohn gewiss leiden. Darum, o Glückselige, bemühe dich, dass dein Sohn Bharata gesalbt wird.
2.9.62
तथातिविद्धा महिषीति कुब्जया
समाहता वागिषुभिर्मुहुर्मुहुः।
विधाय हस्तौ हृदयेऽतिविस्मिता
शशंस कुब्जां कुपिता पुनः पुनः ॥ २.९.६२ ॥
So wiederholt von den Pfeilen der Worte Kubjās getroffen, legte die Königin, zutiefst erstaunt, ihre Hände auf ihr Herz und sprach zornig immer wieder zu der Buckligen.
2.9.63
यमस्य वा मां विषयं गतामितो
निशम्य कुब्जे प्रतिवेदयिष्यसि।
वनं गते वा सुचिराय राघवे
समृद्धकामो भरतो भविष्यति ॥ २.९.६३ ॥
O Buckliger, wenn du hörst, dass ich von hier in das Reich Yamas gegangen bin, wirst du es melden; oder aber, wenn Rāghava lange in den Wald gegangen ist, wird Bharata mit erfüllten Wünschen sein.
2.9.64
अहं हि नैवास्तरणानि न स्रजो
न चन्दनं नाञ्जनपानभोजनम्।
न किंचिदिच्छामि न चेह जीवनं
न चेदितो गच्छति राघवो वनम् ॥ २.९.६४ ॥
Wenn Rāghava nicht von hier in den Wald geht, verlange ich weder Lager noch Girlanden, weder Sandelpaste noch Augenschminke, weder Trank noch Speise; nichts verlange ich, und auch hier leben will ich nicht.
2.9.65
अथैवमुक्त्वा वचनं सुदारुणं
निधाय सर्वाभरणानि भामिनी।
असंस्कृतामास्तरणेन मेदिनीं
तदाधिशिश्ये पतितेव किंनरी ॥ २.९.६५ ॥
Nachdem sie diese überaus grausamen Worte gesprochen hatte, legte die Dame alle ihre Schmuckstücke ab und ließ sich auf den bloßen, unbedeckten Boden nieder, wie eine gefallene Kinnarī.
2.9.66
उदीर्णसंरम्भतमोवृतानना
तदावमुक्तोत्तममाल्यभूषणा।
नरेन्द्रपत्नी विमना बभूव सा
तमोवृता द्यौरिव मग्नतारका ॥ २.९.६६ ॥
Da wurde ihr Antlitz von der Finsternis heftigen Zorns verhüllt; sie warf die prächtigen Girlanden und Schmuckstücke ab, und die Gemahlin des Königs wurde niedergeschlagen, wie der Himmel, von Finsternis umhüllt, in dem die Sterne versunken sind.